ログインเมื่อความรักมันต้องพังลง 'เพราะตัวของเธอเอง' 'เธอ' ถึงต้องยอม 'เขา' อยู่ร่ำไป แต่ใครจะรู้ว่า เหตุผลที่ต้องเลิกกันนั้นมันไม่ใช่ 'เธอ' แต่มันเป็นใครอื่นที่เธอเรียกว่า 'เพื่อน...' ---------------------- แม้ภายในใจจะบอบช้ำเพียงใดกับการปฏิเสธของเขา แต่เธอก็พยายามที่จะยิ้มออกมา เรียวแขนเล็กค่อย ๆ คลายออกจากลำคอแกร่งก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นสบสายตากับดวงตาคมที่มองหน้าเธอไม่ละสายตาเช่นเดียวกัน “เวลาเหนือมีอะไรกับเฌอรีน เหนือป้องกันหรือเปล่า” เสียงเล็ก ๆ ของเธอมันทำให้เขาหงุดหงิด พระพายจับชายเสื้อยืดของตัวเองก่อนจะถอดออกอย่างอ้อยอิ่ง “กลัว? กูต่างหากที่ต้องกลัว” “พายไม่ได้ทำอะไรกับใครมาเหมือนเหนือสักหน่อย” เธอพูดเสียงเบา ๆ พร้อมกับฝ่ามือบางที่ยกขึ้นปลดตะขอบราเซียร์สีหวานออก มีผลให้หน้าอกอวบอิ่มเกินขนาดดีดเด้งออกตามแรงโน้มถ่วงทันที พรึ่บ! พระพายยกฝ่ามือขึ้นกอบกุมความอวบอิ่มนั้นไว้ในอุ้งมือเมื่อถูกสายตาคมหลุดโฟกัสมองมันอย่างลืมตัว หมับ! “อ๊ะ!”
もっと見る~ความในใจจากนักเขียน~สวัสดีค่ะ พออ่านถึงตอนนี้ทุกคนคงอ่านจบกันแล้วชะม้า~ เลซี่ใจหายมากที่เรื่องนี้จบลง คือแบบรู้สึกผูกพันกับตัวละครทุกตัวเลย เป็นเรื่องที่ร้องไห้บ่อยมาก เขียนไปร้องไห้ไปหลายฉากหลายตอน หวังว่าทุกคนจะมีความสุขไปกับน้ำเหนือและพระพายนะคะบางคนอาจจะคิดว่านางเอกมีความสุขแค่นิดเดียวนอกนั้น
“กว่าจะพูดได้” น้ำเหนือขยับขาให้กว้างขึ้น เพียงพอต่อใบหน้าของฉันที่จะสามารถแนบอยู่บนหน้าอกข้างซ้ายของเขาได้ เรากอดกันอยู่อย่างนั้นท่ามกลางดอกซากุระสีชมพูที่บานท่ามกลางหิมะสีขาวที่ตกลงมาฉันไม่รู้หรอกนะว่าหลังจากนี้ระหว่างเราสองคนจะเป็นยังไง ความทุกข์ใจที่เคยเข้ามามันเหมือนเป็นบทพิสูจน์รักของเราสองคน
“อ๊ะ เหนือ” ฉันกระตุกเกร็งในกับจังหวะนิ้วของเขา และจังหวะที่ฉันกำลังกระตุกเกร็งอย่างหนักอยู่นั้นเข้าก็กดสะโพกของฉันลงใส่แก่นกายขนาดใหญ่ของเขาที่มันผงาดตั้งตระหง่านอยู่เมื่อสักครู่ปึก!“อ๊า อื้ออ”“ซี๊ดด โครตแน่น” น้ำเหนือสบถออกมาหลายต่อหลายคำสารพัดคำหยาบคาย เขาว่ากันว่าถ้าท้องแล้วช่องทางรักมันมักจะ
~บทส่งท้าย~อาทิตย์ต่อมา...@ประเทศญี่ปุ่น“เหนือ ~ ตื่นได้แล้วพายอยากออกไปข้างนอก” ผมทำเป็นไม่ได้ยิน เพียงแค่กระชับผ้าห่มให้สองเราแน่นขึ้น มันหนาวอ่ะครับ ผมไม่ได้อยากขัดใจเธอหรอก แต่สุขภาพต้องมาก่อน พระพายเธอแค่ตื่นเต้น เชื่อเถอะพอออกไปนอกบ้านพักเธอก็อยากกลับเข้ามาแล้ว เพราะวันนี้หิมะตกหนัก “เหนือ
ทุกคืนเขาจะถามเธอว่าเมื่อไรจะได้เจอเธอ และเมื่อไรเธอจะให้อภัยเขา การเฝ้ารอที่คาดหวังว่าสักวันเธอจะกลับมามันสูญสิ้นเมื่อเธอได้เริ่มต้นใหม่นานแล้วนานจนเด็กเล็กคนนั้นโตจนพูดได้ เธอมีครอบครัวที่ดีเขาภาวนาให้มันเป็นแบบนั้น“พู่ววว~” น้ำเหนือพ่นลมหายใจออกมา เมื่อเสียงประชาสัมพันธ์บอกเวลาบ่ายโมงตรงแล้ว เข
~Chapter 36~ก่อนหน้านี้...-พระพาย-“แก ช่วยพาพายุไปโรง’บาลหน่อยสิ” ฉันหันไปมองปลายฝนก่อนจะพยักหน้ารับ ฉันยินดี ยินดีมากที่จะพาเจ้าตัวเล็กนี้ไปโรงพยาบาลเพื่อฉีดวัคซีน งงใช่ไหมลล่ะ เจ้าตัวเล็กที่ฉันพูดถึงคือลูกของปลายฝนกับวาโย ฉันไม่รู้ความสัมพันธ์ของพวกเขามากนัก แต่มีครั้งหนึ่งที่ความอดทนของปลายฝน
กึก!“พี่คะ พี่เห็นเด็กผู้ชาย ผิวขาว ตาโต ๆ ในมือมีหุ่นยนต์เดินมาทางนี้ไหมคะ” ฉันพูดออกมาเสียงสั่น ๆขณะที่พยาบาลที่ฉันเอ่ยปากถามเธอทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะทำปากเหมือนกับนึกขึ้นได้“อ้อ เห็นเดินไปทางนั้นนะคะ” ฉันเอ่ยปากขอบคุณพร้อมกับออกตัววิ่งอีกครั้ง ฉันสอดส่องสายตามองออกไปรอบกาย ก่อนจะตัดสินใจว
~Chapter 35~2 อาทิตย์ต่อมา...[United States of America (USA)]-พระพาย-วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของมหาลัยที่นี่ ฉันโอนย้ายหน่วยกิตมาเรียนที่อเมริกาทั้งหมด โชคดีที่มหาลัยเดิมของฉันมีมาตรฐานพอที่จะโอนย้ายมาที่นี่ได้ ฉันมีความสุขดีหลังจากรักษาตัว และจิตใจของฉันก็ดีขึ้นมาก เฌอรีนสภาพเธอดูไม่ดีเท่าไ