แขกคนสำคัญ(2)

“ร้านอยู่ที่ตลาดกลางคืนห้วยขวางค่ะ จะไปกันได้หรือยังคะ ถ้าคุณช้าฟาไปเองเร็วกว่าค่ะ”

พูดจบก็เดินนำหน้าเปิดประตูออกไปเลย โดยไม่ได้สนใจว่าเขาจะเดินตามมาไหม ธีรณัฐรีบเดินไปคว้ากุญแจรถกับกระเป๋าเงินเดินตามหลังไปทันที แล้วก็ต้องอมยิ้มอีกรอบเมื่อเห็นคนเจ้าเนื้อยืนติดอยู่ในลิฟต์โดยไม่ได้ไปไหน

“คุณธี ลิฟต์มันกดไม่ติดค่ะ ลิฟต์เสียหรือเปล่าโทรแจ้งนิติดีไหมคะ”

นิ้วสั้นป้อมกดย้ำ ๆ อย่างนั้น ด้วยท่าทีหงุดหงิด

“จะกดติดได้ยังไงล่ะ ก็ลิฟต์มันต้องใช้คีย์การ์ดในการเข้าออก”

เขาว่าพร้อมกับใช้แผ่นขนาดเท่าบัตรเอทีเอ็มเอื้อมไปแตะตรงไฟกะพริบแล้วกดชั้นที่จะลง แล้วยื่นมาให้เธอ

“อันนี้ของเธอ เผื่อเราเลิกงานไม่ตรงกัน มันใช้แตะเปิดประตูทางเข้า แตะลิฟต์ แล้วก็เปิดประตูเข้าห้องในใบเดียว ห้ามทำหายล่ะ”

“ออค่ะ ขอบคุณนะคะ”

เธอรับมันมาพลิกดู ก่อนจะเก็บลงกระเป๋า

ที่อยู่คอนโดฯ บ้านของแม่ และตลาดห้วยขวางอยู่ไม่ไกลกัน

สักเท่าไร ขับรถสิบกว่านาทีก็ถึง แต่ถ้ารถติดหน่อยก็ครึ่งชั่วโมง

ร้านป้านานเป็นร้านส้มตำขึ้นชื่อของตลาด ที่เป็นรถเข็นจอดอยู่ข้างทาง มีโต๊ะกับเก้าอี้ไม่กี่ตัว ทว่าลูกค้ากลับเข้าไม่ขาดสายเพราะรสชาติกลับอร่อยจนต้องก