episode 3 ไม่ได้ขายตัว

episode 3

-หลายเดือนต่อมมา-

“เตรียมของครบหรือยังลูก” คุณนายอิงอรผู้เป็นแม่ถามลูกสาวซ้ำอีกรอบ เพราะวันนี้เป็นวันที่เธอจะได้ออกไปอยู่ข้างนอกครั้งแรก คนเป็นแม่จึงเป็นห่วง กลัวว่าจะไปก่อเรื่องอะไรข้างนอกบ้าน เพราะที่ผ่านมาขนมเค้กถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจเนื่องจากเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน แถวผู้เป็นพ่อเองก็ยุ่งกับบริษัทจนแทบไม่ได้กลับบ้านเลย

ซ้ำแล้วคู่หมั้นของเธอยังตามอกตามใจจนอิงอรกลัวลูกสาวจะเสียคนเอา

“เตรียมครบหมดแล้วค่า” ขนมเค้กขานรับน้ำเสียงสดใส เธอสะพายเป้สีชมพูใบโปรดไว้ เพราะเป็นของขวัญจากคุณพ่อจึงพาไปไหนมาไหนด้วยแทบจะตลอด

“สวัสดีครับ” น้ำเสียงทุ้มนุ่นชวนฟังของบุคคลมาใหม่ดังขึ้น ภาคินมาในชุดสบายๆ เสื้อเชิร์ทแขนยาวสีขาวทีถูกปลดกระดุมบนถึงสองเม็ดจนทำให้เห็นแผงอกแกร่ง แขนเสื้อถูกพับขึ้นเนื่องจากเป็นวันสบายไม่ต้องพิธีรีตองอะไรมาก แต่ก็ยังคงดูดีมีภูมิฐานเนื่องจากเขาเคยชินกับการวางตัวเป็นนักธุรกิจหนุ่ม ที่มีลูกน้องมากมาย

“สวัสดีจ้ะ”

“เย้ เฮียมาแล้ว” สาวน้อยวิ่งเข้าหาภาคินด้วยความดีใจ ก่อนจะพุ่งตัวไปคว้าแขนแกร่งมากอดไว้หลวมๆ คนเป็นแม่ถึงกลับต้องส่ายหัวให้กับความซนของลูกสาว

“เตรียมตัวเรียบร้อยหรือยังคะขนมเค้ก”

“ค่ะ”

“งั้นแม่ฝากน้องด้วยนะตาภาคิน แล้วก็หัดดุบ้างล่ะชักจะดื้อใหญ่แล้ว” ถึงจะพูดแบบนี้นแต่เธอเองก็ไม่เคยดุเองเลยสักครั้ง ถ้าให้เปรียบก็คงเหมือนไข่ในหินนั่นแหละ กลัวเหลือเกินว่าต่อไปลูกสาวจะถูกคนอื่นรังแก

“จะดุให้หนักๆ เลยครับคุณแม่” แต่ความหมายของคำว่าดุนั้นทั้งคู้เข้าใจกันดี โดยเฉพาะแก้มแดงที่เปลี่ยนเป็นสีแดงเรียบร้อยแล้ว เนื่องจากคิดไปไกลถึงเรื่องลามกที่เคยเกิดขึ้น

“สัญญาว่าจะไม่ดื้อค่ะ”

“จ้าๆ เดินทางปลอกภัยนะลูกทั้งสองคน”

ของใช้ต่างๆ ถูกขนขึ้นรถตู้สีขาวที่ภาคินเตรียมแยกมาอีกคัน เขาสั่งงานให้ลูกน้องคนสนิทนำไปจัดไว้ที่คอนโดใหม่ ส่วนตัวเขาเองนั้นได้พาขนมเค้กไปยังห้างสรรพสินค้า เพื่อที่จะได้ซื้อของในส่วนที่ยังขาดเหลือ

“หนูหิวรึเปล่า” เข้ามาในตัวห้างภาคินก็เอ่ยถามคนตัวเล็กก่อนเลย เขาใส่ใจเธอมากจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่ขนมเค้กจะไม่ชอบเขา ถึงทั้งคู่จะอายุห่างกันมากถึงสิบสี่ปีเลยก็ตามที

“ตอนนี้ยังค่ะ หนูอยากไปดูชุดนักศึกษาใหม่เร็วๆ จังเลยค่ะ” เธอตื่นเต้นมากที่จะได้เปลี่ยนการแต่งตัว จะเป็นสาวแล้วสิ แค่คิดว่าจะได้ใส่ชุดใหม่ก็สนุกแล้ว

“ได้ครับ”

ว่าแล้วภาคินก็พาขนมเค้กไปร้ายขายชุดนักศึกษา แต่ไม่ใช่ร้นทั่วไปเป็นถึงเจ้าของธุรกิจรายใหญ่ทุกอย่างบนตัวคู่หมั้นสาวต้องแบรนด์เนมเท่านั้น

“ยินดีต้องรับค่ะคุณลูกค้า สนใจสินค้าแบบไหนคะ” พนักงานสาวต้อนรับด้วยน้ำเสียงสดใส สาวตาที่มองชายหนุ่มช่างหยดย้อยเสียจนคนมองไม่ค่อยชอบใจ แต่หล่อนกับมองขนมเค้กเชิงเหยียดหยาม

คงจะเป็นเด็กเสี่ยสินะ

“ขอชุดนักศึกษามหาลัย XX เอาแบบที่ดีที่สุด” ภาคินบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ได้ค่ะ เชิญค่ะ” เจ้าหล่อนนำทางเข้าไปยังโซนชุดนักศึกษาหญิง ภาคินนั่งลงที่เก้าอี้รับรอง มองดูขนมเค้กเลือกชุดไม่วางตา

