ตอนที่ 3

“ฉันเหนื่อยเหลือเกินในโลกนี้ไม่มีใครรักฉันเลยสักคนเธอช่วยใช้ชีวิตแทนฉันที” 

“คุณเป็นใครคะ แล้วพูดเรื่องอะไร” 

“ใช้ชีวิตแทนฉัน ใช้ชีวิตแทนฉัน ไปใช้ชีวิตแทนฉันที!!” 

 “เฮือก!” 

ฉันลืมตาขึ้นพร้อมกับรีบขยับตัวลุกนั่งแล้วสูดอากาศหายใจเข้าปอดอย่างรวดเร็ว เมื่อฉันฝันถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่มีหน้าตาสวยงามมาก สวมใส่ชุดกี่เพ้าสีแดงแต่เนื้อตัวของเธอเปียกปอนไปด้วยหยดน้ำกำลังเดินเข้ามาร้องไห้ฟูมฟายพร้อมยกมือเขย่าตัวของฉันอย่างแรง ก่อนที่ฉันจะถูกเธอผลักจนตัวลอยและสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ

“นี่ฉันฝันไปเหรอ ฉันรอดตายใช่ไหม”

ฉันบ่นพึมพำขึ้นเมื่อได้สติพร้อมกับกวาด สายตามองไปยังรอบๆห้องพักคนไข้ ภายในโรงพยาบาลด้วยความสงสัย

ภาพเหตุการณ์ตกน้ำของฉันก็ฉายแวบเข้ามาในหัวรวมทั้งภาพของผู้หญิงคนนั้นก็ปรากฎแทรกซ้อนขึ้นมาเช่นกัน

“เธอเป็นใครนะ อือ ปวดหัวจัง”

ฉันยกมือกุมหัวของตัวเองด้วยความมึนงงและสับสน พลันสายตาเหลือบมองไปเห็นมือเรียวสวยก็ต้องร้องออกมาด้วยความแปลกใจ “นี่มันไม่ใช่มือของฉันหนิ”  

ฉันเอ่ยขึ้นและรีบก้มสำรวจมองตัวเองก็ถึงกับตะลึงเข้าไปอีก เมื่อรูปร่างของฉันที่เคยอ้วนกลม มีพุงยื่นนำหน้านมของตัวเอง ตอนนี้กลับกลายเป็นคนที่มีรูปร่างผอมบาง หน้าท้องแบนราบ แขนขาเรียวเล็ก จนฉันต้องร้องอุทานออกมาเสียงดังด้วยความตกใจทันที

“เฮ้ย!! นี่ฉันเป็นใครอ่ะ!!!”  

ฉันยกมือจับใบหน้าของตัวเองรวมทั้งหน้าท้องแบนราบด้วยความแปลกใจ ก่อนจะได้ยินเสียงคนเปิดประตูห้องพักคนไข้เข้ามาทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นและหันไปมองแทบจะทันที 

“แกร๊ก...”

“เฟยหลง” นักธุรกิจมาเฟีย ผู้ที่ทรงอิทธิพลระดับประเทศ ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าอันแสนหล่อเหลา ดวงตาฉายแววดุและแฝงไปด้วยกลิ่นอายสังหารและความเย็นชา 

เขาเป็นคู่หมั้นของหลินหลิน ลูกสาวคนโตของท่านเจ้าสัววีระ ผู้ค้าขายข้าวและส่งออกอาหารแห้งที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ เปิดประตูห้องพักคนไข้แล้วเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงข้างเตียง โดยที่สายตาจ้องมองไปยังหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันทันที 

“เฮอะ!!ฉันคิดไว้แล้ว ว่าผู้หญิงร้ายกาจอย่างเธอ มันก็แกล้งเสแสร้งเรียกร้องความสนใจแต่ฉันนึกไม่ถึงเลยจริงๆว่าเ ธอจะกล้ากระโดดลงไปในแม่น้ำแบบนั้น!! “

“คุณเป็นใครคะ?” ฉันเอ่ยถามขึ้นแล้วจ้องมองไปยังผู้ชายตรงหน้าด้วยความสงสัย 

 ” จมน้ำจนจำหน้าของฉันไม่ได้แล้วเหรอ หลินหลิน”  

“อ๊ะ...เธอเป็นใครกันแน่!! อือ..ปวดหัวจัง..โอ๊ย..”

