- 9 - ข้ออ้าง

บ่ายวันศุกร์ท้องฟ้าเหนือมหาวิทยาลัยเริ่มเปลี่ยนเป็นสีทอง ปลายฟ้ากำลังเก็บเอกสารลงกระเป๋า เธอเพิ่งเรียนเสร็จวิชาสุดท้ายของวัน และกำลังจะเดินกลับหอพักตามปกติ ก่อนที่โทรศัพท์ในจะมือสั่นเบาๆ ชื่อที่ปรากฏทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะอย่างทุกครั้ง

เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดอ่านข้อความ ‘เลิกเรียนยังครับ?’ ปลายฟ้ามองหน้าจออยู่สองสามวินาที ก่อนจะพิมพ์ตอบ ‘เพิ่งเลิกค่ะ’ และข้อความตอบกลับมาก็ดังขึ้นแทบจะทันที ‘มาหาพี่ที่หน้าคณะหน่อยได้ไหม’ เธอขมวดคิ้วน้อยๆ ‘มีอะไรหรือคะ’

‘พี่มีเรื่องจะขอให้ช่วย’ ปลายฟ้าลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พิมพ์ตอบตกลงกลับไป เธอเดินออกจากตึกเรียน มุ่งไปที่ลานหน้าคณะ ลมเย็นพัดผ่านเส้นผมยาวของเธอเบาๆ ไม่นานก็เห็นรถคันคุ้นตาจอดอยู่ข้างทาง

ทิวเขายืนพิงรถอยู่ มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ท่าทางนิ่งสุขุมเหมือนเค เมื่อเห็นเธอเดินมา เขาก็ยืดตัวตรงขึ้นทันที

“มาแล้วเหรอฟ้า?” ปลายฟ้าพยักหน้าตอบเขา

“พี่มีอะไรให้ช่วยคะ?” เขาหยุดคิดเล็กน้อยเหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูด ปลายฟ้าขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เพราะเธอนึกไม่ออกเลยว่าจะมีอะไรที่เธอสามารถช่วยเขาได้

“พ่อพี่มีลูกค้าผู้หญิงคนหนึ่ง พอดีพ่อพี่อยากจะให้ของขวัญ แต่พี่ไม่รู้จะเลือกอะไรดี”

“แล้ว…?” เธอขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจกับสิ่งที่เขาพยายามจะบอก ลูกค้าของพ่อเขา แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่มีอะไรจะให้เธอช่วย

“ช่วยไปเลือกกับพี่หน่อยได้ไหม?” ปลายฟ้าชะงักไปเล็กน้อยแล้วยิ่งงุนงงกว่าเก่า คนที่ไม่รู้จักแม้แต่แบรนด์เนมอย่างเธอ จะไปช่วยเขาเลือกของขวัญให้ลูกค้าระดับนั้นของพ่อเธอได้ยังไง

“ฟ้าเหรอคะ?” ปลยฟ้าชี้ไปที่ตัวเองแล้วถามย้ำอีกครั้ง

“อื้ม”

“แต่ฟ้าไม่ค่อยรู้เรื่องของขวัญเท่าไหร่” ทิวเขายักไหล่เบาๆ ราวกับจะบอกว่านั่นไม่ใช่ปัญหา

“อย่างน้อยก็อาจจะดีกว่าพี่ที่ไม่รู้เลย”

“กะ ก็ได้ค่ะ” เธอตอบตกลงไปอย่างเห็นใจและปฏิเสธไม่ได้ และทันทีที่เธอเอ่ยปากตกลง เขาก็รีบไปเปิดประตูรถให้เธอเหมือนทุกครั้ง

“ขึ้นมาเลยครับ” ปลายฟ้านั่งลงอย่างเกรงใจ กลิ่นหอมอ่อนๆ ภายในรถทำให้บรรยากาศอบอุ่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว รถเคลื่อนออกจากมหาวิทยาลัยอย่างนุ่มนวล ระหว่างทางปลายฟ้าหันไปถามรายละเอียดของลูกค้าของพ่อเขาเบาๆ

