LOGINเริ่มต้นเช้าของวันด้วยท้องฟ้าสีครามใส สายลมอ่อนๆ พัดผ่านถนนสายหลักที่ทอดยาวเข้าสู่ตัวเมือง รถราแน่นกว่าปกติเพราะเป็นช่วงเวลาที่ทุกคนต่างก็ใช้เส้นทาง นิรินขับรถเก๋งสีขาวคันหรูออกจากบ้านด้วยใบหน้าสดใส เธอฮัมเพลงเบา ๆ ตามเพลิสต์ที่เปิดไว้ วันนี้อารมณ์ดีเป็นพิเศษเพราะเมื่อคืนได้คุยกับทิวเขาเรื่องงานคณะไปเล็กน้อย แม้จะเป็นเพียงบทสนทนาสั้นๆ ที่เขาตอบกลับมา แต่สำหรับเธอ มันก็เพียงพอจะทำให้ยิ้มได้ทั้งคืน จู่ๆ เมื่อรถเลี้ยวเข้าซอยเล็กก่อนถึงถนนใหญ่ เสียงเครื่องยนต์กลับสะดุดกะทันหัน “เอ๊ะ…” นิรินชะลอรถก่อนจะเหยียบคันเร่งอีกครั้ง เครื่องยนต์ส่งเสียงแผ่วๆ แล้วก็ดับสนิท ก่อนไฟหน้าปัดกระพริบเตือนสีแดงหลายดวงจะเริ่มขึ้น “อย่านะ…” เธอลองสตาร์ทใหม่อีกครั้ง แต่ไม่มีเสียงตอบรับ นอกจากความเงียบที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้น นิรินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาศูนย์บริการรถ แต่สายกลับโทรไม่ติด เธอลองเรียกบริการลากรถฉุกเฉินที่เคยบันทึกไว้ก็ได้ยินเพียงเสียงตอบรับอัตโนมัติแจ้งว่าต้องรออย่างน้อยสี่สิบนาที เธอมองนาฬิกาข้อมือแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ “อะไรจะซวยขนาดนี้…” เสียงถอนหายใจดังเบาๆ ในรถที่เริ่มร้อนขึ้นเพราะดับแอร์ไปแล้ว เธอลงจากรถ แล้วยืนมองถนนที่รถวิ่งผ่านไปมา ไม่มีใครสนใจรถที่จอดนิ่งอยู่ข้างทาง หญิงสาวพยายามโบกมือขอความช่วยเหลือจากรถสองสามคันที่ดูเหมือนจะชะลอ แต่สุดท้ายก็ขับผ่านไป หัวใจเริ่มหวิวอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน จนกระทั่งเสียงเครื่องยนต์คุ้นหูดังขึ้นใกล้ ๆ รถสีดำคันหนึ่งชะลอจอดข้างทาง กระจกฝั่งคนขับเลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมคุ้นตา “นิริน?” เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย “พี่ทิวเขา?” ทิวเขาขมวดคิ้วน้อยๆ ก่อนจะดับเครื่องแล้วลงจากรถ “รถเป็นอะไรครับ?” “ไม่รู้เหมือนกันค่ะ อยู่ๆ ก็ดับ สตาร์ทไม่ติด” เขาเดินไปเปิดฝากระโปรงหน้าอย่างคล่องแคล่ว ตรวจดูเบื้องต้นด้วยสายตานิ่งๆ “น่าจะมีปัญหาที่เครื่อง ต้องลากไปศูนย์” นิรินยืนมองเขา หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว ภาพเขาในเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนพับครึ่งกำลังตรวจเครื่องยนต์ให้เธอ ทำให้เช้านี้ที่เกือบจะแย่ กลับอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด “จะทำยังไงดีคะ? พอดีศูนย์รถก็ต้องรออีกนานเลย” “เดี๋ยวพี่โทรหาคนรู้จักมาลากให้ก็ได้” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก เสียงพูดคุยสั้นๆ และชัดเจนตามนิสัยของเขา “อืม รถเสีย ข้างซอยสาม … ใช่ ลากไปศูนย์เดิมเลย … ขอบใจ” เขาวางสายแล้วหันมามองเธอ “อีกสิบห้านาทีรถลากจะมา” “ขอบคุณนะคะ ถ้าไม่ได้พี่ นิคงแย่แน่ ๆ” “ไม่เป็นไรครับ พอดีผ่านมาทางนี้” คำตอบของเขาแสนธรรมดา