Novels by Lucky ลัคกี้

ไอ้เจ้าลูกชายตัวแสบ …. “บอสครับคุณคิริวมีเรื่องอีกแล้วครับ” เดวิดรายงานพฤติกรรมสุดระห่ำของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนให้ผมได้รับรู้ เป็นรอบที่ร้อยได้แล้วมั้ง นี่ขนาดเด็กคนนี้พึ่งเข้ามหาลัยปีแรกยังก่อเรื่องได้ไม่เว้นวัน ไม่รู้ว่าไปเอานิสัยนักเลงหัวไม้แบบนี้มาจากใครกัน “เฮ้อ ให้กวินลากตัวกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย” “ครับ” ผมรีบเคลียงานทุกอย่างให้เสร็จ ก่อนจะตรงกลับบ้านทันที วันนี้คงต้องจัดการให้เด็ดขาดแล้วสิ สงสัยจะตามใจมากเกินไปจริง ๆ นั่นแหละ “ว่าไงไอ้ตัวดี” ผมว่าเสียงไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้ถึงกับตะคอกออกไป เพราะตอนนี้ไอ้เด็กแสบกำลังกอดแขนขนมเค้กของผมอยู่อย่างออดอ้อนยังไงล่ะ “ม๊า~ พวกนั้นรังแกผมก่อนจริง ๆ นะครับ” ดูมัน แถมยังจะเอาหน้าไปถูกไถแก้มเมียผมอีก นี่ถ้าไม่ใช่ลูกผมล่อกระบาลไปนานแล้ว “คิริวครับ นั่นเมียกู” “ดูป๊าดิ แล้วบอกผมนักเลง ท่าทางป๊าน่ากลัวกว่าอีก” “ลูกลุกนั่งคุยกันดี ๆ เลิกกอดแม่ได้แล้ว” คราวนี้ขนมเค้กดุบ้าง “ไอ้แสบ ถ้าไม่เลิกก่อเรื่องพ่อจะให้แกไปเรียนเมืองนอกเดี๋ยวนี้เลย” เอาจริงผมก็แกล้งขู่ไปอย่างนั้นแหละ ไม่คิดจะให้ลูกไปอยู่ไกลจริง ๆ หลอก “ถ้าผมไปใครจะดู

และแล้ววันสำคัญของทั้งคู่ก็ได้มาถึง ช่วงพิธีการเช้าผ่านพ้นไปแต่โดยดี แต่ก็เล่นเอาอ่วมอยู่เหมือนกัน เพราะแขกเหรื่อมากันจนเต็มห้องรับรองของโรงแรมหรูที่ใช้สำหรับจัดงานกลางวัน จนถึงเวลาที่คู่บ่าวสาวต้องขึ้นไปกล่าวขอบคุณแขกที่มาร่วมงาน “ต่อไปเชิญคู่บ่าวสาวขึ้นมาได้เลยครับ” พิธีกรหนุ่มกล่าวเรียกผ่านลำโพงเสียงดัง จึงทำให้แขทที่กำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่ต่างพากันหยุกการกระทำลง แล้วหันมาให้ความสนใจกับคู่บ่าวสาวแทน “สวัสดีครับ ก่อนอื่นก็ต้องขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมแสดงความยินดีกับพวกเราทั้งสองในวันนี้นะครับ และที่สำคัญเลยก็คือ ขอบคุณผู้หญิงคนนี้ที่ยอมรับในตัวตนของผม และทำให้ผมมีความสุขอยู่ในทุก ๆ​ วัน​ อ่า…ผมไม่มีอะไรจะพูดเท่าไหร่ แค่อยากจะบอกว่าพี่รักหนูนะครับ” ภาคินพูดออกไมค์ด้วมน้ำเสียงแห่งความสุข น้ำเสียงเขาช่างนุ่มลึกจนทำให้คนฟังต่างเคลิบเคลิ้ม โดยเฉพาะสายตาคู่คมที่ก้มมองตาของเจ้าสาวตัวน้อยนั้นมันทำให้ทุกคนรู้สึกเขินแทน กรี๊ดดด

