Episode 1 | แรกพบที่อยากสบตา (2/2)

ในจังหวะที่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยนั้นเอง เสียงทุ้มพร้อมกับร่างสูงโปร่งของไอ้เจ้าน้องชายก็โผล่พรวดออกมาจากมุมกำแพง ใบหน้าหล่อทะเล้นฉีกยิ้มกว้างในทันทีเมื่อเห็นว่าพี่สาวคนสวยตกใจ พอได้แกล้งพี่ตัวเองแบบนี้แล้วมันก็สบายอารมณ์หน่อย

“ภูมิ!! พี่ตกใจหมด! เฮ้อออ ไอ้น้องบ้านี่..”

“ฮ่าๆๆๆ อะไรล่ะค้าบบบบบ ก็เห็นพี่ผิงทำหน้าเหมือนคนอกหักมาอะ ผมก็เลยอยากจะแกล้ง”

“ต่อให้พี่ไม่ทำหน้าเหมือนคนอกหัก แกก็ชอบแกล้งพี่อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง ชิ..”

ขนมผิงกลอกตามองบนกับการกระทำที่ชินชาของน้องชาย เธอเอามือทาบหน้าอกที่เต้นระรัว โชคดีแค่ไหนแล้วที่หัวใจไม่วายตาย ไอ้น้องชายบ้านี่มันเป็นโรคจิตจริงๆด้วย

“ฮะฮ่าๆๆ แล้วนี่ยังไงเนี่ย พี่ทะเลาะกับแฟนมาเหรอ”

น้องชายสุดหล่อนามว่า ภาคภูมิ เขาเอ่ยถามพลางก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ในห้องครัว หนุ่มหล่อมอปลายจ้องมองแผ่นหลังเล็กของพี่สาวที่เดินไปเปิดตู้เย็นหาอะไรกิน

“เปล่าหรอก พี่กับเขาเลิกกันแล้วน่ะ”

“ห๊ะ!!”

คงมีแค่ภูมิเท่านั้นที่รู้ความลับทุกอย่างของพี่สาว เขาไม่เคยปริปากบอกพ่อกับแม่ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม ภาคภูมิรู้ดีว่าพี่ผิงของเขาจะต้องเดือดร้อน หากพ่อแม่รู้เรื่องที่พี่สาวมีคนรัก

“ไม่ต้องตกใจหรอก วาโยเขานอกใจพี่น่ะ พี่จับได้เพราะว่าขอโทรศัพท์เขามาเล่น แล้วก็..เลื่อนไปเจอรูปในอัลบั้ม มันเป็นรูปที่วาโยนอนกับผู้หญิงคนนั้น”

“โอ้โห เชี้ยยยยย แม่งเอ๊ย.. ไอ้นั่นแม่งโคตรเลว!! ให้ผมไปจัดการมันเลยไหมพี่ผิง! ผมมีเพื่อนเยอะนะ! ให้ผมไปรุม”

ป๊าบ!!!

แต่ยังไม่ทันที่อารมณ์ของน้องชายจะพุ่งทะยานขึ้นด้วยความโมโห ฝ่ามืออรหันต์ของพี่สาวก็ได้โถมเข้าใส่เขาอย่างจัง นั่นจึงทำให้น้องชายที่ลุกขึ้นยืนผงาดถึงกับร้องลั่น

“อะโอ๊ยยยย ซี๊ดดดด พี่ผิงตบหัวผมทำไมเนี่ย!?”

“เฮ้อ ก็ตบเรียกสติไง”

“ซี๊ดดดดด เจ็บสัด..”

“การใช้ความรุนแรงมันแก้ปัญหาไม่ได้หรอกนะ เด็กวัยรุ่นนี่เลือดร้อนหมดทุกคนเลยหรือไง” ขนมผิงพูดพลางก็แอบอมยิ้มเพราะคิดถึงใบหน้าของนักศึกษาหนุ่มคนนั้น

“พี่พูดเหมือนตัวเองแก่เลยอะ เออว่ะ แต่พี่ผิงก็แก่จริงอะ”

กึก

ภาคภูมิที่เอามือถูไถหัวตัวเองเอ่ยพลางก็จ้องมองหน้าพี่สาวคนสวย ก่อนที่จะเห็นสายตาพิฆาตของเธอส่งกลับมา จริงๆแล้วขนมผิงไม่ได้แก่ขนาดนั้น ก็แค่อายุสามสิบสองเอง..

