LOGINเพราะเพื่อน..เธอจึงต้องทำอะไรลับๆ ล่อๆ เป็นเหตุให้เขาเข้าใจผิดคิดว่าเธอแอบชอบ ในขณะเดียวกัน เธอเองก็คิดว่าเขาเป็นเกย์ เพราะสถานการณ์บางอย่างเช่นกัน แล้วความวุ่นวายก็บังเกิด เมื่อเธอดัน…หลงรักเกย์ ‘ฮื่อ! เป็นเกย์นะเว้ยไม่ได้เป็นหวัด รักษาวันเดียวจะหายได้ไง สู้ต่อไปศิศิรา ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น อย่างน้อยตอนนี้เขาก็ยังไม่มีผัวเป็นตัวเป็นตน เพราะงั้นฉันก็ยังมีหวัง เฮ้อ! อย่างมากก็แค่ผิดหวังล่ะน่า’ ***“สาบานได้ว่าครั้งนี้ผมจะไม่หยุด จนกว่าเรา…จะเป็นของกันและกัน” เขาบอกก่อนจะผละลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขณะที่สองมือค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อ สองตาก็ยังไม่ยอมเลื่อนไปจากเรือนร่างขาวโพลนตรงหน้า และไอ้สายตาคมกล้าประหนึ่งเสือรอตะครุบเหยื่อของเขาก็ทำให้เธอหนาวๆ ร้อนๆ บอกไม่ถูก “ไม่! เราพวกเดียวกัน เรากินกันไม่ได้” เธอพยายามเตือนสติ เพราะคิดว่าเขาอาจจะกำลังขาดสติ “แต่ผมเคยกินคุณแล้ว แล้วผมก็ชอบกินคุณ” เขาพูดพลางหลุบตามองไปที่แพนตี้ของเธอ ทำเอาเจ้าของแพนตี้ทำตาโต ไม่แน่ใจในคำว่ากินของเขา ที่สำคัญ…กะๆ กินอะไร “มะหมายความว่าไง”
View MoreHe didn’t notice the box at first. He was too busy surviving the morning.
Adrian Wells never started his days with sunlight. He preferred the cold glow of his kitchen light, flickering just slightly—like it, too, was struggling to hold on. At 7:13 a.m., the world outside his apartment was nothing but wet pavement and distant, echoing traffic. The city was waking up, but Adrian was not. He hadn’t really slept. Most nights blurred into each other now—half-sleep, anxiety-drenched dreams, pacing between rooms at 3 a.m. as if silence itself could suffocate him. He wrapped his sweater tighter around his frame and moved to the door for the newspaper he rarely read, just for the ritual of it. That’s when he saw it. A box. Matte black. No label, no ribbon. Just… there. Adrian stood in the doorway for a full ten seconds, blinking at it like it might disappear if he looked away. No footsteps. No shadows in the stairwell. Just the dull hum of hallway lights and the steady drip of a leaking pipe. It wasn’t the kind of package couriers left. It was too intentional. Too neat. Too quiet. He bent down slowly, fingertips hovering just above the surface. It was cold to the touch, like it had been sitting outside longer than it should have. He glanced behind him instinctively, as if someone had slipped past him into the apartment. No one. Inside, he placed the box on his kitchen counter. It felt strange opening something unmarked, but curiosity outweighed caution. The lid slid off easily. Inside, cushioned on a bed of soft black velvet, was a single white