Share

ตอนที่3

last update Tanggal publikasi: 2024-12-18 12:53:22

ฝ่าบาทที่ถือดาบขึ้นมาจี้ตรงแผ่นอกทำให้ฉันเดินเข้าไปใกล้ปลายดาบที่แทงเข้ามาเลือดซิบเล็กน้อยบรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองกลับเย็นเฉียบลงในชั่วพริบตา

"ขอร้องพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท ได้โปรดลดดาบลงด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

เสียงของท่านพี่ซีซาร์พูดขัดจังหวะก่อนที่คมดาบจะได้สัมผัสกับฉัน

"วันนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของเลดี้ไลล่า... อย่าให้เลือดมาเปื้อนงานในวันนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ"

เขาลดดาบลงทันทีเมื่อท่านพี่พูดจบ มือของฉันที่กำแน่นจิกเข้าไปในเนื้อค่อยคลายออก

"ถือว่าข้าเห็นแก่เจ้าแล้วกันนะซีซาร์"

ท่านพี่ยกแขนขึ้นข้างขวาทับแขนข้างซ้ายโค้งตัวให้ฝ่าบาทเป็นสัญลักษณ์ในการเคารพ

"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท"

ภายในแววตาที่เขามองมาที่ฉันเหมือนยังมีความโกรธแค้นอยู่ในดวงตาของเขา ฝ่าบาทเดินเข้ามามือมาแตะที่คางให้เงยหน้าขึ้นสายตาที่เย็นชาราวกับน้ำแข็ง

"แววตาของเจ้าดูเหมือนแข็งกร้าว ทั้งที่เมื่อก่อนจะหลบหน้าข้าเสมอแต่ตอนนี้กลับมองหน้าข้าอย่างไม่เกรงกลัวอะไรเลย"

"..."(กลัวสิใครไม่กลัวนี่กลั่นจนจะฉี่ราดอยู่แล้ว)

ไลล่าที่เดินเข้ามาเกาะแขนของฝ่าบาททำให้เขาเดินไปประทับบน บัลลังก์สายตาก็ยังจ้องมายังที่ฉันอยู่

"เริ่มพิธีฉลองได้" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ท่านพี่ซีซาร์หันมามองฉัน "อย่าทำอะไรเสี่ยงแบบนี้อีก ถือว่าพี่ขอละกัน ถ้าไม่อยากเห็นฝ่าบาทอยู่กับไลล่าก็ออกไปเดินเล่นข้างนอกในรถม้ามีผ้าทำแผล น้องไปก่อนเดี๋ยวพี่ตามไป"

ดวงตาของท่านพี่ที่มองฉันด้วยความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด ฉันพยักหน้าก่อนจะเดินออกจากห้องโถงไปมันเป็นความรู้สึกโล่งใจสุดๆ พอเดินออกมาจากเลี้ยงก็ทรุดตัวลงทันที

"โห ไม่คิดว่าตัวฉันจะบ้าบิ่นเหมือนกันนะ ไปทำให้เขามาแทงที่หน้าอก พอรู้สึกก็เจ็บเหมือนกันนะเนี่ย" มือปาดเหงื่อที่ไหลบนใบหน้าของตัวเอง

"แต่เนื้อเรื่องเปลี่ยนที่จริงไม่มีฉากที่ฝ่าบาทเอาดาบมาจี้คอเซเรน่า กลายเป็นว่าฉันเข้ามาในนิยายเนื้อเรื่องได้เปลี่ยนไปเหรอ โถ่ชีวิตฉันจะรอดจนจบเรื่องนี้ได้ไหมเนี่ย" น้ำเสียงเศร้าสลด