“เฮ้อ พี่ไม่อยากทะเลาะกับแกแล้ว ขึ้นไปนอนพักดีกว่า”

“เอ้าๆๆ ทำไมรีบไปล่ะพี่ ยังไม่ได้เล่ารายละเอียดที่เหลือเลยอะ พี่ผิงงงงงงงงง รอผมก่อนนนนนน!!”

หลายวันต่อมา..

(ร้านดอกไม้ผีเสื้อจิบิ)

“นี่ค่ะ ช่อดอกไม้ที่คุณขนมผิงสั่งเอาไว้ ทางร้านตั้งใจทำเป็นพิเศษเลยนะคะ หากไม่ชอบตรงไหนสามารถสั่งแก้ใหม่ได้เลยค่ะ”

เจ้าของร้านที่ค่อนข้างสนิทกับลูกค้าประจำเอ่ยด้วยรอยยิ้มหวาน เธอรู้ว่าขนมผิงชอบดอกไม้สดมากแค่ไหน เพราะนี่เป็นร้านประจำที่ขนมผิงมาอุดหนุนอยู่เป็นประจำ เธอชอบซื้อดอกไม้ให้ตัวเองอยู่เสมอ

“ขอบคุณนะคะ ไม่ต้องแก้แล้วค่ะ ฉันชอบมากเลย”

“ได้ยินแบบนี้คนทำก็ชื่นใจค่ะ คิกๆ นี่แปลว่าคุณขนมผิงมีโอกาสพิเศษหรือว่าอะไรสำคัญใช่ไหมคะ ถึงได้สั่งดอกไม้หลายสีแบบนี้” เจ้าของร้านพูดพลางก็เลื่อนสายตามองไปทางช่อดอกไม้

“เอ่อ ค่ะ.. คือว่าฉันจะไปเป็นอาจารย์ประจำสถาบันพีเอสพรุ่งนี้แล้วค่ะ”

“ว๊ายยยย! จริงเหรอคะเนี่ย”

“จริงค่ะ”

เธอตอบรับพลางเลื่อนแววตาเศร้ามองไปทางเหล่าดอกไม้ สิ่งที่ทำให้ขนมผิงอยากจ้องมองนานๆก็คือเหล่าดอกไม้พวกนี้ เพราะความฝันของเธอคือการเปิดร้านดอกไม้ ไม่ใช่.. การเป็นอาจารย์

“ได้เป็นถึงอาจารย์ที่สถาบันดังแล้วทำไมทำหน้าเศร้าขนาดนี้คะคุณขนมผิง ไม่ดีใจเหรอคะ?” เจ้าของร้านที่สังเกตถึงอาการของลูกค้าประจำเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง

“เอ่อ.. มันดูออกขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

“ยิ่งกว่าดูออกอีกค่ะ คุณขนมผิงทำหน้าเหมือนถูกพ่อแม่บังคับให้เป็นอาจารย์เลย โฮะๆๆ แต่คงไม่ใช่แบบนั้นหรอกมั้งคะ ฉันคงเดาไปเรื่อยเปื่อย”

คำอธิบายนั้นกลับทำให้ขนมผิงลอบยิ้มบางออกมา เพราะการคาดเดานั้นเป็นไปได้อย่างถูกต้องเหลือเกิน แต่พูดคุยกับเจ้าของร้านดอกไม้ได้เพียงไม่นาน เธอก็จำเป็นจะต้องบอกลาเสียแล้ว

กิ๊งๆ ๆ ๆ ๆ

“แล้วมาอุดหนุนดอกไม้ที่ร้านใหม่นะคะคุณขนมผิง ฉันจะเตรียมดอกไม้สวยๆไว้ให้คุณค่ะ ขอบคุณที่แวะเข้ามานะคะ~”

เสียงหวานของหญิงสาวดังขึ้นสลับไปมากับเสียงกริ่งหน้าร้าน ขนมผิงหันไปส่งยิ้มหวานให้กับเธอพลางผลักประตูกระจกออกไป เดินเพียงไม่กี่ก้าวใบหน้าหวานก็ก้มลงสูดดมกลิ่นอายจากดอกไม้

“ฮื้มมม.. หอมจังเลย”

เธอบ่นพึมพำด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี ก่อนที่ดวงตากลมโตจะจ้องมองไปยังรถคันหรูที่จอดเทียบท่ากับร้านดอกไม้ ห่างไปไม่ไกลเท่าไหร่เธอก็จะได้ปลดล็อกรถและเข้าไปข้างในนั้น

ตึกๆๆๆ!!!

