Episode 2 | คนสวยขอเจิมหน้าสักหน่อย (1/2)

คฤหาสน์ผาเกล้าหาญ

“แขกคนสำคัญมาแล้วครับนาย!”

ตึกๆๆๆๆ

ประตูของห้องโถงที่ถูกเปิดออกตามมาด้วยเสียงทุ้มใหญ่ ความเยือกเย็นจากแอร์ตกกระทบกับผิวกายขาวนวล หญิงสาวที่ถูกฉุดรั้งร่างให้เดินตามไปค่อนข้างตัวสั่นเทา เธอเหลือบแววตาอันแดงฉานมองไปโดยรอบ

ที่นี่สวยเป็นบ้า..

มันเป็นคฤหาสน์ใหญ่คล้ายคลึงกับที่เธอเคยเห็นในหนังฝรั่ง ค่อนข้างจะออกแนวยุโรปเก่าแก่แต่ก็แฝงไปด้วยความโมเดิร์น มีม่านสีแดงกั้นรอบด้านละลานตา มันสูงเฉียดฟ้าไปถึงด้านบน

“อะ อึ่ก”

ความรู้สึกหวาดกลัวของเธอในตอนนี้ถูกลบเลือนด้วยอะไรบางอย่าง ซึ่งขนมผิงรู้สึกมาก่อนหน้าสักพักใหญ่แล้วหลังจากรถถูกเคลื่อนตัว เธอเหมือนจะเมารถเพราะกลิ่นน้ำหอมฉุนๆนั่น แถมผ้าที่มัดปากเธอก็ยังมีกลิ่นน้ำหอมผู้ชายติดอยู่

เธอทำท่าอยากจะอ้วกหลายรอบแต่ก็หักห้ามใจเอาไว้..

“มาเร็วดีนี่.. ว่าไงครับคนสวย”

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่กลางโซฟาเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร สายตาแสนน่าดึงดูดนั้นกำลังจ้องมองหญิงสาวที่ถูกแกะผ้าออกจากมือและปาก เขารู้ว่าเธอกลัวมากแค่ไหน แต่นั่นมันก็ยิ่งทำให้ผู้ชายอย่างมังกรชอบใจ

“ค..คุณเป็นใครคะ!? คุณสั่งให้ลูกน้องจับตัวฉันมาที่นี่ทำไม! เอ่อ แล้วฉันไปทำอะไรให้คุณเหรอ!!”

“ชู่วววว.. ใจเย็นๆก่อนสิครับ ให้ผมได้มีโอกาสแนะนำตัวก่อนได้ไหม คุณนี่ใจร้อนกว่าที่ผมคิดอีกนะครับ คุณขนมผิง..”

“นี่คุณรู้จักชื่อของฉันด้วยเหรอคะ”

ขนมผิงเริ่มยืนไม่ติดที่เมื่อได้ยินชื่อของเธอจากปากเขา ท่าทีกวนอารมณ์นี่ก็ด้วย เขามีรอยสักสีดำทะมึนตรงคอ บนร่างหนาสวมใส่เสื้อเชิ้ตสีดำ ใบหน้าหล่อเข้มได้รูป คิ้วดกดำ สันจมูกโด่งเล็กเรียว ปากเป็นกระจับน่าสัมผัส

“แน่นอนสิครับ ผมให้ลูกน้องสืบดูแป๊บเดียวก็รู้แล้วว่าคุณเป็นใคร หึ.. ผมชื่อว่ามังกรนะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”

“แต่ฉันไม่อยากรู้จักคุณค่ะ ปล่อยฉันกลับบ้านได้แล้ว! รถของฉันยังจอดอยู่ที่หน้าร้านขายดอกไม้อยู่เลยนะคะ”

หญิงสาวที่ค่อนข้างไม่ไว้วางใจเอ่ยด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ แม้ตอนนี้เธอจะกลัวจนตัวสั่นมากก็ตาม เพราะมีแต่ชายฉกรรจ์ยืนรุมล้อมเธอไปหมด จะขยับตัวทำอะไรก็คงลำบาก

