Share

1โชคชะตานางร้ายอุ่นเตียง

last update publish date: 2026-04-10 16:47:48

บทที่หนึ่ง โชคชะตานางร้ายอุ่นเตียง

ขณะที่ความเงียบชั่วครู่ สาวใช้ร่างเล็กที่สุดในหมู่สามคนก็ขยับตัวเข้าหาเพื่อนตน พลางเอื้อมมือสะกิดเบา ๆ พร้อมกระซิบเสียงแผ่ว “เจ้าอย่าพูดมากนัก เดี๋ยวก็โดนแม่นางเย่วชิงตบเอาหรอก”

คำเตือนนั้นทำให้เพื่อนอีกนางหนึ่งหัวเราะหยันในลำคอ ก่อนพยักหน้าเห็นพ้อง “ใช่แล้ว แม่นางเย่วชิงผู้นี้ เมื่อก่อนยโสนัก หนำซ้ำยังคิดว่าตนเป็นลูกหัวหน้าสาวใช้ จึงชอบรังแกพวกเราอยู่เป็นนิตย์”

เสียงเสริมจากอีกคนดังต่อเนื่องอย่างไม่เกรงใจ “เดี๋ยวนางก็เอาไปฟ้องฮูหยินใหญ่ว่าพวกเรารุมรังแกนางอีกหรอก ทั้งที่แท้จริงนางต่างหากคือผู้รังแกเรา ชิ”

เย่วชิงกะพริบตาปริบมองสาวใช้ทั้งสามนินทาต่อหน้าต่อตานางเหมือนอยากให้ได้ยินก่อนที่จะห่อไหล่ท้อใจในชะตากรรมตนเองที่รู้อนาคตเลยว่าไม่สงบสุขเพราะเพื่อนร่วมงานพาลกันเกลียดขี้หน้าขนาดนี้

ถ้อยคำเหล่านั้นล้วนเป็นประจักษ์พยานถึงอดีตของร่างที่นางกำลังครอบครองอยู่ อดีตที่ใช้อำนาจเล็ก ๆ ในมือด้วยนิสัยใจคับแคบจึงใช้อำนาจข่มเหงผู้อื่นไม่บันยะบันยัง

แม่นางเย่วชิงคนเดิม คงทำให้ทุกผู้คนรอบกายเกรงใจเพียงเพราะกลัวโทษทัณฑ์จากเบื้องบน ไม่ใช่ด้วยความนับถือจากใจจริงแม้แต่น้อย

เย่วชิงในร่างใหม่นั่งนิ่ง ดวงตาเพ่งมองผิวน้ำในอ่างไม้ที่สั่นไหว จิตใจยังไม่อาจรับความจริงที่ต้องเผชิญได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

ซวยนัก ทำไมนางต้องมาปรากฏตัวที่นี่ด้วยเล่า

ความคิดผุดขึ้นเป็นระลอก และหัวใจพลันหวนคิดถึงโลกเดิม ตำแหน่งเลขานุการอันมั่นคง เงินเดือนที่พอเลี้ยงตนเองได้ และอิสระที่ต่อสู้เพื่อได้มาอย่างยากลำบาก

แล้วตัวตนเดิมของนางจะยังมีอยู่หรือไม่ นางจะได้กลับไปโลกเดิมได้อีกหรือเปล่า

ความเศร้าผ่านใจเพียงชั่วครู่ ก่อนเสียง ก๊อก ก๊อก เคาะประตู ดังขึ้นจากบานประตูห้องอาบน้ำ

เสียงตะโกนของสตรีวัยกลางคนดังลอดเข้ามา

“เสร็จหรือยัง อีกไม่นานก็ถึงเวลาที่ต้องไปถวายตัวบนเตียงให้คุณชายแล้ว อย่าได้ให้คุณชายรอนาน มิเช่นนั้นหัวของเจ้าคงอยู่ไม่พ้นบ่าแน่!”

“เจ้าค่ะ/เจ้าค่ะ/เจ้าค่ะ”

“...”

