-10- พ่ออยากให้หมั้น

แสงแดดส่องผ่านกระจกบานสูงของอาคารคณะวิศวกรรมศาสตร์ เสียงนักศึกษาพูดคุยกันจอแจอยู่ตามมุมต่างๆ ของลานกว้างหน้าตึก บรรยากาศของมหาวิทยาลัยยังคงเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาเหมือนทุกวัน

ที่มุมหนึ่งของลานใต้ต้นไม้ใหญ่ มีโต๊ะหินอ่อนตั้งอยู่พร้อมเก้าอี้สี่ตัวติดกัน กลุ่มชายหนุ่มสี่คนกำลังนั่งล้อมวงกันอยู่ ทิวเขานั่งพิงพนักเก้าอี้หิน ดวงตาคมทอดมองออกไปยังสนามหญ้าเบื้องหน้าเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ริวที่นั่งฝั่งตรงข้ามโยนฝาขวดน้ำเล่นในมือพลางเลิกคิ้ว

“มึงเงียบผิดปกตินะทิว”

“จริง ตั้งแต่นั่งมา มึงยังไม่พูดอะไรเลย” รามิลที่กำลังเลื่อนโทรศัพท์ดูอะไรบางอย่างอยู่เงยหน้าขึ้น

“มีอะไรเปล่าว่ะ?” คิมหันต์ซึ่งนั่งไขว่ห้างอย่างสบายๆ หันมามองเพื่อนสนิทด้วยสายตาสงบ ทิวเขาสูดลมหายใจลึกเล็กน้อยก่อนตอบ

“พ่อกูชวนไปงานเลี้ยง”

“แล้วมันแปลกตรงไหนว่ะ? มึงก็ไปงานกับพ่อมึงออกบ่อย” ริวขมวดคิ้วแล้วโยนฝาขวดน้ำในมือต่อทั้งหัวเราะ

“ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน” คำตอบสั้นๆ ทำให้ทั้งสามคนหันมามองเขาพร้อมกันรามิลขมวดคิ้วแน่น ส่วนริวก็เก็บฝาขวดน้ำแล้วท่าอยากรู้ทันที

“ไม่เหมือนยังไงว่ะ?” คิมหันต์เป็นคนตั้งคำถามขึ้นก่อนใคร ทิวเขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดช้าๆ

“พ่อบอกว่า…อยากให้กูไปเจอใครคนหนึ่ง”

“ผู้หญิง?” ริวเอียงศีรษะแล้วยิ้มอย่างเดาได้ ก่อนทิวเขาจะพยักหน้าเล็กน้อย คิมหันต์เองก็ถอนหายใจเบาๆ เหมือนเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว

“ดูตัวหรอว่ะ?” คำถามนั้นของรามิลทำให้ทิวเขาหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าอีกครั้ง

“ประมาณนั้นแหละ”

“เอาจริงดิ มึงอายุแค่นี้เองนะเว้ย” ริวหลุดหัวเราะทันที ถึงจะเห็นใจเพื่อนแต่เขาก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้ เพราะรู้ดีว่าการดูตัวครั้งนี้คงไม่พ้นข้อตกลงทางธุรกิจแน่นอน

“พ่อกูบอกว่าเป็นลูกสาวเพื่อนเขา”

“ก็อาจจะแค่ไปเจอเฉยๆ ไม่เห็นต้องคิดมาก” รามิลยักไหล่พยายามให้ทิวเขาเบาใจลง แต่ทิวเขาส่ายหน้า มันไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เพื่อนเขาคิดเลย

“มันไม่ใช่แค่ไปเจอ” เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดประโยคที่ทำให้เพื่อนทั้งสามคนเงียบลง

“พ่อกูอยากให้หมั้น” ริวที่กำลังจะยกขวดน้ำขึ้นดื่มชะงักกลางอากาศ คิมหันต์หันไปจ้องมองทิวเขาแล้วบีบไหล่เพื่อนอย่างเห็นใจกว่าเดิม การถูกบังคับให้หมั้นหรือแต่งงานกับคนที่พึ่งเจอหน้านี่มันนรกชัดๆ เลย คิมหันต์เกลียดการถูกบังคับมากที่สุด

“เดี๋ยวนะ…หมั้นจริงๆ?” ริวถามย้ำอีกอย่างไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน

“อืม”

“มึงโอเคเหรอว่ะ?” รามิลวางโทรศัพท์ลงทันทีเมื่อเห็นว่าสถานการณ์ของเพื่อนเริ่มตึงเครียดและไม่ได้ง่ายอย่างที่เขาคิด ทิวเขาเงียบไป แววตาที่มักสงบนิ่งเสมอ วันนี้กลับมีเงาความหนักใจบางอย่างแฝงอยู่

“กูไม่ได้อยากหมั้นตอนนี้ แต่พ่อกูอยากให้ทำ” เขาพูดช้าๆ ตามนิสัยคิมหันต์พยักหน้าเบาๆ เหมือนเข้าใจสถานการณ์อย่างดี ถ้าเขาโดนแบบที่ทิวเขาโดนก็คงจะเครียดมากน่าดู แต่ต่างกันตรงที่ทิวเขายอมพ่อทุกอย่าง แต่คิมหันต์ไม่ใช่คนยอมให้ใครมาบังคับ

“เพราะธุรกิจครอบครัว?”

