บทที่ 6 โดนรังแก

หลายวันต่อมา

เสียงเพลงจังหวะหนักดังคลอไปทั่วคลับหรู แสงไฟหลากสีวูบวาบสะท้อนลงบนโต๊ะกระจกใส เสียงหัวเราะและเสียงแก้วกระทบกันดังระงมไปทั่วบรรยากาศยามค่ำคืน

ร่างบางในชุดเดรสสั้นสีแดงเดินยิ้มทักทายแขกตามโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว แม้จะเหนื่อยล้าแค่ไหนแต่เธอก็ต้องรักษาหน้าตาให้ดูสดใสอยู่ตลอดเวลา

น้ำฟ้ายังคงทำหน้าที่เป็นพีอาร์ในคลับหรูได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แม้เมื่อสองสัปดาห์ก่อนจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นก็ตาม

“เห็นหน้าคุ้น ๆ นึกว่าใครซะอีก”

ถ้อยคำเสียดสีดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาน้ำฟ้าชะงักฝีเท้าแล้วหันไปตามต้นเสียง

หญิงสาวรูปร่างสะสวยในชุดเดรสราคาแพงยืนกอดอก นัยน์ตาฉายแววเหยียดหยันน้ำฟ้าอย่างเห็นได้ชัด

“ที่แท้ก็พี่น้ำฟ้านี่เอง”

‘ปลายรุ้ง’ หญิงสาววัยสิบเก้าปีเป็นลูกสาวญาติห่าง ๆ ของแม่

แม่ของปลายรุ้งแต่งงานกับเศรษฐีเจ้าของโรงงานผลิตรองเท้าในย่านเจริญกรุงทำให้ครอบครัวของเธอมีฐานะร่ำรวย

วันรวมญาติทีไรพวกผู้ใหญ่มักอวดความมั่งมีของตัวเอง อวดบ้านบ้าง อวดรถบ้าง อวดฐานะทางสังคมบ้าง และบางครั้งก็อวดเรื่องลูก

เพราะอยู่ในวัยใกล้เคียงกัน น้ำฟ้าและปลายรุ้งจึงมักถูกนำไปเปรียบเทียบในวงสนทนาอยู่เป็นประจำ ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเธอไม่ต่างไปจากไม้เบื่อไม้เมา ทุกครั้งที่เจอหน้ากันจึงมักจะมีเรื่องกระทบกระทั่งให้ขุ่นเคืองใจเสมอ

“เดี๋ยวนี้ตกอับถึงขั้นต้องมาทำงานเป็นเด็กชงเหล้าแล้วเหรอ”

น้ำเสียงเจือหัวเราะเบา ๆ แต่ทุกคำพูดเหมือนหนามแหลมที่คอยทิ่มแทงใจให้เจ็บช้ำ

น้ำฟ้ายืนนิ่งพยายามคงรอยยิ้มจาง ๆ ไว้บนใบหน้า แม้ข้างในจะปั่นป่วนจนแทบอดกลั้นไม่อยู่ก็ตาม

เธอสูดหายใจลึก ก่อนจะพูดตอบโต้ทันควัน

“แล้วไง? เด็กชงเหล้าก็เป็นอาชีพสุจริต อีกอย่างฉันก็หาเงินใช้เอง ไม่ได้แบมือขอเงินพ่อแม่ไปวัน ๆ แบบเธอ”

คำพูดเรียบนิ่งแต่แฝงคมมีดของน้ำฟ้าทำให้ปลายรุ้งชะงักไปชั่วอึดใจ รอยยิ้มเยาะบนริมฝีปากสวยแปรเปลี่ยนเป็นแววหงุดหงิดวูบหนึ่ง ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นสูงทำเป็นไม่ใส่ใจกับประโยคที่โดนสวนกลับมา

“ปากกล้าดีหนิ ปากดีแบบนี้ระวังจะตกงานไม่รู้ตัว”

ปลายรุ้งหัวเราะในลำคอก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้พร้อมกับเพื่อนสาวอีกสองคนที่ยืนขนาบหลัง ดวงตาจ้องมองราวกับเกลียดชังทั้งที่น้ำฟ้ามีศักดิ์เป็นญาติผู้พี่

เจ้าของคลับแห่งนี้เป็นเพื่อนกับพ่อเธอ แน่นอนว่าการจะทำให้น้ำฟ้าโดนไล่ออกจากงานมันง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก

ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วที่ปลายรุ้งคอยตามหาเรื่องน้ำฟ้า เธอไม่พอใจตั้งแต่ที่ญาติผู้ใหญ่เอาแต่ชื่นชมว่าอีกฝ่ายเรียนเก่งและได้ทุนเรียนดีอยู่เสมอ