“อื้ม~” มือแกร่งโน้นใบหน้าสวยเข้ามาใกล้ก่อนจะประกอบริมฝีปากบางด้วยความคะนึงหา เขามอบจูบแสนหวานแต่ก็แฝงไปด้วยความเร่าร้อนให้แด่เธอแทนความในใจ เขาที่เคยเป็นคนที่ไม่ดีพร้อมสำหรับใคร แต่กลับทำได้ทุกอย่างเพื่อเธอจนน่าแปลกใจ จากคนที่เที่ยวเตร่หาผู้หญิงมาสนองความใคร่โดยไม่คิดอะไร กลับต้องมาสยบแทบเท้าแม่สาวน้อยคนนี้เสียได้ “อื้อ…” คนตั้วเล็กร้องประท้วงเพราะกำลังจะขาดอากาศหายใจ เขาจำทำให้เธอตามในวันแรกของการแต่งงานเลยหรือไง ถึงเล่นจูบไม่ยอมให้ได้หายใจเลยแบบนี้ “อ่า…ในเมื่อเราแต่งงานกันแล้ว” ภาคินเว้นช่วงแล้วฉายแววตาเจ้าเลห์ออกมา “ละ…แล้วทำไมคะ” คนตัวเล็กที่รู้สึกถึงความไม่ปลอดภะยเอ่ยถามกลับไป “เฮียก็จะรักหนูทุกวันทุกคืน รักจนกว่าหนูจะท้องลูกของเฮีย บอกจนกว่าหนูจะร้องขอชีวิ! …” มือเล็กรีบกขึ้นมาปิดปากคนตัวโตทันที่ เมื่อเขาพูดเรื่องไร้ยางอายออกมาได้หน้าตาเฉย “หยุดเลยนะคะ หนูบอกแล้วไงว่าขอเรียนจบก่อน” สาวน้อ

“เล่นเกมพระราชากัน จะหมุนขวดเหล้าแล้วถ้าปากขวดไปตกที่ใคร คนนั้นมีสิทธิสั่งให้ใครในนี้ทำอะไรก็ได้หนึ่งอย่าง แต่ถ้าไม่ทำก็ยกเหล้าเพียว ๆ ไปเลยหนึ่งช็อต” จีนี่อธิบายกติกาการเล่นออกมาอย่างละเอียด ทุกคนเองก็คิดว่าการเล่นอะไรแบบนี้ก็ดูน่าสนุกดี ถึงแม้พวกหนุ่ม ๆ ที่อายุนำสาวน้อยไปเยอะอย่างพวกเขานั้นจะรู้สึกว่ามันดูไร้สาระแต่ก็ยอมตามน้ำไป “งั้นจีนจะหมุนแล้วนะคะ” เธอพูดจบก็เริ่มหมุนขวดเป็นวงกลมทันที ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่สิ่งเดียวกัน จนในที่สุดปากขวดก็ไปตกลงที่ราเชนทร์ คุณเจ้าของร้านสุดหล่อหน้าตาดุดัน เขาเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาแล้วมองไปยังเพื่อนของตนทั้งสอง ในใจคิดอยู่ว่าจะแกล้งใครดี “อืม...เลือกลูคัสก็แล้วกัน” สายจาคมจ้องมองไปที่เพื่อนชายอย่างนึกสนุก “จะให้กูทำอะไร” “จูบกับจีนี่” เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบ คนได้ฟังถึงกลับหางคิ้วกระตุก ส่วนคนที่ถูกพ่วงไปด้วยกับกำลังเขินหน้าแดง “เหอะ เอาเหล้ามา” แต่สิ่งที

ขนมเค้กไม่ลืมนำชุดคลุมสีขาวตัวบางมาสวมทับอีกรอบ เพราะถึงจะไม่ค่อยมีคนก็เถอะ แต่ถ้าต้องเดินไปอวดสายตาคนอื่นแบบโต้ง ๆ เธอก็ไม่กล้า และที่สำคัญที่สุดเลยกฌคือคนตัวโตข้าง ๆ คงจะไม่ยอมเป็นแน่ การที่เขาให้เธอแต่งตัวแบบนี้ได้ก็นับว่าดีแค่ไหนแล้ว “พร้อมแล้วค่ะ” เธอบอกเขาที่ใส่เพียงเสื้อยืดตัวบางสีขาว กับกางเกงขาสั้นสำตัวหลวม น่าแปลกที่เขาแต่งตัวแบบนี้ก็ยังดูดีมากอยู่ดี “ไปครับ” ทั้งสองจูงมือกันเดินออกไปยังหาดเล็ก ๆ ไม่ไกล่ที่พักมากนัก สถานที่แห่งนี้ถูกจัดเตรียมไว้รองรับนักท่องเที่ยว โดยมีเก้าอี้ชายหาดตั้งเรียงเป็นคู่ ๆ อยู่ห่างกันออกไป แม้จะมีนักท่องเที่ยวไม่มาก แต่ทั้งคู่กลับเป็นจุดสนใจไปเรียบร้อยแล้ว แม้จะไม่ได้ใส่ใจสายตาคนอื่นแต่ก็แอบอึดอัดไม่น้อย “ห้อมถอดผ้าคลุมออกนะครับ” ภาคินโอบไหล่บางไว้ เขาก้มกระซิบบอกข้างหูเธอน้ำเสียงเชิงดุดัน “แบบนี้ก็น่าเสียดายแย่เลย” เธอแสร้งทำหน้าเหมือนเสียดาย

