พนักงานตัวอ้วน (1)

“น้ำจิ้มตักเอาเลยนะคะ แม่ค้าไม่ว่าง ย่างหมึกอยู่”

ฟาริศาหญิงสาวรูปร่างอวบอ้วนที่ยังอยู่ในชุดทำงาน แถมป้ายชื่อของบริษัทยังห้อยอยู่ที่คอ ตะโกนบอกกับลูกค้าคิวต่อไปที่กำลังเลือกหมึกเสียบไม้หลายรูปแบบที่วางเรียงอยู่บนถาด

ตอนแรกคิดว่าการให้แม่ออกมาขายหมึกย่างเป็นอาชีพเสริมเพื่อช่วยในการแบ่งเบาภาระในครอบครัว จะกลายมาเป็นรายได้หลักที่สร้างเงินให้ได้มากถึงคืนละห้าพันกว่าบาท ทว่ามันก็ต้องแลกมาด้วยความเหนื่อยของ

ผู้เป็นมารดาซึ่งนับวันก็ยิ่งแก่ชราลง

“คนหลังเสียใจด้วยนะคะ ของหมดทุกอย่างแล้ว เอาไว้พรุ่งนี้มาซื้อใหม่นะคะ”

หลังจากหันไปรื้อของในกล่องโฟมดูจึงเห็นว่ามันว่างเปล่า ฟาริศาจึงหันกลับมาบอกลูกค้า หลายคนทำสีหน้าเสียดาย บางคนถึงกับบ่นออกมาว่ามาทีไรก็ไม่ได้เคยได้กินเลย

“กลับไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวแม่เก็บของพวกนี้เอง”

“ได้ไงล่ะแม่ อีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้ว” เธอหันไปยิ้มบาง ๆ แล้วยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก

“แล้วนี่ยัยซาก็หายหัวไปเลย ไหนบอกว่าวันนี้จะมาช่วยขายของ พอได้สิ่งที่ตัวเองต้องการแล้ว ก็ไม่โผล่หัวมาให้เห็นเลย”

ผู้เป็นแม่บ่นกระปอดกระแปดตามประสาคนที่อายุเพิ่มมากขึ้น

ทุกวัน

“เอาน่าแม่ น้องคงอยู่ติวเตรียมสอบน่ะ ฟาก็มาช่วยแล้วนี่ไงคะ”

ร่างอ้วนหันไปทำหน้าทะเล้น แล้วทำตาปริบ ๆ อินตาหันกลับมาเห็นก็ถึงกับหัวเราะออกมา ให้มันได้อย่างนี้สิ เอาแต่ปกป้องน้องสาว ทั้งที่ตัวเองก็ทำงานมาเหนื่อยสายตัวแทบขาดแล้ว

พอกลับมาถึงบ้านฟาริศาก็ไล่ให้แม่ขึ้นไปอาบน้ำนอน แม้ท่านจะไม่ยอมแต่ก็ขัดนิสัยของลูกสาวคนโตไม่ได้ เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยน้องสาวคนเล็กของบ้านก็กลับมาถึงพอดี

“พี่ฟา ซาขอโทษนะวันนี้มีซ้อมกองเชียร์แล้วก็ ... ติวสอบด้วย”

ใบหน้าหวานของสาวสวยในชุดนักศึกษา ทำตาละห้อยด้วยความสำนึกผิด คนเป็นพี่เห็นอย่างนั้นก็แสร้งทำหน้าบึ้งตีง แล้วเดินหนี

“พี่ฟา อย่าโกรธน้องเลยนะ”

ร่างเล็กเดินตามพร้อมยกมือไหว้ปลก ๆ ฟาริศาหยุดเดินแล้วหันกลับไปทำหน้ายุ่ง ซาริตาเห็นอย่างนั้นยิ่งทำหน้าออดอ้อน ทำเอาหญิงสาวกลั้นยิ้มไม่อยู่

“อ้าว! พี่ฟาแกล้งน้องเหรอ?”