“ขอลองหมดนี่เลยนะคะ” เธอเลือกเสื้อมากสามสี่แบบ กะโปรงอีกสี่ห้าตัว

“ตามมาค่ะ”

ขนมเค้กเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องลองเสื้อ เสื้อนักศึกษาเนื้อผ้าดี ขนาดพอดีตัว แต่พอจะติดกระดุมช่วงหน้าอกกลับคับเกินไป กระโปรงทรงเอสีดำเหนือเข่าขึ้นมาประมาณหนึ่งคืบดีไซน์เข้ากันเป็นอย่างดี

เธอเดินออกไปด้านนอกเพื่อให้คนจ่ายเงินได้ดูและตัดสินใจ

“เป็นยังไงบ้างคะ” ร่างบางถามด้วยรอยยิ้มสวย

“อืม... พี่ว่ามันโป๊ไปนะ เธอไปหาชุดที่มันเรียบร้อยกว่านี้มาให้ลองหน่อยสิ” เขาติติงก่อนจะหันไปสั่งพนักงานสาว น้ำเสียงช่างแตกต่างกันเหลือเกิน

“ค่ะ” พนักงานสาวน้อมรับก่อนจะพาขนทเค้กไปเลือกชุดใหม่ เธอทำตามหน้าที่ของตนเองอย่างดีแม้ในใจจะนึกอิจฉาเด็กสาวตรงหน้า

“ดีจังเลยนะคะ อายุยังน้อยอยู่เลย” ไม่รู้อะไรดลใจเธอถึงกล้าพูดออกไป ขนมเค้กเอียงศีรษะอย่างงุนงง เพราะไม่เข้าใจว่าพี่พนักสาวต้องการจะสื่ออะไร

“อะไรเหรอคะ”

“นี่ใสซื่อหรือแกล้งโง่คะคุณหนู” เธอกอดอกหาเองขนมเค้ก หารู้ไม่ว่าที่ตนเองคิดนั้นไม่มีความจริงเลยสักนิด

“หนูไม่เข้าใจที่คุณพูดค่ะ แล้วคุณมีสิทธิอะไรมาว่าหนูเหรอคะ” แม้เธอจะไม่เข้าใจ แต่ถามกลับไปอย่างไม่ยอมเช่นกัน

“เป็นเด็กเป็นเล็กหัดใช้ตัวเข้าแลกเงิน”

“อ๋อ..” เธอเข้าใจแล้วว่าหล่อนเป็นอะไร คงจะคิดว่าเธอเป็นเด็กเลี้ยงของพี่ภาคินเลยจงใจหาเรื่องกันสินะ แต่ถึงจะจริงคนเป็นพนักงานสมควรพูดแบบนี้กับลูกค้างั้นเหรอ

“อะไร”

“หนูว่าคนที่โง่น่าจะคือคุณมากกว่านะคะ” แม้จะสวนกลับแต่ก็ยังคงด้วยรอยยิ้มหวาน

“อีเด็กนี่!!”

“เกิดอะไรขึ้น” เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นด้านหลังพนักงานสาว เล่นเอาเธอสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

“คะ...คือว่า”

“หึ ไม่เห็นเก่งเหมือนตอนแรกล่ะคะ” ขนมเค้กที่ถือไพ่เหนือกว่าตั้งใจยั่วโมโหอีกคน เธอดินไปยืนข้างกายภาคิน แล้วกอดอกมองเธอคืนบ้าง

“อธิบายมา” ภาคินเค้นเสียงถามหล่อนดสียงแข็ง

“คุณพนักงานคนนี้ด่าขนมว่าเอาตัวเข้าแลกเงิน หาว่าขนมเป็นเด็กเลี้ยงของเฮีย” เธอฟ้องหมดเปลือกไม่ไว้หน้าเธอเลยแม้แต่นิด กล้ามาว่าคนอย่างเธอเตรียมตัวไม่มีที่ยืนได้เลยคอยดู ยัยขนมไม่ได้ใจดีเหมือนหน้าตานะบอกไว้ก่อน

“งั้นเหรอ...” น้ำเสียงราบเรียบทำเอาคนฟังขนลุกซู่ ภาคินต่อสายหาเลขาคนสนิททันที

(“สวัสดีครับบอส”)

“รู้สึกว่าที่นี่จะไม่สั่งสอนพนักงาน นายไปนัดท่านประธานของห้างนี้ให้เป็นการส่วนตัวที สงสัยต้องให้ปิดร้านบางร้านแล้วล่ะ” เขาว่าเสียงเข้ม นี่ไม่ใช่การข่มขู่

(“ครับบอส”)

“คุณผู้ชายคะ...ดิฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ” พนักงานสาวคุกเข่ายกมือไหว้ชายตรงหน้า

“ห้ามแก้ปัญหาด้วยความรุนแรงเข้าใจไหมขนมเค้ก” เขาไม่สนใจใยดีเธอเลยแม้แต่น้อย เดินโอบเอวสุดที่รักของตนออกมาให้ห่าง

“อืม... ต้องแก้ด้วยเงินแบบเฮียใช่ไหมคะ ฮ่า ฮ่า” ขนมเค้กยิ้มอย่างมีความสุข

“ใครใช้ให้มารังแกขนมของเฮียกันล่ะ” มือใหญ่ยีหัวเล็กอย่างเอ็นดู

“ฮ่า ฮ่า เฮียน่ารักที่สุดเลยค่ะ”

“ไปดูคอนโดของหนูกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยวเฮียสั่งตัดชุดให้ใหม่”

...........