LOGINตอน...พิเศ๊ษพิเศษวันนี้ครอบครัวของสุดโปรดกับสุพรรณวดีถือโอกาสมาทำบุญที่วัด เพื่อระลึกถึงบิดาที่ล่วงลับทั้งสองคน โดยมีคุณแก้วมณีกับคุณสุนีย์เป็นธุระ จัดหาอาหารและข้าวของต่าง ๆ มาถวายพระประเสริฐกับชินภัทรจากไปคนละปี ทว่าจากไปในเดือนที่ไล่เลี่ยกัน ทั้งสองครอบครัวเลยตกลงกันว่าต่อไปนี้จะทำบุญระลึกถึงร่
“เรามีน้องให้เจ้าปลื้มกันนะ เจ้าปลื้มอยากมีน้อง พี่ก็อยากมีเอยตัวน้อย ๆ อีกคน” สุดโปรดเอ่ยขอด้วยเสียงทุ้มนุ่มนวล“แล้วถ้ารอบนี้ได้ผู้ชายอีกล่ะ”“ก็ไม่เป็นไร ถ้าได้ผู้ชาย เราก็ทำใหม่อีก”“แล้วถ้ายังได้ผู้ชายอีกล่ะคะ” สุพรรณวดีลองพูดอีก แล้วรีบพูดดักหน้าก่อนที่เขาจะพูดถึงลูกคนที่สี่ “แต่บอกไว้ก่อนนะว่
ตอนพิเศษ“พี่โปรด เอยถามได้ไหม ทำไมยังเก็บรูปพวกนี้กับของของเอยเอาไว้” เธอผละออกมาเล็กน้อย แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขา อันที่จริงเธอตั้งใจจะถามหลายครั้งแล้ว หากไม่มีจังหวะได้ถามเลยพอนึกได้เขาก็ไม่อยู่ให้ถาม พอเขาอยู่เธอก็ดันลืม“ทิ้งไม่ลง” เพราะมันเป็นห้องนอนของเราสองคน ข้าวของมากกว่าครึ่งเป็นของสุ
ตอนพิเศษ 2“อาทิตย์หน้าพี่ต้องไปฝรั่งเศสนะ รอบนี้ว่าจะพาเอยกับลูกไปด้วย” สุดโปรดเอ่ยขึ้นมาในคืนหนึ่ง หลังจากกินข้าวเสร็จและขึ้นมาอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน เด็กชายปุณยวีร์เห่อนอนกับพ่อแม่แค่ช่วงแรก ๆ เท่านั้น ผ่านไปไม่ถึงเดือนหนุ่มน้อยก็แยกไปนอนห้องของตัวเอง หากก็มีบ้างที่ขอมานอนด้วยอีก แต่ก็ไม่บ่อยนัก
“แล้วตอนนี้ปลื้มอายุเท่าไรฮะ”“แปดขวบแล้วค่ะ”ปุณยวีร์ยกนิ้วทั้งสิบของตนเองขึ้นมากาง แล้วมุ่นคิ้วคิดอยู่สักพัก “เหลืออีกสิบสองปีเหรอฮะ ปลื้มถึงจะเข้าร้านอาพัฒน์ได้”“ใช่แล้วครับ” สุพรรณวดียิ้มกว้างด้วยความภูมิใจ แม้การนับเลขจะเป็นเรื่องปกติของเด็กวัยนี้ หากเธอก็อดชื่นชมลูกไม่ได้อยู่ดี“ก็ได้ฮะ อีกสิ
ตอนพิเศษ 1หลังจากสังเกตพฤติกรรมการเล่นโทรศัพท์และแท็บเล็ตของลูกชายมาสักระยะ ก็พบว่าปุณยวีร์ชักจะติดงอมแงมมากขึ้นทุกวัน สุดโปรดกับสุพรรณวดีที่ใจอ่อนผ่อนปรนให้ลูกเล่นมาตลอด จึงตกลงกันว่าต้องหาทางแก้ไขปัญหานี้อย่างจริงจังก่อนที่ลูกจะติดไปมากกว่านี้ ซึ่งอาจจะส่งผลเสียต่อตัวลูกในอนาคตโดยวิธีแก้แบบเบสิก
บทที่ 12ตกลงกันอีกครั้งผ่านมาห้าวันสุพรรณวดีอาการดีขึ้นตามลำดับ หญิงสาวช่วยเหลือตัวเองและเดินเหินได้ปกติ เหลือเพียงความรู้สึกตึง ๆ บริเวณแผล และปวดนิดหน่อยตอนที่ยาแก้ปวดหมดฤทธิ์ ทว่าคุณหมอก็ลงความเห็นว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง จึงอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลมาพักรักษาตัวที่บ้านต่อและตั้งแต่วันนั้นสุดโปร
ไม่ใช่ความฝัน“สวัสดีครับครูเอย”“สวัสดีครับน้องโอ๊ต” ‘ครูเอย’ ยิ้มรับและทักทายเด็กชายในชุดนักเรียนที่เดินตามพ่อของแกเข้ามา ก่อนจะหันกลับมาบอกลูกชายของตนที่นั่งขมวดคิ้ว ทำหน้าฉงนอยู่บนเตียงให้ทำความเคารพผู้ใหญ่ “ปลื้มสวัสดีครับคุณลุงสิลูก”“สวัสดีฮะ” ปุณยวีร์ทำตามที่แม่บอกอย่างว่าง่าย สายตามองไปยังค
ในขณะที่สุพรรณวดีกำลังวิเคราะห์ว่าภาพลูกชายกับอดีตสามีเป็นความจริงหรือแค่ความฝัน ประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทก็ถูกเปิดออกมาจากคนที่อยู่ในนั้น ปรากฏภาพเด็กชายคนที่เธอกำลังคิดถึง“ปลื้ม...” นี่ไม่ใช่ความฝัน ลูกชายเธออยู่ตรงนี้แล้วจริง ๆเด็กชายที่กำลังเช็ดเท้าเงยหน้าขึ้นไปมองตามเสียงเรียก ก่อนดวงตากลมจะเบิก
ไม่ใช่ความฝัน“ตายจริง” สุนีย์ยกมือทาบอกเมื่อนึกภาพเหตุการณ์นั้นตามที่หลานชายเล่า จับใจความได้ว่าฝ่ายตรงข้ามมีสมาชิกเยอะกว่า “แล้วปลื้มเป็นไรมากไหมลูก ถูกตีที่ไหนบ้าง”“ไม่เป็นไรเลยครับ ครูเล่าให้ฟังว่าวิ่งไปถึงก็ซัดเอา ๆ ฝั่งนั้นยังไม่มีใครได้ทำอะไรเลย โดนจับแยกก่อน” สุดโปรดเล่าบทสรุป ก่อนจะส่งสายต







