พนักงานตัวอ้วน (2)

“เมื่อเช้าแม่ไปตลาดมา เลยได้โจ๊กหมูใส่ไข่มาให้”

หญิงสาวเพียงส่งยิ้มแทนคำขอบคุณ ก่อนจะเหลือบไปเห็นร่องรอยข้าวเหนียวหมูปิ้งที่ถูกกินไปแค่ครึ่งเดียว

“ยัยซาไปแล้วเหรอคะแม่”

“อืม เพื่อนมารับแต่เช้าแล้วแหละ ช่วงนี้ทั้งใกล้สอบ ทั้งมีกิจกรรมกองเชียร์คงออกจากบ้านแต่เช้ากลับดึก”

ฟาริศาพยักหน้ารับรู้ เพราะก่อนหน้านี้น้องสาวก็บอกเอาไว้บ้างแล้ว พอจัดการมื้อเช้าเสร็จ เธอก็รีบเดินตรงไปขึ้นรถเมล์รอบเจ็ดโมง

“มาแล้วเหรอจ๊ะคุณน้อง”

สุริยา หรือ ใคร ๆ ก็เรียกว่าสุริหนุ่มหล่อวัยเกือบสี่สิบ แต่ไม่หมายปองสตรีใดนอกจากผู้ชายเท่านั้นที่จะอยู่ในสายตา

“แล้วเห็นไหมล่ะ ถ้าพี่สุริเห็นก็แสดงว่าน้องมาแล้ว”

เธอหันไปต่อปากต่อคำก่อนจะย่อตัวนั่งลงเก้าอี้ทำงานที่อยู่ใกล้กัน สุริยาเบะปากให้แล้วโยนแฟ้มอันใหญ่ เสียงดังโครม

“เฮ้ย! อะไรคะเนี่ย”

“ข้อหาต่อปากต่อคำเก่ง แกเอารายงานไปนั่งอ่าน แล้วก็เตรียมสรุปส่งให้กับเลขาฯ ท่านประธาน”

“สั่งเก่งยิ่งกว่าอาหารตามสั่ง ชิ” หันไปค้อนวงใหญ่ให้กับเพื่อนร่วมงานที่มีตำแหน่งสูงกว่าคือเป็นหัวหน้างาน

ฟาริศาอายุย่างเข้า 29 ปี ทำงานที่นี่มาเกือบห้าปี เธอเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายการตลาดที่ทุกคนในทีมรักและไว้ใจ เพราะเธอไม่เคยปฏิเสธงาน ไม่เคยขัดคำสั่ง และที่สำคัญ ... ยิ้มได้แม้ในวันที่ถูกกดดันมากที่สุด

เพื่อนผู้ชายที่ทำงานร่วมกันมักล้อเลียนหญิงสาวอยู่บ่อย ๆ เรื่องรูปร่างหน้าตาทว่าเธอก็ไม่ได้ใส่ใจสักเท่าไร แถมยังมองข้ามไปเพราะไม่อย่างนั้นคงได้เป็นบ้ากันพอดีหากเก็บมาคิด

แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยมีคำพูดบาดใจ บางครั้งเธอก็ยินคำนินทาจากพนักงานแผนกอื่นว่าหน้าตา และรูปร่างเธอไม่เหมาะกับแผนกการตลาด เพราะบุคลิกไม่ได้ดึงดูดลูกค้า

เธอเก็บคำพูดเหล่านั้นไว้ในใจ ไม่ได้ตอบโต้อะไร เพียงแค่ตั้งใจทำงานให้ดีกว่าที่เคย เพราะรู้ดีว่าตัวเองไม่มีภาพลักษณ์ให้ขาย เธอจึงเลือกพิสูจน์ตัวเองด้วยผลงานแทน

“บ่ายนี้มีประชุม คุณธีรณัฐเข้าร่วมประชุมด้วยนะ”

“ฮะ!”

