ตอนที่4

ดวงดาวบนท้องฟ้าเริ่มส่องแสงระยิบระยับราวกับเพชรบนพื้นผ้ากำมะหยี่รถม้าของท่านพี่ซีซาร์จอดรออยู่ใต้เงาต้นไม้ฉันย่างเดินไปหยุดอยู่ข้างๆ ความหนาวเย็นของราตรีเริ่มมีหิมะโปรยลงมาในนิยายจะแบ่งเป็นช่วงกลางวันคือร้อนช่วงดึกเป็นหิมะฉันยกมือขึ้นลูบแขนเพื่อคลายความหนาว กวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบวี่แววของท่านพี่มัวแต่ไปจีบสาวอยู่หรือไงทำไมถึงช้าขนาดนี้ ทันใดนั้นเองเงาดำก็ปรากฏขึ้นด้านหลังฉันที่เห็นเพราะแสงสะท้อน

"อย่าขยับ! ถ้าไม่อยากจะเจ็บตัว"

น้ำเสียงใหญ่พูดข้างหลังพร้อมกับคมดาบที่จ่ออยู่แผ่นหลังมือค่อยๆ ยกขึ้นอย่างช้าๆ เล่นเอาหัวใจฉันตกไปที่ตาตุ่ม

"พวกแกเป็นใคร?"

"ไม่ต้องรู้หรอกมากับพวกข้าดีๆ หรือจะตายตรงนี้?"

ตัวเลือกมีให้แค่นี้จะให้ฉันเลือกอะไรได้ล่ะนั้นฉันเลยยอมให้พวกมันมัดมือถ้าขัดขืนได้ตายแน่ไม่ได้เด็ดขาด! พวกเขาลากฉันขึ้นรถม้าจากนั้นม้าก็เคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็วฉันที่ทิ้งโบว์ไว้หวังว่าท่านพี่จะเห็นมัน

ดยุกที่กำลังจะกลับคฤหาสน์เผลอเห็นเซเรน่ายื่นอยู่กับชายสี่คนทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าเธอถูกจับตัวดยุกรีบขึ้นขี่ม้าตามพวกนั้นไป...

สายตาของฉันที่ก้มลงพื้นไม่พูดอะไรและดาบที่ยังจี้อยู่ข้างหลังของฉันแต่แล้วเสียงดยุกเฟนิสร่าปรากฏตัวขึ้นเขาขี่ม้าสีดำมาขวางหน้ารถม้าของคนพวกนี้และบังคับให้ม้าหยุดลง

"ปล่อยตัวเลดี้เซเรน่า ถ้าพวกเจ้าอยากจะมีชีวิตรอด"

"ดยุกเฟนิสร่า? ไม่ใช่หน้าที่ข้าจะต้องฟังคนอย่างท่าน ข้าจะฟังแค่เจ้านายของข้าคนเดียว"

ชายหนุ่มหุ่นล้ำ มีแผลตรงปากพูดใส่ดยุกพร้อมใช้ดาบจี้ที่คอของฉันค่อยๆ ถอยทีละก้าว

"ลองขยับเข้ามาอีกก้าวข้าจะฆ่านาง!"

สถานการณ์ตึงเครียดฉันพยายามมองหาจังหวะที่จะหลบหนีแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ดาบคมกริบจ่ออยู่ที่คอฉันเนื้ออันเบาะบางเพียงแค่ขยับนิดเดียวชีวิตของฉันก็คงจบสิ้นนี่มันเรื่องบ้าอะไรกันการที่เข้ามาในนิยายนึกว่าจะสบายใช้ชีวิตอันหรูหราแต่กลับต้องมาโดนฆ่าแถบฝ่าบาทก็จ้องจะจับผิดอยู่นั่น

"เจ้าจะฆ่านางก็ฆ่าเลยสิ รออะไรอยู่?"ดยุกพูดเสียงเรียบและเอามือกอดอกฉันที่ได้ยินแบบนั้นตาโตขึ้นทันที

"ข้าฆ่านางจริง ท่านดยุกจะไม่เสียใจเหรอ?"

