Novels by น้องเหม่ยเหมย

ค่ำคืนนี้ก็เช่นกันเฉิงหย่งจื้อเข้านอนแต่หัวค่ำเพราะยิ่งไม่นอนใจยิ่งนึกถึงใบหน้าดื้อดึงที่มีนิสัยมิย่อมใครของหญิงคนรักดวงจันทร์วันนี้เกือบเต็มดวงเหลืองนวลลอยเด่นอยู่ท่ามกลางหมู่ดาว เฉิงหย่งจื้อนอนเอาแขนก่ายหน้าผาก เปิดหน้าเอาไว้เช่นนี้ทุกค่ำคืนเพื่อให้ดวงจันทราอยู่เป็นเพื่อนคลายเหงาแกร็ก แกร็กมีผู้บุกรุกมือหยาบที่มิได้จับอาวุธมานานของเฉิงหย่งตวัดไปจับมีดสั้นใต้หมอนของตนเองที่เอาไว้ในกรณีฉุกเฉินซึ่งเขามิได้มีโอกาสได้ใช้มันเลยตลอดสามเดือนนี้ชายหนุ่มแสร้งเป็นนอนหลับตาลง พยายามหายใจเข้าออกสม่ำเสมอเพื่อให้ผู้บุกรุกตายใจคิดว่าเขานอนหลับสู่นิทราแล้ว พอมันตายใจเข้ามาในเขตแดนเตียงของเขาเมื่อไหร่เมื่อนั้นแหละถึงคราวฆาตของมันกลิ่นหอมหวานอันแสนคิดถึงลอยผ่านสายลมอ่อนเข้ามาแตะจมูกของชายหนุ่มที่แกล้งนอนหลับอยู่บนเตียงทำให้เฉิงหย่งจื้อเผลอใจเต้นรัวทั้งที่พยายามหายใจสม่ำเสมอให้เหมือนคนหลับ เปลือกตาหรี่ขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยแต่ก็มิให้มากจนเกินไปเพื่อมองตามเสียงเดินแผ่วเบาที่กำลังย่องเข้ามาใกล้เตียงของเขา บัดนี้มือหนาคลายจากมีดใต้หมอนเรียบร้อยแล้วได้แต่จิกผ้าปูที่นอนเพื่อระงับความตื่นเต้นที่กำลังท่วม

บทส่งท้าย“นี่เป็นจดหมายที่นางฝากคนใช้ให้มามอบให้พระองค์พะย่ะค่ะ คนของเราเห็นว่าเป็นเรื่องผิดปกติจึงรีบส่งมาให้ข้าพะย่ะค่ะ แต่ข้าน้อยมิบังอาจเปิดอ่านจึงเลือกแจ้งพระองค์ดีกว่าพะย่ะค่ะ”กระดาษพับขนาดเท่าฝ่ามือถูกมอบให้เฉิงหย่งจื้อที่รีบขอตัวออกมาจากห้องอักษรของบิดาเมื่อได้ยินว่าเป็นเรื่องของสตรีคนรักเขารับจดหมายนั้นมาก่อนจะคลี่กระดาษเปิดอ่านข้อความข้างใน ‘ลาก่อน หมดหน้าที่หลักของข้าแล้ว หลังจากนี้ขอให้พวกเราได้ทำในสิ่งที่ประสงค์อยากทำ ขอให้ใช้ชีวิตเป็นอิสระอย่างที่ใจต้องการ ข้าขอไปตามทางของข้าในที่ที่ข้าอยากไป และสำหรับท่านก็เช่นกันเซียวเฟยเจิน’หมายความว่าเช่นไร...ไยนางจึงเขียนจดหมายฉบับนี้ให้ข้าเฉิงหย่งจื้อละสายตาจากข้อความในกระดาษ“เฟยเจินยังอยู่ที่เรือนนางหรือไม่”ฉีหมิงที่อยู่ดีดีก็โดนยิงคำถามแปลก ๆ ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตั้งสติและตอบคำถามเจ้านายเท่าที่ชายหนุ่มรู้“ข้าน้อยมิรู้ ไม่มีใครกล้าเข้าไปรบกวนนางหรอกขอรับหากมิโดนเรียกเข้าไปใช้งาน...เกิดเรื่องอันใดหรือพะย่ะค่ะท่านอ๋อง”“นาง...หนีข้าไปแล้ว”ดวงตาสีดำสนิทจ้องเหม่อมองออกไปยังที่อันแสนไกล น้ำเสียงและแววตาตัดพ้อราว

