สถานการณ์ลำบากใจ(1)

ธีรณัฐเหยียบคันเร่งรถหรูบึ่งมายังสถานีตำรวจย่านกลางเมือง พอจอดรถได้เขาก็รีบเดินเข้าไปด้านใน บรรยากาศภายในสถานีตำรวจดูอึดอัดกว่าที่ควรจะเป็น

ชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปยังโต๊ะทำงานของนายตำรวจเวรประจำ สีหน้าเคร่งขรึมเต็มไปด้วยความหงุดหงิดใจ เพราะน้องชายต่างแม่มักจะมีปัญหาให้เขาตามแก้อยู่ประจำ โดยที่แม่เลี้ยงเขาไม่เคยรู้เลย

“ขอโทษครับ มีคนที่ชื่อธนภพถูกควบคุมตัวไว้ที่นี่หรือเปล่า”

นายตำรวจวัยกลางคนปิดแฟ้มลง แล้วเงยหน้าขึ้นพอเห็นว่าคนที่เอ่ยถามเป็นใคร ก็รีบลุกขึ้นผายมือไปยังอีกด้านของตัวอาคาร

“เชิญทางนั้นครับ ห้องสอบสวนที่สาม”

เขาไม่พูดอะไรต่อ เดินตามทางที่เจ้าหน้าที่ชี้ไปโดยไว พอถึงหน้าห้องสอบสวน บานประตูที่เปิดค้างอยู่เผยให้เห็นภาพตรงหน้า ร่างของชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ นั่งค้อมหลังอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ แววตาแดงก่ำบ่งบอกว่าเพิ่งผ่านเหตุการณ์ทะเลาะวิวาทมา

“พี่ธี...” ธนภพเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นพี่ชายต่างมารดาในชุดสูทเรียบหรูยืนอยู่ตรงประตู

ธีรณัฐเม้มริมฝีปากแน่น ผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ ดวงตาดุกวาดมองตั้งแต่ใบหน้าถึงข้อศอกที่ถลอกปอกเปิก แล้วเหลือบไปยังอีกฝั่งของโต๊ะ ซึ่งมีนักศึกษาหญิงหน้าตาดีคนหนึ่งนั่งตัวตรง ใบหน้าเรียบนิ่งกำลังเหลือบสายตามองมาทางนี้พอดี

ผู้หญิงคนนั้นอายุน่าจะเท่ากันกับน้องชายเขา แล้วก็น่าจะเรียนที่เดียวกันอีกด้วย ตามร่างกายไม่มีบาดแผลอะไร เขาไม่แน่ใจว่าเป็นคู่กรณีของน้องขายตนเอง หรือว่าเป็นเด็กฝึกงานที่สถานีตำรวจกันแน่

“คุณเป็นพี่ชายของผู้ต้องหาหรือเปล่าครับ?” เจ้าหน้าที่อีกคนที่นั่งสอบสวนเอ่ยถาม

ธีรณัฐพยักหน้าแต่ไม่ได้ละสายตาไปจากผู้หญิงคนนั้น ก่อนจะเอ่ยถามต่อ “เกิดอะไรขึ้นครับ?”

“ทั้งคู่มีเรื่องทะเลาะวิวาท ในร้านอาหารแถว ๆ มหาวิทยาลัยครับ”

เจ้าหน้าที่ตำรวจเหลือบสายตาไปยังร่างเล็กของนักศึกษาหญิง

เขาขมวดคิ้วก่อนหันไปหาน้องชาย “กับผู้หญิง?”

ให้ตายเถอะ! เขาอยากจะเอาหน้ามุดดินหนีเสียจริง ทุกครั้งที่มีปัญหาให้ตามล้างตามเช็ด ส่วนใหญ่ก็เป็นปัญหาลูกผู้ชายทั้งนั้นแต่ไม่คิดว่าครั้งนี้ถึงกับมีเรื่องกับผู้หญิง ... น่าอายชะมัด!

“ก็ยัยซาริตามันใส่ร้ายผมก่อน..”

“ใครใส่ร้าย ก็เห็นกันชัด ๆ ว่านายเป็นโรคจิตแอบถ้ำมองผู้หญิงในห้องน้ำ”

ธนภพกำลังจะหันไปแก้ตัวกับพี่ชาย ทว่าซาริตาก็รีบพูดขัดขึ้น ชายหนุ่มทำท่าจะเดินเข้าไปหาเรื่อง เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ยืนอยู่จึงเดินเข้าไปขวาง

“เธอปรักปรำฉัน ไหนล่ะหลักฐาน”

“ก็ตาฉันนี่แหละหลักฐาน นายเอาช่องโหว่ที่ร้านไม่มีกล้องวงจรปิดตรงนั้นมาเป็นข้อแก้ตัวใช่ไหม ... หน้าไม่อาย!”