พอได้ดูรอบๆ แล้วไม่เห็นราชาและราชินีเพราะประเทศคัสเซิลนาร์ทอันดาดอร์ร่าห์ คือแบ่งเป็นสองประเทศในการปกครองราชายกประเทศนี้ให้ฝ่าบาทได้ลองปกครองเพียงแค่ห้าเดือนเขาก็ทำให้ทุกอย่างเจริญรุ่งเรืองผู้คนมีกินมีใช้ไม่ขาดมือไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามแต่กฎของที่นี่ก็เข้มงวดในการตรวจสอบเช่นกัน แล้วทำไมถึงมีการขายของเถื่อนถึงที่หลุดรอดสายตาจากฝ่าบาทมาได้กันนะ  ต้องมีใครสักคนที่ใช่ตราของฝ่าบาทผ่านการตรวจสอบ

ก้าวเดินช้าๆ เรื่อยๆ กลับเจอสวนในเรือนกระจกมือเปิดเข้ามาพื้นเป็นกระเบื้องสีฟ้าขาวสลับกันมีเก้าอี้อยู่ใกล้น้ำพู่มองดูดีๆ มีแต่ดอกกุหลาบสีน้ำเงิน ชมพู สีขาว ประดับด้วยผงสีทอง ขาย่างเดินมานั่งถอนหายใจเงยหน้าขึ้นเป็นกระจกใสทำให้เห็นดวงจันทร์ที่ส่องประกายสว่างไสวลงมาในสวนดอกไม้ในยามค่ำคืนงดงามทันใดนั้นกลับมีเสียงของชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้น...

"เลดี้เข้ามาทำอะไรที่นี่?"

เสียงทุ้มพูดขึ้นจากความมืดทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัวหันไปมองตามเสียงใบหน้าคมคายภายใต้แสงจันทร์ปรากฏขึ้นสีผมไวน์ ดวงตาสีโทแพซ (สีฟ้า) ผิวเข้มใบหน้าหล่อตัวสูงหุ่นล้ำใส่ชุดสีดำมีผ้าพาดไหล่สีแดง ตราประจำตระกูลสายตาเหลือบเห็นถุงมือสีดำรูปเหยี่ยว นั้นทำให้ฉันรับรู้ได้ในทันทีว่านั้นคือดยุกเฟนิสร่า เซเรน พระรองของเรื่องนี้ที่แอบชอบไลล่าแต่กลับไม่เคยพูดออกมาเหมือนท่านพี่เลยสองคนนี้น่าจะเหมาะอยู่ด้วยกันจริงๆ 

อะไรจะเก็บไว้ลึกสุดใจขนาดนี้ เขาเป็นคนยิ้มง่ายมากยกเว้นกับฉัน ในนิยายดยุกไม่ชอบนิสัยของเซเรน่ามากที่สุดที่เอาแต่ใส่ร้ายและทำร้ายไลล่าอยู่เสมอ แล้วตอนนี้ล่ะในเมื่อมันไม่เป็นไปตามนิยายเขายังจะยิ้มให้ฉันไหม ฉันรีบโค้งตัวทำความเคารพเขา

"เอ่อ...ฉันแค่มาเดินเล่นชมจันทร์เท่านั้นค่ะ!"

ฉันตอบตะกุกตะกักประหม่าอย่างบอกไม่ถูกที่ดยุกจับจ้องมายังที่ฉัน

"งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ เชิญท่านดยุกตามสบาย" ขาที่กำลังจะก้าวเตรียมเดินจากไป

"เลือดออก!" ดยุกเอ่ยขึ้น และชี้มาที่แผ่นอกของฉันน้ำเสียงเรียบๆ ที่พูดกับฉัน

ฝีเท้าชะงักมองตามสายตาของดยุกตาโตขึ้นด้วยความตกใจหน้าอกของฉันมีเลือดไหลเยอะขนาดนี้ตั้งแต่ตอนไหนคิดว่าออกนิดเดียวแต่นี้ทำให้ฉันเลือดหมดตัวเลยได้เลยน่ะและยังมีมือที่เลือดไหลอีก

ฉันยกมือขึ้นมาดูบาดแผลไม่ได้ลึกมากแต่เลือดก็ยังไหลไม่หยุดฉันกัดริมฝีปาก มันเจ็บแสบขึ้นมาทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เจ็บอะไรเลย

