Episode 1 | แรกพบที่อยากสบตา (1/2)

ผู้ชายคนนี้ทำไมถึงได้.. เป็นห่วงฉันถึงขนาดนี้กัน

“อึ่ก! ฝากไว้ก่อนเถอะเว้ย!! แฮ่กๆๆ มึงเจอตีนกูแน่ไอ้เด็กเวร”

วาโยในสภาพที่ค่อนข้างสะบักสะบอมชี้หน้าด่ากราดใส่นักศึกษาหนุ่มอย่างโมโห พอเขาดันตัวเองให้ลุกขึ้นมาได้ก็ทำเป็นกร่างเหมือนเคย โดยธาร์มเองก็อนุญาตให้หนุ่มห้าวแสดงกิริยาแบบนั้นออกมา เพราะเขาเกรงใจผู้หญิงที่ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้

ดูท่าแล้วเธอคงจะตกใจและเจ็บปวดกับเรื่องที่เกิดขึ้นมาก..

“แฮ่กๆๆ สรุปแล้วผิงจะเลิกกับโยใช่ไหม!?”

พอตั้งหลักได้วาโยก็เช็ดเลือดตรงมุมปากตัวเองออกแล้วตะโกนถามเสียงดังลั่น เขายืนห่างออกไปจากชายหญิงพอสมควร เพื่อป้องกันนักเลงหนุ่มที่อาจจะวิ่งมาซ้ำอีกรอบ

“ก..ก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วสิโย ใครจะอยากคบต่อล่ะ! ถ้าเมื่อกี๊ผิงไม่เห็นรูปที่โยกับผู้หญิงคนนั้นกอดกันในโทรศัพท์ของโย ผิงก็คงจะไม่เห็นหลักฐานชัดเจนขนาดนี้ ผิงคงคิดว่าโยรักผิงคนเดียวมาตลอด ฮึก.. ผิงมันโง่เอง”

“…..”

หญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทาเอ่ยทุกความรู้สึกออกมาจนหมดเปลือก ดวงตาแดงก่ำของเธอจ้องมองไปยังชายหนุ่มที่ไม่ได้รู้สึกผิดกับเรื่องนี้ แต่ยังมีสายตาที่เข้าอกเข้าใจเธอดีอย่างธาร์มจ้องมองอยู่

“เฮ้อออ จะอะไรนักหนาวะผิง เราก็คบกันมาตั้งปีนึง จะมาเลิกกันง่ายๆเพราะเรื่องแค่นี้เหรอ?”

“ไอ้ห่านี่แม่ง!”

“พ..พอเถอะนะคะคุณ”

ขนมผิงรีบวิ่งเข้าไปเกาะแขนล่ำของนักศึกษาชายในทันที เธอไม่อยากให้เรื่องราวมันใหญ่โตไปมากกว่านี้ เพราะสุดท้ายคนที่เดือดร้อนอาจจะเป็นเด็กหนุ่มแปลกหน้าก็ได้

“ยังไงเราสองคนก็ไม่มีอะไรจะต้องพูดกันอีกนะโย ต่อจากนี้ต่างคนต่างอยู่เถอะ”

“ขนมผิง!!”

“ส่วนคุณ.. เอ่อ.. ขอบคุณนะคะ แต่คุณไม่ควรมายุ่งกับเรื่องนี้ตั้งแต่แรก กลับไปตั้งใจเรียนเถอะค่ะ ฉันไม่อยากให้คุณต้องเดือดร้อนไปด้วย”

ขนมผิงเอ่ยพลางก็เลื่อนแววตาลงมามองเสื้อนักศึกษาของชายหนุ่ม ใบหน้าอันแสนหล่อเหลาของเขาดูใสซื่อไม่มีพิษไม่มีภัย นั่นอาจจะเป็นหลุมพรางที่ทำให้เธอต้องเสียใจกับความรักเหมือนกับวาโย

“อ..เอ่อ คุณครับ..”

“ขอตัวก่อนนะคะ”

เธอพูดพลางก็รีบปลีกตัวออกจากทุกคนไปเพื่อให้เรื่องราวมันจบ ขนมผิงยกมือขึ้นปาดน้ำตาด้วยความเข้มแข็ง ก่อนเธอจะรีบวิ่งไปโบกรถแท็กซี่ที่ขับผ่านมาพอดี เพียงไม่นานร่างบางก็วิ่งขึ้นรถคันนั้นหายลับไปอย่างไร้ร่องรอย

ทิ้งให้เหลือเพียงแฟนเก่าที่ยกมือขึ้นมาขยี้หัวตัวเองแรงๆ วาโยกัดฟันแน่นกับความผิดหวังในครั้งนี้ เขาทำทุกอย่างพลาดแล้ว

‘หนี้ของผมจะหายไปทั้งหมดเลยใช่ไหมครับ!? ถ้าผมเอาเมียของผมมาให้เจ้านายของคุณ เอ่อ เมียของผมสวยมากนะครับ หน้าตาสวยเหมือนนางแบบเลย ไม่สิ..เหมือนนางเอกในละคร หุ่นก็ดี นมก็ใหญ่ ผมจะขายเมียผมให้กับเจ้านายคุณ!! แต่ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วยเถอะครับท่าน..’