และก็เป็นอย่างที่ฝ่ายเฉิงหย่งจื้อคาดการไว้ทางฝั่งฮ่องเต้เมื่อได้รู้จากเลี่ยงกงกงว่าลูกชายคนรองของตนขอเข้าเฝ้า จากที่ตอนแรกประทับอยู่ในห้องหนังสือเพื่ออ่านฎีกาที่กองพะเนินอยู่บนโต๊ะก็เตรียมตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้“บอกเจ้าสามว่าข้าไม่สะดวกให้เข้าเฝ้าวันนี้ วันอื่นค่อยให้มาใหม่ ข้าจะพักผ่อนเร็วหน่อยวันนี้”ฮ่องเต้กล่าวกับกงกงที่ทำสีหน้าลำบากใจอยู่เบื้องหน้าเสร็จก็เตรียมตวัดชายแขนเสื้อเพื่อหันหลังเดินออกทางประตูด้านหลังแทนที่จะเป็นประตูหลักข้างหน้าดั่งปกติ“ฝะ...ฝ่าบาท เกรงว่าครานี้จะไม่ทันเสียแล้วพะย่ะค่ะ ท่านอ๋องสามรออยู่ทะ...ไม่ทันแล้ว”ชายชราเลี่ยงกงกงยังพูดไม่ทันจบดี เจ้านายของตนที่ไม่รอฝั่งคำเขาจึงเดินออกทางประตูหลังเรียบร้อยแล้ว และก็เจอลูกชายของตนที่รู้ทันพ่อของตนหลังจากโดนผลัดวันประกันพรุ่งมาหลายคราดักรอที่ประตูข้างหลังเฉิงหย่งจื้อในอาภรณ์ดำขลิบทองยืนมองบิดาตนด้วยใบหน้านิ่งสนิท ดวงตาสีดำเช่นเดียวกับสีผมมองมาที่คนอายุมากกว่าตรงหน้าเขม็ง ดุคมราวกับเหยี่ยวกำลังจ้องมองเพื่อจับผิดอีกฝ่าย“ลูกมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเสด็จใช้เวลาไม่นานหรอกพะย่ะค่ะ”“พ่อ...”แม้บนหน้าของเจ้าแผ่นดินจะไม่มีเม็ด

“เจ้ากำลังคิดถึงเรื่องอันอยู่รึ ไยจึงนั่งยิ้มอยู่คนเดียวเช่นนั้น”ข้ามิรู้ตัวว่าตนเองกำลังนั่งท้าวคางบนมือของตนอยู่บนโต๊ะน้ำชารับแขกในเรือนตนเอง ใบหน้าหันมองออกไปนอกหน้าต่างที่กำลังเปิดอ้าอยู่ เวลาเย็นแดดจึงไม่จัดมาก ลมพัดโชยเข้ามาอ่อน ๆ นอกหน้าต่างไม่มีนก หรือแมลงบินตอมดอกไม้ให้ข้าได้ดูและทำให้ข้ายิ้มได้ ชายหนุ่มผู้ถือวิสาสะเดินเข้ามาในเรือนผู้อื่นแม้อยู่ในจวนตนเองก็เถอะจึงเอ่ยทักข้าอย่างฉงนใจเจือด้วยความไม่พอใจเนือง ๆ เพราะชายหนุ่มกลัวว่าที่ข้ายิ้มอาจเพราะคิดถึงบุรุษอื่นใบหน้าหล่อเหลาทว่าติดดุเข้มมของเฉิงหย่งจื้อโผล่เข้ามาในสายตาข้า ระยะห่างระหว่างใบหน้าเราห่างเพียงหนึ่งฝ่ามือทำให้ข้าผงะถอยหลังเล็กน้อย“ท่านเข้ามาในเรือนข้าได้อย่างไร...ข้าไม่เห็นได้ยินเสียงฝีเท้าเลย” ประโยคหลังข้าบนพึมพำกับตนเองเบา ๆดวงตาคู่ดำสนิทไล่สายตาขึ้นลงราวกับกำลังไล่สำรวจเครื่องหน้าของข้าหากข้ามองไม่ผิด ดวงตาคู่ตรงหน้าเวลานี้คมราวกับเหยี่ยวสอดส่ายไล่เก็บภาพหญิงสาวคนรักตรงหน้า“ยังมิชินอีกหรือ เมื่อหลายวันก่อนเจ้ายังไม่เห็นขัดที่จะอยู่ห้องนอนเดียวกับข้าอยู่เลย”“นั่นมันตอนข้าแปลงเป็นบุรุษและเราทั้งสองคนกำล

