กลับหมู่บ้าน

ไม่นานนักรถที่กำลังเร่งคันเร่งเข้ามาก็ได้มาหยุดอยู่ที่เกิดเหตุ ชายสูงโปรงกำลังเปิดประตูลงจากรถพร้อมกับเพื่อนอีกคน ในมือถือปืนอยู่ตลอดสายตากวาดมองไปรอบ ๆ ทุกทิศทาง เมื่อเห็นว่ามีตำรวจพวกเดียวกันนั้นกำลังนอนจมกองเลือดตนไม่รอช้าที่จะรีบเข้าไปช่วยเหลือ 

"ตำรวจคนนั้นฉันไม่เคยเห็นมาก่อน"  ไอ้สันขวานขยิบปากพลางพูดขึ้นด้วยความสงสัย

"เงียบ ๆ เอ็งอย่าพูดมาก"  

"หืม ! "

เสือหาญถอนหายใจสั่งเป็นนัยว่าอย่าเพิ่งคุยกันตอนนี่. แล้วแอบดูสถาณการณ์ต่อไป อย่างเงียบๆ  จนตำรวจผู้นั้นนำตัวลูกน้องขึ้นรถขับออกจากชายแดนทั้งสามจึงเผยตัวอออกมา 

"พี่เสือหาญ ตำรวจคนนี้ดูท่าจะเป็นตำรวจน้ำดี" สันขวานถามด้วยความสงสัย ในขณะนั้นเสือหาญก็พยักหน้า แต่เหมือนอยากจะพูดอะไรออกมา กระบานอยากรู้เพราะอยากฟังความคิดเห็น

"พี่เสือหาญ พี่รู้อะไรมา"  

"ตำรวจคนนี้ข้าพอได้ยินชื่อเสียงเรียงนามมาบ้างเป็นตำรวจน้ำดี เพิ่งย้ายมาอยู่ที่ราชบุรีได้แค่หกเดือน มีนามว่าจ่าแฉล้มถูกสั่งการจากย้ายที่ประจำการเพื่อมาที่นี่ " 

สันขวานและกระบานที่ได้ฟังเช่นนั้นก็พอเข้าใจ แต่ทั้งสองนั้นคิดว่าจ่าแฉล้มนั้นคงจะอยู่ได้ไม่นานเหมือนตำรวจคนก่อน ๆ จึงไม่ได้สนใจอะไรมาก มองเป็นเพียงแค่ตำรวจธรรมดา

"พี่หาญ แล้วเราจะเอายังไงกับของเถื่อนพวกนี้"  สันขวานเอ่ยถามในขณะที่สายตามองไปยังของผิดกฎหมายที่ล้มกระจัดกระจายอยู่ไม่ไกลมากนัก ทันใดนั้นเสือหาญไม่รอช้ารีบเดินไปยังสินค้าผิดกฏหมายเขามองสิ่งของเหล่านี้ด้วยความเกียดชังที่ฝั่งลึกในใจ แสดงว่าอดีตของเสือหาญนั้นต้องมีปมอะไรซ่อนอยู่แน่ๆ

มือลวงกระเป๋าหยิบไม่ขีดไฟเสียดสีกำมะถันและฟอสฟอรัสแดงจนเกิดประกายไฟอย่างง่ายดาย ในหัวของเสือหาญตอนนี่กำลังนึกย้อนไปเมื่อครั้งยังเป็นเด็กนึกถึงภาพที่เลวร้ายจนสีหน้าแววตาดุร้ายนั้นเก็บอาการไม่อยู่ 

"พี่เสือหาญ เผาสิพี่ "  เสียงเรียกไอ้กระบานเรียกซ้ำหลายครั้ง สันขวานที่ยืนอยู่ข้างๆ จึงตบไหล่เสือหาญพร้อมกันกับไอ้กระบาน 

ปัง ! ฝ่ามือกระแทกดังลั่นทันใดนั้นสติเสือหาญก็กลับมาในจังหวะนั้นเหงื่อที่ซึมเต็มใบหน้าได้หยดลงบนไม้ขีดไฟจนดับไปชั่วขณะ

"พี่เสือหาญ พี่เป็นอะไร "  สันขวานถามด้วยความสงสัย เพราะไม่ได้เกิดขึ้นแค่ครั้งนี่

"นั้นสิพี่ เหมือนพี่กำลังอยู่ในอีกโลกหนึ่งในความคิด " กระบานพูดเสริม

" เปล่าไม่มีอะไร "  

เสือหาญพูดจบก็จุดไฟอีกครั้ง ครั้งนี้เสือหาญรีบโยนไม้ขีดไฟลงไปบนสินค้าเถื่อนแล้วก็รีบหันหลังถอยออกมาจากที่ตรงนั้นทันที เขายืนมองเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้อยู่ห่าง ๆ ก่อนจะรายคาถาหายตัวไปยังหมู่บ้านหุบดงขวัญผวา