lily. The petals were fresh, slightly damp, like they’d been misted only moments ago. And beneath it… a note. His breath caught. You looked beautiful last night. The way your collar slipped while you sketched was… divine. You shouldn’t leave your curtains open, Adrian. Someone might fall in love. His stomach dropped. He reread the message twice, heart thudding so loudly it drowned out the tick of the wall clock. The collar. The sketching. The curtains. Last night, he’d been home. Alone. Drawing faceless figures in charcoal. Wrapped in an oversized gray sweater, shoulder bared, hunched over his sketchpad. Curtains open because the night air helped him breathe. Who could’ve seen that? He stumbled back from the counter. “No,” he muttered aloud. “No one knows that. No one saw me.” His chest tightened as he ran to the window, yanking the curtain aside. A row of buildings stared back, windows blank and dark, save for one—the one across the alley. A flicker of light. Gone too fast to register clearly. The box still sat on the counter. Silent. Innocent-looking. A trap wrapped in velvet. Adrian grabbed the lily and tossed it into the trash can with a force that surprised even him. The flower bounced once before disappearing beneath yesterday’s coffee grounds and torn sketches. But he didn’t throw away the note. He wanted to. He meant to. But something about it stuck in his hand—his fingers curled around the edge, not letting go. He folded it once, twice, then slid it into the top drawer of his desk, far under unopened bills and broken pens. It wasn’t fear, not exactly. It was something colder. Older. Like recognition. This wasn’t the first time Adrian had felt watched. The past few weeks had been filled with strange moments: his phone battery draining too fast, his doorknob rattling when no one was there, soft footsteps echoing in the stairwell long after midnight. He had chalked it up to paranoia. But now? He turned slowly, half-expecting someone to be standing behind him. No one. Still, the silence felt… full. Like it was holding its breath, waiting for him to speak. Outside, across the street, a man stood just out of frame from the security camera, watching Adrian through the small crack in the curtain he hadn’t fully closed. He had been watching all night. He had seen the sweater slip, seen the way Adrian curled in on himself when overwhelmed, how his fingers smudged charcoal like he wanted to disappear into it. The man smiled faintly. Tonight, he’d leave a different gift. He wanted Adrian to know… this was just the beginning.