ไม่คิดว่าเพียงแค่พูดว่าอยากไปเขาก็จะพาไปในทันทีแบบนี้เลย ทันทีที่มาถึงบ้านตระกูลวรโชติวาทิน บรรดาคนใช้ต่างมารอต้อนรับทายาทคนเดียวของบ้านอย่างภาคินด้วยความเคารพ รวมถึงต้อนรับคู่หมั้นสาวข้าง ๆ เป็นอย่างดี “หายหน้าหายตาเลยนะลูกชายแม่” คุณหญิงมนีทิพย์ผู้เป็นแท่ออกมาทักทายลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างคิดถึง “สวัสดีค่ะคุณแม่” ขนมเค้กยกมือไหว้ทำความเคาระท่านอย่างนอบน้อม “สวัสดีจ้ะหนูขนมเค้ก เข้ามานั่งคุยกันก่อนเถอะ” เธอตอบรับคำทักทายอย่างยินดี ต้อนรับลูกสะใภ้อย่างใจดี “ของที่ผมขอล่ะครับ” เมื่อนั่งลงที่ห้องรับแขก ภาคินก็ตรงเข้าประเด็นทันทีอย่างไม่อ้อมค้อม “ใจร้อนจังเลยนะลูกชาย” ขนมเค้กนั่งงุนงงไม่เข้าใจว่าพวกเขาคุยเรื่องอะไรกัน แต่ก็ไม่กล้าแทรกบทสนทนาของทั้งสองคน เพียงแค่นั่งฟังอย่างเงียบ ๆ ไม่นานนักก็มี

เวลา 19.00 นาฬิกา รถหรูราคาแพงที่มีราเชนทร์นั่งอยู่หลังพวงมาลัย ข้าง ๆ กันนั้นเองก็คือภรรยาคนสวยของเขา “พี่กำลังไปไหนคะ?” สองข้างทางแสนไม่คุ้นตา แถมยังใช้เวลาเดินทางตั้งแต่ออกมาจากบริษัทนานเกือบสองชั่วโมงได้ ทำให้คนที่นั่งมาด้วยกับเงียบ ๆ ในตอนแรกเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย “ใกล้ถึงแล้วครับ รับรองว่าหนูจะต้องชอบอย่างแน่นอน” ราเชนทร์ไม่ได้ตอบในทีเดียว เขาหันมายิ้มให้เธอก่อนจะหันกลับไปเพ่งสมาธิกับถนนเบื้องหน้า ที่ไฟส่องสว่างข้างทางแทบจะไม่พอสำหรับการขับขี่ แสงสว่างจากพระจันทร์กลมโตสะท้อนภาพเบื้องหน้า ปรากฏเป็นพื้นน้ำอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ราเชนทร์ลดกระจกลงสองข้างเพื่อให้ได้สัมผัสกับบรรยากาศโดยรอบ รอยยิ้มหวานผุดขึ้นมาบนใบหน้าสวย เธอมองออกไปด้านนอกอย่างชื่นชมรถจอดลงข้างบ้านติดชายทะเลหลังขนาดกลาง ไม่ได้เล็กหรือใหญ่จนเกินไป แต่ก็ดูสวยงามน่าอาศัย ราเชนทร์เปิดประตูรถเดินลงไปก่อน เขารีบเดินอ้อมไปเปิดประตูให้ภรรยาสาวอย่างรีบร้อนเพราะเกรงว่าเธอจะเปิดลงมาเองเสียก่อน “ขอบคุณค่ะ” โรสกล่าวขอบคุณพร้อมกับรอยยิ้ม มือวางไปที่มือหนาที่ยื่นมารอก่อนแล้ว สองมือกอบกุมเดินตามกันไป โดยมีราเชนทร์เป็นคนนำทา