"เลือดไหลขนาดนี้ไม่รู้ตัวเลยหรือไง เดินตามข้ามา" ดยุกพูดพร้อมกับเดินนำไปยังที่ศาลาเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ไม่ไกล

ใต้ศาลาเล็กแห่งนั้นมีกล่องเครื่องมือปฐมพยาบาลวางอยู่บนโต๊ะดยุกเฟนิสร่า ผายมือเชื้อเชิญให้ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ก่อนที่เขาจะนั่งลงบนเก้าอี้อีกตัวตรงข้ามฉัน บรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงลมหายใจของเราทั้งสองคน

"ข้าขอโทษที่ต้องแตะตัวเลดี้คงจะไม่ว่าอะไรน่ะ"

"ไม่ค่ะ เชิญดยุกทำแผลให้ฉันได้เลยค่ะ"

ดยุกเริ่มทำแผลที่หน้าอกของฉันก่อนฉันหลับตาเพราะมันแสบมากไม่รู้ว่าน้ำอะไรแต่มันแสบจนจิกเข้าที่ขาดยุก

"อ๊ะ!! แสบๆ ไม่เอาแล้วแสบมาก"

"อยู่นิ่งๆ สิ ยิ่งดิ้นมันก็ยิ่งแสบนะ"

พอทำแผลหน้าอกเสร็จดยุกเอื้อมมือมาจับมือขวาของฉัน มือเขาที่สัมผัสกับมือของฉันเย็นเฉียบราวกับคนตาย ดวงตาของเขามองมายังบาดแผลคนอะไรจะหล่อขนาดนี้ยิ่งมองยิ่งหล่อ เซเรน่าควรจะชอบดยุกมากกว่าฝ่าบาทยังจะดีกว่าซะอีก

"แผลพวกนี้ฝีมือฝ่าบาทใช่ไหม ทำไมถึงได้โง่ไล่ตามแต่ฝ่าบาทไม่คิดว่าจะโดนฆ่าสักวันหรือไงกัน"

"ฉันรู้ว่าฉันโง่แต่จะด่ากันก็ช่วยด่าให้มันอ่อนโยนกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง"

เขาพูดและมือไปหยิบขวดสีชมพูมีประกายวิบวับเมื่อกี้ฉันหลับตาเลยไม่ทันได้เห็นเขาเทใส่มือของฉันความแสบร้อนแล่นพล่านไปทั่วมือน้ำตาเอ่อคลอเบ้าโดยไม่รู้ตัว ดยุกเงยหน้าขึ้นมาสบตากับฉันพอดี

"เจ็บขนาดนั้นเลย? ไม่อยากจะเชื่อว่าเลดี้เซเรน่าก็มีน้ำตากับเขาก็เป็นด้วย"

"ฉันก็เป็นคนน่ะ มีจิตใจเหมือนคนอื่นๆ ดยุกจะให้ฉันด้านชาไม่รู้สึกเจ็บเลยหรือไง"

"เหอะ ข้าแค่แปลกใจนิดหน่อยเท่านั้นเอง เลดี้เซเรน่าการที่คนเข้าไม่ได้รักเราเหตุใดถึงยังชอบฝ่าบาทอยู่ ทั้งที่เขาเย็นชากับเลดี้ขนาดนั้น"

"ทำแผลฉันอยู่ดีๆ ไหนมาเรื่องนี้ได้เนี่ย ดยุกก็ว่างพอที่จะสนใจเรื่องพวกนี้สินะ"

คำพูดของฉันเล่นเอาดยุกนิ่งไปสักพัก เซเรน่าชอบฝ่าบาทมาตั้งแต่เด็กพวกเขาเคยเล่นด้วยกันแล้วทำไมฝ่าบาทถึงได้ไม่ชอบหน้าเซเรน่าหรือไปทำอะไรให้ฝ่าบาทไม่พอใจเลยเกลียดเซเรน่า จู่ๆ สายตาของฉันที่มองใบหน้าดยุกกำลังพันผ้าทำแผลให้ เขาหล่อมากทำให้ฉันขยับตัวเข้าไปใกล้เอามือไปจับใบหน้าของดยุก