ตอบรับทุกคนยกเว้นคนที่จะไปถวายตัว

ดวงตาของคนที่กำลังถูกเอาใส่พานไปถวายถึงบนเตียงเบิกกว้างราวถูกสายฟ้าฟาดลงกลางศีรษะอีกรอบ

นี่มันซวยซ้ำซ้อนหรือไร

หัวใจนางเต้นโครมคราม ความหนาวจากน้ำในอ่างกลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบจากความหวาดหวั่น

ให้ตายเถิด นี่นางเข้ามาสวมบทบาทในฉากคืนแรกที่ต้องขึ้นเตียงคุณชายซึ่งเป็นพระเอกของเรื่องเลยงั้นหรือ…

หญิงสาวสูดลมหายใจลึก พยายามเร่งสมองหาหนทางเอาตัวรอดจากฉากอันตรายที่กำลังรออยู่เบื้องหน้า เพราะหากพลาดเพียงก้าวเดียวอาจหมายถึงชะตากรรมเลวร้ายเช่นเดียวกับนางร้ายในเรื่องที่เคยอ่านมาแล้ว

เมื่อตั้งสติได้ความหวาดหวั่นในใจจึงค่อยแปรเปลี่ยนเป็นความคิดคำนวณ นางนั่งนิ่งในอ่างไม้ ปล่อยให้สาวใช้ทั้งสามทำหน้าที่ไปพลาง

หากนางปฏิเสธมิขึ้นเตียงกับคุณชาย เรื่องราวก็อาจผิดเพี้ยนไปมาก จนกลัวว่าจะมิอาจหวนคืนสู่โลกเดิมได้

แต่หากยอมเดินตามบทเดิมทุกอย่าง นางอาจเสี่ยงที่จะลงเอยเช่นนางร้ายในเรื่อง ถูกเฆี่ยนแล้วขายทิ้ง นางจะยอมให้เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร

ความคิดทั้งสองประทะกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมุมปากนางค่อยยกขึ้นบางเบาในเมื่อนิยายเพียงระบุว่าข้าต้องสอนบทเรียนรักให้คุณชาย มิได้กล่าวว่าต้องถวายกายแก่เขาด้วยตนเอง แล้วเหตุใดนางจึงต้องทำเช่นนั้นเล่า

ในชาติก่อน เย่วชิงผู้นี้คือหญิงสาววัยทำงานที่ใช้ชีวิตอย่างเคร่งเครียดในเรื่องการงาน ทว่าเมื่อถึงคราวเหน็ดเหนื่อยจากงานหนัก มักแอบไปผ่อนคลายตามสถานเริงรมย์กับมิตรสหายเป็นประจำ จนได้เรียนรู้ทั้งเล่ห์กลและเรื่องบนเตียงจากประสบการณ์ตรง

เช่นนั้นนางจะใช้ความรู้จากโลกเดิมนี้ เป็นผู้ชี้ทางให้คุณชายรู้จักเรือนกายและเรื่องในห้องหอกับสตรี เช่นนี้ทั้งเนื้อเรื่องก็ยังคงเดินไปข้างหน้า และนางก็จะปลอดภัย

ความกังวลในแววตานางค่อยเลือนหาย กลายเป็นประกายมุ่งมั่นแทน

ในใจนั้นได้ปักหมุดแผนการไว้แล้ว แผนการที่จะทำให้ตัวละครเย่วชิง มิใช่เพียงนางร้ายไร้สมองตามบท หากแต่เป็นผู้กำหนดจังหวะก้าวของเรื่องราวให้เรื่องดำเนินจนจบ เผื่อว่าบางทีนางจะได้กลับไปยังโลกเดินของตนบ้าง

ภายในเรือนใหญ่ของจวนแม่ทัพ กลิ่นชามะลิหอมกรุ่นคลุ้งอยู่ทั่วห้อง ฮูหยินเจียวในอาภรณ์แพรเนื้อละเอียดสีน้ำครามนั่งเอนพิงพนักเก้าอี้ มือเรียวคีบขนมงากินอย่างใจเย็น แววตาคมนิ่งคล้ายผู้ที่มองการณ์ไกลกว่าผู้อื่นหลายก้าว

