- 6 - อยู่ใกล้ๆพี่ไว้

 

เสียงดนตรีปิดท้ายกิจกรรมดังแผ่วลงพร้อมเสียงปรบมือกึกก้องทั่วสนามหญ้าหลังคณะ แสงแดดยามเย็นคล้อยต่ำสีส้มอ่อนๆ ไล้ขอบฟ้าเหมือนแต้มสีอ่อนหวานให้กับวันที่เหน็ดเหนื่อย

กิจกรรมสัมพันธ์คณะปีนี้ผ่านไปด้วยดีเกินคาด ฐานกิจกรรมแต่ละจุดเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงแซว และเสียงโห่ร้องอย่างสนุกสนาน ปีหนึ่งกับปีสามที่ตอนแรกยังเกร็งๆ ใส่กัน ตอนนี้กลับยืนหัวเราะไหล่ชนกันอย่างเป็นธรรมชาติ แต่งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา เวทีต้องถูกรื้อ สายไฟต้องถูกม้วน โครงเหล็กต้องถูกถอดเก็บ ทุกอย่างกลับเข้าสู่สภาพเดิมราวกับไม่เคยมีงานใดเกิดขึ้น

“โอ๊ยยย เมื่อเช้ายังสนุกอยู่เลย ทำไมตอนเก็บของมันเหนื่อยกว่าสองเท่า” ข้าวหอมบ่นพลางใช้หลังมือปาดเหงื่อ

“ตอนสนุกมันใช้ใจ ตอนเก็บมันใช้แรงไงครับน้อง” ริวตอบหน้าตายแล้วถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้าไม่ต่างกัน

ทิวเขากำลังช่วยรามิลยกโครงเหล็กขนาดใหญ่ลงจากเวที ร่างสูงในเสื้อช็อปแดงเปื้อนฝุ่นเล็กน้อย แต่ท่าทางยังคงนิ่ง สุขุม และมั่นคง ปลายฟ้าเองก็ช่วยม้วนสายไฟอยู่ใกล้ๆ มือเล็กขยับอย่างตั้งใจ แม้ใบหน้าจะซีดลงเล็กน้อยเพราะความเหนื่อยสะสม

“ฟ้าไหวไหม?” ยี่หวาถามขณะยกกล่องอุปกรณ์ผ่าน

“ไหวๆ ฟ้าแค่เมื่อยนิดหน่อย” เธอตอบด้วยรอยยิ้มให้เพื่อนได้คลายกังวลใจ ส่วนนิรินที่ช่วยเก็บป้ายไวนิลอยู่ไม่ไกล หันไปมองปลายฟ้าชั่วครู่ ก่อนจะเบนสายตาไปทางทิวเขาที่กำลังสั่งงานรุ่นน้องปีสอง

“พี่ครับ เสาตรงนี้ต้องเอาไปเก็บโกดังเลยไหม?” รุ่นน้องถาม

“ใช่ วางเรียงชิดผนัง อย่าให้ล้มนะ” ทิวเขาตอบสั้นๆ เสียงของเขาไม่ได้ดัง แต่มีน้ำหนักพอให้ทุกคนเชื่อฟัง ก่อนที่เขาจะเหลือบมองเห็นปลายฟ้าที่พยายามยกกล่องอุปกรณ์ไฟที่หนักกว่าที่คิด เธอกัดฟันยกขึ้นมาอย่างพยายามไม่ให้ใครเห็นว่าแรงเริ่มหมด

“เดี๋ยวๆ อันนั้นหนักนะ” ข้าวหอมร้องทัก แต่ไม่ทันการ ปลายฟ้าก้าวเดินได้เพียงไม่กี่ก้าว พื้นหญ้าที่ถูกเหยียบย่ำทั้งวันทำให้ดินนุ่มและลื่น เธอเหยียบพลาดจนข้อเท้าพลิกเล็กน้อย ร่างเล็กเซถลาไปด้านหน้าก่อนกล่องในมือจะเอียงจนเกือบตกพื้น ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที แขนแกร่งของทิวเขาที่พุ่งเข้าไปก็สอดรับรอบเอวบางไว้แน่น ส่วนกล่องก็ถูกอีกมือของเขาคว้าไว้ได้ทันก่อนจะกระแทกพื้น