“อืม” ริวถอนหายใจยาวทันทีเมื่อได้ยินคำตอบ ทิวเขาไม่รู้ว่าควรพูดอะไรต่อ สายตาเขามองไปยังสนามหญ้าอีกครั้ง

“กูยังไม่เคยเจอผู้หญิงคนนั้นด้วยซ้ำ”

“แล้วมึงจะทำไง?” รามิลเอามือถูท้ายทอยอย่างหนักใจแทน คำถามนั้นทำให้ทิวเขานิ่งไปอีกครั้ง

“กูไม่อยากขัดพ่อ” คำตอบสั้นๆ แต่ชัดเจน ริวมองหน้าเพื่อนแล้วส่ายหัวเบาๆ

“มึงนี่มัน…ดื้อกับทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องพ่อ” ทิวเขายกมุมปากนิดหนึ่ง

“กูติดหนี้เขา” คำพูดนั้นทำให้ทั้งสามคนเงียบไปครู่หนึ่ง เพราะพวกเขารู้ดีว่าอดีตของทิวเขาเป็นอย่างไร เด็กกำพร้าที่เติบโตในมูลนิธิ ก่อนจะถูกตระกูลใหญ่รับไปเลี้ยงดู สำหรับเขา…ผู้ชายที่เรียกว่าพ่อคนนั้น ไม่ใช่แค่ผู้ปกครอง แต่เป็นคนที่เปลี่ยนชีวิตของเขา

“แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ มึงรู้จักอะไรเกี่ยวกับเขาบ้างไหม?” คิมหันต์พูดขึ้นเบาๆ ทิวเขาส่ายหน้า

“ไม่รู้เลย”

“งั้นก็เหมือนจับฉลากเลยสิว่ะ” ริวแค่นหัวเราะออกมา โชคดีสำหรับเขาที่พ่อแม่ไม่บังคับเรื่องพวกนี้เลย

“กูก็หวังว่ามันจะเป็นแค่การเจอกันเฉยๆ” ทิวเขาพูดเรียบ ๆ แต่ในใจเขาเองก็รู้ดีว่ามันคงไม่ง่ายขนาดนั้น

ภายในห้องเรียนของปีหนึ่ง กลุ่มนักศึกษาสาวสี่คนนั่งล้อมโต๊ะกันอยู่ ปลายฟ้ากำลังจดโน้ตลงสมุดอย่างตั้งใจ ข้าวหอมนั่งพิงเก้าอี้ด้วยท่าทางขี้เกียจ ส่วนยี่หวาอ่านเอกสารเงียบๆ และนิรินกำลังเล่าอะไรบางอย่างด้วยสีหน้าตื่นเต้น

“พรุ่งนี้ที่บ้านฉันมีงานเลี้ยงนะ” ข้าวหอมเงยหน้าทันทีที่ได้ยิน เพราะรู้ว่าจะต้องถูกชวนไปอีกแน่ก่อนจะถามออกไปห้วนๆ

“งานอะไรอีกล่ะ?”

“เพื่อนพ่อฉันจะมาด้วย หลายครอบครัวเลย”

“แล้วเกี่ยวอะไรกับพวกเรา?” ยี่หวาถามเรียบๆ ก่อนนิรินจะมุ่ยหน้าแล้วรีบกอดแขนยี่หวาเอาไว้

“ฉันอยากให้พวกแกไปด้วย ไปเป็นเพื่อนฉัน” นิรินพูดพลางทำหน้าขอร้อง จนข้าวหอมย่นจมูกใส่

“บ้านแกใหญ่จะตาย ฉันเกรงใจ”

“เกรงใจอะไรอ่ะข้าว?”

“กลัวหลงทาง” คำตอบนั้นทำให้ยี่หวาหลุดหัวเราะเบาๆ นิรินเอื้อมมือไปเขย่าแขนข้าวหอม

“ไปเถอะน่า ฉันอยากให้ไปจริงๆ” ปลายฟ้ามองเพื่อนทั้งสามคนสลับกัน

“เป็นงานทางการมากไหมอ่ะ?”