"พอได้มองดูดีๆ แล้วดยุกก็หล่อเหมือนกันนะเนี่ย ถึงแม้จะเป็นพระรองที่ปากหนักก็ตามเถอะ"

"พูดอะไรของเลดี้ โดนทิ้งมาจนสมองมีปัญหาเหรอ"

"คนที่นี่เขาเป็นพวกปากหมากันเหรอ แต่ละคนคำพูดช่างเจ็บเข้าถึงกระดูก"

ฉันขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ดยุกจนทำให้ใบหน้าของเราใกล้ชิดกันแล้วใบหน้าของฉันยิ้มขึ้นเล็กน้อย

"ขอบคุณสำหรับการทำแผลให้ฉันน่ะท่านดยุกเฟนิสร่า"

ดยุกที่สะดุ้งเล็กน้อยกับใบหน้าของเธอยิ้มเพียงเล็กน้อยแต่กับตราตรึงใจของดยุกราวกับว่านี้คือตัวตนของเธอจริงๆ

ในขณะเดียวกันอีกด้าน...

ณ หน้าต่างบ้านหนึ่งของพระราชวังฝ่าบาทที่ยื่นมองดูทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างสนิทสนมสีหน้าเรียบเฉย ข้างกายมีเลขาวินเทอร์ ผมสีกาแฟ ดวงตาสีหมอก ใส่แว่นคนที่คอยติดตามและรายงานทุกเรื่องให้ฝ่าบาท

"นั้นเลดี้เซเรน่ามิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ ทรงอยู่กับดยุกเฟนิสร่าด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

"ก็แค่เลดี้ที่ชอบอ่อยผู้ชายไปทั่วเมืองเท่านั้นแหละ"

"แต่...กระหม่อมคิดว่าพึ่งเคยเห็นเลดี้เซเรน่ายิ้มกว้างแบบนั้นครั้งแรกเลยพ่ะย่ะค่ะ ปกติเห็นทำหน้าบึ้งตึงตลอดเวลา"

"นางคงเล่นบทแสนดีต่อหน้าดยุกก็เป็นไปได้ ต่อให้นางทำดีแค่ไหนข้าก็เกลียดนางอยู่ดี"

"เกลียดจริงหรือเปล่าพ่ะย่ะค่ะ จะไม่หึงที่หลังใช่ไหม"

"หุบปากของเจ้าไปเลย ว่างเหรอ ไปทำงานที่ข้าสั่งได้ล่ะ"

"พ่ะย่ะค่ะ สั่งจริงเลยหึงบอกว่าหึงยากตรงไหน" เลขาวินเทอร์พูดเสียงเบาทำหน้าแบะปาก 

ฝ่าบาทมอร์ฟรานที่ดูเซเรน่าจับใบหน้าดยุกแล้วยิ้มสดใสจนแสบตาไปหมด

"ยิ้มจนหน้าบานเป็นลูกหมูเชียวนะ เซเรน่า!"

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เมื่อฉันเข้าสู่ร่างนางร้าย   ตอนที่30