เขาได้ตกลงเซ็นสัญญากับแก๊งผู้มีอิทธิพลเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน เหตุผลก็คือเขาหมดรักขนมผิงแล้ว และกำลังติดหนี้ก้อนโตหลายล้าน วันนี้เขานัดให้แก๊งมาเฟียพวกนั้นมาเอาตัวขนมผิงไป แต่โชคร้ายที่ขนมผิงดันไปเห็นรูปถ่ายของเขากับชู้เสียก่อน

ตึกๆๆๆๆ

“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นเนี่ยพี่ธาร์ม!”

“แล้วไอ้เหี้ยนี่มันเป็นใครเนี่ยพี่ ทำไมหน้าเละขนาดนั้น”

บรรดาแก๊งเพื่อนวิ่งตามเข้ามาจนประชิดตัว พวกเขาต่างชี้นิ้วมองไปทางวาโยอย่างสับสน ซึ่งทางธาร์มเองก็ไม่ได้อธิบายอะไรสักคำ เขาเอาแต่จ้องมองไปยังใบหน้าของชายสารเลวไม่วางตา

“ม..มองอะไรวะไอ้สัด.. แม่ง! ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!! ยุ่งไม่เข้าเรื่อง! นี่มันเรื่องของผัวเมียเว้ย.. กึ่ด”

คนปากเก่งด่ากราดหนุ่มนักศึกษาเสียงแข็ง ก่อนที่เขาจะก้าวขาถอยหนีแววตาน่ากลัวนั้นทีละนิด เพียงไม่นานวาโยก็รีบวิ่งหนีหางจุกตูดออกไปจากที่นี่ ซึ่งคนที่มองท่าทีของวาโยอย่างอนาถใจก็ส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยหน่าย

“เฮ้อ.. ไม่มีอะไรหรอกพวกมึง พอดีว่าไอ้เหี้ยนั่นมันใช้ความรุนแรงกับผู้หญิงน่ะ กูก็เลยเข้ามาสั่งสอนนิดหน่อย”

ธาร์มเอ่ยบอกกับลูกน้องโดยที่แววตาคมจ้องมองไปยังแผ่นหลังของวาโย เขาสับขาวิ่งหนีแก๊งนักเลงไปอย่างคนขี้แพ้

“ผมก็คิดว่าพี่รู้จักกับผู้หญิงคนเมื่อกี๊ซะอีก”

“นั่นดิ.. แต่ว่าเธอสวยมากนะ ขนาดผมเห็นไกลๆยังว่าสวยเลย แบบนั้นสเปคพี่ธาร์มเลยนี่หน่า!?”

“วู้ววววว ฮั่นแน่..”

“ลูกพี่พวกเราตกหลุมรักสาวเว้ยยยยย”

บรรดาลูกน้องต่างก็โห่แซวกันจ้าละหวั่น เพียงแค่เห็นสีหน้าของเขาก็พอจะรู้ดีว่ามันเป็นเรื่องจริง ธาร์มเบ้ปากเล็กๆเป็นเชิงไม่ปฏิเสธ เขาลอบยิ้มพลางยกมือขึ้นมาเสยผมตัวเองด้วยความหล่อ

หวังเพียงแค่ได้มีโอกาสพบหน้าเธออีกครั้ง.. หากสิ่งศักดิ์สิทธิ์แถวนี้มีจริง(ศาลพระภูมิร้าง) ช่วยทำให้ผมกับเธอได้มีโอกาสกลับมาเจอกันอีกครั้งด้วยเถิด แต่อย่าพกไอ้เวรนั่นมาด้วยอีกนะ..

“หึๆ เออ กูขอเรียกว่ารักแรกพบก็แล้วกัน”

บ้านหลังใหญ่ (ครอบครัวเอกลักษณ์สกุล)

ตึกๆ ๆ ๆ

“กลับมาแล้วค่ะ..”

