บทที่ 5 อยากให้แต่งงาน

หลายวันต่อมา

เสียงประกาศเที่ยวบินขาเข้าดังแว่วอยู่ทั่วโถงผู้โดยสาร ชายร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทก้าวยาว ๆ ออกจากประตูทางออกพร้อมกับบอดี้การ์ดประจำตัว ใบหน้าคมสันยังคงเรียบนิ่งไม่ต่างจากทุกครั้ง

อำพลที่ยืนรออยู่ไม่ไกลรีบก้าวเข้าไปรับกระเป๋าเดินทางจากมือบอดี้การ์ด จากนั้นก็ส่งต่อให้ลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลังทันที

สีหน้าตึงของผู้มีอำนาจหันมาทางผู้ช่วยแล้วเอ่ยเสียงเข้ม

“เรื่องที่ให้ไปสืบถึงไหนแล้ว”

“ตอนนี้ยังไม่มีความคืบหน้าเลยครับ”

“ไม่คืบหน้า?”

น้ำเสียงเรียบเย็นเอ่ยช้า ๆ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันจนทำให้อำพลรู้สึกเย็นวาบไปทั่วแผ่นหลัง

“คะ…ครับ คือทางเราแทบไม่มีข้อมูลของผู้ชายคนนั้น ตอนนี้เลยยังไม่มีความคืบหน้าครับ”

อคิราห์หยุดชะงักเพียงชั่วครู่ พลันสายตาคมที่ฉายแววโทสะก็ตวัดมาทางลูกน้องแล้วกดเสียงต่ำ

“ฉันไม่สนว่าจะต้องใช้เงินเท่าไหร่หรือต้องใช้วิธีไหน แต่ต้องหาให้เจอ”

อำพลได้แต่ก้มหน้ารับคำสั่งที่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล

“ผมจะเพิ่มคนและกระจายกันออกตามหาให้ทั่วทุกซอกทุกมุมของประเทศครับ”

“ไม่ใช่แค่ในประเทศ แต่ต้องค้นหาทุกที่ในโลกใบนี้”

“ครับ”

อำพลโค้งศีรษะลงเล็กน้อยอย่างรับคำสั่ง

อคิราห์ก้าวเดินต่อไป มือข้างหนึ่งซุกกระเป๋ากางเกงท่าทางดูสงบนิ่ง หากแต่ในอกกลับร้อนรุ่มเหมือนถูกไฟเผา ความหงุดหงิดกัดกินหัวใจทุกครั้งที่เขาได้รับรายงานว่า ‘งานที่สั่งยังไม่คืบหน้า’

สองเดือนแล้วที่เขาพยายามตามหาผู้ชายคนหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยังไร้วี่แวว

ขณะสองเท้าเดินดุ่มมุ่งหน้าไปที่ประตูทางออก ผู้ช่วยหนุ่มก็รายงานอีกเรื่องที่สำคัญไม่แพ้กันให้เจ้านายทราบ

“คุณท่านสั่งว่าถ้าเจ้านายกลับมาถึงแล้วให้รีบไปหาครับ”

“มีเรื่องอะไร”

“น่าจะเรื่องเดิมครับ”

เมื่อได้ยินคำตอบนั้นคนฟังก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเดินต่ออย่างไม่เร่งรีบ สีหน้าเคร่งขรึมที่ไม่ค่อยแสดงอารมณ์เริ่มมีแววเหนื่อยล้าแทรกอยู่บางเบา เขายกมือขึ้นคลายเนกไทเล็กน้อยแล้วปล่อยลมหายใจออกมาหนัก ๆ

“เฮ่อ!”

เสียงลมหายใจที่พ่นออกมาแสดงออกถึงความเบื่อหน่ายอย่างชัดเจน ไม่ต้องเดาก็รู้ทันทีว่าคำว่า ‘เรื่องเดิม’ ของอำพลหมายถึงอะไร คงไม่พ้นประโยคซ้ำ ๆ ที่ผู้เป็นปู่พูดกรอกหูเขามาหลายครั้งแล้ว

“เจ้านายจะไปไหมครับ”

“อืม”

แม้จะลำบากใจ แต่เมื่อคิดถึงอายุและสุขภาพของผู้เป็นปู่ในช่วงนี้ จึงจำต้องยอมทำตามคำสั่ง ร่างสูงเดินไปขึ้นรถโดยไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น

ไม่นานนักรถยนต์คันหรูก็แล่นเข้าสู่รั้วคฤหาสน์วราฤทธิ์ บรรยากาศภายในบ้านเงียบสงัดผิดไปจากทุกครั้ง ยิ่งตอนที่ก้าวเข้าสู่ห้องนอนใหญ่ กลิ่นยาและเสียงเครื่องวัดชีพจรที่ดังอย่างต่อเนื่อง ยิ่งทำให้รู้สึกกดดันมากขึ้นหลายเท่า

บนเตียงไม้สักซึ่งแกะสลักอย่างประณีตมีร่างชายชราสีหน้าซีดเผือดนอนอยู่ ทันทีที่อคิราห์มาถึงดวงตาของท่านอดีตผู้นำแห่งอาณาจักรวราฤทธิ์ก็เบิกกว้างขึ้น