ตรงหน้ามีสตรีวัยกลางคนยืนอยู่ด้วยท่าทีเคารพอยู่ข้าง ๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในหางตา นางคือแม่นมเย่วซินควบตำแหน่งหัวหน้าสาวใช้ผู้ครองอำนาจในบรรดาบ่าวไพร่เกือบทั้งจวน ทั้งยังเป็นแม่นมที่เลี้ยงดูคุณชายเซี่ยเจ๋อรุ่ยมาตั้งแต่แบเบาะ

“เรื่องที่ข้าสั่งจัดการแล้วหรือยัง” ฮูหยินเจียวเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงน้ำหนักที่ยากขัดขืน

แม่นมเย่วซินประสานมือโค้งเล็กน้อย “เรียบร้อยเจ้าค่ะ คืนนี้แม่เย่วชิงจะไปทำหน้าที่อุ่นเตียงให้คุณชาย”

รอยยิ้มเผยของฮูหยินเจียวเผยออกคล้ายพึงพอใจ “ดี เจ้าเองก็รู้ ข้าตั้งใจจะให้บุตรชายของข้าแต่งกับคุณหนูที่ข้าหมายตาไว้ภายในหนึ่งปีนี้ แต่ลูกชายข้า เด็กคนนั้นอยู่แต่ในสนามรบตั้งแต่สิบหนาว จนบัดนี้ยี่สิบสองแล้ว ยังไม่รู้เรื่องสตรีเลยสักนิด หากปล่อยให้เข้าลือว่าลูกชายข้าไร้ประสบการณ์ ข้ากลัวจะขายหน้าตระกูลอื่นเขา”

แม่นมเย่วซินหัวเราะเบา “เป็นความคิดที่รอบคอบนักเจ้าค่ะ วางใจลูกสาวข้าน้อยได้เลยเจ้าค่ะ นางจะทำหน้าที่ของตนให้ดีอย่างแน่นอน”

“อืม เย่วชิง หน้าตางดงามมากกว่าสาวใช้ทั่วไปยิ่งนัก แถมยังเป็นลูกสาวที่เจ้าเลี้ยงดู ข้าจึงได้ไว้ใจเพราะคิดว่าควบคุมได้ง่าย ไม่ต้องห่วงว่าจะสร้างปัญหาในอนาคต” ฮูหยินเจียวเอ่ยพลางจิบชารสชาติโปรด “โชคดีที่เจ้ามีความภักดีเปี่ยมล้นจนข้าซึ้งใจ เจ้าไม่ต้องห่วงอนาคตลูกสาวของเจ้า หากหมดหน้าที่นางเมื่อไหร่ข้าจะหาบุรุษดีดีให้นางแต่งออกไปอย่างแน่นอน”

แน่นอนว่าบุรุษที่ดีสำหรับสตรีที่เคยทำหน้าที่เป็นนางอุ่นเตียงย่อมไม่อาจดีเทียบเท่าสตรีปกติได้อยู่แล้ว

แม่นมเย่วซินพยักหน้ารับโดยไร้แววกังวลต่ออนาคตของลูกสาวตน

“จริงดังที่ฮูหยินว่าเจ้าค่ะ” น้ำเสียงนั้นมั่นคงอย่างคนที่คิดคำนวณผลประโยชน์เหนือสิ่งอื่นใด

บานหน้าต่างเปิดรับลมเย็นจากสวนด้านนอก แต่ในห้องกลับอบอวลด้วยกลิ่นของความคิดคำนวณที่เข้มข้นกว่ากำยานในกระถางเสียอีก คืนนี้แผนการของสตรีสองนางจะเริ่มเดินหน้า และเย่วซินเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งบนกระดานเท่านั้น

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อต้องสวมบทเป็นนางร้ายอุ่นเตียง   บทส่งท้าย