แม้เธอจะมีทุกอย่างที่เหนือกว่าไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าสวย ๆ หรือข้าวของเครื่องใช้ราคาแพง แต่เรื่องเรียนเธอไม่สามารถเอาชนะน้ำฟ้าได้เลยสักครั้ง

น้ำฟ้าถอนหายใจแรงพยายามท่องในใจว่าอีกฝ่ายคือลูกค้า เดินเลี่ยงออกไปดีกว่าตอนนี้แขกโต๊ะอื่นเริ่มมองมาแล้ว

ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีที่ขยับขา มือของปลายรุ้งก็ยื่นเข้ามาดึงแขนน้ำฟ้าเอาไว้

คนถูกรั้งหันขวับกลับไป นัยน์ตาสวยจดจ้องไม่พอใจ เธอปัดมือปลายรุ้งออกอย่างแรงแล้วถอยห่างอย่างเบื่อหน่าย พยายามท่องในใจว่าลูกค้าคือพระเจ้า

“จะหนีไปไหน ฉันยังพูดไม่จบ”

“มีอะไรก็รีบพูดมา ฉันจะไปทำงาน”

ปลายรุ้งเค้นเสียงหัวเราะเย้ยหยัน ดวงตากวาดมองน้ำฟ้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าราวกับดูถูก

“แบบนี้เรียกว่าทำงานได้ด้วยเหรอ แค่เดินยิ้มหวานให้ผู้ชายโต๊ะนั้นทีโต๊ะนี้ที ดูยังไงก็ไม่ต่างจากพวก...กะหรี่”

ถ้อยคำนั้นกระแทกเข้าที่กลางอกอย่างจัง น้ำฟ้ากัดริมฝีปากแน่นพยายามกลืนความขมขื่นลงคอ ไม่ตอบโต้อะไรกลับไป เพราะรู้ดีว่าถ้าเสียการควบคุมแม้เพียงนิดเดียว เธออาจยับยั้งชั่งใจไม่ได้และอาจส่งผลให้โดนไล่ออกจากงาน

ยิ่งเห็นท่าทีอดทนอดกลั้นของน้ำฟ้า ปลายรุ้งก็ยิ่งได้ใจ เธอหยิบแก้วค็อกเทลสีสดที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ ๆ ขึ้นมาควงไปมา ก่อนจะราดลงบนศีรษะของน้ำฟ้าพร้อมกับพูดว่า

“ถ้าฉันเป็นพ่อแม่เธอคงอับอายจนไม่กล้าไปเจอหน้าใครที่มีลูกเป็นกะหรี่”

น้ำฟ้าเป็นคนมีความอดทนอดกลั้นสูง ทว่าถ้อยคำดูถูกที่พ่นออกมาไม่หยุดปาก ก็ทำให้อารมณ์โทสะที่เธอพยายามกดมันเอาไว้ปะทุออกมาราวกับลาวาภูเขาไฟ

สุดท้ายเธอก็แพ้เสียงในหัวที่พยายามเป่าหูให้ตบสั่งสอนอีกฝ่ายสักฉาด

ฝ่ามือเรียวกระแทกลงบนแก้มนวลของปลายรุ้งอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง ‘เพียะ!’ ก้องชัดท่ามกลางจังหวะดนตรีหนักแน่นในร้าน จนเพื่อนสาวสองคนของปลายรุ้งถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

ปลายรุ้งชะงักไปเล็กน้อย ก่อนใบหน้าที่แดงจัดเพราะถูกตบจะบิดเบ้ด้วยความโกรธ ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ราวกับมีเปลวไฟลุกโชนอยู่ในนั้น เธอกรีดร้องออกมาเสียงสูงปรี๊ด

“อีบ้า! แกกล้าตบฉันเหรอ!”

ไม่ทันให้น้ำฟ้าได้ตั้งตัว ปลายรุ้งก็พุ่งเข้าหาเธอทันทีโดยมีอีกสองสาวเข้ามาสมทบ ร่างบางถูกผลักเซไปกระแทกกับโต๊ะด้านข้าง จนแก้วเหล้าหกกระจายไหลเลอะเต็มชุดเดรสสีแดงที่เธอสวมอยู่

“จัดการมันเลย ถ้าวันนี้มันรอดไปได้อย่าเรียกกูว่าปลายรุ้ง”

ปลายรุ้งตะโกนสั่งแล้วเงื้อมือฟาดไปที่ใบหน้าของน้ำฟ้า

เสียงกรีดร้องของแขกในร้านดังระงม บางโต๊ะลุกขึ้นยืนมุงดูเหตุการณ์อย่างตื่นตระหนก บรรยากาศที่เคยสนุกสนานพลันแปรเปลี่ยนเป็นความชุลมุนวุ่นวายในพริบตา

น้ำฟ้าพยายามยกแขนขึ้นมาป้องกัน ทว่าก็ยังโดนเพื่อนของปลายรุ้งกระชากผมและผลักจนเซล้มลงไปกองกับพื้น ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวด้วยแรงตบ ดวงตาพร่าเลือนเพราะความเจ็บปวดที่ได้รับ

“พอได้แล้ว! หยุดนะ!”

