ทำอะไรได้บ้าง

หลังจากมื้อค่ำของคนในเรือนหลังใหญ่จบลง ชะเอมก็ออกไปกินทานข้าวกับป้าๆพี่ๆที่ด้านหลังครัว ตรงนั้นจะมีพี่ๆแม่บ้านคนสวน คนขับรถมาสลับสับเปลี่ยนกันทานข้าวเพราะทุกคนต่างมีหน้าที่ของตนดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถมากินข้าวพร้อมกันได้....

" ว่าแต่หนูชะเอมทำอะไรเป็นบ้าง..."

เสียงน้าแม่บ้านคนนึงถามเธออกมา และคนอื่นๆก็ตั้งใจฟังคำตอบของเธอด้วย

" ทำได้หลายอย่างเหมือนกันค่ะ ชะเอมไปช่วยร้านอาหารของคุณท่านอยู่ในครัวมา3ปีแล้ว ทำได้เกือบหมดค่ะ" ชะเอมตอบออกมาด้วยความภาคภูมิใจเธอรักในการทำอาหารเป็นอย่างมาก เธอคิดเสมอว่าถึงแม้ว่าเธอไม่จบสูงๆ ไม่มีใบปริญญา แต่อย่างน้อยเธอก็ทำอาหารเป็น เพราะใครๆก็ต้องกินข้าวดังนั้นเธอคิดว่าถ้าเธอต้องหาเลี้ยงชีพตัวเอง เธอก็อยากจะขายอาหาร

" หึ ราคาคุยรึเปล่าก็ไม่รู้..."

เสียงของคนงานผู้หญิงที่อายุน่าจะไม่ห่างจากเธอมากนัก เธอเดาอายุไม่ถูกหรอก ถึงหน้าจะแก่ไปนิดแต่เธอคิดว่าไม่น่าจะไม่ห่างจากเธอมากสักเท่าไหร่....

" ไม่น่านะคะ เพราะอาหารที่คุณกินชะเอมก็เป็นคนทำไม่ชื่อถามแม่อิ่มดูก็ได้นะคะ "

ชะเอมเถียงตาใสแป๋ว... เธอต้องรีบอธิบายให้ทุกคนได้ฟังเพราะเธอกลัวว่าคนอื่นจะเข้าใจเธอผิดว่าเธอเป็นเด็กเลี้ยงแกะ เธอไม่ชอบเลย....

หึหึ...

" เอาๆ รีบๆกินกันซะจะได้ไปทำอย่างอื่นกันต่อ ชะเอมกินเสร็จแล้วก็กลับได้เลยนะ เดินไปถูกใช่ไหม ที่นี่ไม่มีอันตราย ทุกคนใจดีถึงแม้ว่าบางคนจะ ปากไม่มีหูรูด ก็ตาม แต่ไม่ต้องใส่ใจอะไรให้มากนัก เธอแค่ทำตามที่ท่านผู้หญิงบอกก็พอ คนอื่นไม่ต้องไปใส่ใจหรือสนใจมาก ทำเหมือนซะว่าหมาเห่าใบต้องแห้งนะ..." คุณแม่บ้านอิ่มถึงกับต้องปลายตามองแม่พวกวัยรุ่นพวกนี้ที่หวังไกล คิดว่าสักวันคุณเอิร์ธเธอจะหันมามองแม่พวกนี้... นรกจะกินหัวเอาให้...

" กลับถูกค่ะแม่อิ่ม ถ้าอย่างนั้นชะเอมรอให้พวกพี่ๆป้าๆทั้งหลายทานอาหารให้อิ่มก่อนก็ได้ค่ะ จะได้มีคนคอยช่วยเก็บจานล้างจานด้วย..."

" ไม่ๆ ไม่ต้องๆ มันเป็นหน้าที่ของคนอื่น ทุกคนมีหน้าที่ของตนเองที่จะต้องทำ เธอก็เหมือนกันชะเอมเธอมีหน้าที่ของเธอ ดังนั้นถ้าท่านผู้หญิงไม่สั่งให้เธอเข้าครัวเธอก็ไม่ต้องทำนะ เข้าใจไหม...."

ชะเอมเม้มปากเล็กๆของเธอเอาไว้แน่น เธอไม่ได้อยากทำหน้าที่ของเธอที่เธอได้รับมอบหมายจากคุณท่านเลย แต่เธออยากที่จะมาช่วยงานที่ในครัวมากกว่า....

แม่อิ่มเห็นสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีของสาวน้อยคนนี้เธอก็รู้สึกสงสารนะ เธอไม่รูหรอกว่าท่านผู้หญิงของเธอคิดอะไรอยู่ถึงเอาแม่หนูนี่มาที่นี่ไม่รู้จะอยู่รอดปลอยภัยไปได้นานขนาดไหน....

" ไปๆๆ เกด... เกดเอ้ย... เดินไปเป็นเพื่อนชะเอมหน่อย กินข้าวเสร็จรึยังน่ะ..." แม่อิ่มเรียกเจ้าเกดเด็กสาวอายุ18ปีอายุอานามไม่น่าจะห่างจากแม่หนูชะเอมสักเท่าไรนัก...

" เสร็จแล้วค่ะๆ.... ไปค่ะเดี๋ยวเกดพาไป..."

ชะเอมเดินพูดคุยกับเกดกันอย่างเป็นกันเอง เกดเป็นรุ่นน้องเธอ ห่างจากเธอ3ปี แต่เกดเป็นคนพูดเก่ง แก่นแก้วแต่เธอก็รู้สึกดีที่อย่างน้อยเธอก็มีเพื่อนคุยบ้าง

" ขอบใจเกดนะที่เดินมาส่งพี่.. เกด... ถ้าพี่จะไปหาเกด พี่ต้องไปหาเกดที่ไหนเพื่อวันไหนที่พี่เหงาๆพี่จะได้มีเพื่อนคุย...."

" พี่เอมไปหาเกดที่โรงครัวก็ได้ค่ะ เกดช่วยอยู่ในครัวนั่นแหละค่ะ แต่ต้องระวังพี่ไหมหน่อยนะคะ... นางแรง นางชอบฝันกลางวันว่าคุณเอิร์ธเป็นของนาง... เวลาพี่เอมไปไหนก็ระวังพี่ไหมด้วยนะคะ...."

" อืมๆ ขอบใจนะเกด พี่จะระวังตัวเอาไว้ เอาเป็นว่าพี่จะแวะไปหาเกดทุกวันเลย "

" เกดจะรอนะคะพี่ชะเอม..."

สองสาวต่างก็แยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทาง ชะเอมถึงกับต้องถอนหายใจออกมาทันทีที่เธอต้องเดินต่อไปข้างหน้า... เธอไม่อยากไปเลย เธอไม่อยากเข้าไปในบ้านหลังนั้นเลย...

" ขอให้คุณขึ้นนอนไปนอนด้วยเถอะ"

แต่สิ่งที่เธอคิดออกไปก็ไม่เป็นอย่างที่เธอคิดเอาไว้เพราะเพียงแค่เธอก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้...เธอก็เห็นเขายืนกอดอกมองออกมาข้างนอกและมองมายังทิศทางของเธอ....