บทที่ 65“แต่ทุกคนอุตส่าห์มาเพื่อฉันนะคะ แล้วถ้าฉันกลับก่อน คนอื่นจะรู้สึกยังไง” เหตุผลของเธอทำคนอยากกอดเมียคอตกทันที ช่างเป็นภาพที่น่าสงสารเหลือเกิน “ไม่เป็นไรหรอกศิ แกไปเถอะ อย่าลืมสิว่าคนสละโสดไม่ได้มีแค่แกซะเมื่อไหร่ ไอ้วามันก็ยังอยู่ เดี๋ยวพวกฉันสนุกกันเองต่อได้ แกพาคุณภากรกลับไปนอนเหอะ ไม่ต้องห่วงทางนี้” ศิศิราหันไปมองหน้าพริมรตาด้วยความลังเล ก่อนจะหันไปมองคนอื่นๆ ด้วย แต่เมื่อทุกคนพากันพยักหน้าให้ แม่งานอย่างเธอจึงได้แต่ถอนหายใจ “โอเค! กลับก็กลับค่ะ งั้นฉันไปก่อนนะทุกคน เอ้อ! ยัยมัดแล้วแกล่ะจะกลับยังไง” ก่อนจะทันได้ออกไป เธอก็ไม่ลืมที่จะหันมาถามน้องสาวด้วยความเป็นห่วงด้วย “ไม่ต้องห่วงฉันหรอกน่า ฉันเอาตัวรอดได้ ห่วงตัวเองเถอะ จะได้นอนไหมคืนนี้น่ะ” มัดหมี่อดล้อเลียนพี่สาวไม่ได้ “เดี๋ยวเหอะยัยเด็กแก่แดด” ศิศิราคาดโทษน้องสาวพลางยิ้มเขินอายกับสายตาล้อเลียนของทุกคนที่กำลังมองมาที่เธอเป็นตาเดียว ทำให้เธอต้องรีบลากตัวต้นเหตุความอายครั้งนี้ออกไปจากห้องโดยเร็ว “หิวจัง!” ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง เขาก็พูดขึ้นลอยๆ “เอ้า! นี่ค
บทที่ 64“เฮ้ย! แปลกแฮะ ดื่มไปตั้งหลายแก้ว ทำไมไม่เมาวะ หรือว่า…แอลกอฮอล์มันจะทำปฏิกิริยาแต่เฉพาะเวลาอยู่กับผู้ชาย” ด้วยรูปการณ์ตอนนี้ มันทำให้เธอคิดเป็นอื่นไม่ได้ “บ่นอะไรของแกศิ แล้วปฏิกริยาอะไรของแก เมารึเปล่าเนี่ย” แวววิวาห์แสร้งล้อ “นั่นสิ ปกติถ้าดื่มเข้าไปขนาดนี้ ฉันต้องนอนสลบเหมือดไปแล้ว ไอ้พรีมแกใส่อะไรลงไปเหล้าเนี่ย ทำไมกินเท่าไหร่ก็ไม่เมาเลยล่ะ” คิดไปคิดมา ศิศิราจึงหันไปถามคนชง “อะไรของแก ฉันก็ใส่ปกติเหมือนที่เคยชงให้แกกินทุกทีนั่นแหละ” พริมรตาตอบพลางลอบมองนาฬิกา “นี่คือปกติที่พวกพี่กินกันเหรอ” มีนาอดถามไม่ได้ แล้วก็ได้คำตอบเป็นการพยักหน้าของทั้งสามคน “กินแบบนี้ กินทั้งคืนก็ไม่เมาหรอกค่ะ” มีนาเสริมอีก “ก็เพราะไม่อยากให้เมาไง พี่ก็เลยใส่ไปแค่แก้วละหยดสองหยด ที่เหลือก็โซดาล้วนๆ อะ! อย่างวันนี้ก็ดีหน่อยไม่ใช่โซดาแต่เป็นน้ำอัดลมแทน กินแล้วสติครบถ้วน ที่สำคัญ…ไม่เปลืองด้วย” คนขี้งกบอกด้วยความภาคภูมิใจ ในขณะที่อีกสองสาวถึงกับหันขวับมามองคนพูดเป็นตาเดียว “อา…ถึงว่าทำไมรู้สึกเหมือนปาร์ตี้น้ำอัดลม นี่ถ้ากินแ
บทที่ 63“ผมลานะครับคุณพ่อคุณแม่” เขาเองก็ไหว้ลาบ้าง แต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ก้าวขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าบ้าน เสียงของครูศิรีก็ทำให้เท้าของเขาพลันหยุดชะงัก “ถึงจะมีบุญคุณที่ช่วยชีวิตลูกสาวฉัน แต่ก็ไม่ใช่ข้ออ้างที่จะเอาเปรียบลูกสาวฉันได้ จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย อย่าให้ยัยมะขวิดต้องกลายเป็นขี้ปากชาวบ้าน” คนเป็นแม่พูดทิ้งท้าย ในขณะที่เขายังงงกับชื่อที่ได้ยิน “มะขวิด?” เขาหันมาถามเธอ “โอ๊ย! อย่าเพิ่งถามตอนนี้ได้ไหมเล่า หันไปตอบแม่ก่อน” แน่นอนมันเป็นคำถามที่กระดากเกินกว่าที่จะตอบ จึงใช้อีกเรื่องมาเป็นข้ออ้างเพื่อหลบเลี่ยง “เอ้อ! ผมจะให้ผู้ใหญ่มาสู่ขอมะขวิด เอ๊ย! ศิศิราให้เร็วที่สุด คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ” เพราะชื่อมะขวิดที่ยังติดค้างอยู่ในใจเลยทำให้เผลอพูดออกมา แต่มันทำให้เจ้าของชื่อถึงกุมขมับทันที “อืม! ไปเถอะ ขับรถดีๆ ล่ะ” ครูศิรีทำเป็นไม่สนใจ แต่ก็อดห่วงไม่ได้อยู่ โดยเฉพาะเมื่อรถเคลื่อนออกไป แล้วแม่ลูกสาวตัวดีก็โบกมือหยอยๆ ร่ำลา แล้วความอาลัยอาวรณ์ก็ทำให้คนเป็นแม่โบกมือตอบกลับไปอย่างลืมตัว ก่อนจะรีบเอามือลงเมื่อถูกสามีล้อเลีย
