Masuk“เอางั้นหรอ ไอ้เวย์!” ของขวัญเอ่ยก่อนจะหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย“อันนี้มากไป เดี๋ยวตบด้วยดุ้นปากแตก!”“เหอะ! ดุ้นแค่นั้นทำอะไรอีขวัญไม่ได้หรอก!!”“ปากดี โดนจุกปากและอย่ามาขอร้องก็แล้วกัน”“คงไม่มีวันนั้นหรอกค่ะเฮีย” คิ้วหนากดเข้าหากันแน่นกับคำพูดที่ชวนสงสัย“ทำไม? จะมีผัวใหม่หรอ”“มีได้หรอ?”“ถามจริงๆนะ อยากมีจริงๆ หรอผัวหลายคนเนี้ย”“ใช่ค่ะ! อยากมาก” เขารู้สึกหงุดหงิดที่เธอพูดคำนั้นออกมา เพราะอะไรก็ไม่รู้แต่เขาไม่อยากให้ใครได้เชยชมหรือลิ้มลองรสชาติของเธอ เพราะเธอเป็นเมียของเขาคนเดียวและเขามีสิทธิ์แค่คนเดียวเท่านั้น!!ฉันไม่ค่อยจะเข้าใจกับผู้ชายตรงหน้าเลยสักนิด อยู่ๆมาทำท่าทางหงุดหงิดอะไรของเขาก็ไม่รู้ หรือว่าหึง! ไม่สิๆ อย่าเข้าข้างตัวเองขนาดนั้นรู้ว่าสวยมากกก แต่ฉันรู้สึกอย่างหนึ่งกับคนตรงหน้า…รู้สึกหมั่นไส้มากๆ อยากจะหยุมหัวสุดๆ แต่ตาของฉันมันก็ชอบหลุดโฟกัสใบหน้าตลอดเพราะอะไรล่ะ! ก็อีตาบ้านี้เล่นปลดกระดุมจนเห็นซิกแพกเป็นลอน กล้ามแน่นสุดๆ หื้ม! อาหารตาชั้นดีเกรดพรีเมี่ยม อร๊าย! เดี๋ยว!...นี่ผัวตัวเอง โชคดีสุดๆ“ยิ้มอะไรของเธอ?” เสียงเข้มปลุกเธอตื่นจากภวังค์ความคิดทันที “เป็นอะไร? ยิ้มแ
“แค่เมีย! ไม่ใช่แม่สักหน่อย” เขาเน้นคำพูดก่อนจะยกเหล้าขึ้นมาเทลงคอ“ใช่ค่ะแค่เมียเขา พี่ครามนี่หน้าตาหล่อนะเนี้ยมีเมียรึยังคะ?” ของขวัญเอ่ยด้วยใบหน้าระรื่น แต่สายตาที่จ้องเขม็งของรันเวย์ก็ไม่ได้มีผลอะไรกับเธอสักนิดเดียว“ยังครับ พี่ก็หาอยู่เหมือนกัน”“สนใจมาเป็นสามีหนูมั้ยคะ” แปะ! ฝ่ามือหนาของคนด้านข้างตีลงมายังหน้าผากเล็ก ตาเล็กหันขวับไปมองคนข้างๆทันที“ไอ้โรน้องสะใภ้มึงนะนั่น” อาร์มเอ่ย“กูว่ารันเวย์เจอของจริงว่ะ” ครามเอ่ยก่อนจะเหลือบไปมองร่างเล็ก“ของจริงอะไรของพวกมึง กูด่าคำเดียวก็ร้องล่ะ” เขาเอ่ยด้วยท่าทางขรึมวางมาดจนคนที่มองมาหลุดขำเพราะการกระทำที่ดูออก“เฮียน่ะหรอคะ แต่วันนั้น…อื้อ!” อยู่ๆ เธอก็ถูกเขากระทำอย่างไม่คาดคิด รันเวย์กลัวเธอหลุดพูดประโยคที่จะสร้างความอายให้กับเขาจึงปิดปากเธอด้วยปากของเขาพร้อมกับเหล้าที่เขากรอกเข้าไปในปากของเธอ อึก! เธอกลืนมันลงไปอย่างห้ามไม่ได้ ตาเล็กจ้องมองนัยน์ตาคมที่หลี่มองเธอด้วยสายตาคาดโทษ ก่อนที่เขาจะปล่อยริมฝีปากของตัวเองออกจากเธอ คนตัวเล็กนั่งนิ่งด้วยความตกใจที่ถูกรุกอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว“มึงรีบอะไรขนาดนั้นว่ะ เมียมึงช็อกแล้วนั่น”“มึงก็พูดไป
