บทที่ 1/2 คนที่มึงฉุดเมียกู

"หนูก็บอกไปแล้วว่าต้องหาเงินใช้ แล้วเฮียก็ไม่ต้องมาบอกหนูนะว่าเฮียเลี้ยงได้ โอนมาให้หนูเยอะเดี๋ยวแม่เฮียก็มาด่าหนูอีก"

อาเดลจะไปเถียงทันได้ยังไง พูดน้ำไหลไฟดับซะจนเขาอ้าปากพูดแทบไม่ทัน เพราะแม่เขาคอยเช็ครายการเดินบัญชีตลอด เหมือนอีกคนจะฝังใจที่เคยโดนแม่เขาต่อว่าเรื่องรับเงินจากเขา ถึงแม้เขาจะไม่ใส่ใจแต่เธอใส่ใจซะจนไม่ยอมให้โอนเงินอีก บางครั้งอาเดลก็เลยได้แต่วางเงินสดปึกใหญ่ไว้ให้ใช้แทน

ก็ปัญหาแบบแม่ผัวลูกสะใภ้ ชะเอมก็แค่เด็กคนหนึ่งที่บ้านไม่ได้มีฐานะ แม่ของอาเดลก็เลยจงเกลียดจงชังมาตลอด แต่ก็ต้องยอมรับในความหนักแน่น  ที่ไม่ว่าจะโดนกดดันเท่าไหร่เราสองคนก็ไม่ปล่อยมือกันเลยสักครั้ง

พวกเราคบกันมาหนึ่งปีแล้ว ชะเอมก็รับงานแนวนี้มาโดยตลอด แต่แค่รับกินข้าวหรือเที่ยวเป็นเพื่อน ไม่ได้รับเรื่องอย่างว่า บางคนก็คงสงสัยว่าทำไมเขาถึงมั่นใจนักว่าแฟนตัวเองไม่เคยรับงานแนวนั้นมาก่อน ก็เพราะคืนแรกของเรามันเป็นครั้งแรกของเธอเหมือนกัน

อาเดลยังจำค่ำคืนนั้นได้ดีมาตลอด วันที่ทำให้เขาหลงชะเอมหัวปักหัวปรำจนสุดท้ายก็หนีไปไหนไม่ได้ คนของเขามีคนมาเกาะแกะไม่เว้นวัน แต่ว่าเขาก็ไม่ยอมเสียไปให้ใครหรอก 

สนามแข่งรีลีฟ

"กินอีกไหม?" 

ชะเอมพยักหน้าหงึกหงักเขาก็หยิบองุ่นป้อนต่อทันที นิ้วเรียวเล็กกดจิ้มเล่นเกมส์อย่างจริงจัง ตาก็มองจอไป ส่วนปากก็เคี้ยวองุ่นที่อาเดลป้อนไป สบายซะเหลือเกิน แต่ก็อย่างว่า...เขาก็เต็มใจทำให้เองนั่นแหละ

อาเดลนั่งมองเด็กติดเกมส์แล้วก็คิดอะไรสนุกๆออก ทำท่าจะป้อนแล้วก็เลื่อนมือหนี ภาพที่อีกคนอ้าปากแล้วขยับตามมันช่างน่ารักเสียจริง พอแกล้งนานเข้าสุดท้ายชะเอมก็ยอมวางโทรศัพท์สักที

มองมือที่ถูกรั้งไว้ด้วยมือเล็กสองข้าง อีกคนก้มลงมากัดองุ่นในมือเขาแล้วก็ยู่ปาก กำลังจะเตรียมกลับไปสนใจหน้าจอต่อ อาเดลก็ไม่ปล่อยให้เป็นไปแบบนั้น เขาเอื้อมไปจับใบหน้าแล้วบีบแก้มก่อนจะขยับไปจูบปาก

"เฮียทำอะไรเนี่ย"

"ทำแบบที่ผัวเมียเขาทำกัน"

"จู่ๆทำไมอยากขึ้นมา"

"อยู่กับหนูมันก็อยากตลอดนั่นแหละ อย่าพูดมากน่า มานี่เลย"

จากนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวนุ่มก็ถูกอุ้มขึ้นมานั่งบนโต๊ะแทนเสียอย่างนั้น ไม่รอให้เสียเวลาก็กดจูบคนตรงหน้าทันที ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ยังคงเป็นรอยจูบที่ทำให้อาเดลลุ่มหลงได้เหมือนอย่างเคย ราวกับว่าไม่มีวันที่จะรู้สึกเบื่อขึ้นมา

มือหนาท้าวลงบนโต๊ะหนึ่งข้างส่วนอีกข้างก็ประคองใบหน้าสวยของแฟนสาวเอาไว้ กว่าจะจูบร้อนแรงได้ขนาดนี้เขาก็ใช้เวลาสอนมาอยู่พักใหญ่ ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อกัน

ชะเอมที่ไม่ยอมแพ้เลยก็ยิ่งทำให้อาเดลแทบคลั่ง กวาดของที่วางบนโต๊ะออกจนหมดเพื่อให้มั่นใจว่าพอดันคนตรงหน้าลงนอนแล้วจะไม่ได้รับบาดเจ็บ