"เสียใจ? ฮ่าๆ ข้าไม่เคยเสียใจยิ่งเป็นผู้หญิงคนนี้ด้วยแล้ว ข้ายิ่งไม่แคร์!" ดยุกยิ้มกับหัวเราะเยาะ

ดยุกเกลียดฉันขนาดนี้เลยเหรอช่วยก่อนไม่ได้หรือไง ทำไมคนที่นี่ถึงได้ใจร้ายใจดำกับเซเรน่านัก

"เป็นไงล่ะ จับตัวฉันมาคิดว่าเขาจะสนใจเหรอ นายดูไม่ออกเหรอว่าเขาก็อยากจะฆ่าฉันเหมือนกัน"

ฉันที่พูดเพื่อให้คนที่ถือดาบโมโหกำลังจะแทงดาบเข้ามาเพียงเสี้ยววินาทีนั่นเองดยุกเฟนิสร่าก็ปามีดสั้นเข้าใส่ปักเข้าที่กลางหัวของลุงคนนี้อย่างแม่นยำเขาทรุดลงกับพื้นตายคาที่ทำให้คนที่เหลือยอมลดดาบลงและคุกเข่าทันทีดยุกเดินเข้ามาฉัน

"เกือบตายแล้วไหมล่ะ ทำตัวเรียกร้องความสนใจจากฝ่าบาทขนาดนี้ไม่กลัวตายหรือไง"

ฉันหันไปมองดยุกนั่งลงพื้นทันทีหัวใจเกือบวายตาย

"กลัวตายสิ แต่ไม่ได้เรียกร้องความสนใจเลยและก็ช่วยแก้มัดให้ก่อนจะบ่นได้ไหมคะ หลังจากนี้จะบ่นยังไงก็เชิญ"

"เฮ้อ เลดี้ขาดฝ่าบาทไปถึงกับอยู่ต่อไปไม่ได้เลยเหรอถึงได้จ้างคนมาลักพาตัว ตั้งสตินะอย่าคิดแบบนี้มันดูโง่"

"ฉันไม่ได้จ้างคนพวกนี้ ดยุกด่าเจ็บเหมือนกันนะ ฉันตาสว่างนานแล้วใครจะโง่ไปรักคนอย่างฝ่าบาทได้ลงอีกเหรอในเมื่อเจ้าตัวมีเจ้าของในใจแล้ว "

(ฉันไม่ได้โง่แต่เซเรน่าต่างที่โง่หลงรักฝ่าบาทไปได้ไงก่อนอีกอย่างคนพวกนี้คือคนของใครฉันยังไม่รู้เลย)

"ก็เลดี้ไงรักแทบเป็นแทบตายเลยไม่ใช่หรือไง? ถึงจงใจผลักไลล่าตกน้ำและยังตบหน้าไลล่าด่าสารพันใช้เธออีก!"

"พอๆๆ ฉันไม่อยากจะฟังแค่นี้ก็รู้สึกผิดจะแย่แล้ว อ้อจริงด้วย ดยุกก็เช่นกัน ชอบไลล่ามากไม่ใช่หรือไง ไม่เคยจะบอกฝ่าบาทสินะ รอใครมาตัดริบบิ้นเหรอ"

"รู้ได้ไงเนี่ย "

"แค่มองจากดาวอังคารก็ดูออก สีหน้าแสดงชัดเจนขนาดนี้"

"..."

ดยุกเดินเข้ามายื่นหน้ามาใกล้กับใบหน้าของฉันเอามือข้างซ้ายมาจับหน้าผากฉัน ทำให้ใบหน้าแดงเล็กน้อย

"ตัวก็ไม่ได้ร้อน กินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่า"

"อะไรของดยุกเนี่ย"

ฉันปัดมือดยุกออกจากหน้าผากฉันเบี่ยงหน้าไปทางอื่น

"ที่เลดี้พูดมาจริงหรือ? เลดี้เนี่ยนะไม่ชอบฝ่าบาทแล้ว ข้าไม่ได้หูฝาดไปถูกไหม" ดยุกขมวดคิ้วดวงตาของเขาจ้องมองมายังฉันอย่างไม่เชื่อถือ

"จริง! ไม่ได้ชอบแล้วเหนื่อยที่จะตื๊อให้ฉันได้ใช้ชีวิตดีๆ เถอะ" 

เพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงไม่ให้โดนประหารเลยไม่อยากจะอยู่ใกล้ใครทั้งนั้นฉันอยากจะรีบจบนิยายเรื่องนี้แต่ทำยังไงและไม่ให้ฝ่าบาทมาสนใจฉันคงต้องหลบหน้าอย่างเดียวแล้ว

"เหอะ ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยผู้หญิงที่เคยไล่ตามฝ่าบาทราวกับเงาวันนี้กลับบอกว่าไม่ชอบแล้ว"