“ครับ ผมรู้ เดี๋ยวผมจะให้คนเอารถของคุณมาไว้ที่นี่เอง เวลาที่คุณขับกลับบ้านจะได้สะดวก”

“น..นี่คุณ”

“พวกมึงจัดการด้วยแล้วกัน”

มังกรหันไปพยักหน้าให้กับลูกน้องเข้าใจ เพียงไม่นานนักกุญแจที่อยู่ในมือของบรรดาหนุ่มหน้าโหด มันก็หายลับไปพร้อมกับร่างกำยำ พวกเขาออกไปเอารถของขนมผิงมาที่นี่ตามคำสั่งเจ้านาย

“อ้อ.. ผมอายุสามสิบสี่ แก่กว่าคุณสองปี ยังไงก็เรียกผมว่าพี่ได้นะครับถ้าคุณสะดวก ผมมีอาชีพเป็นคนดูแลกิจการสินค้านำเข้ากับส่งออกน่ะครับ งานหลักอีกอย่างก็คือทวงหนี้ พอดีว่าผมชอบปล่อยให้คนกู้เงิน”

“พวกมาเฟียงั้นสิ..” ขนมผิงเอ่ยอย่างแผ่วเบา แต่ประโยคนั้นก็ดังไปเข้าหูของชายที่นั่งอยู่บนโซฟาใหญ่

“คงงั้นครับ ผมเป็นมาเฟีย แล้วก็เป็นเจ้าหนี้ของแฟนคุณด้วย”

“ว..ว่าไงนะคะ”

ก่อนความจริงจะถูกเอื้อนเอ่ยออกมาจนหมดเปลือก ชายหนุ่มร่างสูงที่เคยนั่งอยู่บนโซฟา เขาก็ลุกขึ้นยืนเหยียดกายเบาๆ สองขายาวก้าวเข้ามาหาเธอพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“แฟนของคุณชื่อวาโย คุณคบกับมันมาปีกว่า แต่พ่อแม่คุณไม่เคยรับรู้เรื่องนี้เลย ไอ้เวรนั่นมันเบื่อคุณแล้ว มันก็เลยขายคุณให้กับผมครับ นี่แหละคือความจริงที่คุณต้องรู้เอาไว้”

จังหวะนั้นเองที่ร่างกายของหญิงสาวแทบจะทรุดตัวลง หูทั้งสองข้างของเธออื้อจนไม่ได้ยินสิ่งใดอีก หัวใจที่เคยเต้นระรัวกลับปวดหน่วงขึ้นมาดื้อๆ ริมฝีปากบางเริ่มสั่นเครือไปด้วยความรู้สึกมากมาย

ผู้ชายที่เธอมอบหัวใจและทุกอย่างให้.. เขาขายเธอให้กับมาเฟียหน้าโหดคนนี้ โดยไม่ได้แคร์ความรู้สึกของเธอเลย นั่นแปลว่าที่ผ่านมาวาโยไม่ได้รักเธอสักนิดเดียว

“ม..ไม่.. อึ่ก ไม่จริง คุณกำลังโกหกฉัน”

“ผมมีหลักฐานยืนยันทุกอย่างครับ”

“…..”

“ทั้งคลิปที่ถูกถ่ายเอาไว้ตอนมันยื่นข้อเสนอ และก็หลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรด้วย”

“…..”

“คุณอยากจะดูไหมล่ะครับ คุณขนมผิง..”

มาเฟียหนุ่มหน้าโหดที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเลิกคิ้วขึ้นด้วยรอยยิ้ม เขาจ้องมองใบหน้าขาวซีดของหญิงสาวด้วยความแปลกใจ ทำไมตอนนี้เธอเหมือนกับคนที่ไม่มีเลือดมาเลี้ยงเลย ริมฝีปากนั้นก็แห้งเหือดเหมือนกับคนป่วย

วิ๊งงงงงงงง

อาการที่ปวดหัวเฉียบพลันถึงขั้นรุนแรงเริ่มเกิดขึ้น โดยสิ่งที่เธออัดอั้นตันใจมาตั้งแต่อยู่บนรถก็คืออาการเมาจนอยากอ้วก ร่างบางของขนมผิงที่ยืนแน่นิ่งรู้สึกเหมือนว่าโลกทั้งใบเริ่มเอียง มีบางสิ่งที่คาอยู่บริเวณลำคอเตรียมจะขย้อนออกมาในทุกวินาที

“นี่คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?”