    หนึ่งเดือนผ่านไป...ห้างบีบุ๊ค จำกัด...หลังจากที่ฉันกลับมาจากในนิยายทุกอย่างจบแฮปปี้ฝ่าบาทก็ขึ้นครองบัลลังก์อย่างที่เขาต้องการและมีการทำพิธีศพให้กับเซเรน่าหนึ่งร้อยวันเนื่องจากในนิยายเขียนว่าเธอป่วยและตายไป แต่ทุกคนในเมืองต่างมีความสุขอย่างที่ฉันหวังแทบวันนี้มีงานหนังสือของผู้เขียนนิยายเรื่องนี้ฉันที่เป็นแฟนคลับเลยอยากจะได้ลายเซ็นสักหน่อยจึงนั่งรถมางานพอก้าวเดินเข้ามามองไปรอบๆ คนเยอะมากไม่คิดว่าจะมีคนอ่านเยอะเหมือนกันจู่ๆ ก็มีมือมาแตะไหล่ของฉันทำให้สะดุ้งเล็กน้อยกลายเป็นซันเพื่อนของฉันเอง"ไม่รอกันเลยนะเดินมาอย่างกับ มาคนเดียว" เธอทำหน้าบูดบึ้งแล้วกอดอกทำแบะปากอีกด้วยฉันเอามือไปเกาะแขนแล้วเอาหัวซบไหล่เธอ "ขอโทษกลัวจะไม่มีที่ให้ยื่นนะสิดูนั้น...""ก็จริงคนเยอะมาก อย่างกับดูดาราแน่ะ""เหมือนดาราจริงๆ แหละ"ซันเขย่งเท้ามองเข้าไปในงานเธอเข้ามาจับมือพาเดินแทรกมายื่นอยู่ตรงข้างหน้าซันกลายเป็นชอบการอ่านนิยายไปแล้วเมื่อก่อนยังบ่นฉันอยู่เลยตอนนี้กับติดเกือบทุกเรื่อง"ซันไหนติดนิยายมากกว่าฉันได้ละเนี่ย บอกว่าไม่ดีไม่ใช่เหรอ""ใครบอกฉันชอบนิยายที่สุดเลยแหละ""จ๋าๆ แม่คุณ"เมื่อได้เวลาที่จะเริ

  • เมื่อฉันเข้าสู่ร่างนางร้าย   ตอนที่29

    เสียงพูดของไลล่านั้นทำให้ฉันแทบหยุดลมหายใจจ้องมองด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อไม่คิดว่าไลล่าจะรู้เรื่องนี้เพราะอย่างนี้เธอถึงได้ทำให้ทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง"ถึงเธอจะรู้แล้วยังไงล่ะ แค่จัดการเธอได้ทุกอย่างก็จบแล้ว""ใครบอกกันเธอต่างหากที่จะหายไปในโลกใบนี้เมื่อฉันตายเธอก็จะกลับสู่โลกของเธอ"ผ้าที่มัด ตาเธอไว้หลุดทำให้เห็นดวงตาสีแดงก่ำในตาของเธอเป็นรูปสัญลักษณ์ดวงดาวท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มฉันเงยขึ้นทุกอย่างเป็นสีแดงพระจันทร์ก็ยังเป็นสีแดงเช่นกันทุกคนรอบข้างตื่นตระหนกวิ่งกันให้วุ่น"เธอคือคนที่สร้างเรื่องนี้สินะใช่ไหมคุณนักเขียนฉันอ่านไดอารีของเธอหมดแล้ว"ไลล่ายิ้มให้กับฉัน "ใช่ฉันได้เข้ามาอยู่ในร่างไลล่า คิดว่าการเป็นนางเอกนั้นมันง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เลย ฉันพยายามทำทุกวิถีทางจะครองหัวใจฝ่าบาทแต่มันทำไม่ได้เหมือนอะไรมาขีดเส้นทางไว้พอเซเรน่าตาย มันกลายเป็นวนเวียนอยู่อย่างนี้นับครั้งไม่ถ้วนจนเธอมาสวมร่างเซเรน่าทำให้ทุกอย่างมันจบแบบที่ฉันต้องการแล้วล่ะ""แบบที่เธอต้องการคือความตายของตัวเองเหรอ แล้วทุกคนที่นี่จะเป็นยังไงถ้าฉันหายไป""ฉันตอบไม่ได้รู้แค่ว่าเธอไม่มีทางอยู่ในนิยาย