เสียงแหลมดังขึ้นพร้อมกับร่างของพีอาร์สาวคนหนึ่งวิ่งเข้ามาแทรกกลางวง เธอรีบคว้าตัวน้ำฟ้าขึ้นจากพื้น ก่อนจะยืนขวางไม่ให้ปลายรุ้งและเพื่อนสาวเข้าถึงตัวน้ำฟ้าได้

บรรดาพนักงานพยายามเข้ามาช่วยห้ามปราม ขณะที่แขกหลายคนควักมือถือขึ้นมาถ่ายคลิป ทำให้เหตุการณ์ยิ่งวุ่นวายมากขึ้นไปอีก

ผู้จัดการสาวในชุดเดรสสีดำรีบฝ่าฝูงชนเข้ามาด้วยใบหน้าเกรี้ยวกราด สายตากวาดมองความวุ่นวายรอบตัวก่อนจะเอ่ยถามเสียงดัง

“เกิดอะไรขึ้น”

เสียงนั้นทำให้ทุกคนชะงักไปชั่วขณะ ปลายรุ้งที่กำลังยืนหอบหายใจแรงเพราะโทสะเหลือบไปเห็นป้ายที่ติดบนอกชุดเดรสของคนที่เพิ่งมาถึง

‘ผู้จัดการ’

ทันทีที่เห็นตำแหน่ง ปลายรุ้งก็รีบเปลี่ยนสีหน้าทำเป็นร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างแนบเนียน ก่อนจะรีบโพล่งออกมาเสียงสั่นเครือ

“คุณผู้จัดการต้องช่วยจัดการนะคะ อยู่ดี ๆ พนักงานคนนี้ก็เดินมาตบหน้าฉัน ทั้ง ๆ ที่ฉันก็อยู่ของฉันดี ๆ”

น้ำฟ้าที่ถูกเพื่อนร่วมงานช่วยพยุงไว้รีบส่ายหน้าเถียงเสียงสั่น

“ไม่จริงนะคะ หนูไม่ได้เริ่มก่อน เธอต่างหากที่เป็นคนเอาเหล้ามาราดหัวหนู แถมยังพูดจาดูถูก...”

“พอ!”

ใบหน้าดุดันหันมาทางน้ำฟ้าพลางตวาดลั่นทำให้คำพูดของหญิงสาวตัดจบอัตโนมัติ

“ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัว เธอน่ะมันชอบสร้างเรื่องไม่เลิกจริง ๆ ครั้งก่อนก็มีคนร้องเรียนว่าเธอพาแฟนมารุมทำร้ายลูกค้าในร้าน ฉันยังไม่ทันได้ชำระความเลย วันนี้ก็สร้างปัญหาอีกแล้ว”

ใบหน้าสวยซีดเผือดคิ้วเรียวขมวดแน่น แฟนอะไรกัน เธอไม่มีแฟนสักหน่อย แล้วก็ไม่เคยพาใครมารุมทำร้ายลูกค้าในร้านด้วย

จะมีก็แต่คนที่เข้ามาช่วยตอนเธอถูกวางยา

หญิงสาวรีบพูดค้านขึ้นมา

“หนูไม่ได้พาใครมารุมทำร้ายลูกค้านะคะ ตอนนั้นหนูถูกลูกค้าพวกนั้น...”

“พอแล้ว! ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวอะไรจากเธอทั้งนั้น ลากตัวมันออกไปนอกร้าน”

ผู้จัดการร้านเอ่ยแทรกขึ้นมาโดยไม่รับฟังคำพูดใด ๆ ก่อนจะหันไปสั่งการ์ดของร้านในประโยคท้าย

“ครับ”

การ์ดร่างใหญ่รับคำสั่ง จากนั้นก็เข้ามาคว้าต้นแขนน้ำฟ้าอย่างหยาบคาย ร่างบางสะดุ้งเฮือก พยายามขืนตัวดิ้นรนทั้งน้ำตา

ปลายรุ้งยืนกอดอก มุมปากยกยิ้มสะใจเต็มที่ สายตาประกายเย้ยหยันมองญาติผู้พี่ที่ถูกลากออกไปอย่างไม่เหลือศักดิ์ศรี

ทันใดนั้นก็มีเสียงเข้มดังแทรกขึ้นมา สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เจ้าของเสียงนั้นอย่างพร้อมเพรียงกัน

“กล้ามีเรื่องกับคนของวราฤทธิ์ แสดงว่าพวกมึงไม่กลัวตายสินะ”