INICIAR SESIÓNดีเดย์....ตอนนี้ผมกำลังส่งนิ้วเข้าไปให้ความสุขกับรวงข้าว มองดูสีหน้าของเธอผ่านกระจกมันทำให้เห็นว่าเธอเสียวขนาดไหน จนเธอทนไม่ไหวสักพักนิ้วมือของผมก็เปียกชุ่มไปด้วยน้ำของเธอ เธอเสร็จไปแล้วครับเสร็จคานิ้วของผม แต่นี่มันแค่จุดเริ่มต้นของคืนนี้"อื้มมมมม เดย์ มันแสบไม่เอานิ้วแล้วได้มั้ย""แล้วจะเอาอะไร
รวงข้าว.....วันนี้เป็นวันที่ฉันไม่คิดไม่ฝันว่าจะมีนั่นคืองานแต่งงานค่ะ ฉันคิดว่าไม่ต้องมีก็ได้เพราะอยู่ด้วยกันมานานแล้ว ลูกก็มีตั้ง6คนมาแต่งกันตอนนี้บอกตรงๆ ว่าเขินค่ะอันที่จริงเดย์เคยขอฉันแต่งงานมาแล้วหลายครั้งแต่ฉันเลี่ยงมาตลอดเลยค่ะ เพราะมันเสียเวลาจัดงานไหนจะตัดชุดแจกการ์ดทำของชำร่วยอีกสาระพัด
"อย่ามาโกหก ถ้าไม่มีละใครที่หอมแก้มเดย์เมื่อวานที่ห้องทำงาน""หอมแก้ม??? ""ใช่ น้องเดมีเดลี่บอกว่ามีผู้หญิงหอมแก้มเดย์ ฮือออออ ถ้าเบื่อก็บอกกันตรงๆ จะเลิกก็แค่พูดมา ทำไมต้องพาผู้หญิงคนใหม่มาที่นี่และให้ลูกเจออีก ฮืออออ ใจร้ายไม่เคยเปลี่ยนเลย ข้าวนึกว่าเดย์จะเป็นสามีเป็นพ่อดีได้ แต่ตอนนี้ข้าวคิดว่าข
รวงข้าวเวลาผ่านไป เด็กแฝดสี่ตอนนี้ก็ครบ1ขวบแล้วค่ะส่วนลูกสาวทั้งสองก็5ขวบกว่าๆ ซนกันสุดๆ ทั้งพี่ทั้งน้อง พอน้องๆ เริ่มเดินได้พี่สาวก็ดีใจพาจูงมือเดินไปทั่วบ้านล้มบ้างเป็นบางครั้งเพราะยังเดินไม่คล่อง ดีที่มีพีเลี้ยงเดินตามเพราะถ้าดูคนเดียวคงไม่ไหวตั้ง6คน มาคิดๆ ดูฉันมีลูกถึงหกคนเลยเหรอ ฉันไม่ได้ฝันไ
รวงข้าว...คืนนั้นหลังจากพาลูกๆ เข้านอนกันเรียบร้อยทั้งน้องเดมี่เดลี่ และแฝดน้อยทั้งสี่คน เขาก็จูงมือฉันเข้าห้องพอประตูปิดปุ๊บเขาก็จู่โจมทันทีโดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัว เขากอดฉันจากทางด้านหลัง มือลูบไล้ไปทั่วร่างกาย พร้อมกับจูบไซร้ตรงซอกคอและกัดลงไปเบาๆ ให้ฉันรู้สึกสยิว เราไม่ได้มีะไรกันมาหลายเดือนแล้วค
หลายวันต่อมารวงข้าว .....ฉันพาน้องเดมี่กับเดลี่มาเยี่ยมแม่ครูค่ะ และมาเลี้ยงอาหารกลางวันให้กับน้องๆ ด้วย ท่านบอกว่าดีใจที่ฉันไม่ลืมที่นี่ ฉันจะลืมที่นี่ได้ยังไงคะถ้าไม่มีแม่ครูชีวิตจะเป็นยังไง ฉันเล่าเรื่องกันตาให้แม่ครูฟังค่ะ ท่านก็ได้แต่พยักหน้ารับรู้ ท่านไม่คิดว่ากันตาจะกล้าทำอะไรแบบนี้ส่วนเรื่
ม่านไหม...ตอนนี้ฉันอยู่ที่โรงพยาบาลกับคุณภานุที่รีบบินมาหลังจากรู้ว่าคุณเจ้าสมุทรประสบอุบัติเหตุ ฉันไม่อยากนึกถึงภาพตอนที่เห็นเขากำลังถูกเข็นเข้าห้องฉุกเฉิน แต่มันติดตาจนฉันไม่อาจข่มตาหลับลงไปได้สภาพเลือดท่วมตัวทำให้ฉันใจแทบขาดตามใบหน้าและแขนขาของเขามีรอยแผลหลายแห่ง ตำรวจสันนิษฐานว่าเขาอาจจะหลับในข
เจ้าสมุทร...."ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ บอกให้ปล่อยไง" ม่านไหมพยายามดิ้นเพื่อให้ผมปล่อยเธอลงเพราะตอนนี้ผมอุ้มเธอเอาไว้อยู่แต่ผมไม่ปล่อยไง กว่าจะได้จับได้แตะเรื่องอะไรจะปล่อยง่ายๆ"อืมเดี๋ยวปล่อยแน่ไม่ต้องกลัว^^""คุณอย่าทำอะไรทุเรศๆนะไม่เห็นเหรอว่าลูกนอนอยู่""แต่ลูกหลับอยู่""นี่คุณ!!!""อย่าเสียงดังด
เจ้าสมุทร..."ทำไมกูต้องมาทนเห็นเมียตัวเองอยู่อย่างลำบากแบบนี้ด้วยไอ้นุ" ผมแอบมาดูม่านไหมที่บ้านหลังจากที่น้องจันทร์เจ้าหายป่วยจนหมอให้ออกโรงพยาบาลได้แล้ว ซึ่งระหว่างที่แกอยู่โรงพยาบาลผมไปเยี่ยมแกทุกวันคอยซื้อขนมซื้อตุ๊กตาซื้อของเล่นที่คิดว่าเด็กผู้หญิงน่าจะชอบ พอผมถามลูกว่าอยากได้อะไรอีกไหมผมจะหามา
"พี่ไม่เคยบอกรักใคร ไม่เคยคิดที่จะรักใคร ม่านคือคนแรกที่พี่รักนะ" ฉันปล่อยให้เขาพูดในสิ่งที่เขาอยากจะพูดแต่ถามว่าฉันได้ยินแล้วใจอ่อนไหม...ไม่เลยสักนิด ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงดีใจมากทีได้ยินคำพูดเหล่านี้แต่ว่ามันสายเกินไปแล้ว ถ้าฉันไม่อยากเจ็บปวดอีกก็ห้ามใจอ่อนเป็นอันขาด ให้จำในสิ่งที่เขาเคยทำจำให้แม่