แต่สำหรับเธอ มันเหมือนโชคชะตา เมื่อรถลากมาถึง ทิวเขาจัดการคุยรายละเอียดแทนทั้งหมด ก่อนจะหันมาถามเธอ “ไปมหาลัยเลยไหม?” “ค่ะ” “ขึ้นรถพี่” หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง แต่พยายามเก็บอาการเอาไว้ “รบกวนไหมคะ?” “ไม่หรอกครับ” เขาตอบสั้นๆ ตามแบบฉบับของเขา ระหว่างทางไปมหาวิทยาลัย บรรยากาศในรถเงียบสงบ เสียงเพลงเบาๆ คลออยู่เป็นฉากหลัง นิรินลอบมองเขาเป็นระยะ ใบหน้าด้านข้างของทิวเขานิ่ง สุขุม และมั่นคงเหมือนเคย “เมื่อเช้านิตกใจมากเลยค่ะ” เธอเริ่มบทสนทนา “คราวหลังควรเช็กสภาพรถบ่อยๆ หน่อยนะ ผู้หญิงมาคนเดียว มันจะลำบาก” “ค่ะ” เธอยิ้มรับ แม้จะรู้ว่าเขาไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงดุ แต่ก็เหมือนคำเตือนอย่างตรงไปตรงมา “ถึงมหาลัยแล้วนิเลี้ยงข้าวพี่นะคะ ถือว่าตอบแทน” เขาเหลือบมองเธอเล็กน้อยอย่างรู้สึกหนักใจนิดหน่อย “ไม่ต้องก็ได้ครับ” “ได้สิคะ พี่ช่วยนิตั้งเยอะ” ทิวเขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ แม้จะรู้สึกอยากปฏิเสธแต่การทำให้นิรินเสียใจที่เขาไม่รับความหวังดีก็ไม่ใชเรื่องที่เขาควรทำ ข้อเสียของทิวเขาคือไม่ชอบปฏิเสธคนอื่น ร้านอาหารใกล้มหาวิทยาลัยในช่วงสายไม่ค่อยมีคนมากนัก ทั้งสองนั่งโต๊ะมุมเงียบๆ นิรินสั่งอาหารหลายอย่างด้วยความตั้งใจ “พี่ทิวชอบอะไรคะ? … สั่งได้เลยนะ เดี๋ยวนิเลี้ยงเอง” ทิวเขาเอ่ยสั่งกับพนักงานด้วยอาหารแค่ไม่กี่อย่าง ราวกับแค่ต้องการทานอาหารมื้อนี้ตามคำขอของนิรินก็เท่านั้น ไม่นานนักอาหารก็ยกมาเสิร์ฟ “พี่ทิวเขา ทานเยอะๆ นะคะ” เธอตักกับข้าวใส่จานเขาอย่างเอาใจ “พอก่อน” เขาพูดเรียบๆ แต่ไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจ ระหว่างทานอาหาร เขาคอยเลื่อนแก้วน้ำให้เมื่อเห็นว่าเธอเอื้อมไม่ถึง คอยเตือนเบาๆ เมื่อเธอเผลอคีบอาหารร้อนจัด ภาพทั้งหมดดูเหมือนคนสนิทกันมากกว่าปกติ แต่สำหรับทิวเขา นี่เป็นเพียงมารยาทและความเคยชิน เขาดูแลทุกคนแบบเดียวกันจนเคยชิน ไม่ได้มีความหมายพิเศษแอบแฝงเลย ทว่าสำหรับนิรินแล้วทุกการกระทำเล็กๆ กลับทำให้หัวใจเธอสั่นไหว หลังทานเสร็จ ทั้งสองขับรถกลับมหาวิทยาลัย เมื่อรถจอดหน้าตึกเรียน ก็เห็นริวยืนพิงเสาอยู่ มือถือโทรศัพท์เล่นอย่างเบื่อๆ ริวเงยหน้าขึ้นทันทีที่เห็นรถทิวเขา “อ้าว มาไงเนี่ย” ริวเดินเข้ามาใกล้ ดวงตากรุ้มกริ่มอย่างคนช่างสงสัย “มาด้วยกัน?” “รถนิเสีย พี่ทิวเขาบังเอิญเจอเลยช่วยเรียกรถลากให้ ก็เลยมาด้วยกัน” “อ๋อ…” ริวลากเสียงยาว “แถมยังไปกินข้าวกันด้วยกันอีก?” “ก็นิเลี้ยงข้าวตอบแทนพี่ทิวเขาไง” “จริงดิ?” “เออ ก็แค่นั้น ไม่มีอะไร” ทิวเขาเพียงยกมุมปากนิดๆ น้ำเสียงเรียบเฉย ไม่มีแววตาพิเศษใดๆ แต่คำว่า แค่นั้น กลับทำให้นิรินใจเต้นแรงขึ้นอย่างบอกไม่ถูก ริวหัวเราะเบาๆ เมื่อก่อกวนเพื่อนได้สำเร็จ “โชคดีนะ รถเสียแล้วยังได้คนหล่อมาช่วย” “พี่นี่พูดมากจริงๆ” นิรินผลักแขนเขาเบาๆ แต่แก้มแดงระเรื่อ ขณะนั้นเองเสียงหัวเราะคุ้นหูดังมาจากด้านหลัง ข้าวหอมเดินมาพร้อมปลายฟ้า ทั้งสองถือเอกสารแนบอก “ยืนทำอะไรกันน่ะ?” ข้าวหอมถาม “กำลังซักคนที่แอบไปกินข้าวกันมา” ริวจงใจแซวให้ข้าวหอมฟังในทันทีจนข้าวหอมหรี่ตาลง ปลายฟ้าชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า กินข้าวกันมา “ใครคะ?” ปลายฟ้าถามเบา ๆ “ฉันเอง รถเสีย แล้วพี่ทิวเขาช่วย ก็เลยเลี้ยงข้าวตอบแทนเฉยๆ อ่ะ” ประโยคนั้นลอยเข้าหูปลายฟ้าชัดเจน เธอนิ่งไปชั่ววินาที สายตาเธอเผลอเหลือบไปมองทิวเขาโดยไม่รู้ตัว เขายืนสงบนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม มีเพียงรอยยิ้มน้อยๆ ที่มุมปากอย่างไม่ได้คิดอะไร และไม่รู้ตัวเลยว่าเหตุการณ์ตรงหน้าทำให้เธอรู้สึกยังไง “ดีแล้ว” น้ำเสียงเธอนุ่มเหมือนเดิม ไม่มีใครจับความสั่นไหวเล็กๆ ในนั้นได้ ทิวเขามองเธอครู่หนึ่ง สายตาคมนิ่งลงเล็กน้อยราวกับกำลังอ่านความรู้สึกบางอย่าง แต่ปลายฟ้าหลบตาเร็วเกินไป “เข้าห้องเรียนกันเถอะ เดี๋ยวสาย” ยี่หวาที่เพิ่งเดินตามมาพูดขึ้น ก่อนทุกคนจะแยกย้ายกันเดินขึ้นตึก ระหว่างก้าวขึ้นบันได ปลายฟ้ารู้สึกเหมือนหัวใจหนักขึ้นนิดหนึ่ง ทั้งที่เหตุผลของพวกเขาบอกว่าไม่มีอะไร ก็แค่รถเสีย ก็แค่ช่วยเหลือ ก็แค่เลี้ยงข้าวตอบแทน แค่นั้นเอง เธอบอกตัวเองแบบนั้นซ้ำ ๆ แต่ภาพรอยยิ้มน้อยๆ บนใบหน้าทิวเขาเมื่อครู่ กลับติดอยู่ในความคิดไม่ยอมจาง และในขณะที่นิรินกำลังยิ้มกว้างด้วยหัวใจที่พองโต ปลายฟ้ากลับเรียนรู้ความรู้สึกใหม่อย่างเงียบงัน
แสงแดดอ่อนๆ ในยามบ่ายทอแสงผ่านต้นไม้เขียวขจีภายในสวนหย่อมของมูลนิธิเด็กกำพร้าบ้านรักละมุน บรรยากาศที่นี่เต็มไปด้วยความสดใสและเสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่กำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน วันนี้เป็นวันพิเศษที่ทางมูลนิธิจัดงานเลี้ยงขอบคุณผู้สนับสนุน และแขกคนสำคัญที่เดินทางมาถึงตั้งแต่เช้าก็คือทิวเขาและปลายฟ้ารถกระบะคันใหญ่สองคันบรรทุกของเล่น อุปกรณ์การเรียน และของใช้จำเป็นมาเต็มพิกัด ซึ่งทั้งหมดนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นความตั้งใจของคุณเกริกพลพ่อของทิวเขา ที่ฝากฝังให้ลูกชายและว่าที่สะใภ้เป็นตัวแทนนำมาบริจาค เพื่อเป็นการตอบแทนความดีงามที่ปลายฟ้ามอบให้กับครอบครัวของเขา"พี่ทิวเขาคะ ระวังนะ กล่องนั้นมันหนัก" ปลายฟ้าเอ่ยเตือนพลางรีบเข้าไปช่วยพยุงกล่องหนังสือที่ทิวเขากำลังยกขึ้นจากท้ายรถ"สบายมากครับฟ้า แค่นี้พี่ไหว" ทิวเขาหันมายิ้มกว้าง แผ่นหลังที่เคยดูเคร่งเครียดแบกรับภาระของตระกูล บัดนี้ดูผ่อนคลายและมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด"ดูสิ เด็กๆ วิ่งมารอรับของกันใหญ่แล้ว"หลังจากจัดการมอบของและเลี้ยงอาหารกลางวันเด็กๆ เสร็จเรียบร้อย ทิวเขาจึงชวนปลายฟ้ามาเดินเล่นพักผ่อนในสวนด้านหลังมูลนิธิ ซึ่งเป็นมุมสงบที่
ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องหรูบนชั้นสูงสุดของคอนโดมิเนียมใจกลางเมือง แสงไฟจากตึกระฟ้าเบื้องล่างส่องประกายระยิบระยับราวกับเพชรที่ถูกโปรยไว้บนกำมะหยี่สีดำ ผ้าม่านเนื้อดีราคาแพงสะบัดไหวเพียงแผ่วเบาตามแรงลมจากเครื่องปรับอากาศ ภายในห้องที่เคยดูอ้างว้างและเย็นชาของ ทิวเขาบัดนี้กลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ที่ปลายฟ้ามักจะใช้เป็นเครื่องหอมติดตัวหลังจากผ่านมรสุมชีวิตที่เกือบจะพรากเขาและเธอออกจากกันชั่วนิรันดร์ ทุกวินาทีที่ได้อยู่ร่วมกันจึงกลายเป็นสิ่งล้ำค่า ทิวเขายืนพิงกรอบประตูระเบียง มองดูหญิงสาวร่างบางที่กำลังยืนจัดแจกันดอกไม้อยู่ที่โต๊ะกลางห้อง เธอสวมเพียงเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของเขาที่ชายเสื้อยาวลงมาปิดถึงต้นขา เผยให้เห็นเรียวขาเนียนสวยที่ทำให้ลำคอของเขาแห้งผากทุกครั้งที่มอง"ฟ้าครับ... ดึกแล้วนะ ยังไม่พักผ่อนอีกเหรอ?" ทิวเขาเดินเข้าไปหาจากด้านหลัง วงแขนแกร่งโอบรัดเอวบางไว้หลวมๆ พลางเกยคางลงบนไหล่เนียน ปลายฟ้าสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มหวาน เธอเอนหลังพิงอกอุ่นของเขาอย่างวางใจ"ฟ้าแค่อยากจัดห้องให้เรียบร้อยค่ะ พี่ทิวเขาเรียนเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไปอาบน้ำก่อนไหมคะ?""พี่
สายลมเอื่อยๆ ของต้นฤดูร้อนพัดผ่านลานกิจกรรมคณะ บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความขัดแย้งและหยาดน้ำตา บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความสงบสุขที่หวนคืนมาอีกครั้ง หลังจากพายุลูกใหญ่พัดผ่านไป ท้องฟ้าหลังฝนดูจะสดใสกว่าที่เคยเป็นมา คุณเกริกพลเริ่มเปิดใจและยอมรับในตัวของปลายฟ้ามากขึ้น แม้จะยังไม่สนิทใจร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่การที่เขายอมให้ทิวเขาพาเธอคนนี้เข้าบ้านไปทานข้าวด้วยกันบ่อยครั้ง ก็ถือเป็นสัญญาณเริ่มต้นที่งดงามที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ ทิวเขากำลังสวมบทบาทเป็นติวเตอร์จำเป็นให้กับสามสาว ปลายฟ้า ข้าวหอม และยี่หวา อย่างขะมักเขม้น เพื่อเตรียมตัวสอบกลางภาคที่กำลังจะมาถึง"ข้อนี้ต้องใช้สูตรนี้สิฟ้า... ดูนะ พี่จะทำให้ดูช้าๆ" ทิวเขากระซิบพลางกุมมือเล็กให้เขียนตามอย่างอ่อนโยน"พี่ทิวเขาคะ... ฟ้าว่าฟ้าเริ่มจะเข้าใจแล้วล่ะค่ะ ขอบคุณนะคะ" ปลายฟ้ายิ้มหวานจนตาปิด ทำเอาทิวเขาแทบไม่มีสมาธิจะติวต่อ"แหม... ติวกันหรือมาจีบกันเนี่ย มดเดินเต็มโต๊ะหมดแล้ว" ยี่หวาแสร้งแซวพลางทำหน้ามุ่ยใส่ในขณะที่ทุกคนกำลังหัวเราะต่อกระซิกกันอยู่นั้น เสียงฝีเท้าที่สม่ำเสมอและมั่นคงก็ดังใกล้เข้ามา ร่างบางในชุดนักศึกษาที่ตัดเย็