    บทส่งท้ายหนึ่งเดือนผ่านไปเสียงกลองแต่งงานดังสะท้อนไปทั่วเมืองเลี่ยงหลินในเช้าวันนั้น ขบวนขันหมากอลังการแห่มาจนถึงที่ว่าการเมืองที่ถูกตกแต่งด้วยผ้าแดงผืนยาว โคมมงคลห้อยระย้ารับลม ดอกไม้สดแต่งแต้มไปทั่ว ท้องถนนเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะยินดีจากชาวเมืองที่มาเป็นสักขีพยานในงานแต่งอันยิ่งใหญ่ของเจ้าเมืองผู้ทรงอำนาจกับหญิงสาวผู้มีรอยยิ้มประดับใจผู้คนแต่ในยามเช้าตรู่ในช่วงเวลาที่เจ้าสาวควรนั่งนิ่งรอแต่งหน้าอยู่หลังฉากผ้าอย่างเคร่งครัด กลับมีสิ่งผิดแผกเกิดขึ้นห้องแต่งตัวด้านในอาคารใหญ่ถูกปิดลงกลอนจากภายในบ่าวสาวใช้ที่เตรียมจะเข้ามาแต่งหน้าให้เจ้าสาวถูกชายหนุ่มในชุดคลุมแดงสั่งให้ออกไปรอเสียก่อน เสียงฝีเท้าของพวกนางค่อย ๆ ห่างออกไป พร้อมเสียงหัวใจที่ยังสั่นจากแววตาของเขาภายในห้องมีชุดเจ้าสาวสีแดงเข้มถูกแขวนไว้เรียบร้อยทว่าเจ้าสาวกลับยังมิได้มีโอกาสสวมมันสักทีเพราะ...หลิวซือเย่ถูกอุ้มมานั่งอยู่ริมเตียง ผิวขาวจัดของนางแดงระเรื่อ เสื้อคลุมบางถูกปลดหลุดจากไหล่ ผมยาวสยาย ดวงตาฉ่ำวาวมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างอ่อนแรงอ๋องหวังเต๋อหมิงยืนประจันอยู่ตรงหน้า ร่างสูงใหญ่โน้มเข้าหา มือข้างหนึ่งเชยคางนางขึ้น

  • เมื่อต้องสวมบทเป็นนางร้ายอุ่นเตียง    แทบเท้า

    บทที่ยี่สิบสอง แทบเท้าเช้าวันถัดมาแสงแดดแรกสาดทาบหน้าหอคณิกาเจียวหั่ว แต่ครั้งนี้มิใช่เพียงแสงอาทิตย์ที่ปลุกผู้คนให้ลืมตา หากเป็นเสียงเอะอะโกลาหลหน้าหอที่ทำให้ชาวบ้านและผู้คนในละแวกต่างพากันเดินมามุงดูกลางลานหน้าหอ มีชายสองคนถูกมัดมือไพล่หลัง นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น คนหนึ่งในนั้นคือผู้ดูแลร้านสุราที่เคยกระซิบข่าวลือเรื่องหอคณิกาฆาตกรรม ส่วนอีกคนคือบ่าวในจวนตระกูลหวังที่เคยแฝงตัวมาสืบข่าวในหอหลายครั้งและที่ยืนอยู่เบื้องหน้าทหารที่ควบคุมสถานการณ์คือบุรุษในชุดอาภรณ์เจ้าหน้าที่ราชสำนักผู้หนึ่ง แผ่นป้ายบ่งบอกตำแหน่งสูงส่งจากทางการบนอกเด่นชัดมิอาจปฏิเสธได้ว่าเป็นผู้ใดอื่นนอกจากเจ้าเมืองคนใหม่ เฉินเต๋อหมิง“ประชาชนแห่งเมืองเลี่ยงหลินทุกคน โปรดสดับรับฟัง” เสียงทรงอำนาจของอ๋องหนุ่มเอ่ยขึ้นดังก้อง“บุคคลเหล่านี้ได้กระทำการใส่ร้ายป้ายสีหอคณิกาเจียวหั่วโดยไม่มีหลักฐาน ทำให้ประชาชนเกิดความหวาดกลัว หอเสียหาย ผู้คนต้องตกงานและสูญเสียรายได้ ข้าในฐานะผู้ปกครองเมืองนี้ จะไม่ปล่อยให้ความอยุติธรรมดำรงอยู่”เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นจากฝูงชน“และข้าจะเปิดเผยตรงนี้ว่า...ผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด คือลูกช