กลับมายังประเทศไทย แสนร้อนระอุแห่งนี้แห่งเดิมภายในห้องทำงานสี่เหลี่ยมกว้างขวางของราเชนทร์ผู้ที่มีตำแหน่งสูงที่สุดภายในบริษัทแห่งนี้ เวลานี้นั้นมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยนั่งเล่นนอนเล่นอยู่ที่โซฟาตัวยาวใจกลางห้องด้วยท่าทางเบื่อหน่าย “เฮ้อ~” เสียงถอนหายใจดังออกมาเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ที่เธอพ่นลมออกมาทุกครั้งเวลาไม่ได้ดั่งใจ รสสุคนธ์เบื่อหน่ายถึงขั้นสุด การที่ให้เธอมาเฝ้าเขาทำงานแบบนี้มันใช่เรื่องหรือไงกัน“อะไรขนาดนั้นล่ะครับคุณเมีย” ราเชนทร์เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารมากมายที่กำลังรอให้เข้าจรดปลายปากกาเซ็นลงไป ก่อนรอบมองไปยังภรรยาสาวที่แสดงีหน้าไม่สบอารมณ์ออกมาอย่างไม่คิดปิดบังเลยสักนิดเดียว เห็นแบบนั้นแล้วเขาก็อยากจะแกล้งเธอเข้าไปอีกยิ่งกว่าเดิม“ถ้าพี่ยังทำตัวแบบนี้หนูจะหนีไปให้ไกล ๆ เลยคอยดู” งานการก็ไม่ยอมให้เธอทำ แถมยังต้องอยู่ในสายตาเขาแทบจะตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอีก โรสล่ะอยากจะบ้าตาย ไม่คิดว่าอาการหวงเมียของเขาจะเข้าขั้นโคม่าขนาดนี้“ถ้าคิดว่าหนีพ้นก็ลองดูสิครับ” น้ำเสียงเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขามเอื้อนเอ่ย“เชอะ!” คนตัวเล็กลุกขึ้นนั่งหลังตรง ยกสองแขนขึ้มากอดอกสะบัดหน

ระหว่างที่ทั้งหมดร่วมทานอาหารค่ำกันอย่างพร้อมเพียง ณ บ้านตระกูลพิทักกชดนัย โดยที่มีพ่อแม่ของลูกสะใภ้มาร่วมด้วย จึงเกิดเป็นภาพการรวมตัวของครอบครัวใหญ่ขึ้นมา “ถึงจะช้าไป… แต่ผมอยากพาโรสไปฮันนีมูลทุกคนว่ายังไงครับ” ราเชนทร์โพล่งขึ้นเมื่อเห็นว่าทุกคนสนใจอาหารมากกว่าคนที่มาร่วมโต๊ะทานข้าว“คะ?” โรสที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอียงคอถามออกไป ด้วยความรู้สึกปนสงสัยในความคิดของผู้ชายที่นั่งตัวตรงอย่างภาคภูมิ“เมื่อก่อนพี่ไม่ได้ใส่ใจหนูอย่างที่ควรยังไงล่ะครับ ครั้งนี้พี่อยากจะชดเชยให้บ้างสักนิดก็ยังดี” น้ำเสียงอ่อนลงเพราะความรู้สึกผิด ตลอดเวลาที่ผ่านมานั้นเขาเอาแต่ใจตัวเองเกินไป ไม่ได้มองถึงความสุขของคนรักเลยสักนิดเดียว“ก็ดีเหมือนกันเดี๋ยวฉันดูหลานเอง จะไปกันกี่วันก็ตามใจเจ้าลูกชายแม่จะได้มีเวลาพาน้องเรนไปเที่ยว” คุณหญิงหทัยกล่าว สายตาจ้องจับไปที่ลูกสะใภ้สลับกับหลานสาวที่กำลังเข้าสู่วัยซนด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข คุณคุณหญิงรจีแม่ของโรสกล่าหญิงหทัยผู้เป็นแม่เอ่ยพร้อมกับรอยยิ้ม เธอดีใจเสียอีกที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับหลานสาวในช่วงปิดเทอม “ลูกไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวแม่ช่วยดูน้องเรนให้เอง” คุณหญิงรจีแม่ของโรสกล่าวเ

EPISODE (27) ลูกสาวตัวแสบเวลาแห่งความสุขช่างผ่านพ้นไปไวเสียเหลือเกิน เพราะตอนนี้น้องเรนนี่ ลูกสาวเพียงคนเดียวของทั้งคู่นั้นเข้าเรียนที่เนอสเซอรี่แล้ว ทั้งสองมักจะเลิกงานก่อนเวลาเพื่อจะได้มารับลูกสาวด้วยตนเอง พวกเขาอยากจะให้ความสำคัญกับลูกมาก ๆ เพื่อให้ลูกได้มีความสุข“หม่าม๊าขา~” ร่างเล็กของเด็กสาววัยสี่ขวบ ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารัก เรือนผมสีดำเงาพริ้มสวย ถูกมัดเป็นทรงเปียสองข้างอย่างน่ารักน่าเอ็นดู เธอวิ่งมาหาผู้เป็นแม่แล้วกระโดดกอดอย่างคิดถึง ทั้งที่เมื่อเช้าโรสก็เป็นคนมาส่งเองแท้ ๆ “ว่าวิ่งสิคะ เดี๋ยวก็ล้มหลอก” โรสว่ากล่าวลูกสาวอย่างเป็นห่วง หอมแก้มซ้ายขวาอย่างหวงแหน“แล้วไม่คิดถึงป๊าหรือไงคะเจ้าตัวเล็ก” ราเชนทร์ทักลูกบ้าง เพราะเรนนี่ไม่สนใจเขาเลยสักนิดเดียว “สวัสดีค่าคุณลุง” เด็กสาวยกมือขึ้นไหว้ด้วยรอยยิ้มสดใส แต่คนถูกเรียกว่าลุงถึงกับหน้าตึงขึ้นมาทันที“อะไรนะครับน้องเรน” ถามย้ำไปอีกครั้งเพราะกลัวว่าจะฟังผิดไป“ลุงเชน~” คนตัวเล็กเรียกราวกับว่าตั้งใจกลั่นแกล้งพ่อสุดที่รักของตนเอง “แกล้งป๊าเหรอตัวเล็ก” เขายกตัวลูกสาวขึ้นลอยคว้างกลางอากาศ พร้อมกับยิ้มอย่างเอ็นดูในความดื้อของเด็กน้อย