ภายในคอนโดมิเนียมหรูของรามิลเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ ข้าวหอมนั่งกุมมือยี่หวาไว้แน่นบนโซฟาตัวยาว ใบหน้าของทั้งคู่ซีดเซียวและเต็มไปด้วยรอยคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้งสนิท โดยมีคิมหันต์ยืนคุมเชิงอยู่ใกล้ประตูห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือหนากำโทรศัพท์มือถือไว้แน่นเตรียมพร้อมรับสถานการณ์หากมีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น"เราสองคนรออยู่ที่นี่นะ อย่าออกไปไหนเด็ดขาด ไอ้คิมมึงอยู่กับน้องนะ" รามิลเอ่ยกำชับด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด"พี่รามิล... ระวังตัวด้วยนะ" ข้าวหอมเอ่ยเสียงสั่น"ถ้าฟ้าเป็นอะไรไป ข้าวคงไม่ให้อภัยตัวเองเลย""เชื่อใจพวกพี่นะข้าว พวกพี่จ่วยเพื่อนข้าวกลับมา" รามิลตบบ่าแฟนสาวเบาๆ ก่อนจะพยักหน้าให้คิมหันต์"ฝากดูแลสาวๆ ด้วยนะมึง มีอะไรโทรหากูทันที" คิมหันต์พยักหน้าด้วยแววตาแน่วแน่เสียงรถพุ่งทะยานไปตามถนนสายเปลี่ยวที่มุ่งสู่ชายขอบกรุงเทพ ทิวเขานั่งอยู่หลังพวงมาลัยด้วยใบหน้าเคร่งขรึมประหนึ่งรูปปั้นหิน แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความแค้นปนความหวาดกลัว... กลัวว่าผู้เป็นพ่อจะทำอะไรที่ร้ายแรงไปกว่าการกักขัง ส่วนริวที่นั่งเบาะหลังกำลังเช็กอุปกรณ์สื่อสารและแผนที่ผังโกดังอย่างละเอียด"ไ
ภายในห้องพักฟื้นวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง บรรยากาศเงียบสงัดมีเพียงเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพจรที่ดังสม่ำเสมอ ทิวเขานอนพักผ่อนอยู่บนเตียงคนไข้ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยไร้ที่ติบัดนี้ถูกแต่งแต้มด้วยรอยเขียวช้ำและพลาสเตอร์ปิดแผลหลายจุด ดวงตาคมหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัดขณะทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมายแกรก... เสียงประตูเปิดออกเบาๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของรามิลที่เดินจูงมือข้าวหอมเข้ามาในห้อง ข้าวหอมมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด เธอเดินตามแรงจูงของแฟนหนุ่มเข้ามาหยุดอยู่ข้างเตียง"เป็นไงบ้างคะพี่ทิวเขา... หนักเอาการเลยนะนั่น" ข้าวหอมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย ทิวเขาแค่นยิ้มฝืนๆ"แค่นี้ยังน้อยไปมั้งเทียบกับสิ่งที่พี่ทำไว้... ขอบใจนะที่มาเยี่ยม""พี่ทิมคะ... ฟ้าเป็นห่วงพี่มากเลยนะ" ข้าวหอมเอ่ยขึ้นพลางมองรอยช้ำบนตัวทิวเขาด้วยความสงสาร"แต่พวกเรายังไม่กล้าให้ฟ้ามาตอนนี้ กลัวจะสวนกับ..."ยังไม่ทันที่ข้าวหอมจะพูดจบ ประตูห้องพักฟื้นก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น คุณเกริกพลเดินเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าที่ทรงอำนาจและใบหน้าที่ถมึงทึง สายตาคมกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะหยุดกึกอยู่ที่ร่างของข้าวห