  • เมื่อต้องสวมบทเป็นนางร้ายอุ่นเตียง   นางเป็นของเขา

    บทที่ยี่สิบเอ็ด นางเป็นของเขา“ท่านจะทำอะไร…” หลิวซือเย่ร้องเบา ๆ พยายามดึงมือกลับ แต่แรงของนางสู้เขาไม่ได้เลยเขาลากนางมาจนถึงอีกฝั่งหนึ่งของห้องซึ่งกว้างขวางอย่างยิ่ง เพราะห้องแห่งนี้เป็นห้องพิเศษสำหรับแขกสำคัญ ภายในจึงมีทั้งโต๊ะรับแขกใหญ่ ม่านกั้น และเตียงรับรองบุนวมขนาดใหญ่ประดับผ้าม่านโปร่งลายดอกไม้เย็บด้วยด้ายเนื้อดีเขาหยุดยืนที่ข้างเตียง มองหน้านางโดยยังไม่ปล่อยมือ“ท่านจะทำอะไร หม่อมฉันบอกแล้วว่าปล่อย...”ม่านบางของเตียงชั้นในไหวเบา ๆ ราวกับกำลังรับรู้ถึงบรรยากาศร้อนแรงที่ปะทุขึ้นดวงตาคมของอ๋องหนุ่มจับจ้องใบหน้างามที่บัดนี้แดงระเรื่อ ดวงใจของเขาเหมือนถูกฉีกเมื่อเห็นความลังเลในแววตานั้น ก่อนเอ่ยเสียงต่ำอย่างเจ็บลึก“เจ้าคิดว่าจะหลอกใช้ประโยชน์จากข้าแล้วไล่แล้วข้าจะไปหรือ เย่เอ๋อร์...ข้าไม่ได้เป็นคนดีขนาดนั้นนะ”หลิวซือเย่สะดุ้งเล็กน้อย น้ำเสียงนั้นทั้งกรุ่นโกรธและเว้าวอน เธอเบือนหน้าหนี แต่เขาใช้มืออุ่นรั้งปลายคางของนางไว้ บังคับให้หันมาสบตา“ท่านอ๋อง...ท่านโกรธที่ข้าหลอกใช้ท่านหรือ เหอะ ในอดีตข้าก็รู้สึกเช่นเดียวกับท่านในเวลานี้กระมัง ข้าเจ็บไม่แพ้ท่านหรอกเพคะ”คำถามนั้นแผ่ว

  • เมื่อต้องสวมบทเป็นนางร้ายอุ่นเตียง   ผัวที่ไหน

    บทที่ยี่สิบ ผัวที่ไหนความรู้สึกเย็นเยียบในใจหลิวซือเย่กลับร้อนผ่าวขึ้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับบุรุษที่เริ่มเผยความอันตรายออกมาชัดเจน นางไม่อาจเปิดประตูหนีได้คงต้องหาทางถ่วงเวลาเพื่อทำให้สหายร่วมงานที่หอรู้สึกเอะใจจนมาเคาะห้องนี้ช่วยนางหลิวซือเย่สูดหายใจเข้าลึก ๆ สลัดความกลัวทิ้งแล้วพลันหันกลับไปส่งยิ้มหวาน“โถ่ ข้าอุตส่าห์อยากเล่นตัวสักหน่อยเจ้าค่ะคุณชาย” น้ำเสียงนางออดอ้อนขึ้นทันตา “ท่านทำลายมารยาหญิงพังหมดเลยนะเจ้าคะ ทำเช่นนี้ข้าก็แย่สิเจ้าคะ ถ้าคุณชายไม่ปล่อยให้ข้าเล่นตัวเสียบ้าง อีกหน่อยคุณชายอย่าเบื่อตัวข้าก็แล้วกันนะเจ้าคะ”นางก้าวกลับไปหาเขาด้วยท่าทีอ่อนช้อย ก่อนจะค่อย ๆ ทรุดนั่งลงบนตักของชายหนุ่มอย่างแนบเนียน ลมหายใจหอมกรุ่นเฉียดใกล้ใบหูของอีกฝ่ายขณะมือบางแตะแก้มเขาเบา ๆหวังเจียเล่อดูจะตกตะลึงไปชั่วครู่ แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความพึงใจอย่างเห็นได้ชัด “ข้ารู้ว่าเจ้ามีใจให้ข้าเย่เอ๋อร์...”“มีใจหรือไม่มี เอาไว้ข้าตอบตอนหมดจอกนี้ก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ” หลิวซือเย่ยิ้มเจ้าเล่ห์ พลางยกจอกเหล้าขึ้นแนบปากของเขา “วันนี้เราดื่มฉลองกันเถิดเจ้าค่ะ”นางรินเหล้าให้เขาด้วยจังหวะชำนาญ ป้อนจอกแล้วจอก