“ลูกค้าพ่อพี่อายุประมาณเท่าไหร่คะ?” ทิวเขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ

“น่าจะ…วัยทำงาน”

“ชอบอะไรเป็นพิเศษไหมคะ?” เขานิ่งไปอีกครั้งรู้สึกเหมือนประมวลผลไม่ทัน เพราะเขาไม่ได้เตรียมคำตอบเหล่านี้เอาไว้เลย

“ไม่รู้สิ” ปลายฟ้าหัวเราะเบาๆ

“พี่รู้ข้อมูลน้อยมากเลยนะคะ”

“พี่เลยต้องขอให้ฟ้าช่วยไง” น้ำเสียงเขาเรียบ แต่แววตากลับมีประกายบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก ไม่นานรถก็เลี้ยวเข้าไปในห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ ปลายฟ้ามองรอบๆ อย่างแปลกใจเล็กน้อย

“ต้องมาที่นี่เลยเหรอคะ?”

“อื้ม ของน่าจะเยอะดี” ทั้งสองเดินเข้าไปในโซนเครื่องประดับ ของใช้และของขวัญ ปลายฟ้าเดินดูไปเรื่อยๆ อย่างตั้งใจ แม้เธอจะไม่เคยได้มาเลือกซื้อเครื่องประดับสวยหรูนี้เลยสักครั้ง แต่ก็ชอบดูมันตามอินเตอร์เน็ตอยู่บ่อยครั้ง

“ถ้าเป็นผู้หญิงวัยทำงาน อาจจะเป็นน้ำหอมก็ได้นะคะ” เธอหยิบขวดน้ำหอมขึ้นมาดูแล้วดมเล็กน้อย

“กลิ่นนี้สุภาพดี” ทิวเขามองเธอมากกว่ามองของในมือ

“ฟ้าชอบเหรอ?”

“ก็…หอมดีค่ะ”

“งั้นเอาอันนี้” เขาหันไปบอกพนักงานทันทีก่อนจะยื่นบัตรเครดิตให้

“เดี๋ยวก่อนค่ะ เราต้องดูหลายๆ อย่างก่อน” เธอรีบส่ายหน้าบอกเขา แต่เขากลับยกมุมปากเล็กน้อย

“ฟ้าดูไปเถอะ พี่เลือกไปหลายๆ อย่าง เผื่อเป็นตัวเลือกให้พ่อไง” เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจ สุดท้ายเธอก็เลือกของหลายอย่างมาวางเทียบกัน ทั้งน้ำหอม ผ้าพันคอ และกล่องเครื่องประดับเล็กๆ

“พี่ว่าชิ้นไหนเหมาะที่สุดคะ?” ทิวเขาไม่ตอบทันที เขามองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดช้าๆ

“พี่ว่า…”

“คะ?”

“ฟ้าหิวหรือยัง?” ปลายฟ้ากะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง

“คะ?” เขายกข้อมือดูเวลาจากนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือ

“จะห้าโมงแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ”

“แต่ของขวัญ…”

“เอาทุกอย่างที่คุณผู้หญิงดูเมื่อกี้เลยครับ ช่วยใส่ถุงแล้วรูดบัตรได้เลย” เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่จะจ่ายเงินแสนแพงนั้น ทันทีที่ได้รับของเขาก็ถือไว้ทั้งหมด ก่อนจะเดินนำออกไปจากร้าน ปล่อยปลายฟ้ายืนงงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรีบเดินตามเขาไป

ร้านอาหารที่เขาพาไปเป็นร้านเล็กๆ บรรยากาศอบอุ่น แสงไฟสีส้มอ่อนทำให้ทุกอย่างดูนุ่มนวล ทั้งสองนั่งตรงข้ามกัน ปลายฟ้ายังดูงงเล็กน้อยแต่ก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร

“พี่แน่ใจเหรอคะว่าจะไม่เลือกดูของขวัญให้ดีหน่อย ซื้อมาหมดเลยแบบนี้”

