ep1-วันที่รอคอย

ณ.สนามบินsw

แพรวาตื่นแต่งตัวตั้งแต่เช้าตรู่ วันนี้เป็นวันที่เธอมีความสุขที่สุดวันหนึ่ง เป็นวันที่เธอจะได้เจอเขา

"สุดที่รักของวา วาจะได้เห็นหน้าพี่ชิตแล้วดีใจจังเลย"

แพรวาพึมพำด้วยความสุข หัวใจลิงโล้ดด้วยความตื่นเต้น

ก็เขาไปเรียนต่างประเทศตั้งสองปี ไม่รู้กลับมาจะเป็นยังไงบ้าง

แพรวายืนรอชายหนุ่มอยู่ที่สนามบินตามตำแหน่งที่เขาบอกไว้ แต่ไม่เห็นแม้เงา

เธอรอเขาทั้งวัน จนค่ำก็ไม่เจอ คงจะคลาดกันตอนวาหันไปทางอื่นใช่ไหมพี่ชิตขา...

"หึๆ"

แพรวาขำให้ตัวเอง ที่ไม่เคยเข็ดหลาบ ว่าเขาน่ะชอบหลอกเธอตลอด

ด้านวิชิตเขาบอกทางบ้านว่ามาถึงวันนี้แต่จริงแล้วเขามาถึงตั้งแต่เมื่อวาน

ก็เขาเบื่อที่จะเจอเธอยายจุ้นจ้าน ที่ชอบเสนอหน้ามาให้เห็นทุกงานไม่ว่าเขาจะทำอะไร

ข้ออ้างของเธอนะเหรอ ก็วาเป็นคู่หมั้นของพี่ชิตบ้างละ วาก็อยากจะอยู่ใกล้คู่หมั้นของวาบ้างละ

พูดแล้วก็น่ารำคาญ ไม่มีความเป็นผู้หญิงเอาซะเลย บอกแม่ว่าอยากขอถอนหมั้น

แม่กลับหาฤกษ์แต่งให้ซะงั้น คิดแล้วเพลียจิตจริงๆ เลย

คอนโดหรูของวิชิต

ก๊อกๆ

แกร๊ก

"มาหาใครคะ"

สาวสวย หุ่นเอ็กซ์คนหนึ่งมาเปิดประตู พร้อมถามผู้มาเยือน

" พี่ชิตอยู่ไหม"

แพรววาจำใจตอบ

"อยู่ค่ะ เข้ามารอก่อนไหม"

"เรียกให้หน่อยได้ไหม บอกว่าวาคนมาหา "

ผู้หญิงคนนั้นอ้ำอึ้งไม่กล้าตอบ

แพรววาเลยผลักประตูเข้าไปอย่างถือวิสาสะ

เข้าไปก็ไม่พบวิชิต เห็นแต่ชานนท์เพื่อนสนิทของวิชิตที่นั่งอยู่บนโซฟาหรู ในมือถือแก้วน้ำสีชาอยู่ครึ่งแก้ว

"อ้าว!..น้องมาหาชิตเหรอครับ"

"คะ แล้วพี่ชิตละคะ"

แพรววาถามหาเจ้าของห้อง

ชานนท์หันมองไปที่ห้องนอนห้องหนึ่ง แพรวารู้ทันทีว่า ในห้องนั้นคือใคร

เธอเดินไปที่หน้าห้องก็ได้ยินเสียงร้องครางของชายหญิง ทั้งเสียงลามกก็ดังเล็ดออกมา

ถึงแม้จะได้ยินแค่แผ่วเบา เธอก็รู้ว่าคนในนั้นมีความสุขกันขนาดไหน

หญิงสาวชะงักเท้าเรียว หันเดินกลับมานั่งที่โซฟาเล็กข้างชานนท์ ที่ตอนนี้มีสาวสวยคอยเอาใจอยู่ไม่ห่าง

