ปะทะ

รูปร่างสูงใหญ่กำยำคิ้วเข้มพาดเฉียงจมูกโด่งเป็นสันในชุดคราบราชการ เอียงหน้าอย่างช้าๆ แล้วเอ่ยว่า

"ข้ามีนามว่า จ่าแฉล้ม" 

สิ้นสุดเสียงประโยคสุดท้ายทุกอย่างรอบตัวเงียบงันไปชั่วคราวรูหูหลายคู่มันตันไปชั่วขณะ

"จ่าแฉล้ม? "   ทันใดนั้นทุกคนนึกได้ขึ้นมาพร้อมกันว่า นั้นคือตำรวจที่เขาเล่าลือว่าเก่งกาจไม่แพ้โจรไม่คิดว่าจะได้เจอตัวเป็น ๆ 

"ไม่คิดว่าจะได้เจอตัวเป็น ๆ ท่าทางสุขุมพูดน้อยต่อยหนักแต่ทว่าจ่าแฉล้มนั้นมีบุตรสาวเพียงผู้เดียวไม่มีบุตรชายเลย"  ชาวบ้านพูดถึงจ่าแฉล้มนานนับเป็นชั่วโมงเล่าเรื่องราวในอดีตที่เคยเป็นที่จดจันไปทั่วราชบุรี แต่มีฝีมือขนาดนี้โจรชั่วก็ไม่เคยลดลงมีแต่เพิ่มขึ้นและรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ และเรื่องราวต่อจากนี้มันกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง 

"ว.9 มีเหตุฉุกเฉิน...ว.2 ได้ยินหรือไม่ได้ยินแล้วตอบด้วย "   เสียงวอวิทยุสื่อสารติดขัดดังขึ้นในขณะที่จ่าแฉล้มกำลังเดินทางกลับไปยังที่ประจำการอำเภอสวนผึ่ง  ดูท่าจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้วจ่าแฉล้มได้ติดต่อกลับไปทันที 

"ว.2 ได้ยินหรือไม่ "  

" ว.2 เกิดเหตุการขนยาบ้าที่ชายแดนพม่าให้ส่งกำลังเสริมเข้ามาด่วน"  น้ำเสียงลูกน้องดังจนแสบหูได้ติดต่อกลับมาด้วยความตื่นตระหนก ทันที่วางสายตนนั้นรีบต่อสายวิทยุไปยังหน่วยสืบสวนการสุ่มโจมตีเพื่อขอกำลังบุกเข้าพื้นที่ติดชายแดนพม่า 

"สารวัตร ให้กระผมเดินทางไปยังเส้นไหนดีขอรับ"  

"เราต้องเปลี่ยนชุดพลางตัวก่อน"  

ตัดมาที่ฝั่งชายแดนพม่า

ตูม.. เสียงระเบิดทิ้งลงพื้นจนเกิดสะเก็ดไฟกระจายตัวฆ่าตำรวจที่แฝงอยู่ไปหลายสิบนาย

"โอ๊ย หนีเร็ว"  ลูกน้องกลุ่มโจรเสือใบวิ่งหนีเอาตัวรอดไปคนละทิศทางส่วนที่เหลืออยู่มีแต่มือปืนฝีมือดีทั้งนั้น

"ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง"  

ชายวัยกลางคน ชื่อว่า เสือใบ กำลังบ่นให้ลูกน้องจนควันออกหูทำอะไรไม่ดังใจขัดหูขัดตาไปสะทุกอย่าง มาคราวนี้ฝั่งเสือหาญมาเหนือแบบไม่คาดคิด ทันใดนั้นเสือใบจึงจุดพลุส่งสัญญานให้เหล่าขมังเวทมารวมตัวกันที่นี่ ดูเหมือนว่าเสือใบจะไม่ยอมเสียสินค้าเถื่อนที่ลักลอบนำเข้า

ทันใดชายชุดดำปรากฎตัวต่อหน้าเสือใบ 

"เกิดอะไรขึ้นพี่เสือใบ" 

"ไอเสือหาญ ไอเด็กเวร"

เสือใบไม่รอช้ารีบใช้คาถาบดบังพลางตัวหายวับไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ลูกน้องจัดการกับฝั่งโจรเสือหาญ  ทันใดนั้นชายชุดดำได้เริ่มรายคาถาเสกควายธนู 

" ไป ลูกพ่อฆ่ามัน"

ควันดำโพยพุ่งกระโดดเหินกลางอากาศร่างควยธนูดวงตาแดงก่ำเปล่งประกายกลิ่นอายความชั่วร้าย มันส่งเสียงขวิดขาพร้อมปะทะฝ่ายเสือหาญ

เพื่อนพ้องเสือหายไม่มีทีท่าว่าจะกลัวมือหนา ๆ กำดินขึ้นมาแล้วร่ายคาถา หลับตาทำสมาธิแล้วปล่อยพลังออกไปโจมตีเขย่งเท้ากระโจนเหวี่ยงตัวหมุนรอบทิศ 

พลั่ว !  