“กลับมาแล้วรึไอ้ตัวดี แค่ก! แค่ก! นี่แกอยากให้ฉันนอนตายตาไม่หลับใช่ไหมฮะ”

น้ำเสียงดุดันปนสั่นพร่าของชายชราดังขึ้นแทบจะทันทีที่เห็นหน้าหลานชายคนโต ความโกรธและความผิดหวังฉายชัดในน้ำเสียงแม้ร่างกายจะอ่อนแรงจนแทบขยับไม่ได้

อคิราห์ยังคงยืนนิ่ง ดวงตาคมสบมองผู้เป็นปู่โดยไม่ได้เอ่ยแย้งสักคำ ราวกับยอมรับถ้อยคำตำหนิทั้งหลายจากอีกฝ่าย

“ที่ฉันเร่งให้แกหาคู่แต่งงาน ก็เพราะหวังดี อยากให้แกมีคนดูแล แต่แกกลับเอาแต่หนีเหมือนเด็กไม่รู้จักโต แค่ก! แค่ก!”

ผู้อาวุโสพูดด้วยอารมณ์โมโห ก่อนจะจบลงด้วยอาการไอหนัก ๆ สาวใช้ที่ยืนอยู่ไม่ไกลมากนักรีบยกน้ำให้ด้วยความรีบร้อน

อคิราห์เม้มปากแน่นขณะมองดูคนที่ไอแค่ก ๆ ตอนนี้ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าการยืนฟังนิ่ง ๆ แล้ว

“คิดว่าฉันไม่รู้รึไงว่าที่รีบแจ้นไปต่างประเทศก็เพื่อบ่ายเบี่ยงที่จะคุยกับฉันเรื่องแต่งงาน แกมันดื้อรั้นเหมือนพ่อแกไม่มีผิด ต้องให้ฉันตายก่อนรึไงฮะถึงจะยอมแต่ง”

ถ้อยคำดุด่ากรีดลงกลางใจคนฟัง แม้ใบหน้าคมยังคงเรียบเฉย แต่หัวใจกลับหนักอึ้งราวกับมีก้อนหินมากดทับ

ภาพร่างซูบซีดบนเตียงบวกกับน้ำเสียงตัดพ้อทำให้ความเงียบที่เขาพยายามใช้เป็นเกราะกำบังเริ่มสั่นคลอนอย่างช้า ๆ

สองขาขยับเข้าใกล้ผู้เป็นปู่ที่นอนหายใจหอบเหนื่อยจากอารมณ์กรุ่นโกรธ

เขานั่งลงบนเตียง มือทั้งสองข้างสัมผัสลงบนหลังมือคนชรา

เพียงปลายนิ้วแตะลงบนหลังมือเหี่ยวย่นก็ทำให้อคิราห์สัมผัสได้ถึงแรงสั่นไหว มือของปู่เย็นเฉียบและอ่อนแรงกว่าที่เคยทำเอาหัวใจของเขากระตุกวูบ ความไม่พอใจที่ค้างคาอยู่พลันถูกกลบด้วยความกังวลแทบทั้งหมด

“คุณปู่ครับ”

สายตาหม่นมองหน้าหลานชาย น้ำตาที่ฝืนกลั้นไว้เอ่อคลอขึ้นเรื่อย ๆ

“ตอนนี้พ่อแม่แกก็ไม่อยู่แล้วนะ ถ้าปู่ตายไปอีกคนแล้วแกจะอยู่กับใคร”

หัวใจของอคิราห์เหมือนถูกบีบแน่นจนแทบหายใจไม่ออก เขาเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนแววอ่อนไหวที่ฉายชัดขึ้นในตาคม ริมฝีปากที่เม้มแน่นค่อย ๆ คลายออก

“ถ้าปู่อยากให้แต่ง ผมแต่งก็ได้ครับ แต่ผมขอเป็นคนเลือกเจ้าสาวเองนะครับ”

คำพูดที่หลุดออกมาเหมือนเอาก้อนหินหนัก ๆ ถ่วงไว้กลางใจ อคิราห์รู้ดีว่าตัวเองเพียงแค่พูดส่ง ๆ ไปเพื่อให้ปู่คลายกังวล แค่เพียงเท่านี้ก็ทำให้สีหน้าซีดเผือดของชายชราผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปากซีดเซียว ดวงตาหม่นมัวพลันส่องประกายไปด้วยความหวัง

“แค่นี้ปู่ก็ตายตาหลับแล้ว”

เสียงสั่นพร่าเอื้อนเอ่ยอย่างโล่งใจ สองมือที่สั่นระริกบีบเบา ๆ ลงบนมือหลานชายราวกับส่งผ่านความดีใจ

ดวงตาคมทอดมองร่างอ่อนแรงตรงหน้า แม้จะรู้สึกโล่งใจเมื่อได้เห็นรอยยิ้มจากคนเป็นปู่ ทว่าภายในอกกลับอัดแน่นไปด้วยความขมขื่นที่ไม่อาจบอกใครได้

‘ตอนนี้แค่ทำให้ปู่สบายใจก็พอแล้ว เรื่องอื่นเอาไว้ค่อยคิดทีหลัง’