“อื้อ~เดี๋ยวก่อนค่ะพี่ราเชนทร์” คนตัวเล็กร้องท้วงขึ้น สองมือบางดันหน้าอกแกร่งให้ออกห่างแม้จะไม่ขยับเลยสักนิดก็ตาม“ทำไมครับ” “ปิดประตูก่อนสิคะ” เพราะเมื่อเข้าไปห้องได้เขาก็จู่โจมเธอกันที“อ่า...ขอโทษครับ” ปึง! ราเชนทร์ปิดประตูบานใหญ่ลงเสียงดังอย่างรีบร้อน พาร่างบางของหญิงสาวตรงไปยังเตียงนอนก่อนจะปลดเปลื้องผ้าของทั้งคู่ออกจนหมดทันที“อ๊ะ” เสียงเล็กแหลมร้องออกมาเมื่อถูกฟันคมกัดเข้าให้ที่ต้นคอขาว“ที่รัก” เขาพร่ำเพ้อขณะที่สัมผัสร่างกายขาวละเอียดของโรสไปทั่วทั้งร่าง กายสาวถูกคร่อมไว้โดยร่างหนาของอีกคน สายตาทั้งคู่สอดประสานกันแน่นิ่ง มีเพียงลมหายใจร้อนผ่าวของพวกเขาเท่านั้นที่ดังแข่งกันออกมา“ช่วยอ่อนโยนได้ไหมคะ” เธอว่าด้วยสายตาออดอ้อน“พี่จะพยายาม” สองแขนจับขาเล็กตั้งชันขึ้นอยู่ในรูปตัวเอ็ม หลังจากที่เล้าโลมจนอีกคนพร้อมแล้ว จับตัวตนแข็งขืนจ่อเข้าที่ปากทางรักก่อนจะดันเข้าไปช้า ๆ ค่อย ๆ ให้ความนุ่นด้านในโอบรัดลำแกร่งไว้จนเข้าไปถึงสุดทาง“อื้อออ” เสียงหวานร้องครวญครางเนื่องจากห่างหายไปนาน สัมผัสอันชัดเจนอยู่ภายในกายจนวูบวาบไปทั่วช่องท้อง“จะขยับแล้วนะครับ” สองแขนแกร่งดันขาเรียวให้แนบชิดกับ

หลังจากที่ราเชนทร์สร้างเรื่องวุ่นวายขึ้นภายในบริษัท โดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่ได้ดูทุกข์ร้อนอะไรเลยสักนิด แถมยังจะดูมีความสุขเสียอีก “เหลือเชื่อเลยนะคะ เหมือนพี่จะสนุกน่าดู” ทันทีที่ขึ้นรถมาได้โรสก็แขวะคนที่นิ้มแย้มราวกับมีความสุขมากมายอย่างอดหมันไส้ไม่ไหว“ก็หนูสวยขนาดนี้ ถ้าพี่ไม่บอกออกไปแล้วมีคนมาจีบหนูจะทำยังไงล่ะครับ” เขาแสดงท่าทางหึงหวงออกไปอย่างชัดเจน พอรู้ใจตัวเองแล้วราเชนทร์ก็ไม่คิดจะยอมอยู่นิ่ง เดินหน้าทำแต้มไม่ยอมหยุดพัก เพราะหวังว่าสักวันโรสจะมองเขาอย่างคนรักบ้าง“อ้วนจะตาย” โรสมองพุงน้อย ๆ ของตนเองแล้วบ่นอุบอิบ แต่ในสายตาคนอื่นนั้น เธอดีมีน้ำมีนวลจนน่ามองกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ“ไม่อ้วนสักหน่อย เมียพี่น่ารักจะตายไป” เขามองภรรยาสาวด้วยแววตาของคนหลงใหล ปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองออก เอื้อมมือไปปรับเบาะของอีกคนให้เอนลงไปด้านหลังจนอยู่ในท่านอน ก่อนจะโน้มตัวไปตร่อมเธอไว้หลวม ๆ “พี่จะทำอะไร” โรสแสดงท่าทางกระวนกระวายออกมาเมื่อเห็นท่าทางจริงจังของเขา รถหรูราคาแพงสตาร์ทติดเครื่องไว้ไม่ได้ขับเคลื่อนออกไปไหนเลยแม้เซนเดียว“รู้ไหมว่าหนูน่ารักมากเลย พี่อยากรังแกหนูใจจะขาดแล้วนะ” น้ำเสียงนาวคน

