บทที่ 7 คนของวราฤทธิ์

บนห้องวีไอพีของคลับหรูตกแต่งด้วยโทนเข้มส่งให้บรรยากาศดูเงียบสงบแตกต่างจากด้านล่างอย่างสิ้นเชิง บนโต๊ะกระจกมีขวดวิสกี้ราคาแพงและแก้วคริสตัลวางอยู่

อคิราห์นั่งพิงพนักอยู่บนโซฟาหนังสีดำสองมือประสานกันแนบหน้าขา ใบหน้าคมสันยังคงเรียบนิ่งขณะในหัวกำลังคิดวนเวียนอยู่กับคำสั่งของผู้เป็นปู่จนทำให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

อนาวินนั่งเอนหลังสบาย ๆ พลางยกแก้วเหล้าขึ้นหมุนเล่น ก่อนจะปรายตามองญาติผู้พี่ที่ยังคงนั่งเงียบไม่เอ่ยอะไรออกมา

“เฮ้ย! ทำไมต้องเครียดขนาดนั้นวะ ปู่ให้มึงหาเมียนะเว้ยไม่ได้ให้ไปออกรบสักหน่อย”

ญาติผู้น้องพูดอย่างไม่อ้อมค้อม กะอีแค่หาเมียสักคน ไม่เข้าใจเลยว่าไอ้คนเย็นชาจะเคร่งเครียดอะไรขนาดนั้น

“หาลูกสาวตระกูลไฮโซสักคน ยังไงต้องมีคนอยากแต่งกับมึงอยู่แล้ว”

เขาเอ่ยทีเล่นทีจริง คนฟังยังคงนั่งนิ่งราวกับไม่ได้ยิน อคิราห์ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบเงียบ ๆ โดยไม่เอ่ยตอบ

อนาวินหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ ก่อนจะขยับใบหน้าเข้ามากระซิบกระซาบเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำเป็นไม่ได้ยิน

“หรือไม่ก็หาดารานางแบบสวย ๆ สักคน อยากได้แบบไหนมึงก็แค่ชี้นิ้วเลือก ไม่เห็นจะยากเลย”

อคิราห์ส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะกระจก

“กูไม่ชอบเป็นข่าว แล้วก็ไม่ชอบอยู่ในสังคมจอมปลอมมึงก็รู้ ตอนนี้ก็ไม่อยากผูกมัดกับใครด้วย พวกไฮโซหรือดาราตัดทิ้งไปเลย”

อนาวินหัวเราะเบา ๆ พลางยกมือขึ้นตบไหล่พี่ชายอย่างไม่จริงจังนัก

จริงอยู่ที่อคิราห์ชอบทำตัวลึกลับ ไม่ชอบเข้าสังคม ตั้งแต่มีตำแหน่งว่าที่ผู้นำคนล่าสุดของตระกูล เขาก็ยังไม่เคยแสดงตัวตนต่อหน้าสาธารณชน น้อยคนนักจะรู้ว่าเขาคืออคิราห์ วราฤทธิ์

“เออ ๆ กูรู้ว่ามึงไม่ชอบ แต่จะทำไงได้วะ ยังไงมึงก็ต้องทำตามที่รับปากกับปู่อยู่ดี”

“กูถึงกลุ้มใจอยู่นี่ไง”

น้ำเสียงจริงจังที่เปล่งออกมาทำให้อนาวินเงียบลงไปชั่วครู่

ขณะจ้องหน้าพี่ชายที่มักสุขุมเกินวัย พลันบางสิ่งบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวสมองอันชาญฉลาดของนายแพทย์หนุ่ม

“ถ้ามึงไม่อยากผูกมัด มึงก็จ้างใครสักคนมาเป็นเมียเพื่อตบตาปู่ซะสิ ทำสัญญาว่าจ้างหลังจบงานก็แยกย้าย แบบนี้ดีไหม”

ความคิดของญาติผู้น้องทำให้อคิราห์ชะงัก เขาหันไปสบตากับหมอวินแล้วยกยิ้มเสมือนเห็นดีเห็นงามกับความคิดนั้น ก่อนสีหน้าจะเคร่งเครียดขึ้นมาอีกครั้ง