เสียงฝีเท้าดังขึ้นพร้อมกับประโยคแสนหวานของลูกสาวคนโต ร่างบางที่พยายามเก็บซ่อนความเหนื่อยล้าเดินเข้าไปด้านใน ก่อนเธอจะยื่นกระเป๋าไปให้แม่บ้านพร้อมกับรอยยิ้มเหมือนอย่างเคย

บ้านหลังนี้มีขนาดใหญ่พอสมควร แต่ก็ไม่ถึงกับเป็นคฤหาสน์ใหญ่โตมโหฬาร มีแม่บ้านเพียงคนเดียวที่คอยทำความสะอาดกับทำอาหาร ทั้งบ้านตกแต่งเป็นแนวไทยโบราณ ทุกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่มีแม้แต่ไรฝุ่นให้ขัดหูขัดตา

“แล้วนี่หน้าเป็นอะไรถึงบวมๆล่ะลูก หืม? เหมือนคนร้องไห้เลย”

คนเป็นพ่อที่เดินผ่านมาพอดีหันมาถามด้วยสีหน้าสุขุม เขามองลูกสาวหัวจรดเท้าอย่างพิจารณา โดยคนเป็นลูกเองก็รู้สึกหวาดกลัวกับสายตานี้มาตั้งแต่เด็ก

“เอ่อ ป..เปล่าค่ะพ่อ หนูเผลอไปขยี้ตานิดหน่อยน่ะค่ะ”

“อืม..”

ชายหนุ่มวัยกลางคนตอบรับโดยที่ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เขากับภรรยาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกสาวกำลังคบกับใคร หรือว่าจะเลิกกับใคร เพราะจุดมุ่งหมายเดียวก็คืออยากให้ลูกสาวโฟกัสงานเท่านั้น

“อาทิตย์หน้าเตรียมไปทำงานที่สถาบันอาชีพนะ พ่อให้คนยัดลูกเข้าที่นั่นแล้ว”

“ว่าไงนะคะ! เอ่อ ต..ตอนแรกหนูคิดว่าพ่อพูดเล่นซะอีก”

“พูดเล่นเหรอ? พ่อไม่เคยพูดเล่นนะขนมผิง”

“…..”

คำพูดที่ย้ำเตือนอีกครั้งนั้นทำให้ขนมผิงยืนแน่นิ่งไป สีหน้าของเธอแปรเปลี่ยนไปเป็นความหวาดกลัว แต่จะทำยังไงได้ล่ะ.. เธอไม่ได้อยากจะเป็นอาจารย์ เธอไม่ได้รักในอาชีพนี้เลย สิ่งเดียวที่เป็นความฝันของเธอมาตลอดก็คือ

เฮ้อ.. หนูอยากเปิดร้านขายดอกไม้ค่ะพ่อ

แต่เธอก็ต้องเก็บงำประโยคนี้อยู่ภายในใจไปตลอดชีวิต เพราะพ่อของขนมผิงอยากให้เธอเป็นอาจารย์ตามรอยแม่ ส่วนน้องชายของเธอก็ถูกยัดเยียดให้เป็นแพทย์

“ค่ะพ่อ เดี๋ยวหนูจะไปเตรียมตัวให้ดีค่ะ”

“ดีมากลูกพ่อ.. แบบนี้สิถึงจะสมกับเป็นลูกสาวคนโตของตระกูล หึๆ พ่อจะได้เอาเรื่องนี้ไปคุยในวงสังคมได้ อีกอย่างแม่เราก็คงจะดีใจมากนะถ้ารู้ว่าลูกเตรียมพร้อมขนาดนี้”

เขาพูดพลางก็ยื่นมือมาลูบหัวลูกสาวด้วยความเอ็นดู แต่หารู้ไม่ว่าสิ่งนี้มันกำลังบีบรัดหัวใจเธอมากแค่ไหน เหมือนกับว่าชีวิตนี้ของเธอจะต้องติดอยู่ภายใต้คำสั่งของผู้มีพระคุณ

ขนมผิงพูดคุยกับพ่อของตัวเองเสร็จสรรพก็เดินออกไปจากห้องรับแขกชั้นล่าง แม่ของเธอออกไปทำธุระข้างนอกกับแก๊งเพื่อนไฮโซ ส่วนพ่อก็นั่งพักผ่อนอยู่ในบ้านเพราะเกษียณแล้ว

“เฮ้อ.. ชีวิตฉันมันอะไรกันเนี่ย..”

ร่างบางยกมือขึ้นขยี้ผมอันยาวสลวยของตัวเองอย่างเหนื่อยหน่าย เธอเดินตรงเข้าไปในห้องครัวที่อยู่ห่างจากบันไดบ้านเพียงไม่ไกล

“แฮร่! จ๊ะเอ๋พี่ผิงงงงง!!”

“ว๊ายยยยยยย!!!”