หลังจากบอกรักกันอย่างดุเดือดเผ็ดร้อน สองร่างเปลือยเปล่าก็พากันนอนกอดกันกลม อยู่บนเตียงนอนที่แสนเละเทะ กอดกันเอาไว้แน่นพร้อมกับมองหน้ากันแล้วยิ้มออกมาอย่างมีความสุข“จีรักพี่ลูคัสนะคะ รักมาโดยตลอด” คนตัวเล็กเอ่ยออกไฟพร้อมกับรอยยิ้ม“พี่ก็เหมือนกันครับ” ยกมือขึ้นลูบผมอีกคนอย่างอ่อนโยน ไม่คิดเลยเหมือนกันว่าคนอย่างเขาจะมีความรักได้“หึ สุดท้ายแล้วพี่ก็หลงเด็กแบบจีเข้าจนได้ เป็นไงล่ะคะรสชาติของการได้กินสาวสวยอย่างจี”“แก่แดดนักนะเรา” บีบจมูกเล็กของอีกคนอย่างมันเขี้ยว ท่าทางซุกซนของจีนี่สำหรับเขาแล้วมันน่าเอ็นดู แถมยังน่าตีสั่งสอนไปในเวลาเดียวกัน“จีเจ็บนะ”“ปากดีได้แล้วแสดงว่าหายป่วยแล้วสิ”“จีก็บอกพี่แล้วว่าไม่เป็นไรแล้ว พี่ลูคัสนั่นแหละไม่ยอมให้จีกลับไปเรียน” บ่นออกมาด้วยใบหน้าบูดบึ้งไม่พอใจ“ก็พี่เป็นห่วงเธอ”“เป็นห่วงจี? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่พี่ไม่ยอมเข้าบริษัท” ถามออกไปด้วยท่าทางเอาเรื่องอีกคนกลอกตาไปมา ไม่ได้สำนึกเลยสักนิดกับสิ่งที่ตนเองทำอยู่“แล้วยัยป้านั่นเป็นยังไงบ้างคะ” เพราะตั้งแต่ฟื้นมาก็ไม่ได้ยินเรื่องราวของหล่อนเลย ตัวต้นเรื่องอย่างเธอคงจะไม่ได้กำลังมีชีวิตสุขสบายอยู่ห

“ไม่เป็นไรแล้วนะจี” มือหนายกขึ้นกุมมือขาวซีดของคนที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงนอนในคอนโดของตนเองเอาไว้แน่นหลังจากผ่านเรื่องวุ่นวายมาได้ก็ทำให้ชายหนุ่มตระหนักได้ว่าตนเองนั้นไร้ความสามารถเป็นอย่างมาก ความรู้สึกผิดก่อตัวขึ้นภายในใจภาพที่เห็นขณะที่คุณหมอมาช่วยทำการรักษาให้จีนี่นั้น มันทำให้เขาทรมานหัวใจเป็นอย่างมาก เนื่องจากเธอมีอาการแพ้ขั้นรุนแรงถึงกับต้องทำการสวนท่อเพื่อนำสารพิษออกมาจากร่างกายให้ได้มากที่สุดแม้ว่าการรักษาจะผ่านไปได้ด้วยดีแต่ลูคัสก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ“อือออ” ส่งเสียงอื้ออึงออกมาขณะที่นอนหลับอยู่ หยาดเหงื่อผุดขึ้นตามกรอบหน้าเล็กแม้ว่าจะเปิดเครื่องปรับอากาศจนรู้สึกหนาว แต่เพราะฤทธิ์ไข้ทำให้คนตัวเล็กตัวร้อนผะผ่าว“ฝันดีนะครับคนดีของพี่” จูบลงที่หน้าผากมนอย่างอ่อนโยน หย่อนตัวนอนลงข้างกายหญิงสาว ดึงเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอดอุ่นเขารู้ตัวแล้วว่าตนเองนั้นรู้สึกยังไงกับจีนี่ เขาคงรักเธอเข้าแล้วจริง ๆ แค่คิดว่าอาจจะเสียเธอไปก็รู้สึกจุกขึ้นมาที่อกจนแทบหายใจไม่ออก การได้เห็นคนตัวเล็กทรมานยิ่งทำให้เขาอยากจะไปฆ่าตนที่เป็นต้นตอของเรื่องถ้าไม่ติดว่าเป็นห่วงจีนี่ กลัวเธอตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจ

