- 11 - ประกาศคู่หมั้น

ค่ำคืนนี้บ้านหลังใหญ่ของครอบครัวนิรินสว่างไสวด้วยแสงไฟสีอุ่น สนามหญ้าด้านหน้าถูกจัดโต๊ะรับรองแขกอย่างสวยงาม โคมไฟเล็กๆ ถูกแขวนเรียงรายตามแนวต้นไม้ ลมเย็นพัดผ่านเบาๆ พาเอากลิ่นดอกไม้หอมอ่อนลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ

รถหรูหลายคันจอดเรียงรายอยู่หน้าประตูบ้าน แขกผู้ใหญ่ในชุดสูทและเดรสหรูทยอยเดินเข้ามาพูดคุยทักทายกันอย่างเป็นกันเอง

ภายในบ้านหลังนั้น…สี่สาวกำลังยืนรวมกันอยู่บริเวณระเบียงด้านข้าง นิรินอยู่ในชุดเดรสเรียบหรู ผมยาวถูกม้วนลอนอ่อนๆ อย่างตั้งใจ ส่วนปลายฟ้าเลือกใส่เดรสสีอ่อนเรียบร้อยตามนิสัย ยี่หวาอยู่ในชุดสีดำเรียบๆ ที่ดูสุภาพ ส่วนข้าวหอม…กำลังยืนทำหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย

“ฉันยังไม่ชินเลย” เธอบ่นพลางดึงชายกระโปรงของตัวเองจนนิรินหัวเราะ

“สวยจะตาย”

“สวยบ้าสวยบออะไร เดินยังลำบากเลยเนี่ย”

“ข้าวหอมสวยจริงๆ นะ” ปลายฟ้ายิ้มบางๆ

“ฟ้าอย่ามาแซวข้าวนะ”

“ไม่ได้แซว ก็ข้าวสวยจริงๆ นี่” ยี่หวาพูดเรียบๆ ข้าวหอมทำท่าเหมือนจะปิดหูทันที

“พอๆ เลย พวกแกรวมหัวกันแกล้งฉัน”

“ฉันบอกแล้วว่าวันนี้ต้องจับเธอแต่งตัว” นิรินหัวเราะเสียงใส

“ฉันโดนหลอกมา!” เสียงเถียงกันทำให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ปลายฟ้ามองเพื่อนทั้งสามคนด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนจะเหลือบมองไปรอบๆ บ้านหลังใหญ่ เธอไม่ค่อยคุ้นเคยกับงานแบบนี้นัก แขกส่วนใหญ่เป็นผู้ใหญ่ในวงสังคมเดียวกัน แต่งตัวภูมิฐาน พูดคุยกันเรื่องธุรกิจหรือครอบครัว ปลายฟ้ารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนแปลกหน้าเล็กๆ ในงานใหญ่แบบนี้ แต่การมีเพื่อนอยู่ด้วยทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้น

“พ่อฉันบอกว่าวันนี้เพื่อนเขาจะมาเยอะ” นิรินพูดส่วนข้าวหอมย่นจมูก

“ฉันรู้สึกเหมือนมางานผู้ใหญ่”

“ก็ใช่น่ะสิ” ยี่หวาพูดเรียบๆ ตอบข้าวหอมไป

“มันคืองานผู้ใหญ่จริงๆ” ทั้งสี่คนหัวเราะกันเบาๆ เมื่อปลายฟ้าพูดจบ ทันใดนั้นเสียงผู้ชายวัยกลางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“นิริน” ทั้งสี่คนหันไปพร้อมกัน พ่อของนิรินยืนอยู่ไม่ไกล ท่าทางภูมิฐานในชุดสูทสีเข้ม

“มาหาพ่อหน่อยลูก” นิรินยิ้มทันที

“ค่ะพ่อ”

“เดี๋ยวฉันมา” เธอหันไปหาทั้งสามคน ปลายฟ้า ยี่หวา และข้าวหอมพยักหน้า แต่ในขณะที่นิรินกำลังเดินเข้าไปหาพ่อของเธอ… กลุ่มชายหนุ่มสี่คนก็เดินเข้ามาในบริเวณเดียวกัน ปลายฟ้าชะงักทันทีเมื่อเห็นพวกเขา ทิวเขาและเพื่อนๆ เขาอยู่ที่นี่ พวกเขาอยู่ในชุดสูทเรียบร้อย ท่าทางโดดเด่นท่ามกลางแขกในงาน

“เฮ้ย…” ข้าวหอมกระพริบตาอย่างไม่มั่นใจกับสิ่งที่เห็น ยี่หวาก็ชะงักเล็กน้อยเหมือนกัน นิรินหยุดเดินกลางทาง ก่อนจะหันไปมองกลุ่มนั้น ในขณะเดียวกัน พ่อของเธอก็กำลังพูดกับชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่ง ผู้ชายคนนั้นคือพ่อของทิวเขา

“นี่ลูกชายผม ทิวเขา” พ่อของเขาพูดเรียบๆ ทิวเขาพยักหน้าเล็กน้อยอย่างสุภาพ พ่อของนิรินยิ้มกว้าง

“ดีเลย งั้นผมจะแนะนำให้รู้จักกันเลย” เขาหันไปเรียกลูกสาว

“นิริน มานี่ลูก”