ควายธนูถอยหลังไปหลายสิบก้าวเมื่อโดนพลังโจมตีอย่างรุนแรง ฝั่งเสือใบถึงกับตะลึงไม่คิดว่าทางฝั่งเสือหาญจะมีฝีมือมากขนาดนี้  

"เป็นไปไม่ได้"  ลูกน้องเสือใบถึงกับชงัคไปชั่วครู่ แต่มันยังคิดว่ามันนั้นเก่งกาจกว่าจึงร่ายมนต์คาถาปล่อยควายธนู 10 ตัวออกมา

"ไปลูกพ่อ ฆ่ามันให้ตายแล้วพ่อจะเลี้ยงเลือดสดๆให้เจ้าได้กินอิ่มหนำสำราญ "  

ควายธนูยืนเรียงประจันหน้าขวิดขาไปมารอคำสั่งจากนายมัน 

"ฆ่ามัน"   

พวกมันวิ่งมาพร้อมกันจนแผ่นดินสะเทือนรอบๆ ป่า เมื่อใกล้จะถึงเป้าหมายควายธนูนั้นได้แยกกันไปคนทิศคนละทางดักล้อมเพื่อนๆ ของเสือหาญไว้ 

ตึก ! ตึก !  มันกระทืบเท้าจนเพื่อนเสือหาญเซเล็กน้อย เพื่อนเสือหาญได้ตั้งสติให้มั่นแล้วช่วยกันสู้กับควายธนู 

"จัดการมันลูกพ่อ"  

ดินฝั่งศพร้อยปีได้ถูกเป่าออกคำสั่งให้จัดการฝั่งเสือใบ รูปร่างค่อย ๆ ปรากฏเป็นเสือสมิงสายขาวสองตัว เพียงแค่เสือทั้งสองตัวเดินเพียงสองก้าวคลื่นพลังบริสุทธิ์ได้พัดกระหน่ำไปยังควายธนูทั้ง ทำให้พวกมันนั้นสูญเสียพลังไปครึ่งหนึ่ง ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มโจมตี  

"บร๊า..." เสียงร้องดังกังวานแหงนหน้าขึ้นมองไปบนท้องฟ้าด้วยความเจ็บปวด มันส่งเสียงพร้อม ๆ กัน จนคลื่นพลังงานความชั่วร้ายเริ่มจางหายไป แต่ดวงตาของมันยังแข็งกราว ทันใดนั้น ! พวกมันไม่รอช้าวิ่งกระโจนเข้ามาโจมตีเสือสมิงขาว

แต่ทันใดนั้น...สมิงขาวร้องคำรามออกมาเพียงแค่ครั้งเดียวก็ทำให้ควายธนูกระเด็นกระดอนถอยออกไปอย่างง่ายดาย ไม่นานนักร่างควายธนูก็ค่อยๆ ลบเลื่อนหายไป 

"อึก.."  

เลือดสด ๆ ทะลักออกมาจากปากจอมขมังเวทรอบๆ ตัวมีแต่เลือดบนพื้นหญ้าสีเขียวที่กำลังเหี่ยวเฉา

"เป็นไปได้อย่างไร"  

หัวเข่าอ่อนแรงทรุดลงพื้นเพราะของเข้าตัวจนภายในบาดเจ็บ กระอักกระอ่วนจนแทบลุกไม่ขึ้น

ในวินาทีนั้นร่างควันสีดำปรากฏกายขึ้นกะทันหัน 

"ไป" เพียงแค่ฝ่ามือแตะไหล่ร่างกายจอมขมังเวทได้วับหายไปต่อหน้าต่อตา 

"หึ ไอ้เสือใบ มันมาช่วยลูกน้องมัน"  ลูกน้องเสื้อหาญกล่าว 

เสือหาญยืนระหว่างกลางเพื่อนทั้งสองเขาตบไหล่เพื่อนๆ เบาๆ  แล้วเหลือบตามองฝั่งตรงข้ามพวกเสือใบหายไปอย่างรวดเร็ว. 

"ไอ้สันขวาน ข้าบอกเอ็งแล้วว่าอย่าใจร้อน" เสือหาญกล่าวเตือน ( เพื่อนรุ่นน้องเสือหาญชื่อว่า ไอ้สันขวาน ลักษณะอ้วนท้วมพอดีไม่มากไม่น้อยเกินไป นิสัยติดตลกกล้าเผชิญหน้ากับศัตรูรอบด้านแม้ว่าจะสู้อยู่ตัวคนเดียว

ไอ้กระบาน ลักษณะสูงโปร่งมากกว่าเสือหาญ มีนิสัยมีเหตุมีผลไม่บูมบามเอาเหตุผลเป็นหลัก และเป็นคนติดตลกโดยไม่รู้ตัว เช่นเวลาโมโหแต่การแสดงออกนั้นสวนทางกัน )

"พี่หาญ ฉันก็ไม่คิดว่าพวกมันจะมีอาคมแกร่งกล้ามากกว่าเมื่อก่อน " สันขวานกล่าว

"ใช่ พี่หาญพวกมันไม่หยุดแค่นี้แน่"  เพื่อนอีกคนกล่าว 

ในขณะทั้งสามกำลังจะเดินออกจากตะเเข็บชายแดนที่เกิดเหตุ จู่ๆ เสียงรถสี่ล้อเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง กำลังมุ่งหน้ามาที่เกิดเหตุ

"มีคนกำลังมาที่นี่" ในขณะนั้นทั้งสามได้รีบปลีกตัวออกไปซ่อนตัวเพื่อจับตาดูความเคลื่อนไหว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ุ