เพราะไม่ได้ไปเข้าค่ายกับเพื่อนอย่างที่ควรจะเป็น จีนี่จึงต้องตามลูคัสไปที่บริษัทอย่างเลี่ยงไม่ได้ระหว่างทางที่เดินขึ้นไปยังห้องทำงานของลูคัส ทั้งสองคนก็เดินกะหนุงกะหนิงกันโดยที่ไม่ได้สนใจสายตาของคนอื่นเลยสักนิดเดียว เรียกได้ว่าเป็นการเปิดตัวอย่างเป็นทางการก็ว่าได้ข่าวซุบซิบนินทาถูกแพร่ออกไปเป็นวงกว้างอย่างรวดเร็ว แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้รู้สึกทุกร้อนอะไรเลยสักนิดเดียว ยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อไปเหมือนอย่างปกติ“พี่มังกรระวัง ๆ” เสียงเจื้อยแจ้วของหญิงสาวดังสลับกับเสียงเกมในโทรศัพท์มือถือ เพราะต้องทำหน้าที่ดูแลจีนี่ขณะที่ลูคัสกำลังทำงาน จึงจบลงที่การมานั่งเล่นเกมเป็นเพื่อนเธออยู่ที่โซฟารับแขก“ให้ผมบอกให้ทั้งสองคนเบาเสียงไหมครับ” เพราะดูเหมือนเจ้านายดูจะไม่ค่อยมีสมาธิกันต์จึงออกความเห็น“ไม่ต้อง รีบทำงานให้จบเถอะ” ถึงจะไม่ชอบใจนักที่เห็นหญิงสาวดูสนิทสนมกับผู้ชายออกนอกหน้า แต่จะให้ต่อว่าก็ไม่ได้อีก เพราะหน้าที่คุมกันยิ่งทั้งสองคนสนิทใจกันนั้นเป็นเรื่องที่ดี แต่มันก็แอบหวงไม่ได้เมื่อเห็นว่าเธอไปยิ้มให้ผู้ชายคนอื่น“หนูขออยู่ต่อได้ไหมคะ” เพราะลูคัสบอกว่าวันนี้มีกินเลี้ยงกับบริษัทเพราะเงินปั

“พี่รักจีจริง ๆ ใช่ไหมคะ” ถามออกไปขณะที่ทั้งคู่แช่ตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำใบใหญ่“ทำไมถึงถามอีกแล้วล่ะ?” เอียงคอถามคนตัวเล็กออกไปอย่างสงสัย “จีแค่อยากมั่นใจ”“อืม~ รักนะครับ” พูดพร้อมกับพรมจูบไปที่ลาดไหล่ของหญิงสาวจนทั่ว จูบต่ำลงไปที่หลังของอีกคน ฝ่ามือหนาทั้งสองลูบไล้ไปที่สีข้างของคนด้านหน้าแผ่วเบา“อื้อ ไหนบอกว่าอาบน้ำอย่างเดียวไงคะ” ร้องท้วงเมื่อมือหนาเริ่มซุกซนอยู่ไม่นิ่ง“ก็ไม่ได้จะเอา แค่จะถูตัวให้เอง” หัวเราะอย่างชอบใจเมื่อได้แกล้งคนตัวเล็ก มือหนาบีบขยำก้อนเนื้อนุ่มอยู่นานสองนาน บีบนวดเคล้าคลึงอย่างสนุกมือ ยิ่งมีฟองสบู่ด้วยยิ่งทำให้การสัมผัสลื่นไหลเข้าไปอีก“อื้อ~” เสียงหวานครางในลำคออย่างพึงพอใจ มือหนาสัมผัสไปทุกส่วนของร่างกายเธอ“ไปล้างตัวกันครับ” ลุกขึ้นจากอ่างเดินนำไปเปิดฝักบัว สองร่างยืนประกบคู่กันภายใต้เสียงน้ำกระทบพื้นดังซาบซ่า จนท้ายที่สุดก็ต้านทานซึ่งกันและกันไม่ไหว บรรเลงเพลงรักกันใต้ฝักบัวไปหนึ่งรอบ ก่อนจะไปจบที่เตียงนอน“แกรู้หรือเปล่าว่าห้องแกไม่เก็บเสียง” อลันแกล้งเอ่ยแซวลูกชายหัวแก้วหัวแหวนด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ขณะที่ ทั้งหมดกำลังร่วมรับประทานอาหารค่ำด้วยกัน โดยมีจีนี