“ข้ามีข้อตกลงเพิ่ม ข้าต้องการให้เจ้าเผยรูปโฉมที่แท้จริงออกมาด้วยหากเจ้าจริงใจอยากช่วยมิใช่เพื่อลวงหลอกให้ข้าเดินตามแผนของพวกเจ้า”ที่ข้าต้องการดูรูปโฉมที่แท้จริงเป็นเพราะข้าคิดว่าที่ข้าจำมิได้จากนิยายต้นฉบับอาจมีสาเหตุมาจากอีกฝ่ายปลอมตัว หากข้าเห็นใบหน้าที่แท้จริงข้าอาจระบุตัวละครตัวนี้ได้และหากข้าระบุตัวตนของอีกฝ่ายได้นั่นเท่ากับข้าจะได้เลือกถูกว่าควรเลือกเชื่อนางดีหรือไม่นางระบายลมหายใจออกมาเบา ๆ ข่มกลั้นความรู้สึกที่อัดอั้นข้างในอก“ได้ หากนั่นจะทำให้ท่านเชื่อว่าข้าหวังดี”มือบางที่คล้ำหมองเพราะพอกผงสีดำพลางตัวเพื่อแปลงกลายยกขึ้นมาทั้งสองข้าง นางจัดการลอกหน้ากากหนังบนใบหน้านางออก รอยแผล รอยดำเป็นปื้นบนแก้มทั้งสองของนางเป็นของปลอม เมื่อหน้ากากหนังอัปลักษณ์ถูกลอกออกใบหน้าที่แท้จึงของสตรีตรงหน้าข้าจึงถูกเปิดเผยดวงหน้างามหวาน ผิวขาวผุดผ่องแม้เวลานี้จะดูซีด มีรอยย่นตามอายุของเจ้าตัวก็มิอาจปิดบังความงามของหญิงสาวได้เลยข้าที่เห็นการเปลี่ยนแปลงอันน่าอัศจรรย์นี้อดมิได้ที่จะยกมือขึ้นมาปิดปาก ดวงตากลมโตของข้าจ้องอีกฝ่ายอย่างประหลาดใจโดยมิปิดบัง“แม่นางงามนัก ข้าไม่แปลกใจหากท่านต้องแปลงกาย

ปึงประตูบ้านปิดเองอาจด้วยเพราะกลไกธรรมชาติ อาจเป็นลมหรือความตั้งใจของเจ้าบ้านอันนี้ข้าก็มิรู้ แต่ข้าที่นั่งหันหลังให้พอได้ยินเสียงถึงกับสะดุ้งตัวขึ้นเพราะตกใจก่อนจะหันหลังไปมอง ข้ากลืนน้ำลายก่อนหันกลับมาประจันหน้ากับเจ้าของบ้านเช่นเดิมสตรีขี้เหร่มิได้มีท่าทีเปลี่ยนไปจากเดิม นางเพียงยิ้มและยกชาถ้วยตนขึ้นมาจิบมีแต่ข้าที่พยายามรักษาใบหน้ามิให้แสดงอาการตื่นกลัวทว่าเหงื่อที่ออกบนมือมิสามารถห้ามได้ มือที่บีบกันแน่นของข้าจึงชุ่มไปด้วยเหงื่อใจเย็นไว้เฟยเจิน แค่ประตูปิด“ข้าพอจะเดาได้ว่าท่านตั้งใจมาหาข้าโดยเฉพาะและพอจะเดาสิ่งที่ท่านต้องการจากข้าได้”“รู้ว่าข้ามาหาทำไมงั้นรึ เจ้าดูมั่นใจยิ่งนักว่าตนเองเดาใจข้าได้ สิ่งที่จ้าคิดอาจมิใช่ ใครจะไปรู้”“นั่นก็จริง งั้นเชิญเอ่ยเรื่องของท่านมาเถิด หากไม่เกินความสามารถข้าย่อมช่วยเต็มที่”“แม่นางรู้จักพ่อค้านาม ติงเอ๋าซีหรือไม่”“รู้จักเมื่อไม่นานมานี้”“และแม่นางรู้จักเซี่ยฮองเฮาหรือไม่”“ย่อมรู้จัก” ข้าสังเกตเห็นนางกำชายเสื้อตนเอง“ประชาชนอาณาจักนี้มีใครบ้างไม่รู้พระนางผู้เป็นพระมารดาของแผ่นดิน”“ข้าหมายถึงรู้จักเป็นการส่วนตัวแบบที่มิใช่สถานะประชาชน