“อื้ม แน่ใจ” เขาเปิดเมนูส่งให้เธอทันทีเพื่อเปลี่ยนเรื่องคุย

“ฟ้าเลือกเลย สั่งได้ทุกอย่างเลยนะ” ปลายฟ้าก้มดูเมนูอย่างเกรงใจ ราคาอาหารแพงแสนแพงสำหรับเธอ ทำให้เธอพูดไม่ออกว่าควรจะสั่งอะไรดี

“พี่เลือกเถอะค่ะ”

“พี่ไม่รู้ว่าอะไรอร่อยอ่ะ ฟ้าเลือกสิ” สุดท้ายเธอจึงเลือกอาหารง่ายๆ สองสามอย่าง ระหว่างรออาหารบรรยากาศเงียบลงเล็กน้อย ทิวเขามองเธอเงียบๆ จนปลายฟ้ารู้สึกได้ถึงสายตานั้นจนต้องเงยหน้าขึ้น

“มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“ไม่มีๆ” แม้เขาจะปฏิเสธแต่กลับไม่ยอมเลิกมองเธอสักที

“พี่ทิวเขา พี่มองทำไมคะ?”

“ดูฟ้า” คำตอบสั้นๆ ทำให้แก้มเธอร้อนขึ้นทันที

“ฟ้าไม่ได้แปลกอะไรสักหน่อย มองอยู่ได้”

“ก็ไม่ได้ว่าแปลกนี่ครับ” อาหารถูกยกมาเสิร์ฟพอดี ทำให้บทสนทนาหยุดลงชั่วคราว ทิวเขาคอยตักอาหารให้เธออย่างเป็นธรรมชาติ

“กินเยอะๆ”

“พี่ก็เหมือนกันค่ะ”

มื้ออาหารผ่านไปอย่างเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว หลังจากนั้นเขาก็พาเธอกลับขึ้นไปที่โซนร้านของขวัญอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาเดินผ่านไปเฉยๆ จนปลายฟ้าได้แต่หันมองงงๆ

“พี่ไม่เข้าไปดูเหรอคะ”

“ไม่แล้ว”

“อ้าว…ทำไมคะ?” เขาหยุดเดินแล้วหันมามอง

“พี่เปลี่ยนใจแล้ว”

“แล้วของขวัญล่ะคะ? ที่ได้มาโอเคแล้วหรอ?” มุมปากเขายกขึ้นนิดหนึ่งทำเอาปลายฟ้าทำหน้างงกว่าเดิม

“นี่ไง…เสร็จหมดแล้ว ไม่ต้องซื้ออะไรแล้ว”

“แล้วตอนนี้จะไปไหนคะ…?” เขาชี้ไปที่ป้ายโรงภาพยนตร์ด้านหน้าในทันที

“ดูหนังกันไหม? พี่อยากดูอ่ะ” น้ำเสียงเขานิ่งจนเธอเถียงไม่ออก สุดท้ายปลายฟ้าก็ถูกพาเข้าโรงหนังอย่างงงๆ หนังที่เขาเลือกเป็นหนังโรแมนติกเบาๆ ไฟในโรงมืดลง เสียงดนตรีเปิดเรื่องดังขึ้น ปลายฟ้านั่งตัวตรง มือวางบนตักอย่างเกร็งเล็กน้อย ส่วนทิวเขานั่งข้างๆ อย่างสบายๆ ระหว่างดูหนัง มีฉากหนึ่งที่นางเอกสะดุดล้ม พระเอกรีบคว้ามือไว้ทัน ปลายฟ้าหลุดหัวเราะเบาๆ จนทิวเขาเหลือบมองเธอ

“ขำอะไร?”

