บทที่ 1 ปัญหาทางกายหรือปัญหาทางใจ

ชายหนุ่มอาเจียนอยู่ในห้องน้ำเป็นเวลานานพอสมควร นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามีอาการเหม็นกลิ่นผู้หญิง ตั้งแต่ที่ขาดการติดต่อกับขนมหวานเขาไม่เคยแตะต้องผู้หญิงคนไหนได้อีก ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองไปหลงกลิ่นยัยเด็กนั่นตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีเขาใกล้ผู้หญิงคนอื่นไม่ได้เลย เคยมีความพยายามลองแล้วหลายครั้ง ทั้งเรียกเด็กมานั่งด้วยหรือแม้กระทั่งไซด์ไลน์เพื่อนหามาให้แทบทุกคืน บอกตามตรงว่าเขาไม่มีอารมณ์แถมยังรู้สึกเหม็นกลิ่นน้ำหอมตามตัวพวกเธออีก กลับกันพอเป็นผู้หญิงที่เคยเลี้ยงดูเธอมีกลิ่นเฉพาะของตัวเองซึ่งมันหอมชวนให้หลงใหล ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้างเขาพลาดเองแหละชะล่าใจไปหน่อยก็เลยทำให้เราสองคนหายออกจากชีวิตกันและกันนานขนาดนี้

"แฮก...!"

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินออกมาบ้วนปากล้างหน้าล้างตาตรงอ่างล้างมือ จากนั้นก็เดินออกมาจากห้องน้ำตรงไปยังโซน VIP ซึ่งตอนนี้เพื่อนสนิทของเขาทั้งสองคนรวมถึงคุณหมอธิชานั่งรออยู่แล้ว

"เป็นยังไงบ้างวะอาการดีขึ้นไหม"

"กูว่ามึงควรไปรักษานะ เหม็นกลิ่นผู้หญิงไม่ใช่เรื่องตลกนะเว้ย พ่อกับแม่มึงต้องการทายาทมาสืบสกุลนะ ถ้าเข้าใกล้ผู้หญิงไม่ได้แบบนี้จะมีลูกได้ยังไง"

เพื่อนรักของเขาทั้งสองคนเอ่ยตักเตือนทันที ไม่รู้ว่ามันเป็นอาการป่วยแบบไหนเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงคนไหนเขาก็ไม่มีอารมณ์อยากจะมีอะไรด้วยเลย ยิ่งเป็นความรักแล้วใหญ่ไม่ได้มีความชอบพอหรือรักใคร่ใครแม้แต่สักคนเดียว

"ไม่รู้ว่ะ ขอน้ำเย็นๆ หน่อยดิไม่ไหวว่ะ"

เขาขอน้ำเย็นจากเพื่อนซึ่งหมอจินต์ได้ยินแบบนั้นก็รีบส่งแก้วน้ำเย็นไปให้เพื่อนทันที จ้องมองใบหน้าด้วยความเป็นห่วง

"อาการหนัก เฮ้อ"

"ตอนนี้ไม่รู้เลยว่ามึงป่วยหรือเปล่า คนเดียวที่จะตอบคำถามนี้ได้ก็คือน้องขนมหวาน มึงต้องเจอน้องเขาก่อนแล้วก็จับกดลงเตียงไปเลย คราวนี้แหละจะได้รู้ว่ามึงเหม็นกลิ่นผู้หญิงทุกคน หรือมึงแค่ยังรักเขาก็เลยไม่มีอารมณ์กับคนอื่น"

และเมื่อหมอเจมส์พูดแบบนั้นเขาก็นิ่งเงียบไปทันทีอย่างคิดไม่ตก คำว่ารักเขาเองก็ไม่กล้าใช้กับเด็กที่เคยเลี้ยงมาก่อนเหมือนกัน ตอนนั้นมันเป็นความสนุกในช่วงวัยรุ่น เราสองคนมีความสัมพันธ์กันอย่างลึกซึ้งและเร่าร้อนมาก เรียกได้ว่าความต้องการของทั้งคู่เข้ากันได้ดีทีเดียวเลยล่ะ

"กูถามจริงนะมันเกิดอะไรขึ้น ถ้ารู้สึกรักแล้วทำไมจะต้องเลิกกันด้วยล่ะ"

หมอจินต์เอ่ยถามในสิ่งที่ค้างคาใจมาโดยตลอด เขาไม่รู้เหตุผลว่าทำไมทั้งสองคนถึงตัดขาดการติดต่อกัน ถ้ารักกันขนาดนี้ทำไมไม่พากลับมาด้วยล่ะจะได้ไม่ต้องเดือดร้อนคนที่ 3 คนที่ 4

"เรื่องมันก็ไม่ได้มีอะไรมากหรอก ก็แค่เพื่อนมันโง่เกินไปหน่อย นอนกับเขาอยู่ตั้งหลายปีแต่จำไม่ได้แม้กระทั่งเบอร์โทรศัพท์"

"ถึงจะจำเบอร์โทรศัพท์ไม่ได้อย่างน้อยก็ต้องมี social หรือว่าช่องทางติดต่ออย่างอื่นสิ"

"มีกับผีอะไรล่ะ ไปแอบแซ่บกับเขาแต่กลัวคนอื่นรู้ก็เลยไม่ติดต่อกันทุกช่องทาง ระหว่างที่อยู่ต่างประเทศสองคนนั้นคุยกันโดยใช้เบอร์โทรศัพท์เท่านั้น"