ซาริตาโต้กลับทันควัน ใบหน้าสวยเริ่มแดงก่ำด้วยความโกรธ ตอนนั้นน่าจะยกโทรศัพท์ถ่ายคลิปไว้เป็นหลักฐาน ไม่น่ารีบร้อนโวยวายจนมีเรื่องชกต่อยกับผู้ชายเลย ดีนะพี่ฟาเคยส่งให้ไปเรียนมวยไทยเอาไว้ป้องกันตัว

“พอได้แล้ว!” เสียงเข้มเอ่ยขึ้น

ซาริตาเหลือบมองหน้าผู้ชายที่บอกว่าเป็นพี่ชายของคู่กรณี แล้วถึงกับอึ้งในความหน้าตาดี ทั้งใบหน้าตี๋ แต่คมเข้ม จมูกโด่ง ดวงตาคม แต่แอบดุ ออกไปทางเย็นชาหน่อย ๆ

“พี่ธี ... จัดการมันเลยครับ ดูสิมันต่อยหน้าผม” ธนภพถือโอกาสฟ้องผู้เป็นพี่ชาย เขาจึงหันไปมองหน้าด้วยดวงตาแข็งกร้าว

“ที่ฉันบอกว่าให้พอแล้ว ... หมายถึงแกไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น”

เสียงในห้องสอบสวนเงียบลงในทันที เมื่อประโยคนั้นของธีรณัฐเอ่ยพูดจบ ดวงตาคมกริบตวัดมองน้องชายตัวเองนิ่ง เพื่อเป็นการห้ามปราม

ธีรณัฐหันกลับไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกล ดวงตาคู่นั้นยังฉายแววความโกรธ แต่ในขณะเดียวกันก็ดูเข้ามแข็ง ไม่ได้อ่อนแอแม้แต่น้อย

“คุณชื่อซาริตาใช่ไหม ... แล้วมีผู้ปกครองหรือญาติมาไหม” เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ”

“ใช่ค่ะ ... ซาโทรบอกพี่สาวแล้ว กำลังมาค่ะ”

“เอาเป็นว่าผมขอโทษแทนน้องชายด้วย ถ้าเขาทำอะไรล่วงเกินคุณ ผมจะรับผิดชอบเอง”

คำพูดนั้นทำให้ธนภพเบิกตากว้าง “พี่ธี! ผมบอกแล้วไงว่าไม่ได้ทำ!”

“ถ้ายังไม่หยุดพูด ฉันจะปล่อยให้ตำรวจจัดการตามกฎหมาย” เสียงเย็นชาเอ่ยขึ้นโดยไม่มองหน้าธนภพเสียด้วยซ้ำ

ชายหนุ่มสะอึกไปทันที

“แต่คุณก็ไม่มีหลักฐานจริง ๆ ใช่ไหม?” ธีรณัฐหันมาถามซาริตาอีกครั้ง สีหน้าและน้ำเสียงนั้นสุภาพขึ้น แต่ยังคงไว้ซึ่งความจริงจัง

หญิงสาวนิ่งไปชั่วครู่ ดวงตาลังเล

“ไม่มีค่ะ ตอนนั้นฉันเห็นเขาก้มมองจากช่องใต้ประตู ตอนนั้นฉันตกใจเลยโวยวายออกไป ก่อนจะมีเรื่องชกต่อยกับเขา...”

หญิงสาวก็บอกได้ไม่เต็มเสียงเท่าไร เพราะตัวเองก็มีส่วนผิดที่ไปทำร้ายร่างกายคนอื่น แต่สถานการณ์ตอนนั้นมันบีบบังคับนี่ ทำไงได้

ธีรณัฐพยักหน้าช้า ๆ ราวกับประเมินสถานการณ์ในหัวอย่างรวดเร็ว ก่อนหันไปมองเจ้าหน้าที่

“ผมอยากขอเคลียร์เรื่องนี้นอกโรงพักครับ ถ้าทั้งสองฝ่ายยินยอม”

เจ้าหน้าที่พยักหน้า เห็นชัดว่าเขาอยากให้เรื่องจบเร็วขึ้นเช่นกัน อีกอย่างก็ไม่อยากจะไปยุ่งกับพวกมีเงินเท่าไร ให้เรื่องมันจบแบบนี้นะดีแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องรอพี่สาวคุณมาก่อน เราจะได้มาคุยกันเพื่อหาทางออก”