นิรินเดินเข้าไปใกล้ หัวใจเธอเต้นแรงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคนที่พ่อจะให้เธอรู้จักคือใคร พ่อของเธอวางมือบนไหล่ลูกสาวอย่างภูมิใจ

“นี่ลูกสาวผม นิริน” นิรินยกมือไหว้อย่างสุภาพ

“สวัสดีค่ะ” พ่อของทิวเขายิ้ม

“น่ารักมาก” ทิวเขามองนิรินเงียบๆ เขาแปลกใจที่เจอเธอในงานนี้

เพราะเขาไม่รู้เลยว่านิรินเป็นลูกสาวของเพื่อนพ่อ และเขาก็ไม่รู้ว่า…เรื่องจริงกำลังจะถูกพูดออกมา พ่อของนิรินหันไปมองทั้งสองคน ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ทุกอย่างหยุดนิ่ง

“จริงๆ แล้ว…พ่อกับพ่อของทิวเขาคุยกันไว้แล้ว นิรินกับทิวเขาจะต้องเป็นคู่หมั้นกัน” คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางงาน ทุกคนเงียบไปทันทีริวเบิกตากว้าง รามิลนิ่งไป คิมหันต์ขมวดคิ้ว ส่วนทิวเขายืนสงบนิ่ง…แต่ดวงตาเขาวูบไหวเพียงเสี้ยววินาที นิรินเองก็อึ้งไปชั่วครู่ก่อนที่ใบหน้าของเธอจะค่อยๆ แดงขึ้น

“คู่…หมั้นเหรอคะ” พ่อของเธอหัวเราะเบาๆ

“ใช่ลูก” พ่อของทิวเขาพยักหน้าเห็นด้วย

“พวกเราคุยกันไว้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว”

นิรินหันไปมองทิวเขาหัวใจเธอเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียง เพราะลึกๆ แล้ว…เธอแอบปลื้มเขาอยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้าของเธอ แต่ในอีกมุมหนึ่ง…ปลายฟ้ายืนเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ คำว่า คู่หมั้น ดังซ้ำในหัวเธอ ทิวเขา…กับนิรินเป็นคู่หมั้นกัน เธอรู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้าโคลงเล็กน้อย ข้าวหอมที่ยืนข้างๆ เห็นท่าทางนั้นทันที

“ฟ้า เป็นอะไร?” ปลายฟ้าส่ายหน้าเร็วๆ

“ไม่เป็นไร” เสียงของเธอเบามากจนข้าวหอมขมวดคิ้ว

“แน่ใจเหรอ?” ปลายฟ้าพยายามยิ้ม

“อืม” แต่รอยยิ้มนั้นจางจนแทบมองไม่เห็น เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วถอยออกห่างไปอีกก้าว

“ฉัน…ขอตัวก่อนนะ”

“เดี๋ยวสิฟ้า….” ข้าวหอมพยายามเรียกแต่ปลายฟ้าเดินออกไปแล้ว เธอเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ ผ่านกลุ่มแขก ผ่านแสงไฟ ผ่านเสียงพูดคุยจนกระทั่งมาถึงมุมหนึ่งของสวนมุมที่ค่อนข้างมืดและเงียบสงบ ไม่มีใครมองเห็น ปลายฟ้าทรุดนั่งลงบนม้านั่งไม้ มือเล็กกำชายกระโปรงแน่นอย่างห้ามไม่ได้ หัวใจเธอเต้นแรงและเจ็บแปลบอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เธอพยายามบอกตัวเองว่า…มันไม่ใช่เรื่องแปลก

ทิวเขาในตอนเป็นลูกชายของตระกูลใหญ่ เขาไม่ใช่ทิมเด็กกำพร้าในวันวานอีกต่อไปแล้ว การที่เขามีคู่หมั้นก็เป็นเรื่องธรรมดา ยิ่งเป็นคู่หมั้นที่เพียบพร้อมทุกอย่างเหมือนกันอย่างนิรินก็ยิ่งไม่ควรแปลกใจ แต่ทำไม…มันถึงเจ็บขนาดนี้

ภายในงานเลี้ยงทิวเขายังคงยืนอยู่ท่ามกลางผู้ใหญ่ ใบหน้าเขาเรียบนิ่งอย่างที่เป็นประจำ ไม่มีใครรู้เลยว่าข้างในเขาคิดอะไร สายตาของเขา…กำลังมองหาบางคน เมื่อไม่เห็นเธออยู่ตรงนั้นอีกหัวใจเขากระตุกเล็กน้อย เขาหันไปพูดกับพ่อของตัวเองสั้นๆ

“ผมขอตัวสักครู่ครับพ่อ” เขาก็เดินออกจากกลุ่มแขกผ่านสนามหญ้า ผ่านต้นไม้จนกระทั่งมองเห็นเงาเล็กๆ ที่นั่งอยู่บนม้านั่งไม้ในมุมมืด

ปลายฟ้านั่งก้มหน้าเงียบๆ ทิวเขาหยุดยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ลมเย็นพัดผ่านต้นไม้ ทำให้ใบไม้ไหวเบาๆ เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหาอย่างเงียบงัน เขาไม่รู้ว่าเธอคิดอย่างไรเมื่อได้ยินเรื่องหมั้น แต่ใจเขากลับบอกว่าให้เขารีบมาหาและอธิบายกับเธอในทันที