ร่างบางในชุดเจ้าสาวที่ยืนมองตัวเองผ่านหน้ากระจกวันนี้เธอได้เป็นเจ้าสาวเต็มตัวใบหน้าถูกแต่งแต้มเครื่องสำอางราคาแพง รอยยิ้มถูกผ่ายออกมาเล็กน้อยความฝันที่เธอเคยวาดไว้กับการได้ใส่ชุดเจ้าสาวสวยๆเหมือนดั่งเจ้าหญิงวันนี้เธอได้เป็นแล้ว“เสร็จยังคะพี่ขวัญ?” เสียงใสของมิราเอ่ยถาม“เสร็จแล้วค่ะ” ของขวัญตอบ“สวยมากเลยค่ะพี่ขวัญ” มาลีเอ่ยพร้อมกับเดินเข้าไปจับกุมมือของพี่สะใภ้“ขอบคุณนะไปกันเถอะ” ของขวัญเอ่ยก่อนจะชวนพวกเธอออกไปยังด้านนอกเมื่อถึงเวลาพิธีทั้งหมดผ่านไปอย่างรวดเร็วทุกๆคนคอยช่วยบอก คอยจัดการทุกอย่างให้กับงานนี้โดยเฉพาะมินตราที่รักและเอ็นดูลูกสะใภ้คนนี้มากๆ เธอได้แต่จ้องมองลูกชายและลูกสะใภ้ที่ยิ่งดูก็ยิ่งเหมาะสมกันมาก มินตราคิดไม่ผิดที่จะเลือกเธอมาเพราะเธอจะทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้น รันเวย์อาจจะเป็นคนเอางานเอาการ ทำดีทุกอย่างแต่สิ่งที่เขาไม่ได้เรื่องคือเลยคือการเที่ยวที่ไม่รู้จักการดูแลตัวเอง ไม่เคยที่จะห่วงสุขภาพตัวเอง ทั้งกิน ทั้งดื่มและเที่ยวผู้หญิงไม่เว้นแต่ละวันซึ่งต่างจากโรมันเป็นอย่างมากฉันรู้สึกโชคดีอย่างบอกไม่ถูกแม้ว่าตัวเองจะไม่เคยได้รู้สึกรักเขาผู้ชายที่เป็นเจ้าบ่าวในวันนี้เพรา
“สวยมากค่ะคุณแม่ แต่มันจะเข้ากับหนูหรอคะ?” ฉันถามออกไปเมื่อรู้สึกว่ามันดูหรูหราเกินไปแทบจะไม่เหมาะกับผู้หญิงอย่างฉันเลยก็ว่าได้“ของขวัญหนูเหมาะกับชุดนี้ที่สุดแล้วลูก แม่เป็นคนออกแบบเพื่อหนูนะอย่าคิดว่าตัวเองไม่เหมาะกับสิ่งดีๆ สิลูก หนูยิ้มมันออกมาเยอะนะแม่ชอบเห็นรอยยิ้มที่สดใสของหนูมากกว่านะคะ” ประโยคที่ฉันแทบจะไม่เคยได้รับจากใครมันทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีค่ามากแค่ไหน ฉันรีบโผลเข้ากอดคุณแม่ทันทีมันอบอุ่นมากจริงๆ สำหรับเด็กที่ไม่เคยได้รับสิ่งดีๆ จากใครเลยแต่ตอนนี้ฉันได้รับมันแล้ว“ขอบคุณมากๆ นะคะที่ดีกับหนูมากขนาดนี้” ผมฉันถูกลูบเบากับความรู้สึกที่อ่อนโยน “หนูไม่เคยได้รับมันเลย หนูสัญญาจะทำตัวให้ดี ให้สมกับที่คุณแม่รักและเอ็นดูหนูค่ะ สัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้หญิงคนนี้ค่ะ”“แม่รู้แล้วอย่าร้องนะรีบไปลองชุดเร็วลูก ลูกด้วยนะเวย์ไปพร้อมน้อง”“ครับ” ฉันหันไปสบตาเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจไม่รู้ว่าเพราะอะไรฉันถึงได้รู้สึกแปลกๆ กับนัยน์ตาที่เขาจ้องมองมาก็ไม่รู้มันดูอ่อนลงจนฉันสัมผัสได้ฉันเข้ามาอยู่ภายในห้องลองชุด มันเหมือนฝันเลยจริงๆ มือของฉันไล่ลูบเนื้อผ้าอย่างหลงใหลก่อนจะจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเ
“อุ๊ย! ฮะ เฮียเวย์ทำไมตาเขียวแบบนั้นล่ะคะ?” ควีนเอ่ยทักพี่ชายเมื่อเห็นสภาพเขียวช้ำที่เบ้าตา“เดินชนประตูมาน่ะค่ะ” เขาตอบน้องสาวก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่“เดินชนประตูหรือเดินไปชนหมัดใคร?” เสียงเข้มของผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะสะใจแปลกๆ“ป๊าเดาถูกซะด้วย” โรมันเอ่ยก่อนจะเดินมานั่งลงข้างๆ น้องชายฝาแฝดเขายกยิ้มก่อนจะปล่อยขำออกมา“รันเวย์ตาลูกเป็นอะไร?” โรมที่เข้ามาถึงกับต้องเดินมาจับดู“โอ๊ย! แด๊ดครับผมเจ็บ!” รันเวย์ร้องลั่นเมื่อโรมยื่นไปแตะเบ้าตาที่เขียวช้ำของเขา “หยุดเลยครับ หยุดถามเรื่องเบ้าตาผมสักที” เขารีบเบรกคำถามของผู้ที่กำลังจะเข้ามาใหม่ทันที ทุกคนต่างพากันขำยกโต๊ะอาหารร่วมถึงแม่ตัวดีที่เป็นคนทำ“ขำอะไรของเธอ อยากโดนลักหลับอีกใช่มั้ย?” เขาหันไปเอ่ยกับของขวัญด้วยท่าทางหงุดหงิด“เอาซิถ้านายไม่อยากตาเขียวอีกข้าง เจ็บมากมั้ยคะคุณว่าที่สามี น่าฉงฉานจังเยย” ใบหน้ายียวนทำเขาขบกรามแน่น ‘สักวันเธอจะต้องจำนน!’“ปากดีไปเถอะ!”“เอาพอๆ กินข้าวก่อนเย็นหมดแล้ว วันนี้หนูขวัญเป็นคนทำทุกอย่างเลยลองชิมดูสิตาเวย์” มินตราเอ่ยปรามก่อนจะบอกลูกชายตัวเองให้ลองชิมฝีมือของว่าที่ลูกสะใภ
“เสร็จดิ หื้อ! มันใช่เวลามั้ย ห๊ะ!”“อยากเป็นเมียฉันแค่นี้ยังทำไมได้ แต่งงานกันไปฉันคงอด หึ้ย! จะมีเมียทั้งทีทำไมต้องเป็นแบบนี้ว่ะ!” รันเวย์เอ่ยก่อนจะพยายามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่มือหนาก็ยังคงกุมหน้าท้องของตัวเองอยู่“เป็นแบบนี้? แบบไหน?”“แบบนี้ไงทำตัวเป็นม้าดีดกะโหลก ไม่มีความเป็นผู้หญิงสักนิด จำไว้นะอย่าพลาดก็แล้วกัน”“ไม่มีทางฉันไม่มีทางพลาดกับคนอย่างนายแน่ๆ”“นี่ขนาดไม่พลาดนะฉันยังได้เป็นคนแรกของเธอ แม่สาวบริสุทธิ์ แต่เมื่อกี้เธอเสร็จนะ” รอยยิ้มกระตุกขึ้นบนใบหน้าก่อนจะเดินออกไปจากห้องทันที “เชี้ย!” เสียงอุทานของร่างสูงดังขึ้นพร้อมกับท่าทางตกอกตกใจ เมื่อเห็นของขวัญจึงรีบหันกลับมามองหน้าห้องตัวเองทันที“ไอ้บ้าเอ่ย! แกมาทำอะไรตรงนี้ว่ะ?” รันเวย์เอ่ยถามคนตรง ที่ยืนทำหน้านิ่งอยู่ไม่ห่าง“เฮียโรมาทำอะไรตรงนี้คะ?” เสียงหวานเอ่ยถาม ท่าทางที่ทำตัวเหมือนสาวน้อยของเธอทำให้คนตัวสูงด้านข้างเบะปากอย่างรู้สึกหมั่นไส้ที่กับเขาทำตัวก้าวร้าวเอะอะถีบเอะอะด่า ทีกับพี่ชายฝาแฝดของเขาทำตัวเล็กตัวน้อย“พอดีพึ่งกลับมาจากข้างนอกได้ยินเสียงเอะอะเลยมาดูน่ะ แล้วแกมาทำอะไรที่นี่” เขาตอบเธอก่อนจะหันมาถามน้อง