ฉันไม่สนใจคำพูดของผู้ชายตรงหน้าอีกต่อไป เมื่อภาพของผู้หญิงคนนั้นในความฝันกับผู้ชายตรงหน้ากำลังฉายแวบเข้ามาในหัวของฉันอีกครั้ง

“เธอเป็นอะไร” เฟยหลงพูดถามและจ้องมองไปยังคู่หมั้นของตัวเองด้วยความสงสัยในทันที

“คุณคะ ช่วยฉันด้วย ฉันปวดหัวมากเลย โอ๊ย...มันเหมือนจะระเบิดออกมาแล้ว”

ฉันเงยหน้าสบตามองผู้ชายตรงหน้าด้วยแววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดพร้อมยกมือขึ้นมาจับที่แขนแกร่งของเขาเพื่อขอความช่วยเหลือก่อนที่สติของฉันจะดับวูบลงไปอีกครั้ง 

“อี้หยาง!! ไปตามหมอมาให้ฉันเดี๋ยวนี้”

เฟยหลง ร้องตะโกนเรียกเลขาส่วนตัวที่ยืนรออยู่หน้าห้องเสียงดังลั่น ก่อนจะก้มมอง หลินหลิน คู่หมั้นของตัวเองที่นอนสลบแน่นิ่งอยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วยแววตาเต็มไปด้วยความวูบไหว

 เมื่อนึกถึงดวงตากลมโตอันแสนเจ็บปวดและเอ่อล้นไปด้วยคราบน้ำตาเมื่อสักครู่นี้ โดยใช้เวลาไม่นานคุณหมอและพยาบาลก็เปิดประตูเดินเข้ามาตรวจอาการของเธออย่างรวดเร็ว 

#หลายชั่วโมงต่อมา

ฉันเริ่มรู้สึกตัวและลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่ฉันสลบไปก็เริ่มเห็นภาพเหตุการณ์ของเธอคนนั้นฉายวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่หลายรอบราวกับต้องการสื่อสารให้ฉันรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

“หลินหลิน” ผู้หญิงที่มีชื่อเดียวกันกับฉัน แต่เธอคนนี้มีใบหน้าสวยงามราวกับเทพธิดาแต่กลับถูกผู้คนรอบกายของเธอต่างรังเกียจและเอือมระอา ไปกับความเอาแต่ใจแบบลูกคุณหนูที่ขี้เหวี่ยงขี้วีน ชอบอาละวาดโวยวายกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ขัดใจเธอ

จนไม่มีใครอยากเข้าใกล้และจริงใจกับเธอเลยสักคนและเรื่องราวที่ฉันได้เห็นทำให้ฉันมั่นใจแล้วว่าฉันได้ตายจากอีกโลกหนึ่งไปแล้วและวิญญาณของฉันก็เข้ามาสิงอยู่ในร่างของผู้หญิงคนนี้ 

“เฮ้อ.... นี่มันคงจะไม่เหมือนในนิยายที่ฉันเคยอ่านแบบข้ามภพมาอย่างนั้นหรอกนะ” ฉันพูดพึมพำกับตัวเองเบาๆก่อนที่สายตาจะหันไปมองผู้ชายที่กำลังนั่งหลับอยู่บนโซฟาขนาดใหญ่

 ” เฟยหลง” คู่หมั้นที่แสนเกลียดชังหลินหลินโดยที่เขาถูกบังคับให้หมั้นกับเธอเพียงเพราะต้องทำตามข้อตกลงของครอบครัว เพื่อจะได้สืบทอดกิจการทั้งหมดของตระกูล ทั้งที่ตัวเขาเองก็มีผู้หญิงที่เขารักและหมายปองอยู่แล้ว อย่าง “เหมยลี่” สาวน้อย เรียบร้อยพูดจาอ่อนหวานและแสนบอบบาง น่าทะนุถนอม

ที่มักจะโดนหลินหลินกลั่นแกล้งเพราะ ความอิจฉาที่ถูกแย่งความรักไปจากผู้ชายของเธอ

ฉันค่อยๆ ขยับตัวและก้าวลงจากเตียงคนไข้ เพื่อจะเดินไปยังห้องน้ำเพราะอยากรู้ว่าหลินหลินตัวจริงหน้าตาจะเหมือนในความฝันของฉันไหม 

ฉันเดินมาหยุดยืนที่หน้ากระจกด้วยความตื่นตะลึง เมื่อเห็นใบหน้าอันสวยงาม ดวงตากลมโตและรูปร่างผอมบางตัวเล็ก รวมทั้งผิวพรรณเปล่งปลั่งสุขภาพดี ฉันกวาดสายตามองไปยังเรือนร่างแสนบอบบางด้วยแววตาเต็มไปด้วยความหลงใหลก่อนจะยกมือขึ้นมาสัมผัสลงที่ใบหน้าของตัวเองราวกับไม่อยากจะเชื่อสายตา พร้อมเลื่อนมือมาวางทาบลงบนหน้าอกที่มันเด้งใหญ่เกินตัวจนล้นมือ

