ตอนที่ 9 ช่วงที่ดีที่สุด

ในตอนเช้า ศิวัชหอมแก้มปลุกภรรยาด้วยความรักที่ตนเองรู้สึกลึกๆ ในใจ เขาตื่นเช้ากว่าปกติเพราะไม่ชินที่มีคนนอนข้างๆ ส่วนอนัญญาก็ตื่นสายกว่าทุกครั้งเพราะกิจกรรมที่เขาลุกมาทำอีกรอบของกลางดึกเมื่อคืนนี้

“ตื่นได้แล้วคนดี”

“อือ คุณวัช สายแล้วเหรอคะ” เธองัวเงียถามเขา

“ยังหรอก พึ่งจะเจ็ดโมงเช้า” เขาพูดแล้วใช้จมูกคลอเคลียที่แก้มของเธอ

อนัญญาหันมาเอาคืนเขาด้วยการหอมแก้มกลับแบบรัวๆ ทำให้ศิวัชหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ไม่รู้เลยว่าภรรยาจะน่ารักได้ถึงขนาดนี้

“ผมมีความสุขที่สุดเลย รู้หรือเปล่า”

“แอนก็มีความสุขมากๆ ค่ะ มีความสุขมากจนกลัวว่าวันหนึ่งมันจะหายไป ถ้าถึงตอนนั้นแอนคงเจ็บปวดน่าดู” คำพูดของเธอทำให้เขาสะอึกเบาๆ เพราะมันคือสิ่งที่เขาวางแผนเอาไว้

“งั้นก็รีบมีโซ่ทองคล้องใจสิ รับรองเลยว่ามัดคล้องผมไว้แน่นจนผมดิ้นไม่หลุดแน่” ศิวัชบอกเธอแล้วพลิกตัวมาทาบทับเธอเอาไว้ หมายจะให้เธอนั้นสะท้านอายภายใต้ร่างของเขา

อนัญญาอมยิ้มแก้มแดงเรื่อ หลบสายตาที่มีความหมายนั้นแล้วพูดกับเขาเสียงเบา “ปล่อยแอนได้แล้วค่ะ แอนจะไปอาบน้ำ”

“ไม่ปล่อยหรอก ผมจะทำจนกว่าคุณจะยอมมีลูกให้ผม” เขาพูดเสียงพร่าต่ำจนเธอทำตัวไม่ถูกที่ท่าทีของสามีเปลี่ยนไปในทางที่ทำให้ใจเต้นแรงได้ขนาดนี้

“ทำให้ตายก็ไม่ท้องหรอกค่ะ แอนทานยาคุมอยู่ รอเดือนหน้านะคะ” พูดเสร็จแก้มเธอก็แดงเรื่อ เชิญชวนให้เขาก้มลงสูดกลิ่นหอมของมัน ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากไปหาริมฝีปากของอีกฝ่าย

อนัญญาเบือนหน้าหนี แล้วดันตัวเขาออกไป

“แอนปากเหม็นค่ะ ยังไม่แปรงฟันเลย” เธอบอกแล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำด้วยความเขินอาย

ศิวัชมองตามด้วยความเอ็นดูปนรักใคร่ ก่อนจะค่อยๆ หุบยิ้มลงที่ตนเองเผลอทำอะไรตามสิ่งที่อยู่ลึกๆ ในใจไป

“แต่ก็ดีเหมือนกัน คุณจะได้รักผมมากๆ และยิ่งรักมากเท่าไร ไอ้สหชาติมันก็ยิ่งเจ็บมากเท่านั้น” เขาพึมพำออกมา หน้าตาเปลี่ยนไปเป็นมาดร้าย เมื่อนึกถึงสหชาติที่ลอยนวลไปได้ เพราะข้ออ้างเรื่องความจำเสื่อมของเขา

**********************

สหชาตินั่งเหม่ออยู่หลังเคาน์เตอร์ ปานเทพบิดาของปรายฟ้าเดินมาตบหลังเขาแล้วยิ้มให้

“เป็นไงชาติ เหนื่อยไหมที่มาช่วยงานฉัน จริงๆ นายไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้นะ กลับไปใช้ชีวิตของนายเถอะ”