  • เมื่อฉันเข้าสู่ร่างนางร้าย   ตอนที่28

    พอพิธีการแต่งงานจบพิธีถัดไปคือการเฉลิมฉลองให้แก่เจ้าบ่าวเจ้าสาวมีราชาและราชินีนั่งอยู่บนบัลลังก์เหล่าขุนนางต่างก็ยิ้มหน้าบาน"อิจฉาเลดี้เซเรน่าได้ครอบครองฝ่าบาทมอร์ฟราน""จริง สมกับเป็นฝ่าบาทงานอลังการเหมาะสมที่สุดเลยทั้งหล่อทั้งเท่ทั้งรวย""นั้นสิ แถมฝ่าบาทกับเลดี้เซเรน่าสง่างามมากด้วย""แต่อย่างน้อยยังเหลือท่านดยุกของพวกเรานะคะ เลดี้ทั้งหลาย"ทุกคนหัวเราะพูดคุยฉันหันไปหาพี่ซีซาร์นั่งร้องไห้อยู่กับสาวๆ ของเขา"น้องสาวของข้า ออกเรือนแล้ว เหลือแต่ข้า"ถึงอย่างนั้นทุกอย่างก็ราบรื่นไปด้วยดีไม่มีอะไรมาขัดขวางสุดท้ายฉันก็ยังนึกถึงคำพูดขอไลล่าไม่เลิกอีกไม่กี่วันก็ใกล้วันประหารของเธอแล้วขณะนั้นฝ่าบาทก็เดินเข้ามาหาฉันเขากอดจากด้านหลังแผ่นอกแนบชิดแผ่นหลังฉัน"ทำไมมาอยู่ตรงระเบียงล่ะที่รัก เบื่องานเลี้ยงแล้วเหรอ""ไม่ได้เบื่อเพคะ หม่อมฉันแค่อยากสูดอากาศหน่อย ข้างในคนเยอะเกินไปเพคะ"เขาอุ้มฉันขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขนของเขาทำให้ฉันตกใจเล็กน้อย"งั้นกลับกันเลยดีกว่า""ถ้ากลับราชาและราชินีกับเหล่าขุนนางจะไม่ว่าอะไรเหรอเพคะที่พวกเราทิ้งงานไว้""ไม่เป็นไรหรอกปล่อยให้เป็นหน้าที่เลขาวินเทอร์นั่นแหละ มีสิ่งส

  • เมื่อฉันเข้าสู่ร่างนางร้าย   ตอนที่27

    ฉันสังเกตไลล่าปฏิกิริยาเฉยชาแบบที่ไม่ควรเป็นมาก่อน นัยน์ตานั้นไม่สั่นคลอนแม้แต่เศษเสี้ยวเดียวไลล่าหันหลังให้กับฉันก่อนจะเอ่ยพูดขึ้น"กลับไปซะเถอะ คำถามของเลดี้ฉันจะตอบก็ต่อเมื่อใกล้ถึงวันประหาร""เพราะอะไรเลดี้ถึงตอบมาในตอนนี้ไม่ได้ล่ะ""ตอนนี้เลดี้กำลังมีความสุขไม่ใช่หรือไง! ฉันตั้งใจให้เลดี้กอบโกยความสุขให้เต็มที่ก่อนจะได้ไม่เสียใจที่หลัง""หมายความว่าไงกันแน่!"ผู้คุ้มก็เดินเข้ามาบอกว่าหมดเวลาในการเยี่ยมทำให้ฉันตะโกนเรียกแต่ชื่อไลล่า เธอกลับไม่หันมามองฉันเลยผู้คุ้มปิดประตูใส่หน้าฉันเอาสะดุ้งเล็กน้อย"ยังไงฉันก็มั่นใจแล้วว่าเธอไม่ใช่คนที่นี่ โอ๊ยยย หัวจะปวดเซนส์มันบอกว่าลางไม่ดีแน่ๆ"ฉันที่กลับมาคฤหาสน์ทุกคนต่างวิ่งวุ่นเพื่อเตรียมตัวให้ทันกำหนดคือวันแต่งงานที่แสนกระชั้นชิดและท่านพ่อท่านแม่ที่ไปช่วยงานพระราชวังเตรียมของต่างๆ มีแค่ฉันคนเดียวไม่ได้ทำอะไรเดินเอ้อระเหยเป็นอากาศ"เลดี้เซเรน่า..."เสียงของดยุกเรียกฉันจากด้านหลังเลยหันหน้าไปหาดยุกเขาถือหนังสือเล่มหนึ่งมาแล้วยื่นมาให้ฉัน"หนังสือเล่มนี้เป็นของไลล่า พอดีข้าคิดว่าไม่มีอะไรเลยเอามาให้น่ะ""ทำไมถึงให้ฉันล่ะ ดยุกไม่เก็บไว้เหรอ""

