-10- ถึงจะจูบเก่งแต่ก็เลือกคนนะครับ

รามิลนั่งมองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนโซฟา หลังจากเขาพาเธอเข้ามาในห้องอีกคนก็เอาแต่ร้องไห้ไม่ยอมหยุด กว่าจะปลอบให้ดีขึ้นได้ใช้เวลาอยู่พักใหญ่ ข้าวหอมอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตขาวตัวโคร่งปิดถึงเข่าของเขาที่พอจะหามาให้เธอใส่ได้ ส่วนด้านล่างใส่แค่กางเกงชั้นในเพราะอีกคนไม่มีอะไรติดตัวมาด้วย

หันมองเสื้อนักศึกษาขาดวิ่นที่เขาพึ่งทิ้งมันลงถังขยะไปอย่างไม่เข้าใจนัก เทน้ำใส่แก้วยื่นให้อีกคนดื่มมันแต่เธอแค่รับแล้วจิบไปนิดหน่อยเท่านั้น เกลี่ยผมสลวยทัดหูแล้วลูบแก้มเนียนแผ่วเบา ดวงตาบวมแดงหันมามองเขานิ่ง 

"มีอะไรอยากเล่าไหมครับ?" คนตัวเล็กก้มหน้าหลังได้ยินคำถามของเขา จับมือบางมากอบกุมไว้แล้วไม่ได้เค้นถามอะไรออกไปอีก ขยับไปใกล้แล้วดึงเธอให้ซบลงบนไหล่กว้าง ลูบหัวไปมาให้อีกคนสบายใจขึ้น

คนตัวเล็กพรั่งพรูทุกอย่างออกมาให้เขาฟังทั้งแรงสะอื้นที่กลับมาอีกครั้ง มือหนากำแน่นด้วยความโมโหกับสิ่งที่เธอต้องเจอ กระชับกอดแน่นอีกครั้งแล้วลูบแผ่นหลังปลอบประโลม ผู้หญิงตัวเล็กแค่นี้ต่อให้ภายนอกพยายามเข้มแข็งขนาดไหน แต่เรื่องที่เจอมันก็หนักเดินกว่าเธอจะรับไหว

รามิลเก็บกวาดบนที่นอนของเขาที่ยับยู่ยี่ราวกลับผ่านสมรภูมิอะไรมา ข้าวหอมนั่งมองไล่ไปตามเตียงที่เธอเคยนอนแล้วสายตาไปสะดุดกับซองถุงยางที่เหมือนจะฉีกออกแต่เขายังไม่ทันได้ใช้มัน คงเป็นเพราะเธอมาที่นี่ก่อน 

พอเห็นแบบนี้แล้วในใจดวงน้อยพันรู้สึกปวดหนึบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แต่ถึงยังไงซะรามิลก็อยู่ในสถานะของลูกค้าที่เธอขายตัวให้เขาก็เท่านั้น

น่าแปลกที่ในคืนนั้นของเธอกับอีกคนมันไม่ได้รู้สึกแย่หรือทำให้เธอรู้สึกรังเกียจตัวเอง รามิลทะนุถนอมเธออย่างดู สัมผัสของเขาแผ่วเบาราวกลับกลัวว่าเธอจะแตกสลายไป เพราะแบบนั้นก็เลยรู้สึกมีค่ามากเวลาที่เขาครอบครองเธอไปทั้งตัว

"ข้าวขอโทษนะ" รามิลหันมองคนที่จู่ๆก็ขอโทษเขาแล้วขมวดคิ้ว 

"ข้าวไม่รู้ว่าพี่กับพี่มิ้นท์อยู่ด้วยกัน ขอโทษที่ถือวิสาสะมาหานะ" 

"ไม่เห็นต้องขอโทษเลย พี่บอกแล้วไงว่ามีอะไรให้มาหาได้ตลอด" เดินไปนั่งลงข้างคนตัวเล็กเชยคางมลขึ้นมาแล้วขยับเข้าไปหา ไม่ทันได้ครอบครองริมฝีปากก็โดนอีกคนดันเขาออกซะก่อน

"พี่พึ่งจูบกับพี่มิ้นท์รึเปล่า" คำถามที่ทำให้เขาหัวเราะร่าออกมาแล้วบีบที่แก้มอีกคนไปหนึ่งที จะรู้บ้างไหมนะว่าท่าทีแบบนี้มันน่ารักแค่ไหน

"ไม่เคยจูบครับ"

"จะไม่เคยจูบได้ยังไง ก็....."