“ไม่มากหรอก แค่กินข้าว พูดคุยกัน”

“แล้วต้องแต่งตัวสวยไหม?” ข้าวหอมถอนหายใจยาว

“ต้องสิ!” ข้าวหอมทำหน้าเหมือนโลกจะแตกทันทีที่ได้ยิน

“โอ๊ย ฉันไม่ชอบแต่งตัวสวยๆ นะ”

“พูดเหมือนปกติแกสวยมาก” ยี่หวาเลิกคิ้ว

“นี่!” เสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกันทั้งโต๊ะดังขึ้น

“งานนี้ฉันจะจับแกแต่งตัวให้สวยเลย” นิรินหันไปจับแขนข้าวหอม จนข้าวหอมทำหน้าตกใจแล้วขยับหนี

“อย่านะ!”

“ข้าวแต่งตัวสวยๆ ก็ดีนะ ต้องสวยมากแน่ๆ เลย” ปลายฟ้าหัวเราะเบาๆ

“ไม่ดีเลย ข้าวอย่าไปเข้าข้างสิ”

“ดีสิ” ยี่หวาพูดเสริมอย่างเรียบๆ

“ใช่ไหม อย่างน้อยก็จะได้รู้ว่าหน้าตาแกเป็นยังไงเวลาตั้งใจแต่ง” ข้าวหอมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เมื่อฟังนิรินพูดแล้วเพื่อนก็ดูจะเข้าข้างกันหมด

“พวกแกรุมแกล้งฉันอ่ะ”

“ถือว่าเป็นภารกิจของพวกเรา” นิรินบอกแล้วหัวเราะ ก่อนปลายฟ้าพยักหน้าเห็นด้วย

“โอ๊ย พวกแกนี่…” สุดท้ายทั้งสี่สาวก็หัวเราะกันเสียงดัง บรรยากาศในห้องเรียนเต็มไปด้วยความสนุกสนาน

จนกระทั่งพักเที่ยงของวันทั้งสี่คนเดินมาที่โรงอาหารของคณะ แต่ทันทีที่มองเข้าไปในโรงอาหาร ทุกคนก็ต้องหยุด โต๊ะทุกตัวเต็มหมด ข้าวหอมถอนหายใจกับผู้คนที่พลุกพล่าน ไม่ใช่แค่คนในคณะ แต่สาวๆ คณะอื่นก็ชอบมาที่นี่

“โอเค เราต้องยืนกินแล้วล่ะ” นิรินมองไปรอบๆ อย่างเบื่อหน่ายด้วยอีกคนแล้วตัดพ้อออกมา

“คนเยอะจริง” ยี่หวาพรูลมหายใจหนักก่อนก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือ ปลายฟ้ากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“จะยืนกินจริงๆ เหรอ?” ทั้งสี่คนหันไปพร้อมกัน รามิลยืนอยู่ไม่ไกลนัก ข้างๆ เขามีริว คิมหันต์ และทิวเขานั่งอยู่ที่โต๊ะยาวตัวหนึ่ง รามิลพยักหน้าไปที่โต๊ะ

“มานั่งด้วยกันสิ”

“ดีเลย โต๊ะพวกพี่ยังว่างตั้งเยอะ” นิรินยิ้มทันที ส่วนข้าวหอมทำหน้าเลิ่กลั่ก เล็กน้อย แต่สุดท้ายก็เดินตามเพื่อนๆ ไป

พวกเธอนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับกลุ่มผู้ชาย ปลายฟ้านั่งข้างข้าวหอม ส่วนยี่หวากับนิรินนั่งถัดไป รามิลเลื่อนแก้วน้ำไปให้ข้าวหอมทันที

“น้ำ” ข้าวหอมชะงักเล็กน้อยแล้วหรี่ตามองเขา

“ขะ ข้าวยังไม่ได้สั่งเลย”

“แต่พี่ว่าข้าวดูเหมือนกระหายน้ำนะ” เขาตอบหน้าตาย ข้าวหอมทำหน้ามุยใส่เขา แต่ก็หยิบแก้วขึ้นดื่ม ปลายฟ้านั่งเงียบๆ พลางสังเกตบางอย่าง สายตาของรามิลที่มองข้าวหอม มันไม่เหมือนเวลาที่เขามองคนอื่น มันอ่อนลงเล็กน้อย…และมีบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้น ข้าวหอมกำลังคุยกับนิรินเรื่องงานเลี้ยงโดยไม่ได้สังเกตเลย

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่อยากแต่งตัว”

“แกต้องแต่ง!”

“ไม่!” เสียงเถียงกันของทั้งสองทำให้โต๊ะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ แต่ปลายฟ้ายังคงมองไปที่รามิลเงียบๆ เขากำลังยิ้มบางๆ ขณะฟังข้าวหอมบ่น สายตาแบบนั้น มันไม่ใช่สายตาของคนที่มองรุ่นน้องธรรมดา ปลายฟ้าก้มลงมองจานข้าวของตัวเอง ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย เพราะเธอรู้สึกได้ว่าเรื่องราวบางอย่างกำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ก่อนเธอจะชะงักเมื่อหันไปสบตากับทิวเขาเข้าพอดี