  • เมื่อฉันเข้าสู่ร่างนางร้าย   ตอนที่26

    พี่ซีซาร์เดินเข้ามาดึงแขนของฉันให้ตัวไปอยู่ด้านหลังของท่านพี่"ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ อย่ามาลวนลามน้องสาวกระหม่อมได้ไหมพ่ะย่ะค่ะ ไม่ก็แต่งงานให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ทำแบบนี้น้องสาวกระหม่อมเสียหายนะพ่ะย่ะค่ะ"ฉันที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับชะงักหันไปหาท่านพ่อท่านแม่กลับยกนิ้วโป้งขึ้นเหมือนจะเห็นดีเห็นงามกับคำพูดของท่านพี่แล้วฝ่าบาทก็มาดึงแขนขวาส่วนท่านพี่ก็มาดึงแขนซ้ายฉัน"เซเรน่า เป็นภรรยาข้าไม่ต้องห่วงข้าจะจัดงานแต่งงานให้ยิ่งใหญ่อยู่แล้ว""แล้วจะจัดเมื่อไหร่พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่ยอมให้น้องสาวถูกฝ่าบาทมากอดมาหอมเด็ดขาด! น้องสาวกระหม่อมมีพ่อมีแม่น่ะพ่ะย่ะค่ะ"แต่แล้วฝ่าบาทก็เข้ามาอุ้มฉันด้วยแขนข้างเดียวทำให้พี่ซีซาร์ตกใจปล่อยมือแล้วฝ่าบาทก็อุ้มฉันเดินไปก่อนจะเอ่ยขึ้น"ไม่ต้องห่วงข้าจะทำตามประเพณีแน่ แต่ตอนนี้ข้าอยากจะอยู่กับคนรักของข้าเท่านั้นเอง"ทั้งท่านพ่อท่านแม่และท่านพี่ยื่นยิ้มแล้วตบมือให้สายตามองใบหน้าท่านพี่เขายิ้มอย่างมีความสุขแล้วปากเขาขยับพูดว่า มีความสุขมากๆ นะน้องพี่ ฉันยิ้มอย่างดีอกดีใจเอาใบหน้าซุกไหล่ของฝ่าบาทเมื่อเห็นครอบครัวเซเรน่านั้นยิ้มได้แถมทุกคนก็ดีมากจนคิดว่าได้กลายเป็นน้องสาวแ

  • เมื่อฉันเข้าสู่ร่างนางร้าย   ตอนที่25

    ใกล้จะเย็นแล้วขืนอยู่แบบนี้ต่อ มีหวังได้โดนฆ่าตายก่อนแน่ ตอนนี้ฝ่าบาทกับดยุกไปรวบรวมหลักฐานถึงไหนทำไมถึงได้ช้าขนาดนี้ชายสองคนเข้ามาจับตัวฉันไปมัดกับต้นไม้โดยมีพวกเอิร์ลเดินกันผลักเฝ้ายาม จู่ๆ ก็มีหินโยนมาโดนตัวสายตามองไปเจอออโรล่าทำมือรูปสี่เหลี่ยมคือฝ่าบาทได้ล้อมไว้หมดแล้ว"เหม่ออยู่ได้มีอะไรสั่งเสียก่อนตายไหมเลดี้เซเรน่า""คงจะไม่มี เพราะจะไม่มีใครรู้ว่าเลดี้เซเรน่าตายที่แห่งนี้ พื้นตรงนี้จะเป็นหลุมศพของเลดี้!"ไลล่าที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันในมือถือดาบมาจี้คอของฉัน เธอตรึงสายตาเย็นชาไว้ที่ฉันรังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่าง"อุ้ยตาย อดทนไม่ไหว อยากจะฆ่าฉันให้จบๆ แล้วใช่ไหม แต่ฉันจะไม่ตายคนที่จะตายคือเลดี้ต่างหาก!""เมื่อกี้นี้...เลดี้พูดว่าไงน่ะ? " ดวงตามืดครึ้มและเคลือบแฝงความโหดเหี้ยม"ฉันบอกว่าฉันจะไม่ตายคนที่จะตายคือเลดี้ไง ฝ่าบาทจะมาเอาชีวิตของเลดี้" (ดูยัยนี่สิ?! ฉันแค่ไว้ชีวิตนิดหน่อยทำมาเหิมเกริมมันทำตัวเหมือนกับกำลังมองเหยื่ออยู่ไม่มีผิด ฉันเป็นถึงเลดี้ไลล่าที่ทุกคนรักและแห่ชมเลยนะ!) "อย่ามาพูดหมาๆ ต่อหน้าฉัน! จับนางให้แน่น"เหล่าลูกน้องสองคนเข้ามาจับแขนทั้งสองข้างอย่างแรง"วันนี้แห

