สถานการณ์ลำบากใจ(2)

ฟาริศามองตามแผ่นหลังร่างสูง ด้วยแววตาสั่นไหวแล้วก็แฝงไปด้วยความรู้สึกหน่วงในอกแทรกเข้ามาอย่างไม่รู้ตัว

“พี่ฟา...”

ซาริตาเอ่ยเรียกพี่สาวพร้อมกับดึงชายเสื้อเบา ๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่เหม่อลอย คล้ายคนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

“อืม กลับกันเถอะ”

คนเจ้าเนื้อไม่ได้ดุอะไรเพิ่ม ไม่ได้บ่นหรือตำหนิน้องสาว เพราะคิดว่าวันนี้ก็คงไปเจอกับสถานการณ์ที่ไม่ดีมา รอให้พรุ่งนี้ก่อนเธอจะเลือกคุยเป็นการส่วนตัวกันสองคน

สองพี่น้องเดินออกมาจากสถานีตำรวจพร้อมกัน แล้วเดินลัดเลาะตามริมฟุตบาทเพื่อไปรอขึ้นรถเมล์เที่ยวสุดท้าย โชคดีที่บ้านเธออยู่ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไร แม้จะไม่มีรถเมล์วิ่งผ่านแต่ก็ยังมีรถโดยสารแบบอื่นให้บริการตลอดทั้งคืน

“พี่รู้จักเขาเหรอ?” ซาริตามถามขึ้นระหว่างเดิน

“อืม ... เขาเป็นเจ้านายพี่” ฟาริศาตอบเสียงแผ่ว โดยไม่ได้หันไปมองหน้าน้องสาว

“อ๋อ ... แบบนี้นี่เอง มิน่าพี่ดูเกร็ง ๆ ตอนอยู่ต่อหน้าเขา หล่อขนาดนั้นคงไม่ได้แอบชอบเขาหรอกมั่ง...”

ซาริตาเอ่ยแซวขำ ๆ เพื่อทำลายบรรยากาศ ทว่าเท้าฟาริศาหยุดเดินกลางคัน ดวงตาของเธอจึงเบิกกว้าง

“เฮ้ย! จริงเหรอพี่?”

“กลับบ้านเถอะ” เธอตัดบท แล้วเดินนำหน้าไปทันที ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดไปมากกว่านี้

“ทำไมพี่ไม่ตอบซาล่ะ”

ร่างเล็กของผู้เป็นน้องยังคงเดินลัดหน้าลัดหลัง เพื่อคาดคั้นเอาคำตอบ ฟาริศาจึงหยุดเดินยกสองแขนเท้าเอว ส่งสายตาดุไปให้พร้อมเอ่ยประโยคเด็ดที่เจ้าตัวต้องยอม แล้วไม่กล้าถามเรื่องนี้อีก

“ถ้ายังถามเซ้าซี้อีก พี่จะบอกเรื่องวันนี้กับแม่ดีไหม?”

“ไม่ดี ๆ ซาไม่ถามแล้วก็ได้” มือเล็กยกขึ้นโบก สีหน้าเชิงล้อเลียนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที ก่อนจะหมุนตัวเดินกระทืบเท้านำหน้า

หญิงสาวเผลอยิ้ม และส่ายหัวเบา ๆ ต้องให้ขู่อย่างนี้ทุกทีเจ้าตัวถึงจะต้อง เพราะตอนที่โทรไปบอกว่าเกิดเรื่อง ซาริตาขอร้องว่าอย่าบอกแม่ ไม่อย่างนั้นเรื่องที่แอบไปเรียนมวยต้องถูกจับได้แน่

ไม่ต่างกันจากทางด้านของธนภพที่เหลือบมองพี่ชายเป็นระยะ ๆ โดยธีรณัฐเอาแต่มองถนนเบื้องหน้า ไม่พูดอะไรสักคำ หรือแม้แต่คำดุด่าก็ยังไม่มี ทั้งที่ปกติแล้วหากเขาไปก่อปัญหาเอาไว้เขาจะมีคำพูดเจ็บ ๆ ให้ไปคิดอยู่เสมอง ทว่าวันนี้เอาแต่นิ่งเงียบจนเขาหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก

“พี่ธี...”

เขาเอ่ยเรียกชื่อพี่ชายเบา ๆ แต่ยังไม่ทันจะพูดอะไรธีรณัฐก็เอ่ยพูดขึ้นก่อน ราวกับรู้ว่าเขากำลังจะพูดอะไร

“ไม่ต้องห่วง ... ฉันไม่บอกเรื่องนี้กับแม่นายหรอก”

เขาเพียงแค่เหลือบปรายหางตาไปมองน้องชาย แล้วกลับไปตั้งใจขับรถต่อ ธนภพยิ้มออกมาทว่าต้องรีบหุบลงเพราะรู้สึกปวดตรงมุมปากที่ถูกต่อยมาจนเป็นแผล

ขับรถไปได้ไม่นานธีรณัฐก็เอ่ยขึ้นมาใหม่

“คืนนี้แกกลับไปนอนบ้านไม่ได้นะ ไปนอนคอนโดพี่ก่อน”

“อ้าว ทำไมล่ะครับ?”