ใบหน้ากลมหันขวับไปมอง ดวงตาคู่สวยเบิกขึ้น สุริยาส่ายหน้าแล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ เขารู้ดีว่าฟาริศานั้นเลี่ยงเข้าประชุมเวลาที่ประธานบริษัทเข้าร่วมประชุมด้วย

แต่ครั้งนี้คงเลี่ยงไม่ได้เพราะโปรเจ็กต์ใหญ่ที่ได้รับมานั้น ฟาริศาเป็นหัวเรือใหญ่ในการทำ และแน่นอนว่าต้องเป็นคนสรุป และนำเสนอให้กับผู้บริหารฟังด้วย

แค่ได้ยินว่าต้องเข้าประชุมกับท่านประธาน หัวใจของฟาริศาก็เต้นแรง รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นมุมปาก ไม่รู้ว่าฝันสูงเกินไปไหมที่เธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามารับตำแหน่งประธานบริษัท

เธอไม่รู้ว่าเขาชอบผู้หญิงแบบไหน แต่ที่รู้แน่ ๆ คือไม่ใช่ผู้หญิงแบบเธอ ทั้งด้วยรูปร่างอวบอ้วน หน้าตาบ้าน ๆ ไม่เคยได้เป็นตัวเลือกที่โดดเด่นในสายตาใคร โดยเฉพาะในบริษัทที่เต็มไปด้วยผู้หญิงสวย หุ่นดี แต่งหน้าจัดจ้าน

บ่ายวันนั้นในห้องประชุมใหญ่ ธีรณัฐเข้าร่วมฟังการพรีเซนต์แผนการตลาดประจำไตรมาส ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ผู้หญิงตัวอ้วนนั่งอยู่มุมสุดท้ายของโต๊ะประชุม

‘พนักงานใหม่เหรอ ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน’

เขาเพ่งพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกวาดสายตาไปที่อื่น ซึ่งเขาไม่รู้ตัวเลยว่าสายตาเมื่อครู่นั้น ทำเอาฟาริศารู้สึกเหมือนหัวใจจะหลุดออกมานอกหน้าอก

ร่างสูงโปร่งนั่งอยู่หัวโต๊ะ เสื้อสูทเรียบเนี้ยบ ผมดกดำเสยขึ้นอย่างมีระเบียบ ใบหน้าเรียบนิ่งไม่มีรอยยิ้ม มีแต่ความเย็นชาที่แผ่ซ่านออกมาจนรู้สึกว่าทั้งห้องเย็นยะเยือก

โปรเจ็กต์ของคนอื่นนำเสนอไปจนหมดแล้ว เมื่อถึงสไลด์ที่เป็นผลงานของเธอโดยตรง สุริยาจึงเอ่ยเรียกให้เธอช่วยอธิบาย

บริษัท Siam Golden Spoon เป็นบริษัทอาหารไทยแช่แข็งที่ส่งขายทั้งในประเทศ และต่างประเทศ เป็นที่รู้จักไปทั่วโลก แน่นอนว่าช่วงหลายปีมานี้ไม่ได้มีบริษัทผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด

หากบริษัทไหนยังย้ำอยู่ที่เดิมอยู่ได้ไม่นาน ก็จำต้องปิดตัวไปแล้วก็มี แน่นอนว่าไม่ใช่กับบริษัทส่งออกยักษ์ใหญ่อย่าง Siam Golden Spoon เพราะมีฝ่ายการตลาดค่อนข้างแข็ง สามารถผุดโปรเจ็กต์ใหม่ ๆ มาตีตลาดได้อยู่เสมอ

“ฟา...”

สุริยาเอ่ยเรียกเบา ๆ แล้วส่งสัญญาณให้เธอเดินออกไปรายงาน หญิงสาวมีท่าทีลังเลเล็กน้อย และหวั่นใจที่ต้องไปยืนอยู่ต่อหน้าผู้ชายที่ตนเองแอบมีใจให้

ฟาริศาสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะจะลุกขึ้นยืนแล้วเริ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงสั่นไหวอยู่บ้างแต่เธอก็ควบคุมมันได้เป็นอย่างดี

“ยุคสมัยใหม่ หนุ่มสาวไม่ค่อยทำอาหารกันสักเท่าไร แน่นอนว่าอาหารง่าย ๆ อย่างผัดกะเพราก็ยังคงเป็นที่นิยมในประเทศไทย จากการที่ฟาได้ทำแบบสำรวจมา อาหารเมนูนี้ยังไม่ได้รับความนิยมในต่างประเทศ มีชาวต่างชาติหลายคนที่มาเที่ยวแล้วติดใจจนเอาไปบอกต่อ จึงทำให้ตลาดต่างประเทศเป็นที่ต้องการ หากเราลงมือก่อนบริษัทคู่แข่งน่าจะดีกว่า”

ระหว่างที่พูด สัมผัสได้ว่าธีรณัฐมองมาที่เธอ สายตาคู่นั้นจ้องเขม็งทำให้รู้นึกเหมือนยืนอยู่กลางเวทีที่มีสปอร์ตไลฟ์ส่องมา