"เวลาเอากันก็แค่เอาเฉยๆ พี่ไม่ได้จูบทุกคนที่มีอะไรด้วยหรอกนะ" คนตัวเล็กยังคงทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาพูด รามิลกดจูบคนตรงหน้าขยับบดรอยจูบด้วยความชำนาญอย่างเคย 

"ถึงจะจูบเก่งขนาดนี้ แต่ก็เลือกคนนะครับ" นิ้วเกลี่ยเช็ดริมฝีปากที่เปอะเปื้อนเพราะเขาเอาแต่ใจเมื่อครู่ 

ข้าวหอมลุกขึ้นหนีเขาไปที่เตียงนอน ก้มลงเก็บซองถุงยางอนามัยที่ฉีกแต่ไม่ได้ใช้ไปโยนทิ้งให้ รามิลเดินตามมารวบตัวอีกคนมากอดแน่น 

"อยู่กับพี่ที่นี่ไหม"

"ห๊ะ?"

"ไม่ต้องกลับบ้านหรอก ไม่กลัวหรอ" ฉุกคิดตามสิ่งที่รามิลพูด การกลับบ้านมันก็น่ากลัวมากจริงๆหากพ่อเลี้ยงเธอคิดทำแบบนั้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็ไม่รู้ว่าจะโชคดีรอดมาได้เหมือนวันนี้ไหม 

"อยู่ได้หรอ?" ถามเขากลับไปอย่างไม่แน่ใจนัก รามิลจะให้เธอมาอยู่ที่ได้ยังไง แล้วจะอยู่ในฐานะอะไร

"ทำไมจะไม่ได้ละครับ"

"เดี๋ยวพี่ก็พาใครมาทำอะไรกันที่นี่ ข้าวไม่อยากดูหรอกนะ"

"ก็ถ้าน้องข้าวหอมมาอยู่ด้วยกัน จะต้องไปทำแบบนั้นกับคนอื่นทำไมละครับ" คนเจ้าเล่ห์กระซิบแล้วขบเม้มที่หูเธอแผ่วเบา

"แต่ยังไงข้าวก็ต้องกลับไปที่บ้านก่อน ของยังอยู่นั่นหมดเลย"

"พี่ซื้อให้ใหม่ก็ได้"

"ไม่เอาอ่ะ"

"โอเค งั้นพี่จะพาไปเอา" เขาเอ่ยบอกแล้วหอมแก้มเธอ กลิ่นหอมในตัวหญิงสาวเขายังคงชอบมันตั้งแต่คืนนั้นจนตอนนี้ ยอมรับว่าครั้งแรกสนใจเธอก็แค่เพราะดูแตกต่างจากทุกคนที่เจอ แต่ยิ่งได้อยู่ใกล้แล้ว ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ลุ่มหลงมากขนาดนี้

.

.

.

.

.

รามิลเปิดประตูให้คนตัวเล็กเดินลงมา เธอถอนหายใจออกมาด้วยความประหม่า มือหนาจับมืออีกคนมากอบกุมไว้ให้เธอมั่นใจว่าเขาจะไม่ยอมให้ใครทำอะไรเธอแน่ หันมองผู้คนแถวนั้นพากันมองมาคงจะเพราะรถหรูที่เขาขับมาจอดไว้

บ้านไม้ริมน้ำแสนเก่าทำให้เขามองไปโดยรอบ แผ่นไม้เก่าบ้างใหม่บ้างสลับกันก็พอให้รู้ว่าคงซ่อมไปแล้วหลายครั้ง เพียงแค่เดินเข้าไปในตัวบ้านกลิ่นแอลกอฮอล์ก็คลุ้งมาแตะจมูก

"กลับมาได้แล้วหรอ!" ชายคนหนึ่งเดินโซซัดโซเซมาจนรามิลต้องมายืนบังเธอเอาไว้ หันไปมองใบหน้าน่ารักที่ดูจะหวาดกลัวก็เข้าใจได้ว่าคนตรงหน้าเป็นใครแบบที่ไม่ต้องเอ่ยปากถาม

"ข้าวหอม เข้าไปเก็บของ" หันไปบอกคนตัวเล็กที่ยืนอยู่หลังเขา เธอพยักหน้าแล้วรีบวิ่งเข้าไปภายในห้อง

"มึงเป็นใครว่ะ! จะเอานังข้าวหอมไปไหน!!"

"ไม่ใช่เรื่องที่มึงต้องรู้" ข้าวหอมวิ่งกลับออกมาพร้อมกระเป๋าผ้าใบเล็กที่เธอใส่แค่ของสำคัญที่ต้องการเท่านั้น ดึงรามิลให้เกินออกจากตัวบ้านเพราะไม่อยากให้เกิดเรื่อง แต่ตัวเธอเองกลับถูกกระชากกลับไป

"มึงจะไปแรดที่ไหน ริมีผัสหรอ!!"