“มึงพูดเหมือนหาง่าย”

แม้จะเป็นความคิดที่ดี แต่การจะหาใครสักคนที่ไว้ใจได้มันไม่ใช่เรื่องง่าย

หมอหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น ยกมือลูบคางขณะใช้ความคิด ก่อนจะลุกจากโซฟาแล้วเดินไปที่ผนังกระจกซึ่งสามารถมองเห็นด้านล่างของคลับหรูได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

ขณะดวงตากวาดมองไปอย่างไม่ได้จับจุดเพราะกำลังหาทางออกให้กับเรื่องที่เพิ่งคุยกับพี่ชาย พลันสายตาก็สะดุดเข้ากับเหตุการณ์วุ่นวายด้านล่าง

ดวงตาดุจพญาเหยี่ยวจดจ้องใบหน้าหวานของสาวสวยในชุดเดรสสีแดงสดที่กำลังถูกผู้หญิงคนหนึ่งเอาค็อกเทลราดหัว

“นั่นใช่ ลูกแมวน้อยของมึงรึเปล่าวะ”

อคิราห์หันขวับมาทางหมอหนุ่มก่อนจะลุกจากโซฟาแล้วเดินเข้าไปหา เพ่งมองไปยังเหตุการณ์ด้านล่างด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาจำหญิงสาวที่กำลังถูกรุมรังแกได้เป็นอย่างดี

‘น้ำฟ้า’

คิดในใจไม่ทันไรก็รีบเดินดุ่ม ๆ ออกจากห้องโดยไม่บอกไม่กล่าว หมอวินยิ้มขำท่าทางร้อนรนของญาติผู้พี่

เขาคิดออกแล้วล่ะว่าจะจ้างใครมาแสดงละครเป็นเมียปลอม ๆ ของอคิราห์ดี ไม่แน่ว่างานนี้พี่ชายของเขาอาจจะได้เมียจริง ๆ ก็เป็นได้

“เฮ้ย! รอด้วยดิ”

เมื่อคิดได้ดังนั้นอนาวินก็รีบเดินตามพี่ชายไปติด ๆ

เสียงหัวเราะเยาะของผู้หญิงที่ยืนรายล้อมน้ำฟ้าดังสะท้อนขึ้นมาถึงชั้นสองบั่นทอนความอดทนของอคิราห์ให้เหลือน้อยลงเรื่อย ๆ

ใบหน้าที่เคยเรียบนิ่งบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราด กรามหนาขบกันจนเป็นสันขณะเดินมุ่งไปยังจุดเกิดเหตุ

“มึงจะรีบไปไหน รอดูไปก่อน”

หมอวินคว้าต้นแขนพี่ชายเอาไว้ ไม่อยากให้เข้าไปยุ่งในทันที ยืนรอดูเหตุการณ์ก่อนดีกว่า

คนถูกห้ามทำสีหน้าไม่พอใจ ทว่าก็ไม่อยากออกตัวมากไป เดี๋ยวไอ้คนปากมากจะคิดเองเออเองว่าเขาคิดอะไรกับเด็กน้ำฟ้านั่น จึงยอมทำตามคำแนะนำ ยืนนิ่งอยู่ด้านหลังไทยมุงรอดูเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นเบื้องหน้า

“ลูกแมวน้อยของมึง ท่าทางดื้อเอาเรื่องอยู่เหมือนกันนะ”

คนเป็นน้องเอียงหน้ามากระซิบพลางเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาที่ทอดมองไปยังน้ำฟ้าเปล่งประกายไปด้วยความเอ็นดู วันแรกที่ได้พบกัน เธอเหมือนลูกแมวตัวน้อยที่ยังไม่รู้จักคมเล็บของตัวเอง ตาแป๋ว ใสซื่อ น่าทะนุถนอมในสายตาของเขา ทว่าภาพตรงหน้าตอนนี้กลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง

“ของกูที่ไหน”