“ไม่เหนื่อยเลยเถ้าแก่ ผมสบายมาก ส่วนงานที่ผมเรียนมา ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมกำลังสร้างฐานลูกค้าอยู่” สหชาติพูดถึงงานออกแบบงานศิลป์ของเขา ที่กำลังรื้อความรู้มาเริ่มรับงานในออนไลน์ ด้วยการออกแบบโลโก้ และไทโปกราฟี่

เขานึกขึ้นได้ก็เอาโลโก้ร้านขายอาหารของปานเทพขึ้นมาให้เขาดู “นี่ครับโลโก้ร้าน เถ้าแก่ชอบแบบไหน ผมจะเอาไปทำสติกเกอร์มาแปะข้าวกล่อง เพื่อทำให้ลูกค้ารู้จักร้านเราให้มากขึ้น”

ปานเทพรับมาดูแล้วยิ้มอย่างพอใจ “เอาอันซ้าย”

“ได้ครับ ผมจะรีบจัดการให้เลย”

“ถ้าจะให้ดี ไปจัดการเรื่องนั้นก่อน นายว่าเหม่อแล้ว ลูกสาวฉันเหม่อกว่า” ปานเทพบอกเขาเป็นนัยว่าอยากให้เขาเข้าไปถามไถ่เธอ

เพราะก่อนหน้านี้ความรู้สึกที่ทั้งคู่มีให้กันนั้น ปานเทพที่ผ่านโลกมานานเขาดูออกมาตลอด ลูกสาวของเขามีใจให้กับนายหลงผู้ที่ความจำเสื่อม ส่วนเขาเองก็มีใจให้เธอ แต่ติดที่ตัวเองไม่มีหัวนอนปลายเท้า จึงได้แต่เจียมตัว

ซึ่งจริงๆ แล้วปานเทพไม่ได้ขัดขวางทั้งคู่ เพราะตอนนั้นสหชาติที่ยังเป็นแค่นายหลง เป็นคนขยันขันแข็ง และวางตัวดี เจียมตัวเองจนเขาเอ็นดูในความคิดของอีกฝ่าย บ่งบอกว่าก่อนหน้านี้พื้นฐานของเขาเป็นคนจิตใจดีคนหนึ่ง

สหชาติมองดูปรายฟ้าที่กำลังใช้หลอดคนในแก้วเครื่องดื่มของตน เขาเดินเข้าไปนั่งด้วย แล้วเรียกเธอ

ปรายฟ้าสะดุ้งเล็กน้อยแล้วหันมามองเขา สบตากันสักพักเธอก็เบือนหน้าหนีไป

“เป็นอะไร เรียกแค่นี้ก็สะดุ้ง”

“เปล่า แค่ขี้เกียจอ่านหนังสือสอบ” เธอแกล้งบ่นไปอย่างนั้นแล้วหมุนตัวจะเดินหนีเขา

“ให้พี่ช่วยติวไหม” เขาเสนอความช่วยเหลือด้วยความห่วงใย

“ไม่เป็นไรพี่ ปรายอ่านเองได้” เธอปฏิเสธด้วยรอยยิ้มแล้วเดินไปทางบิดา

“พ่อ ปรายไปอ่านหนังสือหลังร้านนะ มีอะไรให้ช่วยก็ค่อยเรียกนะคะ”

“อืม ตั้งใจอ่านล่ะ” เขาบอกลูกสาวคนเดียวแล้วยิ้มให้กำลังใจเธอ ก่อนจะหันไปทางสหชาติที่มองตามเธออย่างห่วงใย

“คนเรามีทางให้เลือกสองทาง อย่าลังเลว่าจะเลือกทางไหน เพราะถ้าวันหนึ่งเส้นทางนั้นถูกปิดขึ้นมา นายจะเสียโอกาสไป รู้หรือเปล่า” ปานเทพพูดเป็นนัยว่าสหชาติควรตัดสินใจเลือกใครสักคน

“ครับ เถ้าแก่”

“รีบตัดสินใจ ก่อนจะสายไปล่ะ” ปานเทพย้ำแล้วเดินไปดูในครัวที่กำลังเตรียมของจะเปิดร้านในอีกไม่กี่ชั่วโมงนี้