“ฟ้า!” เสียงเรียกทุ้มต่ำดังใกล้หู เธอรู้สึกได้ถึงอกกว้างที่รับแรงกระแทกไว้เต็มๆ ปลายฟ้าหลับตาแน่นไปชั่วครู่ ก่อนจะลืมขึ้นช้าๆ ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าคมของทิวเขาที่อยู่ใกล้จนสัมผัสลมหายใจได้

“เจ็บไหม?” เขาถามเสียงเข้ม เธอส่ายหน้าเบาๆ แต่แก้มกลับร้อนวาบ

“พี่บอกแล้วไงว่าอย่าฝืน”

“ฟ้าไหวจริงๆค่ะ”

“ตัวเล็ก” คำเรียกนั้นทำให้เธอเผลอก้มหน้า โชคดีที่มันแผ่วเบาจนมีแค่เธอเท่านั้นที่ได้ยิน

“ทำไมชอบฝืนตัวเอง”

“ก็…ไม่อยากให้ใครลำบากแทนนี่” เขามองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

“พี่ไม่ได้ลำบาก”

“เป็นอะไรไหมฟ้า?!” ข้าวหอมที่วิ่งเข้ามาด้วยความร้อนใจเป็นจังหวะให้ปลายฟ้าได้ผละตัวออกไปพอดิบพอดี ก่อนเธอจะส่ายหัวตอบเพื่อนไป

“โห เมื่อกี้มันโรแมนติกกลางสนามเลยเหรอว่ะไอ้ทิว” ริวเอ่ยแซวอย่างที่ชอบทำใส่ทุกคนอยู่เป็นประจำ

“พี่ริวเงียบไปเลย” ข้าวหอมสวนทันทีให้ริวหยุดแซว นิรินที่ยืนห่างออกไปเล็กน้อย เห็นภาพทั้งหมดชัดเจน เธอเม้มปากบางๆ แต่ไม่มีใครมองหันก่อนจะไล่ความคิดในหัวออกไปแล้วเดินเข้าไปดูอาการเพื่อน ทิวเขาปล่อยมือจากเอวเธอช้าๆ แต่ยังคงจับแขนไว้กันไม่ให้เธอล้มลงไป

“ไปนั่งพักก่อนสิ”

“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ ยังเหลือของอีกเยอะเลย” เขามองเธอด้วยสายตาที่บอกชัดว่าไม่พอใจ ทิวเขาไม่ชอบเห็นคนเจ็บตัว โดยเฉพาะคนที่เขาแคร์

“ไปนั่ง” น้ำเสียงเรียบแต่เด็ดขาดนั้นทำเอาปลายฟ้าพยักหน้าอย่างยอมแพ้ เธอยอมให้ทิวเขาพยุงไปนั่งลงที่เก้าอี้

“ดูสิ เวลาพี่ทิวจริงจังนี่น่ากลัวเหมือนกันนะ” ข้าวหอมกระซิบข้างหูยี่หวาที่ยืนชิดเธออยู่ ก่อนยี่หวาจะพยักหน้าเห็นด้วย

“จริง ปกติเห็นพี่ทิวเขาแต่มุมใจดี”

“นั่นเขาเรียกว่าห่วง” รามิลที่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนก็ขยับมาใกล้แล้วพูดแทรกไปในบทสนทนา

“พี่นี่รู้ดีนะ อ่อ ลืมไปว่าเป็นเพื่อนกัน ก็ต้องเจ้าเล่ห์เหมือนกัน” รามิลมองข้าวหอมที่เดินหนีไปทันทีหลังจากพูดจบ เขาได้แต่ส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม

ระหว่างที่ปลายฟ้านั่งพักใต้ต้นไม้ใหญ่ ทิวเขาก็ยกกล่องอุปกรณ์ที่เหลือไปเก็บเองทั้งหมด เขาไม่ปล่อยให้เธอต้องแตะอีก ผ่านไปครึ่งชั่วโมง งานเก็บของก็เสร็จสิ้นเกือบทั้งหมด เหลือเพียงขนของขึ้นรถกระบะของคณะ

“ใครช่วยขึ้นไปจัดของบนรถหน่อยดิ” คิมหันต์เรียกเสียงดัง เหนื่อยจนอยากจะกลับบ้านเต็มทีแล้ว ก่อนริวจะอาสาและกระโดดขึ้นไปบนรถ พร้อมกับรามิลที่ขึ้นไปเสริมด้วยอีกคน

“เดี๋ยวกูขึ้นไปช่วย” ทิวเขาเดินเข้ามาที่หลังกำลังตั้งท่าจะกระโดดขึ้นไปแต่เขาดันเห็นปลายฟ้าที่กำลังจะลุกขึ้นเดินเข้าไปช่วยอีกครั้งจนต้องรั้งเธอไว้

“จะไปไหน?” เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหลัง

“ไปช่วยค่ะ”

“พี่บอกให้นั่งพัก”

“ฟ้าหายแล้วจริงๆ นะคะ” เขาจ้องเธออยู่ครู่หนึ่งอย่างไม่สบอารมณ์ ปลายฟ้าในตอนนี้ดื้อกว่าตอนเด็กมากกว่าที่เขาคิดซะอีก ก่อนที่เขาจะพูดเสียงต่ำเพราะรู้ว่าเป็นวิธิเดียวที่จะปราบเธออยู่

“ดื้ออีกแล้วใช่ไหม?” แค่เพียงเสียงเรียบนั้นก็ทำเอาเธอเม้มปากแน่น ทิวเขาถอยหายใจก่อนจะพาเธอกลับไปนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิมในทันที

“พี่ไม่ได้ห้ามเพราะไม่เชื่อใจ แต่พี่ไม่อยากให้ฟ้าเจ็บ เข้าใจไหม?” ประโยคสั้นๆ ทำให้หัวใจเธอสั่นไหว ตั้งแต่เด็กมาเธอก็มีแค่แม่ครูและทิวเขาที่คอยห่วง หลังจากเขาจากมาเธอก็เหลือแค่แม่ครูเท่านั้น พอได้รับความห่วงใยจากเขาอีกครั้ง ก็เลยทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นมากกว่าเก่า

“งั้น…ฟ้าช่วยถือของเบา ๆ ก็ได้” เขาเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า เพราะรู้ดีว่าห้ามไปก็เปล่าประโยชน์ อย่างน้อยแค่ถือของเบาๆ คงไม่มีอะรน่าห่วง

“อยู่ใกล้ๆพี่ไว้แล้วกัน” ทั้งที่ทิวเขาไม่ได้พูดอะไรพิเศษ มันเป็นเพียงแค่คำพดสนเรียบง่าย แต่กลับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ก่อนทั้งคู่จะหลุดออกจากภวังค์ในตอนที่ได้ยินเสียงริวตะโกนดังลั่น

“เฮ้ ไอ้ทิว มึวส่งกล่องนั้นมาเร็ว!”

“รับดีๆ” ทิวเขาเดินไปที่ท้ายรถกะบะแล้วโยนขึ้นไปอย่างแม่นยำ จังหวะเดียวกันกับที่ข้าวหอมเผลอสะดุดสายไฟเล็กน้อย แต่รามิลคว้าแขนเธอไว้ทัน

“วันนี้มีแต่คนจะล้มกันหรือไงว่ะ” รามิลยังคงโอบรอบเอวข้าวหอมไว้แล้วยักคิ้วใส่อย่างกวนประสาท

“เพราะพี่ยืนขวางนั่นแหละ!” ข้าวหอมเถียงทันทีก่อนจะผลักรามิลออกแล้วรีบเดินจ้ำไปหาปลายฟ้า นิรินยืนมองภาพทุกคนหัวเราะกัน เธอพยายามยิ้มตาม แม้ในใจจะมีความรู้สึกบางอย่างกวนอยู่ลึกๆ ก่อนที่จะสะดุ้งอนที่ยี่หวาเดินมาแตะไหล่เบา ๆ

“เหนื่อยหรอนิ?”