“มันดูเว่อร์นิดหน่อยค่ะ”

“เหรอ”

“ค่ะ” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเบา ๆ

“ถ้าฟ้าล้ม พี่ก็จะคว้าไว้เหมือนกัน” เธอหันไปมองทันที แสงจากจอหนังสะท้อนดวงตาเขาเป็นประกาย หัวใจเธอเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว หนังจบลงเกือบสามทุ่มทั้งสองเดินออกจากโรงพร้อมกัน ปลายฟ้ายังดูงงอยู่เล็กน้อย

“จู่ๆ มาจบที่ดูหนังได้ยังไงก็ไม่รู้นะคะ” ทิวเขาหยุดเดิน ก่อนเขาจะหันมามองเธอตรงๆ

“ฟ้า….คือึวามจริงแล้ว พี่ไม่ได้ตั้งใจจะซื้อของขวัญตั้งแต่แรก”

“หมายความว่า…?”

“พี่แค่หาข้ออ้างให้ฟ้ามาอยู่กับพี่” คำพูดนั้นทำให้เธออึ้งไปหลายวินาที

“พี่…” เธอพรูลมหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเขาพูดจบก็คิดเอาไว้อยู่แล้วว่าเขามีท่าทีแปลกๆ เขายักไหล่เล็กน้อยเหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดา

“ถ้าพี่บอกตรง ๆ ว่าอยากชวนมากินข้าว ดูหนัง ฟ้าคงไม่มา” ปลายฟ้าเงียบเพราะเธอรู้ว่าเขาพูดถูก ทิวเขาก้มลงเล็กน้อยให้ระดับสายตาเท่ากัน

“โกรธพี่ไหม?” เธอส่ายหน้าเบาๆ แต่ดวงตายังคงหรี่ลงอย่างคาดโทษ

“พี่นี่เจ้าเล่ห์เกินไปแล้วนะคะ ครั้งนี้ฟ้าจะยกโทษให้ ถ้าครั้งหน้าโกหกอีก ฟ้าจะไม่ยกโทษให้แน่” ทิวเขายิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะถือวิสาสะจับมือเธอไปพาเดินไปที่รถ รถเคลื่อนตัวออกไปบนถนนไม่นานนักก็มาหยุดที่หน้าหอของปลายฟ้า แม้ว่าเขาจะไม่อยากแยกกับเธอนัก แต่มันก็ดึกมากแล้ว เธอควรจะได้พักผ่อนสักที

“งั้นฟ้าไปก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวก่อนฟ้า…เอาพวกนี้ไปด้วยสิ” ทิวเขารั้งเธอไว้แล้วเอื้อมไปหยิบข้าวของจากเบาะหลังมา ทันทีที่เขายื่นให้ปลายฟ้ากร็รีบปฏิเสธแล้วกันของคืนไปให้เขาด้วยความตกใจ

“อะไรคะ? ฟ้าไม่เอา ของแพงขนาดนี้ พี่ทิวเขาเก็บไว้เถอะค่ะ”

“พี่ซื้อแต่อันที่ฟ้าเลือกบอกว่าสวยทั้งนั้นเลยนะ น้ำหอมก็เลือกกลิ่นที่ฟ้าบอกว่าหอม เอาไปเถอะ” ทันทีที่เห็นว่าเธอยังคงปฏิเสธเขาเลยเปิดประตูรถลงไปแล้วไปเปิดประตูรถให้เธอก่อนจะยัดของใส่มือเธอทันที

“ถ้าฟ้าไม่รับ….พี่จะไม่ไปไหน จะอยู่หน้าหอฟ้าแบบนี้แหละ”

“พี่ทิวเขาคะ…”

“ครับตัวเล็ก” ปลายฟ้าถอนหายใจหนักหน่วงก่อนจะรับเอาถุงของจากมือเขามาอย่างไม่รู้ว่าจะปฏิเสธยังไง เขารอบยิ้มออกมาอย่างพอใจก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวเธอ

“ดีมากครับ ฝันดีนะ อย่าลืมฝันถึงพี่ด้วย พรุ่งนี้เดี๋ยวพี่มารับนะ” เธอไม่ทันจะได้อ้าปากปฏิเสธเขาก็รีบวิ่งไปขึ้นรถแล้วขับออกไป ปลายฟ้าส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะกุมหัวใจที่เต้นแรงของตัวเอง ทิวเขาเปลี่ยนไปก็จริง แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยนเลย คือเขาสามารถทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงได้เสมอ