ตอนที่ 10 สามีที่ดี

บรรยากาศในร้านอาหารอิตาเลียนในตัวอำเภอทำให้อนัญญานั้นรู้สึกว่าเธอรู้สึกว่าชีวิตที่มีความสุขและอิสระของตนเองได้คืนกลับมาอย่างเต็มตัวแล้ว

ในรอบหลายเดือนที่ไปอยู่กับศิวัชที่บ้านไร่ของเขา เธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะเดินออกไปชมสวนดอกไม้ที่หน้าบ้าน เพราะการตามคุมเข้มของกวางที่เดินตามแทบทุกฝีก้าว

แม้ในช่วงหลังจะไม่ตามเธอแล้วเพราะความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับศิวัชนั้นดีขึ้น แต่เพราะความเคยชินและรู้สึกไม่สบายใจกับสายตาของพนักงานในสำนักงานของไร่ที่มองเธอแปลกๆ มันก็ทำให้อนัญญาเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านเหมือนเดิม

และครั้งแรกที่ได้ออกมานอกไร่ มันก็ทำให้เธอรู้สึกดีเป็นอิสระและสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

“ยิ้มไม่หุบขนาดนี้ ผมเอาใจเมียถูกวิธีแล้วใช่ไหม เห็นเขาว่ากันว่าผู้หญิงชอบถูกง้อด้วยดอกไม้และอาหารอร่อยๆ” ศิวัชพูดด้วยท่าทางที่ดูอบอุ่นและนุ่มนวล ทำให้เธอยิ่งรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ได้มาเป็นภรรยาของเขา

สามีหนุ่มยื่นเมนูให้เธอเป็นคนเลือกอาหารที่เธอชอบ อนัญญารับมาสั่งด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข แล้วเงยหน้าขึ้นถามสามีว่าเขาจะเอาอะไรอีกนอกเหนือจากนี้ แต่ก็พบว่าเขากำลังจ้องเธออยู่ด้วยสายตาที่หวานเชื่อม

“คุณวัช จะเอาอะไรเพิ่มอีกหรือเปล่าคะ แอนถามคุณสองรอบแล้วนะ” เธอถามเขาอีกครั้งแล้วย่นจมูกด้วยท่าทีน่าเอ็นดู

“เอาสเต็กเนื้อโคขุนไทย สุกกลาง แยกน้ำเกรวี่” เขาสั่งเมนูกับบริกร หากแต่สายตายังจับจ้องที่ใบหน้าของภรรยา จนเธออดเขินไม่ได้

อนัญญาส่งเมนูคืนให้บริกรแล้วหันไปยิ้มหวานให้สามี ทำให้เขานั้นยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นว่าเธอพยายามยิ้มหวานให้เขาเขินกลับ

“สั่งเผื่อพ่อแม่คุณหรือยัง”

“ไม่เป็นไรค่ะ พ่อกับแม่คงไม่ชอบทานอะไรแบบนี้ ท่านชอบอาหารที่ทำทานเองมากกว่า ส้มที่เอามาจากไร่ก็เยอะ ไม่ต้องเอาอะไรเพิ่มแล้วล่ะค่ะ” เธอบอกเขาอย่างเกรงใจ แต่ก่อนเขาจะโมโหทุกครั้งที่รู้ว่าเธอส่งเงินให้ที่บ้าน ไม่รู้ว่าตอนนี้ยังเป็นหรือเปล่า

ศิวัชมองสีหน้าที่กังวลเล็กน้อยของเธอ เขารู้ดีว่าครอบครัวเธอเห็นแก่เงินมากแค่ไหน ดูตอนที่เขาจะพาเธอมาอยู่ด้วย พ่อแม่เธอบังคับให้เขาผูกข้อไม้ข้อมือแต่งงานกับเธอ ทำพิธีแต่งงานเล็กๆ ตามแบบชนบท และเงินสินสอดเพียงห้าแสนบาทก็ดีใจจนออกนอกหน้า

หากเขาพาเธอกลับบ้านไปสองคนนั้นก็คงไม่ยินดีแค่ส้มหนึ่งลังท้ายรถที่เขาพกมาด้วยแน่ และเธอทำหน้าอย่างนั้นก็คงรอให้เขาเสนอของมีค่าไปฝากพ่อแม่ของเธอ เพื่อเอาไปอวดชาวบ้าน เหมือนอย่างที่อวดค่าสินสอดในการแต่งงานแบบบ้านๆ ครั้งก่อน

“เอาอย่างนี้นะแอน ทานเสร็จเราไปซื้อทองให้พ่อกับแม่คุณคนละเส้น ดีไหม”