  • เมื่อต้องสวมบทเป็นนางร้ายอุ่นเตียง   เผยธาตุแท้

    บทที่สิบเก้า เผยธาตุแท้เฉินเต๋อหมิงยืนนิ่งอยู่เช่นนั้น ใบหน้าคมสลักเคร่งเครียด ดวงตาคมดุยังจับจ้องเรือนร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวตรงหน้าท่อนเอ็นร้อนที่แข็งขึงอยู่ภายในยังคงเต้นตุบ ๆ อย่างรุนแรงจนแนบแน่นดันผ้าคลุมยาวของตนออกมาอย่างชัดเจนแต่แทนที่เขาจะตอบโต้คำยั่วเย้าอันถือดีของหลิวซือเย่ด้วยการลงมือ เขากลับ...ถอนหายใจแผ่ว ราวกับคนแพ้ในสงครามอารมณ์ที่ตนก่อขึ้นเอง เขาก้าวถอยช้า ๆ แล้วหมุนกายเดินไปยังขอบฉากกั้น หยิบผ้าคลุมบางและชุดนอนที่ตนจัดวางไว้ก่อนหน้านั้นขึ้นมาแม้ปลายนิ้วยังสั่น และลมหายใจยังไม่คลายจากแรงปรารถนา แต่เขากลับเดินกลับมาหานางอย่างสงบ แล้วทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าหญิงสาวเงยหน้ามองหล่อนด้วยดวงตาเคร่งขรึม ทว่าอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด“ยกแขนขึ้นหน่อย ข้าจะสวมอาภรณ์ให้”หลิวซือเย่มองเขาด้วยดวงตาที่แฝงทั้งความตกตะลึง ส่วนร่างกายนางทำตามอย่างเงียบงันเขาค่อย ๆ คลี่ผ้าคลุมลงบนไหล่นางอย่างเบามือ จัดตำแหน่งอย่างระวังไม่ให้ปลายผ้าเปียกน้ำมือหนาขยับเก็บเส้นผมเปียกที่แนบแก้มอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวมันจะบาดผิวอันบอบบางของนางปลายนิ้วลากผ่านผิวเนื้อขาวนวลที่ยังชื้นไออุ่นผ้าคลุมที่เขาสว

  • เมื่อต้องสวมบทเป็นนางร้ายอุ่นเตียง   ข้าเมื่อยแล้ว

    บทที่สิบแปด ข้าเมื่อยแล้ว“ยืนขึ้นหน่อยเย่เอ๋อร์” เขากระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจแนบซอกคอชื้นไอน้ำ “นั่งที่ขอบอ่างแล้วแยกขาออกให้กว้าง”หลิวซือเย่หอบหายใจ สั่นสะท้านทั่วร่าง ใบหน้าแดงจัดทั้งจากอารมณ์และคำสั่งที่ช่างอุกอาจจนเกินจะทัดทาน“อามู่ เจ้า...”“ข้าจะปรนนิบัติเจ้าเอง” เขาแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ มือใหญ่ตวัดช้อนร่างนางขึ้นจากน้ำอย่างรวดเร็ว จนร่างเปลือยเปล่าเปียกชื้นนั่งพาดอยู่บนขอบอ่างไม้ตามที่ใจของชายหนุ่มต้องการเขาแยกเรียวขางามออก ไม่เปิดโอกาสให้นางห้ามได้แม้แต่ครึ่งคำ“ตรงนี้...คือของข้า” เขาพึมพำขณะก้มลงไปด้านหน้า จับสะโพกกลมกลึงไว้มั่น จากนั้นปลายลิ้นร้อนก็แตะลงบนปุ่มเนื้อเล็กกลางกลีบบุปผาหลิวซือเย่สะดุ้งทั้งตัว “อ๊า... อย่า...” เสียงร้องของนางแผ่วสั่น ไม่แน่ชัดว่าเป็นเสียงต้านหรือเชิญชวนแต่เขาไม่หยุดเรียวลิ้นของเฉินเต๋อหมิงลากเลียแนบแน่นอย่างเชื่องช้า วนแตะยอดเม็ดเนื้อกลางกลีบบุปผานุ่มที่ชื้นฉ่ำราวกับกลีบดอกไม้ยามเช้าเสียงครางสะท้านของนางดังขึ้นในลำคอพร้อมกับร่างที่กระตุกวูบเขาสลับจังหวะอย่างช่ำชอง จากการแตะเบาเป็นดูดเม้มแรง จากวนเป็นจี้ลงเฉพาะจุด กดเน้นจนเม็ดเนื้อที่เคยซ่อนอยู่