บทที่ 62“เห็นคุณเจตต์เขาเล่าว่าพวกมันมีทั้งปืนทั้งมีด โชคดีนะที่แกรอดมาได้ ว่าแต่แผลที่คอแกเป็นไงบ้าง” พริมรตาถามด้วยความเป็นห่วง ไม่ได้รู้แผนการอะไรกับเพื่อนด้วย แต่มันก็เข้าทางเจ้าของแผนพอดิบพอดี เพราะมันทำให้คนเป็นแม่ทันได้สังเกตผ้าก๊อซที่ปิดอยู่ที่ต้นคอลูกสาว ซึ่งนั่นจะช่วยเสริมให้ท่านรู้ว่าสิ่งที่พวกเธอพูดมันคือเรื่องจริง “ไม่เป็นไรแล้ว ห่วงก็แต่เขา ไม่รู้เป็นไงบ้าง ยังเจ็บแผลรึเปล่าก็ไม่รู้ ถ้าเมื่อวานเขาไม่เข้ามารับคมมีดแทน ไม่รู้เหมือนกันว่าป่านนี้ฉันจะเป็นยังไง พรีมฝากบอกให้เขาไปล้างแผลทุกวันด้วยนะ” ศิศิราทำหน้าเศร้าทันทีที่พูดถึงชายคนรัก ในขณะที่พริมรตาก็ได้แต่พยักหน้ารับ ตอนนั้นเองคนที่ยืนฟังนิ่งอยู่ห่างๆ ก็เดินเข้ามาแต่กลับไม่พูดอะไร จากนั้นก็ออกไปเงียบๆ ดังเดิม “เฮ้อ!” แวววิวาห์ถึงกับถอนหายใจออกมาแรงๆ รู้สึกเหมือนสิ่งที่พวกตนกำลังพยายามอยู่มันเสียเปล่า ไม่แคล้วแผนวันนี้ก็ต้องล้มเหลวอีกตามเคยหลังจากที่เพื่อนๆ ของเธอพากันกลับไป เธอก็ต้องกลับเข้าไปอยู่ในห้องอีกเช่นเคย เธอเหม่อมองไปนอกหน้าต่างอย่างเลื่อนลอย พลันสายตาก็สะดุดเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู
บทที่ 60“ทำไมพวกคุณต้องทำเหมือนกลัว พวกเขาเป็นใคร แล้วทำไมต้องกลัว” พ่อเลี้ยงพิมายที่ติดสอบห้อยตามพริมรตามาด้วยถามด้วยความสงสัย “ก็ถ้าคุณรู้จักแม่เพื่อนฉันดี คุณจะหายสงสัย นี่ช่วยคิดหน่อยสิ ว่าฉันควรทำไงไม่ให้พวกท่านรู้ว่ายัยศิไปอยู่ที่ไหนกับใคร โดยที่ฉันไม่ต้องโกหก” พริมรตาหันไปขอความ
บทที่ 59“บอส!” ศิศิราแทบจะกรีดร้องออกมา ขณะที่น้ำรินก็จะกระโจนเข้ามาทำร้ายทั้งคู่ซ้ำอีก เจตต์ที่รอจังหวะเข้าล็อคตัวแย่งมีดจากมือของอีกฝ่ายแล้วโยนออกไปนอกหน้าต่างทันที ตอนนี้น้ำรินจึงไม่ต่างจากคนที่ไร้พิษสง กระทั่งเจตต์เองก็รีบสลัดผู้หญิงร้ายกาจคนนี้ออกห่าง จนเธอเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น
บทที่ 53เมื่อความกำหนัดรัดรึงแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณู สะโพกสอบจึงโหย่งขยับตอกอัดใส่เนินสาวซ้ำๆ อย่างไม่ปรานีปราศรัย แรงกระแทกที่หนักหน่วงขึ้น รุนแรงขึ้น และเสียดเสียวขึ้น ทำเธอครางจนแทบหมดแรง แต่เพราะตัณหาราคะที่ครอบงำกอปรกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ซ่านซึมอยู่ในกระแสเลือด ทำให้เธอสู้ไม่ถอย อีกทั้งท่วงท่าที
บทที่ 51“ก็วันนี้ฉันเห็นคุณยุ่งๆ ก็เลยอยากปล่อยให้คุณได้ทำงานอย่างเต็มที่ ฉันก็เลยถือโอกาสนี้กลับมาอ่านนิยายที่ห้อง คุณลองคิดดูนะ ตั้งแต่ที่ฉันไปอยู่กับคุณ ฉันก็ไม่ได้อ่านนิยายอีกเลย ฉันแค่อยากมีเวลาอยู่กับสิ่งที่ฉันรักบ้างก็เท่านั้น” “แล้วผมไม่ใช่สิ่งที่คุณรักรึไง” เขาตัดพ้อทันที