พึ่บ!!

“ว..ว๊าย!!!”

แต่ยังไม่ทันที่ขนมผิงจะหยิบกุญแจขึ้นมาปลดล็อกรถ กลุ่มชายฉกรรจ์จากไหนก็ไม่รู้ พวกเขาได้พุ่งตัวเข้ามาล็อกแขนขาของหญิงสาวไว้อย่างรวดเร็ว โดยมีผ้าปิดปากผืนหนามัดบริเวณปากกับหลังหัวจนแน่น พวกเขาทำทุกอย่างช่ำชองราวกับเป็นงานอดิเรก

ปึก!

ดอกไม้ช่อใหญ่ที่เคยอยู่ในมือหล่นลงสู่พื้น มันถูกเหยียบย่ำโดยแก๊งชายฉกรรจ์พวกนี้โดยไม่ได้ตั้งใจ จุดมุ่งหมายเดียวของพวกเขาก็คือการพาตัวขนมผิงไปให้เจ้านายเท่านั้น

“อื๊ออออออ”

เธอได้แต่ร้องท้วงอยู่ในใจอย่างทำอะไรไม่ถูก ความหวาดกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามากระชั้นชิด ด้วยเรี่ยวแรงน้อยๆจึงไม่สามารถดิ้นหนีให้หลุดออกจากอ้อมอก บวกกับรถตู้ขนาดใหญ่คันสีดำก็จอดรอรับตัวของขนมผิงไว้อยู่แล้ว

“รีบเอาตัวขึ้นรถเร็ว!”

“อ่อยอั้นอ๊ะ!! (ปล่อยฉันนะ!!)”

“ไปกับเราดีๆเถอะครับคุณ ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน!”

“ฮะฮึก..”

รู้ตัวอีกทีแขนทั้งสองข้างของเธอก็ถูกพันธนาการไว้ด้านหลัง ปากของเธอถูกปิดเอาไว้ด้วยผ้าผืนหนา เหล่าผู้ชายแปลกหน้าที่มีแต่กลิ่นบุหรี่คลุ้งไปทั่วรถเริ่มทำให้น้ำตาของเธอไหลออกมา ดวงตาแดงก่ำเหลือบมองใบหน้าเหี้ยมโหดของพวกเขาด้วยความกลัว

นี่คงจะเป็นฝีมือของแก๊งลักพาตัวใช่ไหม..

“ออกรถเลยมึง เร็ว! นายรอเราอยู่ที่คฤหาสน์”

ชายฉกรรจ์ที่นั่งอยู่ข้างกายขนมผิงตะโกนสั่งเสียงดัง ก่อนประโยคนั้นจะทำให้เธอนั่งแน่นิ่งไป นายรอเราอยู่.. งั้นก็แปลว่ามีคนสั่งการให้มาจับตัวเธองั้นสิ!

“ฮะฮึกๆๆๆ”

“เฮ้อ.. หยุดร้องไห้เถอะครับคุณ พวกผมไม่ทำอะไรคุณหรอก คุณสบายใจได้เลยครับ ถึงแม้หน้าพวกผมมันจะดูเหี้ย เอ้ย.. ดูโหดไปหน่อย แต่พวกผมไม่เคยทำร้ายผู้หญิงไร้ทางสู้ครับ”

“อึ่ก..”

คำอธิบายของชายที่นั่งเบาะด้านหลังเอ่ยขึ้น ก่อนมันจะทำให้ขนมผิงเริ่มตั้งสติ เธอพยายามเก็บกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองเอาไว้ แม้น้ำตามันจะไม่ยอมหยุดไหลรินก็ตาม

“แต่เจ้านายของพวกผมเขาไม่ใช่คนแบบนั้นน่ะสิ”

“…..” ว่าไงนะ

“อย่ายั่วโมโหคุณมังกรนะครับคุณคนสวย ผมขอเตือนคุณไว้ก่อนเลย พยายามทำดีกับเขาไว้ให้เยอะๆนะครับ บางทีเจ้านายผมอาจจะใจดีกว่าที่คุณคิดก็ได้..”