บ้านตระกูลชามาล“รอพี่อยู่ที่ห้องนี้นะครับเดี๋ยวพี่มา” พาคนตัวเล็กมาส่งไว้ที่ห้องนอนของตนเองก่อนจะเดินออกไป ทิ้งหญิงสาวไว้เพียงลำพังร่างบางเดินสำรวจทั่วห้อง ภายในตกแต่งด้วยโทนสีเทาดำเป็นระเบียบเรียบร้อย ผ้าปูเตียงถูกปูไว้เป็นอย่างดี ของทุกอย่างถูกจัดวางเข้าที่บ่งบอกได้ว่ามีคนคอยดูแลเป็นอย่างดีก๊อก ก๊อก ผ่านไปนานก่อนจะมีใครบางเคาะประตูห้องทำให้จีนี่เลิกให้ความสนใจกับสิ่งของในห้องแล้วตรงไปเกิดประตู“มาแล้วเหรอคะ…” แต่คนที่ปรากฏกายกลับทำให้หญิงสาวประหลาดใจผู้หญิงตรงหน้าเธอนั้นทั้งตัวสูงผิวขาว รูปร่างหน้าตาดี ผมตรงดำขลับถูกปล่อยยางถึงกลางหลัง สวมชุดเดรสรัดรูปสีแดงเผยให้เห็นหุ่นอันงดงาม ขนาดเป็นผู้หญิงด้วยกันจีนี่ยังคิดเลยว่าเธอนั้นสวยมาก“ลูคัสไปไหน แล้วเธอเป็นใคร” กอดอกถามอีกคนด้วยแววตาไม่พอใจ มองจีนี่ในชุดนักศึกษาอย่างพิจารณา“สวัสดีค่ะ” ถึงจะไม่รู้ว่าผู้หญิงแสนสวยตรงหน้าเป็นใครแต่จีนี่ก็ยังคงมารยาทกับเธอ เพราะดูเหมือนว่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูคัส“ฉันถามว่าเธอเป็นใคร มาทำอะไรอยู่ในห้องนี้” เค้นถามอีกคนด้วยน้ำเสียงเข้ม“จีเป็นแฟนพี่ลูคัสค่ะ” ตอบออกไปตรง ๆ“เหอะ! ฉันไปอยู่เมืองนอก

หน้าตึกคณะบริหาร “เดี๋ยวก่อนครับ” ลูคัสร้องท้วงก่อนที่คนตัวเล็กจะได้เปิดประตูลงจากรถ “คะ?” เอียงคอเป็นเชิงตั้งคำถามว่าเรียกเธอไว้ทำไม “จูบหน่อย” ขอออกไปด้วยใบหน้าอ้อน มีหรือที่เธอจะกล้าขัด “หนูไปแล้วนะคะ” เมื่อล่ำลากันเรียบร้อยจีนี่รีบขอตัวลงจากรถเพราะขืนถูกรั้งไว้ต่อได้เข้าเรียนสายแน่ ๆ “เลิกกี่โมงครับ” “เที่ยงค่ะ” ตอบออกไปด้วยรอยยิ้มสดใสเหมือนทุกครั้ง “เดี๋ยวพี่มารับนะ ตั้งใจเรียนล่ะ” ลูคัสที่มาทำงานพร้อมกับรอยยิ้มสดใสทำเอาลูกน้องคนสนิทอย่างกันต์อดสงสัยไม่ได้ จนสุดท้ายเขาก็หลุดปากถามออกไปในที่สุด “เจ้านายถูกหวยเหรอครับ” “อะไรของมึง” ไม่เข้าใจว่าลูกน้องของตนทำไมถึงถามออกมาแบบนั้น “ก็เห็นเจ้านายอารมณ์ดี” “ว่างมาเสือกเรื่องของกู สงสัยงานที่ให้จะไม่พอสินะ” “ขอโทษครับผมไปทำงานก่อนครับ” เดินหนีออกไปพร้อมกับแฟ้มเอกสารปึกหนา ขืนถามต่องานเข้าเป็นแน่ ใครจะเข้าใจอารมณ์ของลูคัสได้ บทจะดีก็ดีมาก ถ้าร้ายขึ้นมามีแต่จะได้อยู่ไม่สุข เวลาบ่ายโมง “บ่ายพี่ไม่มีงาน หนูอยากไปไหนต่อครับ” เอาอกเอาใจหญิงสาวยกใหญ่ ทันทีที่ไปลับหลังเลิกเรียนก็พามาทานอาหารกลางวันสุดหรูที่ห้าวใหญ่ทันที “ไปดูหนังก