กดจูบไล้ลงมาถึงคอขาว มือก็ทำหน้าที่ปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาที่เธอใส่เสียจนแน่นฟิต อาเดลก็หวงแหละเวลามีคนมามองคนของเขา แต่ก็ชอบเวลาที่ได้เห็นชะเอมแต่งตัวสวยในทุกวัน มองแล้วก็ได้แต่ภูมิใจดีว่านี่แหละคือเมียของเขา ต่อให้ทุกสายตาจะจับจ้องมากเท่าไหร่ก็มีเพียงเขาเท่านั้นและที่ได้เป็นเจ้าของ

"อื้ม เฮียมัวตัวแต่คิดอะไรอยู่"

"กำลังคิว่าจะเอาท่าไหนดีละมั้ง"

ล้วงมือเข้าไปใต้กระโปรงทรงเอแสนสั้น สัมผัสผ่านกางเกงชั้นในตัวน้อยอย่างกลั่นแกล้ง ปกติชะเอมก็ไม่ใช้คนทะลึ่งหรอก แต่พอมีเขาแล้วก็แทบไม่ได้พักคิดเรื่องพวกนี้เลย เสียงครางอื้ออึงแสนงอแงนี้เป็นสัญญาว่ากำลังหงุดหงิดที่เขาไม่ยอมล้วงเข้าไปด้านในเสียที อาเดลรู้ดีว่าอีกคนต้องการให้เขาทำอะไร

แกร็ก!!

"เชี่ย!! ไอเดล จะเอาเมียก็ไม่ล็อกประตูละว่ะ!"

"พวกมึงนั่นแหละที่เข้ามาแล้วไม่รู้จักเคาะก่อน"

กายบางถูกดึงขึ้นมากอดไว้ตั้งแต่อาเดลได้ยินเสียงประตูเปิด มองลีโออย่างหัวเสียที่มันเข้ามาขัดจังหวะ แถมยังมีหน้ามาพูดว่าเขาอีก ก้มมองดูชะเอมก็ได้สายตาคาดโทษมา สงสัยจะทำเมียคนสวยเสียอารมณ์อีกแล้ว 

ผละออกมาให้เขาได้ติดกระดุมคืนให้อย่างถนัด ขยับหย่อนตัวลงมาจากโต๊ะแล้วจะปลายกระโปรงให้เข้าที่ ไม่ลืมที่จะส่งกำปั้นไปทุบอาเดลที่ไม่รู้จักล็อกประตูก่อนจะเริ่มทำเรื่องอย่างว่า ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่เข้ามาเห็นตอนถอดเสื้อผ้าออกหมด

"ไม่อารมณ์เสียนะครับคนสวย เดี๋ยวคืนนี้เฮียทำต่อให้"

"ไม่ต้องมาทำพูดดี อยากคุยอะไรก็คุยกันไป หนูขอไปเดินเล่นในสนามสักหน่อย"

"ไปสิครับ พวกไอเจ๋งมันอยู่ ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอก"

อาเดลมองก้นกลมที่พ้นสายตาไปอย่างนึกเสียดาย แล้วก็หันกลับมามองหน้าเพื่อนอย่างหมดอารมณ์ นั่งลงแล้วกอดอกรอฟังเรื่องที่พวกมันจะพูด แล้วถ้าไม่สำคัญมากพอกับการมาขัดจังหวะความสุขของเขาละก็ จะไล่เตะเรียงตัวให้ดูเลย

"กูได้ข่าวมาว่าพวกไอสกายจะท้าแข่งมึงอาทิตย์หน้า"

"แล้วยังไงว่ะ? ก็ไม่เคยกลัวอยู่แล้วป่ะ" 

ตอบออแกนไปอย่างเรียบนิ่งแล้วเทเหล้าที่ลูกน้องพึ่งเอามาให้ใส่แก้วด้วยความสบายใจ เป็นประโยคที่ไม่เห็นจะทำให้เขานึกกล้วขึ้นมาเลยสักนิด มีแต่ไอพวกเหยียบขี้ไก่ไม่ผ่อ แพ้แล้วพาลทั้งนั้น มันไม่ยอมหราบจำเลยว่าไม่ว่าจะแข่งกี่ครั้งก็ไม่มีวันชนะเขาได้

"แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนทุกที"

"ทำไม?" 

วางแก้วเหล้าลงแล้วขมวดคิ้วสงสัย มันจะมีอะไรที่ทำให้ลีโอแสดงสีหน้ากังวลออกมาเสียขนาดนั้น ทั้งที่ปกติพวกเขาไม่เคยคิดมากกับเรื่องต้องมาแข่งกับพวกนั้นเลยสักนิด

ยิ่งมองไปที่ออแกนที่เครียดพอกันก็ยิ่งกระตุ้นความอยากรู้ เสียงถอนหายใจสองคนดังขึ้นพร้อมกันแล้วสุดท้ายลีโอก็เป็นคนเอ่ยปากบอกในสิ่งที่ทำให้เขาแทบจะบีบแก้วเหล้าในมือแตกได้

"มันจะให้มึงเอาชะเอมเป็นประกัน ว่าถ้ามึงแพ้ มึงต้องยกเมียมึงให้มัน"