"ปล่อยข้าวนะพ่อ!!" คนตัวเล็กพยายามสู้แรงคนที่ยื้อเธอไว้ ก่อนรามิลจะผลักจนคนเมาเซถลาไป เตรียมจะพุ่งเข้าไปหามันอีกครั้งแต่ข้าวหอมดึงให้เขาออกมาก่อน

"น่าจะซัดสักที รีบพาออกมาทำไม"

"ใจเย็นๆสิ"

"อยู่กับคนแบบนี้มาได้ยังไงนะ"

"ไม่อยู่แล้วจะให้ไปอยู่ไหนละ" รามิลชะงักแล้วหันไปมอง ดูเหมือนเขาจะเผลอพูดอะไรที่ทำให้อีกคนรู้สึกแย่เข้าให้แล้ว 

@ห้างสรรพสินค้า

"พี่พามาที่นี่ทำไม?"

"ซื้อเสื้อไงโดนฉีกขาดไปแล้วนี่นา"

"แต่ข้าวยังเหลืออีกตัวนึง"

"จะใส่ทั้งอาทิตย์เลย? มาเถอะน่า พี่จ่ายให้เอง" จูงมือคนที่มัวแต่ยืนกังวลเดินเข้ามาด้านใน ตรงไปร้านที่เขาชอบซื้ออยู่เป็นประจำ พนักงานเข้ามาต้อนรับและวัดตัวเธอ ไม่นานนักก็ได้เสื้อตามที่ต้องการ บัตรเครดิตถูกยื่นไปให้แบบไม่ถามถึงราคา ก่อนจะจับมือเธอแล้วพาเดินออกมาอีก

ข้าวหอมนั่งมองไปรอบร้านอาหารหรูที่เพียงแค่ดูก็รู้ว่าราคาน่าจะอยู่ในระดับที่เธอเอื้อมไมถึง เครื่องดื่มทยอยมาเสิร์ฟก่อนเธอจะก้มลงลองชิมมันดู ยิ้มรับในรสชาติที่ไม่เคยได้ลองที่ไหนมาก่อน

รามิลนั่งไถโทรศัพท์ดูอะไรไปเรื่อย สลับกับมองคนตัวเล็กที่ก้มสนใจแต่โทรศัพท์เหมือนกันเป็นระยะ รอบสังเกตหน้าจอที่แตกจนแทบจะไม่มีพื้นที่เหลือ ทำไมจะยังทนใช้อยู่อีกนะ

"อาหารมาแล้ว ทานสิ"

"พี่จ่ายหรอ"

"เคยมีครั้งไหนที่ออกมากับพี่แล้วพี่ปล่อยให้เราจ่ายหรอ" รามิลพูดแค่นั้นแล้วก้มลงสนใจอาหารในจานของเขา เงยมองคนตัวเล็กที่ชิมคำแรกไปแล้วอมยิ้ม แบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย เขาเอาแต่คิเว่าเธอคงจะชอบมันหรือเปล่า

ตักอาหารจานกลางที่เขาตั้งใจสั่งมาให้เธอได้ชิมใส่จานความใส่ใจทำให้ข้าวหอมชะงักไปสักพัก รามิลรู้วิธีการเอาใจผู้หญิงและทำให้ใจเต้นแรงได้ดีจริงๆ แม้แต่กับเธอยังรู้สึกบบนั้นเลย

"ต่อไปก็รอกลับพร้อมกัน"

"ถ้าเกิดพี่เลิกก่อนละ"

"ก็แค่รอไงครับ" เขาพูดออกมาดูง่ายดาย การนั่งรอใครสักคนมันน่าเบื่อออกจะตาย แต่คนอย่างรามิลจะเสียเวลามานั่งรอเธอเพียงเพื่อว่าให้กลับห้องพร้อมกันเนี่ยนะ

"ถ้าวันไหนพี่เลิกก่อน กลับก่อนก็ได้"

"ก็บอกว่าจะกลับพร้อมกันไง"

"ก็ได้ๆ"

"ว่าแต่แม่เป็นยังไงบ้างแล้ว" ถามคำถามแล้วเอื้อมไปหั่นชิ้นเนื้อทีเธอหั่นมันไม่ขาดสักทีให้

"ก็ทรงๆแหละ ต้องรักษาไปเรื่อยๆ"

"เงินหมดรึยัง?" 