ขณะที่กำลังคุยกันอยู่นั้น เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็มาหยุดยืนตรงบานประตูที่เปิดอยู่ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างอ้วนที่เดินเข้ามาในชุดกางเกงวอร์ม เสื้อยืดสบาย ๆ รองเท้าแตะ ใบหน้าไร้เครื่องสำอาง

ดวงตาคู่สวยกวาดมองทั่วห้องเพื่อหาน้องสาวตัวเอง เสี้ยววินาทีก็ชะงัก เมื่อสบตากับใบหน้าคมคายที่หันมามองเธอพอดี

ฟาริศาเบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนจะพึมพำชื่อเขาออกมา

“คุณธีรณัฐ?”

“คุณฟาริศา...”

ชายหนุ่มเองก็ไม่ต่างหัน เขาก็ไม่คาดคิดว่าจะมาเจอพนักงานในบริษัทในสถานที่แบบนี้ แล้วถ้าเธอเอาเรื่องนี้ไปพูดที่อื่น มันย่อมเกิดความเสียหายต่อภาพลักษณ์ของบริษัท

ความอึดอัดเกิดขึ้นภายในห้องชั่วขณะทำให้ทุกคนในห้องมองสลับกันไปมา

ซาริตารีบเดินเข้าไปใกล้พี่สาว แล้วกระซิบเบา ๆ เพื่อให้ได้ยินกันแค่สองคน “พี่ฟา ... ขอโทษนะ ซาไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้”

ธีรณัฐคลายสีหน้าประหลาดใจลงก่อนจะพูดขึ้น “คุณเป็นผู้ปกครองของเธอเหรอ?”

ฟาริศาพยักหน้าเบา ๆ “ค่ะ ซาริตาเป็นน้องสาวฉัน...”

เธอเว้นวรรคเล็กน้อย หันไปมองชายหนุ่มข้างตัวเขา ที่ดูอ่อนวัยกว่า แถมใบหน้ายังเป็นไปด้วยความฟกช้ำ

“แล้ว ... คุณเป็น...?”

“น้องชายต่างแม่ของผมเอง ... แล้วก็เป็นคู่กรณีของน้องคุณ” ธีรณัฐตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนที่ทั้งห้องจะตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

ความรู้สึกกระอักกระอ่วนแล่นพล่านในอกหญิงสาวอย่างห้ามไม่อยู่ เขาคือเจ้านายของเธอ เป็นบุคคลที่เธอมองว่าเป็นต้นแบบของการทำงาน อีกทั้งเป็นคนทึ่หัวใจเธอบอกว่าชอบตั้งแต่แรกเห็น ทว่าตอนนี้กลับต้องมายืนเผชิญหน้ากันในสถานที่ต่างฝ่ายต่างเป็น “ผู้ปกครอง” ให้กับคนในครอบครัวที่เพิ่งทะเลาะกัน

“ในเมื่อคุณธีรณัฐยินดีจะไกล่เกลี่ย และทางตำรวจเองก็ไม่มีหลักฐานที่ชัดเจน งั้นเราคงต้องทำให้เรื่องนี้จบโดยไม่มีคดีความ”

ฟาริศาพูดอย่างเป็นทางการ พยายามควบคุมเสียงให้นิ่ง ทั้งที่ในใจปั่นป่วนอย่างประหลาด เธอพ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนหันไปหาน้องสาวด้วยแววตาจริงจัง

“ซา ขอโทษเขาสิ ที่ซาใช้กำลังมันก็ไม่ถูกต้อง”

ซาริตาเม้มปากแน่นอย่างลังเล แต่สุดก็ยอมก้มศีรษะเล็กน้อย

“ขอโทษนะ ที่ฉันต่อยหน้านาย”

ธนภพพยักหน้าหนีไปอีกทาง ไม่ได้พูดอะไรออกไป ธีรณัฐส่งสายตาดุแทนคำสั่งว่าให้ขอโทษกลับเหมือนกัน เจ้าของใบหน้าฟกช้ำจึงจำใจหันกลับไปหาซาริตาอย่างไม่เต็มใจ

“ขอโทษ”

พอพูดเสร็จก็เบือนหน้าหนีทันที

“งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” เขาบอกเสียงราบเรียบ ก่อนจะผลักไหล่น้องชายตัวเองเบา ๆ ให้เดินนำหน้าไป

1504