“คุณวัช ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ จริงๆ แค่เราไปพวกท่านก็ดีใจแล้ว” เธอบอกเขาด้วยความซาบซึ้งใจ

พ่อแม่เธอรักเธอมาก เธอเป็นลูกสาวเพียงคนเดียว ตอนที่เขาบังคับให้เธอไปอยู่ด้วย หัวอกคนเป็นพ่อแม่ที่เข้าใจว่าลูกสาวคนเดียวจะย้ายไปอยู่กับแฟน พวกท่านไม่อยากให้เธอตกเป็นขี้ปากชาวบ้าน และอยากมั่นใจว่าเขาดูแลเธอได้จึงเรียกค่าสินสอดและเรียกร้องให้มีพิธีแต่งงานผูกข้อไม้ข้อมือขึ้นมา ซึ่งผู้เป็นพ่อเป็นแม่ทุกคนต้องทำอยู่แล้ว

ถึงแม้ว่าท่าทางตาลุกวาวของพวกท่านตอนเห็นเงินห้าแสนจะทำให้ศิวัชมองว่าครอบครัวเธอเป็นคนเห็นแก่เงินก็ตาม แต่มันก็เป็นธรรมชาติของคนที่ไม่เคยจับเงินมากขนาดนั้น

“ไม่เป็นไรหรอก ผมอยากให้” เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงที่จริงจังจนเธอไม่กล้าปฏิเสธ

“ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ คุณวัชดีกับแอนมากเลย” เธอพูดเสียงเครือเหมือนจะร้องไห้

“อย่าดึงเศร้าสิ วันนี้เรามาสร้างความทรงจำดีๆ กันอยู่นะ” เขายื่นมือมาแตะปลายจมูกเธอ แล้วยิ้มกว้าง

“วันนี้คุณยิ้มบ่อยจังเลยนะคะ แอนไม่ชินเลย”

“เพราะผมมีคุณอยู่กับผมไงล่ะแอน คุณคือความสุขของผมนะ ทำตัวให้ชินกับความสุขที่จะได้รับต่อไปนี้นะที่รัก”

อนัญญายิ้มเขิน ศิวัชช่างขยันทำให้เธอมีความสุขเหลือเกิน

**********************

ทั้งคู่ใช้เวลาเดินทางมายังบ้านเกิดของอนัญญาซึ่งเป็นอำเภอที่มีเขตติดต่อกันโดยใช้เวลาขับรถมาราวชั่วโมงเศษ

ทันทีรถSUVสีดำจอดที่หน้าบ้านของเธอ พ่อแม่ก็เดินออกมาต้อนรับ ศิวัชยกมือไหว้ตามมารยาท แล้วเปิดท้ายรถเพื่อยกลังส้มจากไร่ของเขามาให้กับทั้งสองคน

อนัญญากอดแม่เดินเข้าไปในบ้านโดยที่พ่อของเธอช่วยศิวัชยกลังส้มเข้าไปในบ้านด้วย

“มาไม่บอกเลย แม่จะได้เตรียมอาหารไว้รอ ดูสิลูกเขยมาเหนื่อยๆ ไม่มีอะไรไว้ต้อนรับเลย” อรชรบ่นให้ลูกสาวแต่ก็ยิ้มไม่หุบด้วยความคิดถึง

“ไม่ต้องลำบากหรอกครับ ผมกับแอนทานมาแล้ว” ศิวัชที่เดินเข้ามาพร้อมกับลังส้มพูดขึ้น

เขาวางลังส้มไว้แล้วขยับมานั่งข้างภรรยา เมื่อเห็นว่าพ่อของเธอนั่งลงข้างกับอรชรแล้ว จึงพยักหน้าให้เธอทำตามที่ตกลงกันเอาไว้

อนัญญาหยิบกล่องสีส้มที่ใส่ทองมาสองกล่อง แล้วนั่งลงกับพื้น กราบเท้าของบุพการีแล้วมองทองให้คนละกล่อง

เสนากับอรชรยื่นมือไปลูบศีรษะบุตรสาวด้วยความรักใคร่ แล้วรับของฝากเอาไว้

“เปิดดูสิจ๊ะ ชอบหรือเปล่า” อนัญญาบอกพวกท่าน

“ลายสวยมากเลยลูก ชอบใจมากนะ ทั้งสองคนเลย”

“พ่อจะได้มีทองใส่ออกงานก็คราวนี้แหละ”