ตอบกลับทันควันขณะตวัดหางตาใส่น้องชายแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปจดจ่ออยู่กับเหตุการณ์เบื้องหน้าอีกครั้ง ตอนนี้ดูเหมือนว่าหญิงสาวกำลังตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเนื่องจากผู้จัดการของร้านกำลังช่วยอีกฝ่ายรุมเล่นงานเธออยู่

ชายหนุ่มไม่รอช้า ก้าวเท้ายาว ๆ ฝ่าฝูงชนเข้าไปอย่างไม่เกรงกลัวใคร ไม่แม้แต่จะสนใจเสียงทัดทานจากญาติผู้น้องที่ดังขึ้นตามหลัง

“เฮ้ย! ไอ้คินใจเย็นดิ”

ตอนนี้ไม่เย็นแม่งแล้ว

“กล้ามีเรื่องกับคนของวราฤทธิ์ แสดงว่าพวกมึงไม่กลัวตายกันสินะ”

อคิราห์ตวาดเสียงเข้มขณะเดินเข้าไปในวงล้อม มือหนาผลักการ์ดร่างใหญ่ออกจากหญิงสาวแล้วดึงรั้งตัวเธอมาไว้ในอ้อมแขน ตาสีน้ำตาลเข้มกวาดมองกลุ่มคนที่รุมทำร้ายเธออย่างดุดัน

สายตาทุกคู่จับจ้องมายังร่างสูงที่ก้าวเข้ามาอย่างทรงอำนาจ ใบหน้าหล่อเหลาซึ่งฉายแววเย็นชาแฝงไปด้วยพลังบางอย่างที่ยากจะต้านทาน

เสียงเชียร์ฮือฮาที่เคยดังกระหึ่มในร้านค่อย ๆ แผ่วลงกลายเป็นความเงียบงัน ทุกคนต่างรอดูว่าเหตุการณ์ต่อจากนี้จะเป็นเช่นไร

แม้ดวงตาคมจะดูน่ากลัวจนไม่มีใครกล้าสบตาแต่ก็ใช่ว่าจะทำให้ปลายรุ้งสงบลงได้ เธอยังคงแสดงท่าทางอวดดีเพราะคิดว่าตัวเองมีคนหนุนหลัง ยังไงซะเจ้าของคลับแห่งนี้ก็เป็นเพื่อนสนิทพ่อเธออยู่แล้ว

“คุณเป็นใคร มายุ่งอะไรด้วย”

ผู้จัดการร้านเอ่ยเสียงแข็งอย่างไม่ได้เกรงกลัว

คนของวราฤทธิ์อะไรกัน แอบอ้างมากกว่า

“ใช่! เป็นใคร มายุ่งอะไรด้วย”

ปลายรุ้งพูดเสริมทัพ ก่อนจะเบ้ปากใส่ชายหนุ่ม แววตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

แม้จะยอมรับในใจว่าผู้ชายตรงหน้าหล่อเหลาจนใครเห็นก็ต้องเหลียวมอง แต่สำหรับเธอแล้วเขาคงไม่ต่างอะไรจากสิ่งของไร้ค่า พวกพ้องของน้ำฟ้าคงมีแต่คนฐานะต่ำต้อยทั้งนั้น

คิดว่าตัวเองเป็นคุณชายจากตระกูลวราฤทธิ์รึไงกัน ฝันเฟื่อง

คนทั้งวงสังคมต่างก็รู้ดีว่าคุณชายจากตระกูลดังเป็นบุคคลลึกลับ ไม่ปรากฏตัวในที่สาธารณะง่าย ๆ และทุกครั้งที่ไปไหนมาไหนก็มักจะมีบอดี้การ์ดนับสิบคอยตามอารักขา ไม่ใช่มาคนเดียวแบบนี้

“เป็นไรไหม”

ชายหนุ่มไม่ได้สนใจคนที่เอาแต่แหกปาก เขาหันไปถามคนในอ้อมแขนด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

หญิงสาวเงยหน้ามองเขาก่อนจะอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

“คุณ!”

‘นี่เขาช่วยเธอไว้อีกแล้วเหรอ’