แสงสุดท้ายของวันกำลังจะลับขอบฟ้าที่ชายหาดหัวหิน ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วงดูสวยงามทว่ากลับให้ความรู้สึกอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก เสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาฝั่งครั้งแล้วครั้งเล่าดูเหมือนจะพยายามชะล้างความตึงเครียดที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้จางหายไป แต่มันกลับไม่ระคายผิวความรู้สึกผิดที่เกาะกินใจของคนกลุ่มหนึ่งได้เลยปลายฟ้านั่งกอดเข่าอยู่บนผืนทรายขาวละเอียดที่เริ่มเย็นชื้นตามอุณหภูมิที่ลดลง ดวงตาคู่สวยทอดมองไปยังเส้นขอบฟ้าที่เลือนลาง น้ำตาที่เพิ่งเหือดแห้งไปทิ้งรอยจางๆ ไว้บนแก้มใส ความคำรามในใจของเธอดังกว่าเสียงคลื่นเสียอีก ทุกถ้อยคำที่นิรินสาดใส่เมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในหู ราวกับประกาศนียบัตรแห่งความล้มเหลวในฐานะเพื่อน"ฟ้า..." เสียงเรียกเบาๆ พร้อมสัมผัสอุ่นที่หัวไหล่ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อยข้าวหอมกับยี่หวาทรุดตัวลงนั่งลงข้างๆ เพื่อนรัก ทั้งคู่ไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองหรือรำคาญใจที่ทริปพักผ่อนครั้งนี้พังทลายลง ในทางกลับกัน แววตาของพวกเธอเต็มไปด้วยความเข้าใจและความเป็นห่วง"แกโอเคไหมฟ้า...?" ยี่หวาถามพลางลูบหลังเพื่อนเบาๆ"ฟ้า... ฟ้าขอโทษนะทุกคน เพราะฟ้าแท้ๆ เลย เรื่องราวมันถึงได้บานปลายขนาดน
เช้าวันอาทิตย์ที่อากาศสดใสชวนให้หัวใจเบิกบาน แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านม่านสีขาวละมุนเข้ามาทักทายสองร่างที่ยังคงกกกอดกันอยู่ภายใต้ผ้านวมผืนหนา ทิวเขาลืมตาขึ้นมาพบกับใบหน้าหวานของปลายฟ้าที่ซบอยู่กับอกแกร่งของเขา แพขนตายาวงอนหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของเธอคือท่วงทำนองที่เพราะที่สุดที่เขาเคยได้ย
ความวุ่นวายในงานเลี้ยงจบลงทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนอึดอัด ทิวเขาขับรถออกจากโรงแรมหรูด้วยความเร็วที่สะท้อนถึงอารมณ์เบื้องลึก เขาปลดเนกไทที่รัดรึงลำคอออกอย่างบ้าคลั่ง ประหนึ่งพยายามกระชากพันธะสัญญาที่พ่อบุญธรรมเพิ่งประกาศกลางงานทิ้งไป แสงไฟจากเสากิ่งข้างทางสาดส่องเข้ามาในรถเป็นระยะ สลับกับความมื
แสงเทียนเริ่มมอดดับลงภายในแต่ยังคงทิ้งกลิ่นอายอบอวลผสมผสานกับกลิ่นอายแห่งความรักที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศ แสงแดดรำไรคืบคลานเข้ามาพาดผ่านร่างสองร่างที่นอนกอดก่ายกันอยู่เสิ่นลู่ถิงค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความอบอุ่นจากอ้อมแขนแข็งแกร่งที่โอบรัดเอวบางเอาไว้แน่นแต่ก
เช้าวันใหม่บนดอยสูงมาพร้อมกับอากาศที่หนาวเหน็บกว่าทุกวัน ไอหมอกหนาทึบปกคลุมไปทั่วบริเวณจนมองแทบไม่เห็นทางเดินระหว่างเรือนพัก เสียงไก่ป่าขันระงมรับรุ่งอรุณสลับกับเสียงฝีเท้าของเหล่านักศึกษาอาสาที่เริ่มตื่นมาทำภารกิจส่วนตัวแต่ที่หน้าเรือนพักหญิง กลับมีบรรยากาศตึงเครียดเล็กน้อย เมื่อข้าวหอมที่ได้รับบ







