ตอนรับสมาชิกใหม่.....

หนึ่งอาทิตย์ถัดมาชะเอมก็ถูกพามายังคฤหาสน์หลังใหญ่ของท่านผู้หญิงปราง ที่นี่เป็นวังเก่า ท่านผู้หญิงปรางเป็นถึงหม่อมราชวงศ์มาก่อน ท่านมีวังเล็กๆหลังนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว หรือจะเรียกว่าเป็นมรดกตกทอดกันมาก็ว่าได้ และท่านก็กว้านซื้อที่ดินรอบๆมาเป็นของท่านและท่านก็สร้างที่นี้ให้เป็นอนาจักร เจริญภิภักดิ์ เพราะสามีของท่านผู้หญิงปรางก็เป็นถึงเจ้าสัว ดังนั้นพวกท่านทั้งสองก็เลยช่วยกันสร้างอนาจักรแห่งนี้ให้เป็นพื้นที่ของท่านและลูกหลานทั้งหมด...

"แม่อิ่มพาชะเอมไปยังเรือนของตาเอิร์ธที.."

แม่บ้านคู่ใจถึงกับต้องมองด้วยอาการงงงวย เหตุใดท่านผู้หญิงถึงให้แม่หนูน้อยน่าตาหน้าหยิกคนนี้ไปอยู่ที่เรือนของคุณอิร์ธด้วย...

" ไม่ต้องมองฉันแบบนั้นนี่คือว่าที่แม่ของเหลนฉัน... ไปได้แล้ว ไม่ต้องถามอะไรมาก อ๋อแม่ชะเอม เอาเสื้อผ้าไปเก็บที่เรือนนั่นก่อนแล้วก็มาหาฉันที่เรือนใหญ่นะ... มาช่วยแม่อิ่มทำอาหารหน่อย แม่นี่ทำอาหารอร่อย หล่อนจะได้มาเรียนทำกับแม่อิ่มเพิ่มเติมด้วย " ท่านหญิงผู้สูงศักดิ์กล่าวปราศัยเองตั้งแต่ต้นยันจบพิธี ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็ได้แต่มองกันตาปริบๆ...

ชะเอมเดินตามคุณแม่บ้านไปอย่างเบาๆ เธอไม่กล้าถามอะไรมากนัก เธอต้องให้เวลาในการเรียนรู้กับคนที่นี่หน่อยที่นี่แปลกใหม่สำหรับเธอมาก

" เดี๋ยวฉันจะนั่งรอตรงนี้นะ เอาของไปไว้ที่ห้องรับแขกเถอะ " แม่อิ่มได้แต่มองตามสาวน้อยคนนี้ด้วยความสนใจใคร่รู้ เธอคิดว่าคุณหญิงของเธอต้องคิดดีแล้วถึงพาแม่หนูคนนี้มาด้วย เพราะคุณหญิงของเธอมักจะเป็นคนรอบคอบเสมอ มองการไกลดังนั้นแม่หนูคนนี้น่าจะเป็นคนที่คุณหญิงท่านเลือกแล้ว และเธอก็จะช่วยภาวนาให้แม่หนูนี่อยู่รอดปลอดภัย...

ชะเอมเข้าไปในห้องรับแขกที่มีเด็กรับใช้ที่นี่เดินนำเธอไป ถึงแม้ว่าบางคนจะมองเธอแปลกๆปนสงสัยแต่ก็ไม่มีใครถามอะไรออกมา เธอจึงเลือกที่จะเงียบไว้ก่อน ถ้าไม่ถามก็ไม่จำเป็นต้องตอบ...

" ปะ ไปช่วยฉันในครัว ว่าแต่... ทำอะไรได้บ้างล่ะ..." อิ่มถามแม่หนูน้อยออกมาทันทีเพราะด้วยน่าตาที่ยังเด็กเอามากๆมันเลยทำให้เธอก่ะเกณฑ์ไม่ได้ว่าตกลงแล้วแม่หนูนี่อายุเท่าไหร่กันแน่ และทำอะไรเป็นบ้าง...

" หลายอย่างอยู่ค่ะคุณอิ่ม... หนูไปช่วยงานในครัวที่ร้านอาหารของคุณท่านค่ะ" ชะเอมตอบออกไปตามความเป็นจริง ถามว่าทำอะไรได้บ้างเธอก็ตอบไม่ถูกเพราะมันเยอะเสียจนเธอไม่กล้าพูดออกไป ถ้าเธอพูดออกไปแล้วจะดูเหมือนว่าเธออวดตัวเองไปรึเปล่า...

" ตายแล้วๆ ไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณอิ่ม เรียกว่าป้าอิ่มก็ได้..ดูสิเรียนซะนรกจะกินหัวฉันแล้วเนี่ย แม่เด็กคนนี้..." อิ่มแสร้งดุแม่เด็กนี้เพราะดูเรียกเธอสิ ตายๆๆ

ฮิฮิๆ...

" ก็หนูไม่รู้จะเรียกยังไงนี่คะ ถ้าอย่างนั้นหนูขอเรียกว่าแม่อิ่มได้ไหมคะ? เพราะแม่อิ่มน่าจะอายุเท่าๆกับแม่ครูที่บ้านมีรัก... อ๋อ บ้านเด็กกำพร้าน่ะค่ะ..."

ท่าทางที่ตอบออกมาด้วยแววตาใสซื่อ และน้ำเสียงที่สดใสมันทำให้คนแก่ๆอย่าเธอถึงกับไปไม่เป็น.. แม่หนูนี่ดูเป็นคนมองโลกในแง่บวกเกินไป แต่เอาเถอะทุกอย่างต้องใช้เวลาหน่อย เพราะเพียงแวปแรกที่พบเจอมันไม่สามารถบอกอะไรกันได้หรอก...

มื้อค่ำถูกจัดที่เรือนหลังใหญ่ วันนี้สมาชิกในครอบครัวถูกเรียกให้มารวมตัวกัน โดยมีคุณเกริก เจริญภิภักดิ์ , ปราช ลูกชายของท่านผู้หญิง พิมมาลา ลูกสะใภ้ และคนสุดท้ายก็คือ... บดินทร์ หรือเอิร์ธ หลานชายคนเดียวของท่านผู้หญิง....

เมื่อทุกคนมารวมตัวกันครบแล้ว ท่านผู้หญิงปรางปรีญาก็แนะนำชะเอมให้ทุกคนได้รู้จัก...

" นี้อารียา หรือชะเอม ต่อไปนี้ชะเอมจะไปอยู่ที่เรือนของตาเอิร์ธ จะไปอยู่ที่นั่น และตาเอิร์ธ... ย่าหวังว่าย่าจะได้อุ้มเหลนภายในเร็ววัน... และต้องเป็นเหลนที่เกิดมาจากแม่ชะเอมด้วย.. ตามนั้นนะ เอ้าๆ ลงมือกินข้าวเถอะ"

ไม่ใช่แค่บดินทร์จะตกใจ แต่ทุกคนในบ้านก็ตกใจด้วยเหมือนกัน ส่วนชะเอมนั้นก็ถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียวคุณท่านได้แนะนำเธอออกไปแบบนี้แล้ว... ทุกคนก็คงจะคิดว่าเธอมาที่นี่เพื่อเป็นผู้หญิงอย่างว่าให้เขา....