ทั้งคู่พอใจกับของฝากชิ้นนี้ตามที่ศิวัชคาดเอาไว้ และมันทำให้อนัญญามีความสุขที่เห็นพ่อแม่ของเธอยิ้ม

“จริงสิ ไอ้ชาติมันกลับมาเยี่ยมบ้านเหมือนกัน เมื่อเช้านี้ มันติดต่อลูกบ้างไหม” เสนาถามลูกสาว

“พ่อ ไปพูดถึงคนอื่นทำไมล่ะ เกรงใจลูกเขยหน่อย” อรชรรีบเตือนสามี แม้ไม่รู้ว่าศิวัชคือคู่กรณีของสหชาติ แต่ว่าการพูดถึงคนเก่าต่อหน้าคนใหม่ มันก็ไม่ใช่เรื่องดี

“ไม่เป็นไรครับ ผมก็พอทราบว่าแอนมีแฟนเก่าชื่อชาติที่หายตัวไป” ศิวัชพูดอย่างสุภาพ ผิดกับคนเย็นชาตอนที่มาพาลูกสาวเธอไปอยู่ด้วย

เขาจับมือภรรยา บีบเบาๆ ให้รู้ว่าเขาไม่ได้ติดใจอะไร

อนัญญาจึงเปลี่ยนเรื่องถามไถ่ความเป็นอยู่ของพ่อแม่ ที่ตอนนี้บิดาลงทุนเปิดร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์เล็กๆ และมารดาของเธอขายลูกชิ้นกับน้ำปั่นอยู่หน้าบ้าน

สหชาติที่กำลังจะเดินทางกลับ เห็นรถของศิวัชก็รู้ทันทีว่าเขาพาอนัญญากลับมาเยี่ยมบ้าน จึงจอดรถไว้แล้วเดินลงไป หมายจะพบหน้าของคนรักเพื่อดูว่าเธอมีความสุขอย่างที่เธอบอกเขาหรือเปล่า

“แอน อยู่หรือเปล่า” เสียงร้องของสหชาติดังขึ้นนอกรั้ว

ศิวัชขบกรามแน่น เขาจำเสียงคู่กรณีได้ แล้วก็เปลี่ยนสีหน้ากลับเป็นยิ้มแย้ม

“มันสร้างเรื่องไว้ให้แอน ยังกล้ามาหาอีกเหรอ ไอ้เลวนี่” เสนาบ่นอย่างไม่พอใจ ทำท่าฟึดฟัด เพราะสหชาติทำให้ชาวบ้านพูดถึงอนัญญาในทางไม่ดี

การที่ชายหญิงออกไปในคืนวันลอยกระทงด้วยกันนั้นก็ถูกมองในแง่ร้ายอยู่แล้ว และยิ่งมีข่าวชนแล้วหนี ชาวบ้านบางคนที่สักแต่ว่าพูดก็หาว่าลูกสาวเขาช่วยพาสหชาติหลบหนี และต้องรับผิดชอบแทนเขาในหลายๆ เรื่อง

“แม่จะออกไปไล่มันเอง มันคงรู้ว่าแอนกลับมาแล้วจะมาหาล่ะสิ” อรชรเองก็โกรธสหชาติไม่ต่างกัน

“แม่คะ พ่อคะ ทั้งหมดมันเป็นเหตุสุดวิสัย จริงๆ แล้วชาติเขาได้รับการกระแทกรุนแรงที่หัว ความจำเสื่อมเลยเตลิดหนีไปในตอนนั้น ตอนนี้ความจำเขากลับมาแล้ว เขาพ้นมลทินแล้วนะคะ” อนัญญาอธิบายแทนอดีตคนรัก

“พ่อกับแม่พอรู้ข่าวนะแอน แต่ว่ามั่นใจเหรอ ว่ามันไม่ใช่ข้ออ้างหนีความผิด” เสนายังคงพูดเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

เขายังจำตอนที่พ่อแม่ของสหชาติมาขอให้ช่วยออกเงินจ่ายค่าทำขวัญคู่กรณี ตอนนั้นพูดจาไม่เข้าหูว่าต้นเหตุคืออนัญญาชวนลูกชายพวกเขาไปเที่ยว ตนเองและภรรยาจึงไม่ได้ช่วยสักบาท

ศิวัชได้ยินอย่างนั้นก็พอใจ ที่อย่างน้อยพ่อแม่ของภรรยาก็คิดเหมือนเขา

“เดี๋ยวแม่ไปเปิดให้ชาติเข้ามา อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะมาทำไม” อรชรพูดแล้วเดินไปอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย โดยมีอนัญญามองตามอย่างเป็นห่วง

**********************