ณ หมู่บ้านหุบดงขวัญผวา

หมู่บ้านแห่งนี่เป็นหมูบ้านลับแห่งหนึ่งในราชบุรี เมื่อก่อนที่นี่ไม่มีผู้คนอยู่อาศัย แต่ปัจบันมองไปรอบ ๆ มีทั้งคนแก่คนหนุ่มและบ้านอีกร้อยหลังคาเรือน พวกเขาดูมีความสุขไม่ทุกข์ร้อนแล้วทุกคนก็เอ็นดูเสือหาญกันอย่างมาก ไม่ว่าเสือหาญที่เดินไปที่ไหนก็มีแต่ผู้คนหยิบยื่นอาหารยามเช้าและอาหารว่าง แม้กระทั่งอาหารมื้อค่ำ ส่วนเด็ก ๆ ที่นี่ดูสดใสร่าเริงเหมือนเด็กปกติทั่วไป

"เสือหาญ กลับมาแล้วรึ มา ๆ มานั่งข้าง ๆยาย "   เสียงสั่น ๆ ยายแก่ชราบังเอิญเดินมาเจอเสือหาญที่กำลังยืนมองรอบหมู่บ้านจึงอยากเข้าไปทักทาย

"ยายจ๋า ยายได้อะไรมารึ " สิ้นเสียงประโยคคำถามทันใดเสือหาญประคองร่างยายชรานั่งพักที่ศาลานั่งเล่นของหมู่บ้าน

"ขอบใจพ่อหนุ่ม"  ร่างกายยายไร้เรียวแรงกำลังนั่งถอนหายใจหอบเหนื่อยเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขอบใจเสือหาญ

"ยายเรื่องเล็กน้อย เป็นสิ่งที่ผมนั้นควรทำ "  ในขณะนั้นเสือหาญก็สนทนากับยายชราไปเรื่อย ๆ  ทามกลางเด็ก ๆ ในหมู่บ้านที่กำลังเล่นเกมวิ่งมอญซ่อนผ้า จนดินคลุ้งกระกายลอยขึ้นกลางอากาศจนกลายเป็นเรื่องปกติ

ในขณะนั้น จู่ ๆ ก็มีหญิงสาวในหมู่บ้านเธอมีชื่อว่านางแก้วตา เธอเป็นเด็กกำพร้าถูกโจรลักพาตัวไปขายให้ช่องโสเภณีแต่เธอยังโชคดีที่พ่อเสือหาญสงสารจึงไถ่ตัวเธอออกมา ปัจุบันเธอมีอายุ19 ปี กำลังเริ่มแตกเนื้อสาว ลักษณะรูปร่างอ่อนหวานท่าทางใจดี แก้วตากำลังยืนแอบมองเสือหาญอยู่ห่างนอกศาลาทุกครั้งที่ได้แอบมองดวงตาของเธอจะเปล่งประกายจนเก็บไปคิดว่าตัวเองนั้นกำลังถูกขอแต่งงานท่ามกลางผู้คนในหมู่บ้าน แต่ทว่าฝันของเธอต้องฝันสลาย 

ตูม ! ลูกกระทกรกล้นกระแทกใส่ศีรษะของเหลวที่เน่าเสียแตกกระเด็นไปทั่วตัว

"นี่ บ้าจริง อ๊าย " 

แก้วตากรีดเสียงร้องออกมาก้มมองดูเสื้อผ้าจนหัวคิ้วขมวดชนกัน เธออยากจะร้องเสียงดังให้มากกว่านี้แต่เธอก็ได้แต่อดทนเอาไว้

"ไม่ได้ ๆ หากพี่เสือหาญเห็นฉันเป็นแบบนี่คงไม่ชอบฉันแน่ ๆ "  

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อปกปิดอารมณ์ไม่ดีเอาไว้

"ใจเย็น ใจเย็นนะแก้วตา "  

"นางแก้วตาเอ็งมาทำอะไรตรงนี้ว่ะ"

สันขวานกับกระบานเดินชิวมาแต่ไกลเห็นนางแก้วตายืนลุกลี้ลุกรนตามตัวเปียกเปื้อนเหม็นเน่ากลิ่นคลุ้งไปทั่วรอบบริเวณ จึงเอ่ยถามด้วยความหวังดี

"ฉัน...ฉันแค่มาเดินเล่นแถวนี้อยู่ๆลูกกระทกรกก็ตกลงมาใส่เลยเป็นแบบที่พวกเอ็งทั้งสองเห็นนี่แหละ"   

" อออย่างนี่เอง" 

ทั้งสองพยักหน้าพร้อมกันสะบัดมือปัดกลิ่นเหม็นเน่าออกตลอดเวลาที่ยืนอยู่