“แกยังจะมีหน้ามาถามอีก ดูสภาพตัวเองตอนนี้ก่อนไหม”

เสียงนั้นดูราบเรียบแต่ก็ดูดุอยู่ในที ทำให้ธนภพต้องหลุบตาลงมองตัวเองอย่างจำยอม รอยฟกช้ำที่แก้มและมุมปากยังระบม บางจุดเริ่มเขียวคล้ำขึ้นจนเห็นชัด

“ผมไม่ได้แอบมองผู้หญิงเข้าห้องน้ำจริง ๆ นะพี่”

น้ำเสียงของธนภพฟังดูอ่อนลงกว่าทุกครั้ง เหมือนเด็กที่ถูกเข้าใจผิดแล้วไม่มีใครเชื่อ เขาไม่กล้าหันไปสบตาพี่ชาย แต่ยังพูดต่อ ทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายอาจไม่ใส่ใจ

“ตอนนั้นผมเดินไปทางนั้นจริง แต่ไม่ได้ทำอะไรอย่างที่ผู้หญิงคนนั้นบอกเลย ผมไม่ใช่โรคจิตสักหน่อย”

ธีรณัฐยังไม่เอ่ยพูดอะไรต่อ ดวงตาคมยังทอดมองไปยังถนนเบื้องหน้า ไม่ใช่ว่าเขาไม่ใส่ใจคำพูดของน้องชาย แต่หลายเหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้รู้ว่าธนภพโตแค่ตัว แต่ความคิดยังเป็นเด็กที่เอาแต่ใจ

“ผมรู้ว่าเรื่องที่ผมเล่ามันเชื่อยาก ผมก็แค่เดินผ่านเพื่อไปเข้าห้องน้ำเหมือนกัน...”

เขาหยุดคำพูดไปครู่หนึ่ง กำลังจะเอ่ยต่อธีรณัฐก็พูดขึ้นมาก่อน

“มันไม่สำคัญแล้วล่ะว่าแกจะคิดยังไง หรือทำอะไร แต่สำคัญว่าคนอื่นเขาเห็นแล้วคิดยังไงต่างหาก”

“แต่ตอนนั้น ผมเห็นผู้ชายท่าทาง ไม่สิ ... ต้องเรียกว่าแต่งตัวคล้ายผมวิ่งไปอีกทาง...”

“แล้วตอนนั้นทำไมไม่พูด ทำไมไม่แก้ต่างให้ตัวเอง”

“ผมพูดไปแล้ว แต่ไม่มีใครฟังเลย ... แม้แต่พี่ในตอนนี้”

น้ำเสียงนั้นตัดพอออกมาอย่างเห็นได้ชัด เขาเลือกที่จะเงียบแล้วเบือนหน้ามองออกไปยังนอกหน้าต่างรถ ต่อให้พูดไปก็ไม่เคยมีใครฟังเขาหรอก ไม่เคยถามเหตุผล จ้องแต่จะดุด่าอย่างเดียว

“แล้วเรื่องมันจะถึงหูแม่ไหมครับ” เอ่ยถามใหม่อีกครั้งเพื่อให้แน่ใจ ทั้งที่หน้ายังคงมองวิวข้างทาง

“ฉันบอกแล้วไง ว่าจะไม่พูด”

ธีรณัฐตอบทันที แล้วต่อด้วยคำพูดที่ทำให้ธนภพถึงกับสะอึก

“เพราะฉันเองก็ไม่อยากให้พ่อรู้ว่า ท่านเลี้ยงลูกชายอีกคนให้โตมาเป็นภาระของคนอื่น”

ธนภพเม้มปากแน่น ความรู้สึกเหมือนถูกแทงตรงใจ แม้พี่ชายจะไม่ได้ขึ้นเสียง แต่คำพูดเหล่านั้นกลับเฉือนลึกยิ่งกว่าคมมีด

รถแล่นเข้ามายังคอนโดฯหรูย่านกลางกรุงเทพฯ เสียงเบรกดังขึ้นเบา ๆ เมื่อรถจอดสนิท ธนภพกำลังจะเปิดประตูลงแล้วเดินตามหลังผู้เป็นพี่ชายโดยไม่ปริปากพูดอะไรอีก

“ถ้ามั่นใจว่าตัวเองไม่ได้เป็นอย่างที่คนอื่นปรักปร่ำ ก็อย่าไปคิดมากความจริงก็คือความจริง ตัวเราเท่านั้นที่รู้ไม่จำเป็นต้องไปนั่งอธิบายให้คนอื่นเข้าใจ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ต้องทำอะไรกันพอดี”

ธีรณัฐพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่มันก็สามารถเรียกรอยยิ้มมุมปากให้กับธนภพได้ เขารู้ดีว่าพี่ชายไม่ชอบมานั่งประดิษฐ์คำสวยหวาน แต่ทุกประโยคที่ออกมาจากปาก มักจะเป็นสิ่งที่ทำให้คิดตาม และนำไปใช้ได้จริงเสมอ ... แต่แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้ทำตัวเย็นชากับทุกคนนัก...

1170/5000