“ก็ใช่นะสิ นี่เรายังไม่รู้จักนิสัยพี่อีกเหรอ” มืออวบยกขึ้นไปลูบหัวทุยของผู้เป็นน้องสาวก่อนจะเอ่ยถามขึ้นใหม่

“แล้วนี่กินอะไรมาหรือยัง”

“ยังเลยยยย หิวไส้จะขาดแล้ว” ซาริตาลูบท้องแล้วโยกตัวไปมา

“งั้นก็ไปรอที่โต๊ะ เดี๋ยวพี่ไปทำอะไรมาให้กิน”

“ไม่ต้องเลย เดี๋ยวซาไปหากินเอง พี่กลับมาจากทำงานเหนื่อย ๆ แล้วยังต้องไปช่วยแม่ขายของแทนซาอีก”

“รู้ตัวก็ดีแล้ว ถ้างั้นก็รีบกินรีบขึ้นไปนอน” ฟาริศาพูดจบก็เอื้อมไปตบไหล่น้องสาวเบา ๆ ก่อนจะเดินขึ้นชั้นบน

พออาบน้ำเสร็จ หัวตกถึงหมอนคนเจ้าเนื้อก็เข้าสู่ห้วงนิทราทันที เธอหลับสนิทจนกระทั่งถึงเช้าวันใหม่

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเป็นจังหวะที่น่ารำคาญพอ ๆ กับความจริงที่ว่าต้องตื่นมาสู้กับงานในเช้าวันใหม่ ฟาริศาเอื้อมมือไปกดปิดเสียง ก่อนจะกลิ้งตัวไปอีกด้านของเตียงพลางถอนหายใจหนัก ๆ สองสามรอบ

เมื่อคืนเธอหลับสนิทราวกับถูกดูดวิญญาณ อาจจะเพราะความเหนื่อยจากโปรเจ็กต์งานเมื่อวาน แล้วก็ไปช่วยแม่ขายของเมื่อคืน

เมื่อร่างอวบอิ่มลากตัวเองขึ้นจากเตียงได้ แล้วเดินตรงเข้าไปยังห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย ก่อนจะเดินออกมายืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างตู้เสื้อผ้า

ดวงตากลมคู่สวยไล่มองรูปร่างของตัวเอง ทั้งอก เอว สะโพก ล้วนเต็ม และโค้งมนในแบบที่ไม่เข้ากับนิยามคำว่า ‘ผอมเพรียว’ ที่ใครหลายคนมักจะยึดติด

“ถ้าวันนี้ใส่เดรสตัวนี้จะดูอ้วนตันไปไหมนะ...”

เธอพึมพำกับตัวเองขณะยกเดรสสีเทาเข้มขึ้นแนบลำตัว แล้วเอนศีรษะเล็กน้อย ๆ คล้ายกำลังประเมินรูปร่างในมุมต่าง ๆ

ผิวขาวอมชมพูของคนตัวอ้วนตัดกับเนื้อผ้าอย่างชัดเจน แก้มกลมที่ขึ้นสีเรื่อเพราะอากาศยามเช้ายิ่งทำให้เธอดูคล้ายลูกพีชสุกน่ากิน

ฟาริศาไม่ใช่คนไม่มั่นใจตัวเอง เธอแค่รู้ดีว่าโลกนี้มักมองว่าผู้หญิงสวยต้อง ‘ผอมบางน่าทะนุถนอม’ แน่นอนว่าเธอไม่มีสิ่งนั้น แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีอะไรเลย

“เอาวะ ใส่แล้วมั่นใจไว้ก่อน”

เธอจัดชายเดรสแล้วหันหลังพยายามรูดซิปขึ้นด้วยตัวเอง จนกระทั่งมันติดอยู่กลางหลัง

“เฮ้อ ... เมื่อไรจะมีคนคิดค้นซิปที่รูดเองได้แบบไม่ต้องเสี่ยงหัวหลุดสักทีเนี่ย!”

บ่นไป มือก็พยายามดันซิปขึ้นอย่างทุลักทุเล สุดท้ายก็ต้องใช้วิธีกระโดดสองจังหวะ พร้อมรูดรวดเดียวผ่านไปได้แบบซิปเกือบขาด

“ฟาเอ๊ย เสร็จหรือยังลูกจะได้ลงมากินข้าว ไม่งั้นจะไปทำงานสายนะ”

“เสร็จแล้วจ้าแม่ จะลงไปเดี๋ยวนี้แหละ!”

เธอชะเง้อคอร้องบอกผู้เป็นแม่ ก่อนจะคว้ารองเท้าส้นเตี้ยคู่โปรดมาใส่ แล้วเดินเร็ว ๆ ออกจากห้อง ลงไปด้านล่างซึ่งอินดากำลังตั้งโต๊ะมื้อเช้ารออยู่