  • เมื่อต้องสวมบทเป็นนางร้ายอุ่นเตียง   8เกี่ยวก้อยเป็นสหาย

    บทที่ห้า เกี่ยวก้อยเป็นสหาย เซี่ยเจ๋อรุ่ยโน้มตัวลงคร่อมเย่วชิง มือใหญ่วางบนต้นขาเนียนราวกำลังสัมผัสสมบัติอันล้ำค่า ดวงตาคมกวาดมองบุปผาที่เบ่งบานอยู่ตรงหน้า เสียงลมหายใจของเขาหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัวเย่วชิงชี้นิ้วลงเบา ๆ “ตรงนี้…คุณชายต้องให้ความสำคัญ”เขาพยักหน้าช้า ๆ ก่อนโน้มศีรษะลง ปลายลิ้นร้อนแตะส

  • เมื่อต้องสวมบทเป็นนางร้ายอุ่นเตียง   7ไม่ไหวแล้ว

    “อืม… อ่า…” เสียงทุ้มสั่นระรัว ผสานกับลมหายใจหนักที่แทบจะกลายเป็นเสียงกระเส่า ทำให้บรรยากาศในห้องข้นคลั่กไปด้วยความร้อนแรงเย่วชิงเพิ่มแรงบีบเล็กน้อยแล้วเร่งจังหวะ รูดขึ้นลงต่อเนื่องทให้ได้ยินเสียงครางของแม่ทัพหนุ่มดังชัดขึ้น “อืมม… เย่วชิง…อา…” กล้ามเนื้อหน้าท้องกระตุกตามแรงมือทุกครั้ง ดวงตาคมห

  • เมื่อต้องสวมบทเป็นนางร้ายอุ่นเตียง   6ขาที่สาม(1)

    บทที่สี่ ขาที่สามยามวิกาลมาถึงในที่สุด แสงตะเกียงน้ำมันในเรือนนอนของแม่ทัพหนุ่มส่องละมุนทั่วห้อง เย่วชิงวางห่อผ้าสีหม่นบนโต๊ะเตี้ย คลี่ออกเผยให้เห็นตำราข้างหมอนสามเล่มที่เพิ่งได้มาจากร้านหนังสือมือสองเซี่ยเจ๋อรุ่ยนั่งพิงหมอนบนเตียง มองนางด้วยสายตาผสมระหว่างความสงสัยและระวัง “นี่คือหนังสือที่เจ้า

  • เมื่อต้องสวมบทเป็นนางร้ายอุ่นเตียง   5ตำราประเภทใด

    “จำข้าไม่ได้หรือ ข้าลู่เพ่ยอย่างไรเล่า”เย่วชิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ลู่เพ่ย? ในหนังสือไม่มีตัวละครนี้นี่นาความงุนงงฉายชัดในดวงตา แต่ยังคงพยักหน้ารับด้วยมารยาท“อืม จำได้สิ ช่วงนี้ข้าเครียดสมองเลยมึนเบลอ”ลู่เพ่ยมองนางด้วยแววตาที่อ่อนลง “เราเคยเป็นสหายกันเมื่อก่อน ข้าได้ยินว่าเจ้าจะไปจ่ายตลาด ข้าเสร็จงาน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status