ดยุกหัวเราะในลำคอเดินมานั่งกับพื้นข้างฉันแกะเชือดที่ข้อมือออก

"คนเรามันก็เปลี่ยนแปลงกันได้นี่ เมื่อก่อนฉันอาจจะโง่หลงรักคนอย่างฝ่าบาทหัวปักหัวปำ ตอนนี้รู้แล้วว่าฝ่าบาทไม่ได้รักฉัน ต่อให้พยายามแค่ไหนฝ่าบาทก็ไม่เคยเห็นค่าฉัน"

"แล้ว..เรื่องที่เลดี้ผลักไลล่าตกน้ำล่ะ นั้นก็เป็นเพราะเลดี้รักฝ่าบาทไม่ใช่หรือไง"

เขาจะถามอะไรเยอะแยะเป็นคนชอบรู้เรื่องชาวบ้านเหรอ ดูหน้าตาคงอยากจะรู้จริง ๆ หางสั่นดิกๆ เลย

"ดยุกช่วยเลิกถามแล้วไปส่งฉันกลับคฤหาสน์เถอะ ถามเยอะจริง! ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันทำลงไปมันเลวร้าย แต่มันแก้ไข้อะไรไม่ได้แล้ว หยุดถามด้วย ฉันขี้เกียจมาตอบดยุก"

"เลดี้เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนเลย อย่างกับไม่ใช่เซเรน่า"

ฉันถึงขั้นชะงักคำพูดเมื่อกี้ของดยุก

"ฉันเซเรน่าเนี่ยแหละ แค่โตขึ้นแล้วก็เท่านั้น"

ดยุกอุ้มฉันขึ้นไว้ในอ้อมแขนของเขาทั้งสองข้างเอาฉันตกใจกอดคอของเขาเพราะกลัวตกสายตาของฉันมองดยุกที่เดินโดยที่เราสบตากัน

"ข้าจะพาเลดี้กลับคฤหาสน์ เกาะไว้แน่นๆ ก็พอข้าไม่ปล่อยให้ตกลงพื้นหรอก"

อีกด้านในขณะเดียว...

"ตามหาเซเรน่าให้พบ รีบไป!" ซีซาร์ออกคำสั่งเสียงเข้มใบหน้าเคร่งเครียดหลังจากที่รู้ว่าน้องสาวหายตัวไปมีแค่โบว์ ที่ทำตกหล่นเอาไว้เหล่าอัศวินรับคำสั่งก่อนจะแยกย้ายกันออกตามหาตัวเซเรน่า เขาเดินวนไปมาด้วยความร้อนใจ

"เซเรน่าน้องพี่...เจ้าอยู่ที่ไหน?"

ณ ห้องทำงานฝ่าบาท

ฝ่าบาทมอร์ฟรานที่ทราบข่าวการหายตัวไปของเซเรน่า เขาที่จะแสดงความเป็นห่วงกลับมีเพียงความรำคาญใจจึงหักปากกาทิ้งปาลงพื้น!

"จะเรียกความสนใจด้วยวิธีซ้ำๆ ไปถึงไหน! น่าสมเพชจริงๆ"

"ฝ่าบาทกระหม่อมเกรงว่า เราควรจะส่งคนออกตามหาเลดี้เซเรน่าน่ะพ่ะย่ะค่ะ"

ทำให้เขาลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องจึงเดินไปหาซีซาร์ที่พยายามหาทุกวิถีทางแต่ก็ไม่เจอเซเรน่า สายตาซีซาร์เห็นฝ่าบาทก็รีบวิ่งเข้ามาเขย่าตัวเขา

"มอร์ฟราน...."

"เรียกฝ่าบาทเดี๋ยวคนอื่นจะไม่เคารพข้า"

"ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะได้โปรดออกตามหาเซเรน่าด้วย ถือว่าเห็นแก่มิตรภาพความเป็นเพื่อนกันกระหม่อมขอร้องพ่ะย่ะค่ะ"

ซีซาร์คุกเข่ากอดขาฝ่าบาทโดยใช้สายตาอ้อนวอน

"เฮ้อ! น้องสาวเจ้าทำไมถึงได้ทำตัวเอาแต่ใจแบบนี้ จะทำให้ข้าอยู่อย่างสงบไม่ได้เลยหรือไง"

"ฝ่าบาทก็รู้ว่าน้องสาวของข้ารักฝ่าบาทมากเลยน่ะพ่ะย่ะค่ะ"

ฝ่าบาทมอร์ฟรานเสยผมขึ้นถึงกับกุมขมับ

"แต่ข้าไม่ได้รักเซเรน่า ข้าไม่เคยขอให้นางมารักข้า ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะช่วยถ้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกข้าจะให้น้องสาวเจ้าเข้าคุกหรือไม่ก็ย้ายไปอยู่เมืองอื่น!"