"เหลือติดตัวนิดหน่อย ที่เหลือจ่ายค่ารักษาแม่ไปแล้ว"

"จะเอาอีกก็บอก" รามิลพูดแบบไม่ได้ใส่ใจว่าเงินจะมากน้อยแค่ไหน แค่มีข้อแลกเปลี่ยนตามแค่ตกลงแค่นั้นเขาก็พร้อมที่จะโอนให้เสมอ

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าวให้เจ๊ลี...."

"ไม่ได้!" เขาพูดเสียงแข็งทันควันทั่งที่เธอยังไม่ทันพูดจบ ข้าวหอมมองหน้าคนที่มองจ้องตาเขม็ง ดูเหมือนรามิลจะอารมณ์ไม่ดีเข้าให้แล้ว แต่เธอยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย

"แต่ข้าวได้เงินพี่มาเยอะ"

"พี่ยังมีเงินอีกเยอะ แล้วก็ไม่ต้องทำเหมือนเกรงใจหรอก พี่ก็ไม่ได้ให้เราฟรีสักหน่อย" อ่า..จริงด้วยสิ เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงขายตัวคนนึงที่ใชคดีเพราะมีลูกค้าเกรดดีอย่างรามิลก็แค่นั้น

"พี่พาข้าวไปอยู่ที่ห้องแบบนี้ จะไม่เป็นไรหรอ"

"ไม่หรอก"

"ข้าวไปอยู่กับยี่หวาก่อนก็ได้นะ" รามิลวางช้อนแล้วเผลอถอนหายใจให้กับอาการกังวลของเธอ

"อยู่ที่นี่แหละ ขืนไปอยู่กับยี่หวาแล้ววันไหนพี่เรียกตัวเรามา เพื่อนจะไม่สงสัยหรอ" มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ต่อให้เพื่อนจะสงสัยแค่ไหนถึงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับรามิล แต่ก็ไม่มีใครรู้อยู่ดีว่ามันมาถึงขั้นนี้แล้ว

"งั้นข้าวช่วยออกค่าห้องคนละครึ่งก็ได้นะ"

"ค่าห้องพี่เดือนละสองหมื่น แน่ใจหรอว่าจะช่วยจ่าย" ช้อนในมือล่วงกระแทกจานดังลั่นหลังได้ยินราคา คนอย่างเธอจะไปหามาจากไหน ห้องบ้าอะไรขนาดราคาแค่ครึ่งเดียวยังต้องจ่ายตั้งสี่หลักเลย

"ข้าว...."

"แต่มันก็พอจะจ่ายด้วยอย่างอื่นที่ไม่ใช่เงินได้นะ"

"อะไร?"

"ก็น่าจะเข้าใจที่พูดไม่ใช่หรอ ทำเป็นถามไปทำไม" รามิลส่งยิ้มแสนเจ้าเล่ห์มาให้แล้วสนใจอาหารในจานต่อ ปล่อยให้คนตัวเล็กนั่งคิดไม่ตก

จับจูงมือบางแกว่งไปมาจนทั่วห้างแล้วมาหยุดยืนที่ร้านโทรศัพท์มือถือแบรนด์ดัง เดินเข้าไปแล้วมองหารุ่นที่ใหม่ที่สุด ทำทีถามคนตัวเล็กให้เธอช่วยเลือกแล้วสั่งให้พนักงานนำไปคิดเงิน รับถุงมาก่อนจะยื่นให้เธอ

"ให้ช่วยถือหรอ"

"เปล่าครับ ให้เลย"

"ห๊ะ ได้ไง ไม่เอาอ่ะ มันแพงนะ"

"รับไปเถอะ อย่าขัดใจ" รุ่นพี่ตัวสูงพูดแล้วเดินนำหน้าออกไปคงเพราะไม่อยากให้เธอพูดปฏิเสธที่จะรับมันอีก 

"รอด้วย" ขาเรียววิ่งตามเขาไปก่อนจะจับแขนเอาไว้ รามิลหันไปมองคนที่กวักมือให้เขาก้มลงไปหา ถึงจะไม่เข้าใจว่าเธอจะทำอะไรแต่ก็ยอมก้มไปแต่โดยดี

ฟอด! คนตัวเล็กหอมแก้มเขาก่อนจะขอบคุณแล้ววิ่งหนีออกไป รามิลมองตามแล้วยกมือขึ้นมาจับที่แก้มตัวเอง นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธอหอมแก้มเขาก่อน ปกติมีแค่เขาที่เอาแต่กอดแต่หอมเธอทั้งวัน

"แบบนี้ก็หลงตายไอมิลเอ้ย"