  • เมื่อฉันเข้าสู่ร่างนางร้าย   ตอนที่7

    ฝ่าบาทที่มองตามเรือนร่างของเธอในขณะที่เดินอยู่นั้นเอามือขึ้นมากอดอกและเอียงหัวในใจของเขามีคำถามเกิดขึ้นมากมาย"นางเปลี่ยนไปมากราวกับว่าไม่ใช่เซเรน่าคนเดิมที่ข้ารู้จัก""น่าสนใจแฮะ อย่างนี้ถึงจะสนุก" เขายิ้มมุมปากและเดินตามเซเรน่าไม่ให้รู้ตัวฉันที่รีบเดินมุ่งหน้ากลับไปยังที่มัดม้าไว้ใจลอยคิดถึงเรื่

  • เมื่อฉันเข้าสู่ร่างนางร้าย   ตอนที่6

    แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ปลุกฉันให้ตื่นเพราะสาวใช้มาเปิดผ้าม่านทำให้ฉันพลิกตัวหันไปอีกทางแต่สาวใช้ก็มาเขย่าตัวฉันให้ตื่นดวงตาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมือไปจับที่แขนซ้ายยังเจ็บแผลอยู่เล็กน้อย"คุณหนูตื่นได้แล้วค่ะ?" เสียงใสๆ ของออโรล่า สาวใช้คนสนิทพูดเดินเข้ามาพร้อมอ่างล้างหน้า"อืม..." ฉันตอบรับ

  • เมื่อฉันเข้าสู่ร่างนางร้าย   ตอนที่5

    หลังจากที่พวกเราจัดการคนพวกนั้นเสร็จดยุกได้มัดเชือดทั้งสามคนลากเดินมา กลับพวกเราด้วยสายตาเหลือบไปเห็นตราสัญลักษณ์ที่อยู่ตรงปลายดาบเป็นรูปธงและตรงกลางคือเสือสีดำนั้นมันเป็นตราของฝ่าบาทคนพวกนี้คือพวกของฝ่าบาทงั้นเหรอ อยากจะฆ่าฉันขนาดนี้เลยดยุกเดินต่อไปเรื่อยๆ เขาเล่นทิ้งม้าให้วิ่งไปทางไหนก็ไม่รู้ไม่

  • เมื่อฉันเข้าสู่ร่างนางร้าย   ตอนที่4

    ดวงดาวบนท้องฟ้าเริ่มส่องแสงระยิบระยับราวกับเพชรบนพื้นผ้ากำมะหยี่รถม้าของท่านพี่ซีซาร์จอดรออยู่ใต้เงาต้นไม้ฉันย่างเดินไปหยุดอยู่ข้างๆ ความหนาวเย็นของราตรีเริ่มมีหิมะโปรยลงมาในนิยายจะแบ่งเป็นช่วงกลางวันคือร้อนช่วงดึกเป็นหิมะฉันยกมือขึ้นลูบแขนเพื่อคลายความหนาว กวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบวี่แววของท่า

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status