แพรววาเธอรู้สึกอึดอัดไม่น้อย แต่ก็ทนอยู่

เธออยากเห็นหน้าเขา ไม่เจอตั้งสองปีเป็นไงบ้างก็ไม่รู้ ก็เขาปิดกั้นเธอทุกช่องทาง

ถึงเขาจะใจดำแต่เธอก็ยังรักเขา ไม่ใช่ไม่เคยคิดจะเลิกรัก แต่ขอเวลาอีกหน่อยนะ

ถ้ายังเจ็บอยู่อย่างนี้ อีกหน่อยคงเลิกรักได้ พอวันนั้นมาถึงจะไม่มาให้ระคายสายตาเลย

แพรวานั่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับไปไหน สายตาจ้องมองที่ประตูห้องนั้นเกือบตลอดเวลา

"ดื่มไหมคะ ฉันรินให้ "

สาวสวยที่ดูแลชานนท์ถามขึ้น เธอแค่ทำตามหน้าที่เขาจ้างเธอมา ก็ต้องเอาใจคนจ้างให้เต็มที่

แพรวายิ้มบางให้ ส่ายหน้าไปมา

เกือบชั่วโมงที่แพรววานั่งอยู่ตรงนั้น แล้วประตูบานนั้นก็เปิดออก

แกร๊ก..

ชายหนุ่มรูปงาม เดินออกมาร่างเปลือยท่อนบน เผยมัดกล้ามแน่นๆ ในมือถือเสื้อยืดอยู่

แพรวายิ้มหวานดีใจ ในที่สุดก็ได้เจอเขา

" พี่ชิตขา....คิดถึงจังเลย"

แพรววาวิ่งเข้าไปสวมกอดที่เอวหนาของคนตัวโต

วิชิตรีบเบี่ยงตัวหลบ แต่ไม่เป็นผล มีหรือแพรวาจะยอมปล่อย เธอคิดถึงของเธอใจแทบขาด

"ใจร้ายกับวาตลอดเลยนะคะ "

แพรวาตัดพ้อ แต่วิชิตกลับยิ้มเยาะ

" แล้วไม่เข็ด เมื่อไหร่จะเลิกตามสักที เบื่อ "

วิชิตทำท่ารังเกียจอย่างเห็นได้ชัด พยายามแกะมือบางออกจากเอว

จังหวะนั้นเองแพรวาเขย่งขาจุ๊บแก้มวิชิตไปหนึ่งที

จุ๊บ

แล้วเธอก็ปล่อยมือออก แล้ววิ่งหนีออกจากตรงนั้น เดี๋ยวจะโดนเขามะเงกเอา

"ฮ่าๆ ไม่ทันวาหรอก "

เธอทำหน้ายียวนใส่วิชิต

วิชิตจ้องแพรวาเขม็ง ส่งสายตาเขียวปั้ดให้หญิงสาว มือหนาปาดถูที่แก้มสากไปมา

"ไปแล้วค่ะพี่นนท์"

แพรวาไม่ลืมลาเพื่อนสนิทของวิชิต ซึ่งเธอรู้จักเขา แต่เขาแทบจำเธอไม่ได้

วิชิตไม่เคยให้เพื่อนรู้ว่าแพรวาหน้าตายังไง มีแต่บ่นถึงให้ฟัง

แพรวาหยิบหมวกกันน็อกใบโปรดแล้วเดินไปทางประตู

" เมื่อไรจะเลิกขับบิ๊กไบร์ มันอันตรายรู้ไหม "

ถึงเขาจะไม่อยากให้เธอมายุ่งกับเขาแต่เขาก็เป็นห่วงความปลอดภัยของเธอ

" เมื่อเลิกรักพี่ชิตได้วันไหนจะเลิกขับให้ดูค่ะ "

หญิงสาวไม่ได้หันหน้ามามองเขา และแน่นอนว่าเขาไม่รู้หรอกว่าเธอเสียใจแค่ไหนที่เขาไม่เคยสนใจไยดีเธอ

👍👍👍👍👍👍👍👍👍

ลองอ่านหน่อยนะ อยากลองเขียนพระเอกใจร้ายดูไม่รู้จะผ่านหรือเปล่า ฝากติดตามด้วยนะคะ

อ่านแล้วเมนต์ให้กำลังใจ + กดถูกใจให้ด้วยนะคะ❤❤❤️