“นิดหน่อยอ่ะยี่ ปกติไม่ค่อยได้ทำอะไรหนักๆ นี่นา”

“วันนี้ยี่ว่าก็สนุกดีนะ”

“อื้ม สนุกดี”

แสงอาทิตย์ลับขอบฟ้าอย่างช้าๆ ทิ้งไว้เพียงสีม่วงอมส้มจางๆ บนท้องฟ้า

เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ทุกคนยืนรวมกันหน้าคณะอย่างเหนื่อยล้าแต่ภูมิใจ

“ปีนี้ถือว่าผ่านนะ” คิมหันต์พูด

“ผ่านแบบเฉียดตาย” ริวหัวเราะ ทิวเขามองกลุ่มปีหนึ่งที่ยืนรวมกัน โดยเฉพาะร่างเล็กที่ยืนเงียบๆ ข้างเพื่อน เขาเดินเฉียดเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยถามเธอเสียงแผ่ว

“กลับยังไง?”

“เดี๋ยวรอรถเมล์ค่ะ”

“พี่ไปส่งเอง” เขายืนคำขาดในทันที แล้วขยับออกไปเพื่อไม่ให้เธอได้ปฏิเสธ หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันหมด ทิวเขาที่หลบคนตัวเล็กที่เดินเข้าห้องน้ำไปอยู่มุมตึกก็จ้ำเข้าไปหาเธอทันทีเมื่อเธอออกมา

“พี่ทิวเขา…ทำไมยังไม่กลับอีกละคะ?”

“ก็บอกแล้วไงว่าจะไปส่ง แล้วก็ไม่ต้องมาปฏิเสธ คำว่าเกรงใจ กลัวรบกวน อะไรแบบนั้นพับเก็บไปได้เลย พี่ไม่รับ” ปลายฟ้าอ้าปากค้างเมื่อเขาพูดดักคอเธอทุกทาง ก่อนที่ทิวเขาจะรั้งเอากระเป๋าผ้าของเธอไปถือให้ แล้วทำเป็นผายมือให้เธอเดินไป จนปลายฟ้าต้องถอนหายใจแล้วเดินไปที่รถเขาอย่างว่าง่าย

บรรยากาศบนรถไม่ได้อึดอัดอย่างที่คิด แต่แฝงไปด้วยความประหม่า ทิวเขาเลือกเปิดเพลงคลอไปแผ่วเบาไม่ให้ความเงียบปกคลุมจนเกินไป

“พี่หิวแล้วอ่ะ ไปกินข้าวกันดีกว่า”

“คะ? แต่เราไม่ได้ตกลงกันว่าจะไปกินข้าวสักหน่อย พี่ก็ไปสิคะ ฟ้าจะกลับหอแล้ว”

“ไม่ทันแล้วอ่ะ พี่เลี้ยวมาละ” เธอหันไปมงทางข้างหน้าทันที อีกเพียงไม่นานก็จะถึงหอพักของเธอแต่ทิวเขากลับเปลี่ยนเส้นทางอย่างจงใจ ปลายฟ้าหันไปมองคนที่ขับรถอยู่แล้วยักไหล่อย่างไม่รู้สึกรู้สา

“เอาน่า ถือว่าไปกนข้าวเป็นเพื่อนพี่ จะใจร้ายปล่อยให้พี่นั่งเหงาหรือไง พี่เลี้ยงเอง ไม่ต้องห่วงเลย”