สหชาติรู้ว่าเขาควรเลือกปรายฟ้าคนที่ดูแลเขามาตลอดสองปีนี้ แต่ว่าความรักที่มีต่ออนัญญามันยังตราตรึงในความรู้สึก เหมือนว่าเมื่อวานนี้ทั้งคู่ยังรักกันแล้วภาพตัดมาว่าเธอแต่งงานกับคู่กรณีของเขา และพูดเหมือนว่าเธออยู่กับศิวัชแล้วมีความสุขมาก มันทำให้เขายังคงทำใจไม่ได้

เขารู้สึกได้ถึงความร้ายกาจของศิวัช คิดว่าผู้ชายคนนี้ต้องมีแผนการอะไรบางอย่างอย่างแน่นอน มันจึงทำให้เขายังเป็นห่วงอนัญญา และมีความหวังต่อเธออยู่

**********************

ในตอนเย็นที่บ้านไร่เรืองกิจกาญกุล ศิวัชกำลังตักอาหารเอาใจอนัญญาอยู่ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม พลอยทำให้บรรยากาศในบ้านไร่แห่งนั้นดูอบอุ่นและอบอวลไปด้วยความรักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ผมยังไม่รู้เลย ว่าแอนชอบทานหรือไม่ชอบทานอะไร” เขาพูดกับเธอด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น

อนัญญาดีใจที่เขาอยากเรียนรู้ความชอบของเธอ สามีที่อบอุ่นตรงหน้านั้นเป็นยิ่งกว่าความฝันที่เธอไม่เคยนึกถึงมาก่อน

“แอนทานได้ทุกอย่างค่ะ”

“งั้นผมถามใหม่ แอนชอบทานอะไรเป็นพิเศษ” สามีที่แสนดีและอบอุ่นถามอย่างเอาใจ

“แอนชอบทานอาหารอิตาเลียนค่ะ เพราะที่บ้านแอนจน ไม่เคยได้ทานอะไรแบบนั้น พอได้ทานก็แปลกลิ้น และติดใจ ยิ่งอะไรที่มีชีสเยอะๆ แอนก็ยิ่งชอบ” อนัญญาบอกเขาตามความจริง

“งั้นวันอาทิตย์นี้ เราไปทานอาหารอิตาเลียนกันดีไหม ไปนั่งทานที่ร้านจะได้บรรยากาศกว่า”

หญิงสาวมองหน้าสามีของตน เผยยิ้มกว้างที่แสดงถึงความตื้นตันใจที่เขาเอาใจเธอ ผิดจากพฤติกรรมก้าวร้าวและเหยียดหยามอย่างเช่นแต่ก่อน แล้วน้ำตาก็รื้นขึ้นมาทั้งรอยยิ้มอย่างนั้น

“เป็นอะไรไปคนดี ไม่อยากไปเหรอ งั้นผมสั่งให้ร้านเอามาส่งที่นี่ก็ได้นะ ผมแค่อยากให้คุณทานของชอบ ขากลับจะได้ไปแวะเยี่ยมครอบครัวของคุณด้วย คุณไม่ได้กลับบ้านมาจะสี่เดือนแล้วไม่ใช่เหรอ”

ยิ่งศิวัชพูดเอาใจเธอมากเท่าไร มันก็ยิ่งทำให้อนัญญากลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

คนตรงหน้านี้คือเทพบุตรในฝันของหญิงสาวหลายๆ คน แต่เธอคือผู้โชคดีที่ได้เขามาครอบครอง

“แอนดีใจค่ะ แอนแค่ดีใจ” เธอพูดเสียงสั่นเครือ อธิบายความรู้สึกอะไรไม่ออกไปมากกว่าคำว่าดีใจ

ศิวัชยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้ภรรยา แล้วกุมมือเธอเอาไว้แสดงออกว่ารักใคร่และห่วงใยเธอมากมาย “ให้ผมได้ชดเชยในสิ่งที่ผมทำแย่ๆ กับคุณไปนะแอน เราเริ่มต้นกันใหม่ สร้างครอบครัวที่อบอุ่นด้วยกัน”

“ค่ะ เราจะสร้างครอบครัวที่แสนอบอุ่นด้วยกัน” เธอตอบเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไป

ฉากแสนอบอุ่นหัวใจนี้เหมือนจะเป็นแค่ฉากจบในละครรักโรแมนติก แต่จริงๆ แล้ว มันเป็นการเริ่มต้นละครน้ำเน่าบทใหม่ ที่ศิวัชเป็นคนเขียนบทขึ้นมาด้วยความแค้นของเขาเอง

**********************