"แล้วทำไมไม่โทรศัพท์ไปหา"

หมอจินต์ยังคงไม่เข้าใจเหตุผลว่าสาเหตุอะไรที่ทำให้ทั้งคู่ถึงขาดการติดต่อกัน อย่างน้อยก็ยังรู้ว่าติดต่อกันผ่านเบอร์โทรศัพท์ แล้วทำไมถึงไม่โทรไปหาตั้งแต่ก่อนหน้านี้

"กูจำเบอร์โทรศัพท์ไม่ได้"

"สภาพ...! มึงรักเขาจริงปะเนี่ยทำไมถึงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฝ่ายหญิงเลย"

"โง่ไหมล่ะเพื่อนมึงอะ"

"เพื่อนมึงเหมือนกันแหละ"

คุณหมอทั้งสองคนหันมามองหน้ากันก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความเซ็ง ทั้งสามคนนั่งคุยกันจนลืมไปเลยว่าตอนนี้มีผู้หญิงอีกคนนั่งอยู่ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีตัวตนอยู่ตรงนี้ แต่ก็อยากจะฟังว่าทำไมเขาถึงยึดติดกับผู้หญิงคนนั้น ธิชาคือคุณหมอฐานะก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใครทำไมเขาถึงไม่หันมามองบ้าง

"พวกมึงจะทะเลาะกันทำไมเนี่ย ตอนนั้นพ่อกูโทรมาบอกว่าแม่ป่วยหนักต้องรีบกลับมาดูใจ โชคดีที่ตอนนั้นการผ่าตัดเป็นไปได้ด้วยดี ช่วงนั้นวุ่นวายอยู่กับเรื่องของที่บ้านจนลืมขนมหวานไปเลย โทรศัพท์ก็หายระหว่างทางเบอร์ของเธอที่เซฟไว้ก็หายไปด้วย ไม่รู้จะติดต่อช่องทางไหนก็เลยให้เพื่อนที่อยู่ต่างประเทศเข้าไปหาที่ห้องพักเพื่อทำการติดต่อ แต่เธอย้ายออกไปก่อนแล้วก็ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน นี่ก็สามปีแล้วมั้งไม่รู้ข่าวคราวเลย เฮ้อ..."

เขาถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ ไม่ใช่ว่าไม่ตามหาแต่ไม่รู้จะตามหายังไงแล้วมากกว่า น่าแปลกที่เธอหายออกจากวงโคจรไปเลยทั้งที่คนปกติน่าจะมีข่าวคราวอะไรบ้าง

"งั้นก็ไม่รู้จะช่วยยังไงแล้วมึงมันโง่เองที่ไม่รอบคอบ แม้กระทั่งเป็นเพื่อนกันยังมีช่องทางติดต่อหลายช่องทางเลย มึงก็ละเลยเขาเกินไปจ้องจะกินอย่างเดียวเป็นไงล่ะทีนี้"

"มึงนี่ก็ซ้ำเติมเก่งนะ"

"กูไม่สงสารมึงหรอก หรือว่าตอนนี้กำลังเป็นผลกรรมที่มึงกำลังได้รับอยู่ การกลับประเทศไทยครั้งนั้นอาจจะสร้างความเจ็บปวดให้กับฝ่ายหญิงก็ได้ น้องขนมหวานน่าจะเสียใจมากก็เลยสาปแช่งมึงก็เลยต้องมารับกรรมอยู่นี่ไง"

หมอจินต์ได้ยินเรื่องราวจากปากของเพื่อนก็รู้สึกสงสารฝ่ายหญิงมากกว่า หนีกลับประเทศไทยโดยไม่บอกกล่าวแถมยังไม่ติดต่อไปอีกเป็นใครก็โกรธทั้งนั้นแหละ ถ้าเป็นเขาไอ้หมอเจย์ริวไม่มีทางได้เห็นหน้าอีกตลอดชีวิต นี่ก็ไม่รู้ว่าทางนั้นจะเป็นยังไงบ้าง 3 ปีที่ผ่านมานี้คงจะเสียใจไม่น้อยเลย

"ขอโทษด้วยนะธิชา เราไม่ได้ตั้งใจแสดงท่าทีแบบนั้น"

หมอเจย์ริวเอ่ยขอโทษหมอธิชาที่นั่งอยู่เงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร เขาไม่อยากให้หญิงสาวคาดหวังกับความสัมพันธ์ที่มันเป็นไปไม่ได้ ตอนนี้มันเหมือนมีแผลในใจบางอย่างและที่สำคัญเขารู้สึกผิดกับขนมหวาน ถ้าตอนนั้นบอกเธอสักหน่อยว่าต้องเดินทางกลับประเทศไทยเพราะมีปัญหาครอบครัว ตอนนี้เราสองคนก็คงไม่ขาดการติดต่อกันแบบนี้

"ไม่เป็นไรหรอกเราเข้าใจ แต่เราจะรอให้เจย์ริวทำใจได้ ถึงตอนนั้นต้องให้โอกาสเราเป็นคนแรกนะ"

เธอยังคงมีความหวังว่าเขาจะมองเธอเป็นตัวเลือกที่หนึ่ง ส่วนเรื่องผู้หญิงที่ฝังใจของเขาคงไม่มีทางกลับมาโคจรเจอกันอีกต่อไปแล้ว หลังจากนี้เธอจะเดินหน้าจีบเขายังเต็มกำลัง และหวังว่าคุณหมอสุดหล่อจะทำใจได้ในเร็ววัน...