“ตัวเล็กขนาดนี้ แต่นมใหญ่เอาเรื่องสุดๆ ไปเลยอ่ะ “

ฉันพูดคนเดียวในกระจกด้วยรอยยิ้มทะเล้น พร้อมกับบีบหน้าอกใหญ่ๆของตัวเองเล่นอย่างมันมือ ก่อนจะต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเข้มเอ่ยดังขึ้นมาจากทางหน้าประตู

“เธอกำลังทำอะไร หลินหลิน”

เฟยหลง เอ่ยถามหลินหลิน ด้วยแววตาเต็มไปด้วย ความแปลกใจเมื่อเห็นเธอกำลังบีบคลึงหน้าอกตัวเองไปมา พร้อมกับยิ้มหวานในกระจกราวกับผู้หญิงโรคจิต

“คุณเปิดประตูเข้ามาได้ไงอ่ะ ไม่มีมารยาท” ฉันพูดขึ้นและยกมือเท้าสะเอวอย่างคนลืมตัวโดยที่สายตาจ้องมองไปยังผู้ชายตรงหน้าด้วยแววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

 “เมื่อกี้เธอด่าฉัน??”

เฟยหลง ถึงกับเอ่ยถามย้ำขึ้นมาอีกครั้งและสบตามองกับหลินหลินด้วยความแปลกใจ 

“ก็ใช่นะสิ ยืนกันอยู่สองคนจะให้ฉันด่าตัวเองหรือยังไง ประสาท!!” 

“นี่เธอ!!”  เฟยหลงถึงกับพูดอะไรไม่ออก เมื่อสายตาเผลอเหลือบมองไปยังหน้าอกของคู่หมั้นตัวเองที่มันใหญ่จนล้นออก ทำเอาเขาถึงกับบ่นพึมพำขึ้นมาในใจเบาๆ “ตัวเล็กซ่อนรูปชะมัด” 

“โดนด่าแล้วยังยืนอยู่อีก รีบเดินออกไปสิ ฉันจะทำธุระส่วนตัวหรือว่าคุณอยากจะยืนดูฉันแก้ผ้า ฉันก็ยินดีมากๆเลยนะคะ คุณเฟยหลง”

ฉันพูดขึ้นแล้วค่อยๆก้าวเดินเข้าไปใกล้ผู้ชายตรงหน้าที่กำลังทำหน้าเอ๋อใส่ฉันด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะยกมือกระตุกปมของเสื้อคนไข้ออกอย่างช้าๆ

“นี่เธอจมน้ำ จนสมองกลับไปแล้วหรือไง ถึงทำให้เธอเป็นผู้หญิงไร้ยางอายแบบนี้ หลินหลิน” 

เฟยหลง พูดตอบออกมาเสียงเข้ม เพื่อเก็บอาการเลิ่กลั่กของตัวเองไว้อย่างเงียบๆเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาโดนเธอพูดจาต่อว่าจนเขารู้สึกใจเต้นแรงระรัวให้กับคู่หมั้นของตัวเองอย่างนึกแปลกใจ

“อือ ฉันมันไร้ยางอาย ไร้สมอง ไร้สติ แต่ฉันก็สวยมากเผื่อนายจะลืม และตอนนี้นายด่าฉันเสร็จแล้วก็เดินออกไปสิหรือจะยืนดูฉันแก้ผ้าจริงๆ ฉันก็ไม่ติดนะ” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้กับเฟยหลงอย่างล้อเลียนในทันที 

“ฉันก็ไม่ได้อยากจะอยู่กับเธอนานๆหรอกนะ”

เฟยหลง พูดจบก็รีบหันหลังเดินออกจากห้องน้ำ แล้วมานั่งลงบนโซฟาด้วยความรู้สึกหงุดหงิดใจตัวเอง “นี่เขาเป็นบ้าอะไร ทำไมหัวใจถึงเต้นแรงแบบนี้”

ฉันยืนมองเฟยหลงเดินออกจากห้องน้ำไปอย่างเร่งรีบก่อนที่ฉันจะหันกลับมามองตัวเองอีกครั้งในหน้ากระจกพร้อมกับเอ่ยขึ้นมาเบาๆ

 “ในเมื่อบนโลกนี้มีแต่คนไม่น่ารักกับเธอ ฉันนี่แหละจะใช้ชีวิตใหม่ให้มีแต่คนรักเธอเอง หลินหลิน!!”