“อึ่ก”

“ทำไมหน้าคุณซีดขนาดนี้ล่ะ รู้ความจริงแค่นี้ถึงกับจะป่วยเลย..”

พร๊วดดดด!!!

เฮือก..

ความจริงที่ไม่อาจเลี่ยงได้ในตอนนี้ก็คือบางอย่างจากปากของขนมผิง มันพุ่งออกไปจนปะทะเข้ากับใบหน้าหล่อๆนั่นอย่างจัง ทุกสายตาของลูกน้องในห้องโถงใหญ่ต่างจับจ้องมองภาพอันน่าสยดสยอง

“ช..เชี้ยยยยยยยย”

“เฮ้ย!!”

“นะ นายครับ..”

(**คำเตือนที่อาจจะไม่ทัน ห้ามรับประทานอาหารระหว่างอ่าน**)

ของเหลวสีขุ่นที่ผสมเนื้อบางอย่างเปรอะเปื้อนไปทั่วทั้งหน้าของมังกร มันลามไปจนถึงคอ แฉะชื้นทั่วเสื้อเชิ้ตสีดำทะมึนนั่น คงไม่ต้องบอกว่าเหตุการณ์นี้สร้างความช็อกให้กับทุกคนขนาดไหน เพราะเจ้าตัวที่ถูกกองทัพอ้วกเจิมหน้า เขาก็ยืนแน่นิ่งเหมือนกับวิญญาณได้หลุดออกจากร่าง

“ค..คุณ!! เอ่อ.. ฉันขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ..”

ขนมผิงรีบเดินเข้าไปใกล้กับผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ มาเฟียสุดโหดคนนี้แทบจะไม่กะพริบตาด้วยซ้ำ เขาคงจะอยู่ในอาการช็อกจนสติหลุด ร่างหนากำยำยังคงยืนแน่นิ่งโดยไม่เอามือขึ้นมาหยิบเศษอะไรออกจากหน้าทั้งนั้น

“ฮือออ ฉันจะทำยังไงดี ขอโทษค่ะคุณ!”

“นายครับ! นายไหวไหมครับ!!”

“กูว่ารีบพานายไปล้างเนื้อล้างตัวก่อนเหอะ!”

“มึงไปเรียกแม่บ้านมาทำความสะอาดเร็วเข้า!!”

“คือว่าฉัน.. ฉันเมารถค่ะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะอ้วกใส่หน้าของคุณเลยนะคะ!! ฉันสาบานได้ ฮือออ ฉันขอโทษ..”

หญิงสาวที่ยืนอยู่เคียงข้างเอ่ยพลางก็พยายามจะเอามือไปเช็ดของเหลวออกให้กับเขา แต่ใบหน้าที่แน่นิ่งนั้นก็ทำให้เธอใจไม่ดี มังกรไม่ได้หันมาตอบรับลูกน้องแม้แต่คนเดียว หลังจากนี้ขนมผิงอาจจะเละคามือเขาก็เป็นได้..

“ฮือออ คุณพูดอะไรหน่อยสิคะคุณ!! ได้ยินคำขอโทษจากฉันไหมคะเนี่ย ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆค่ะ จะให้ฉันกราบเลยก็ได้ อะอึ่ก..”

“เฮ้ยๆๆๆ คุณขนมผิง! คุณอย่าอ้วกอีกนะครับ!! ห้องน้ำอยู่ข้างนอกโน่นครับ!!”

“กูว่ามึงรีบพานายหนีเหอะ! ไม่งั้นได้โดนเจิมหน้าอีกรอบแน่”

“ฉ..ฉันขอโทษค่ะ!!”