บทส่งท้ายและวันนั้นทั้งวันหยางเหวินโดนพ่อตาของตนเองลากไปไหนมาไหนด้วย เรียกได้ว่าตัวติดกันจนซูเมิ่งนึกสงสัยว่าหรือสามีของนางจะเป็นลูกชายที่หายสาบสูญไปอีกคนหนึ่งของบิดาตนเองซูเมิ่งทั้งวันไม่ไปนั่งพูดคุยกับญาติพี่น้องร่วมสายเลือดในจวนก็เข้าไปนั่งเล่นกับน้องชายสุดแสนน่ารักที่มีอายุเพียงสิบเอ็ดหนาวเท่านั้นจวบจนตอนค่ำยามซวี [1] นั่นแหละนางจึงมีโอกาสขอตัวกลับเรือนของตนเองที่ครอบครัวนางเตรียมเอาไว้ให้เรือนหลังนี้ใหญ่ไม่แพ้หลังไหนๆ ในจวน การตกแต่งแม้จะเรียบง่ายแต่ของใช้ทุกชิ้นล้วนเป็นของใหม่ยังมิเคยได้ใช้ เป็นวัสถดุเนื้อดีทั้งนั้นเรือนส่วนตัวสภาพดีขนาดนี้นี่เป็นครั้งแรกของนางเลยกระมังที่ได้รับการดูแลเช่นนี้“ยิ้มขนาดนั้น เจ้าชอบเรือนหลังนี้มากเลยหรือ”เสียงของหยางเหวินบุรุษที่วันนี้หายหน้าหายตาไปจากซูเมิ่งทั้งวัน พร้อมกับอ้อมกอดจากคนตัวโตสวมโอบนางจากข้างหลัง“เจ้าค่ะข้าชอบที่นี่ แต่มิใช่แค่เรือนหลังนี้ แต่เป็นทุกคนที่นี่ด้วย พวกเขาต้อนรับข้าอย่างดียิ่ง”“เช่นนั้นหากเรากลับแคว้นไปข้าให้คนสร้างจวนของพวกเราสองคนแยกออกมาดีหรือไม่ ข้าได้รับพระราชทานที่ดินทำเลดีมิหยอก ข้ายกให้เจ้า จะให้สร้างจวนห

บทที่ยี่สิบภรรยากับครอบครัวที่แท้จริงณ แคว้นหูอี๋ฉีจวนตระกูลโจวจวนหลักตั้งอยู่ที่เมืองหลวง ตระกูลโจวเป็นตระกูลแม่ทัพตั้งแต่รุ่นทวดลงมาจนถึงรุ่นปัจจุบัน หากเปรียบเทียบกับแคว้นเย่ ตระกูลโจวก็เปรียบได้ดั่งตระกูลหยางดีที่เวลานี้สองแคว้นสงบศึกเปลี่ยนมาสมานฉันท์กันหลายปีแล้ว มิเช่นนั้นสองทายาทตระกูลแม่ทัพคงเคยพบเจอกันบ้างในสงครามระหว่างแคว้นแม้ว่ารุ่นลูกอาจไม่เคยฟาดฟันกันแต่สำหรับรุ่นพ่อนั้นไม่แน่ มีความเป็นไปได้สูงว่าประมุขตระกูลหยางกับประมุขตระกูลโจวแห่งสองแคว้นจะเคยปะทะฟาดฟันวัดฝีมือกันมาก่อนเวลานี้ฝ่ายซูเมิ่งรวมฝ่ายของพี่ชายและคนของสามีนางแยกย้ายจากขบวนสินค้าของตระกูลลู่มาระยะหนึ่งแล้วเป็นเพราะไปคนละทาง ตระกูลลู่ต้องการไปเมืองชายแดนเพื่อส่งสินค้า แต่พวกนางต้องการไปเมืองหลวงดังนั้นเวลานี้ซูเมิ่งจึงกำลังนั่งรถม้าคันของโจวเฉิงเค่ออยู่นั่นเองเห็นพี่ชายบอกว่าอีกไม่เกินหนึ่งชั่วยามจะถึงจวนของเราพี่ชายใช้คำว่าของเราทำให้ซูเมิ่งรู้สึกซาบซึ้ง....ในที่สุดนางก็กำลังมีบ้านและครอบครัวเป็นของตนเองสักที“ถึงจวนตระกูลโจวแล้วขอรับคุณชาย”เนื่องจากในห้องโดยสารมีคนนั่งอยู่เพียงสองคนคือนางและพี่ชาย

บทที่สิบเก้าภรรยากับคำสารภาพ“คุณหนูเจ้าคะ ตอนนี้ขบวนของเราโชคดีได้หยุดพักที่สถานที่มิห่างไกลจากน้ำตกมากนัก คุณชายฝากถามว่าคุณหนูอยากชำระร่างกายหรือแช่น้ำหรือไม่เจ้าคะ เวลานี้ไม่มีคนใช้งานและเดี๋ยวให้คนไปกั้นเขตให้คุณหนูเจ้าค่ะ”“น้ำตกหรือ...อืม ก็ดีเหมือนกัน ข้าอยากแช่น้ำเย็นสักหน่อย มิได้อาบน้ำทุกวันดังเช่นปกติ รู้สึกเหนียวตัวยิ่งนัก”“เจ้าค่ะ เช่นนั้นเดี๋ยวบ่าวรีบไปเรียนคุณชายให้จัดกั้นพื้นที่ให้นะเจ้าคะ รอบ่าวสักครู่”“ได้ ขอบใจมากนะ”พอหลิ่นปินไปภายในกระโจมหลังน้อยก็เงียบลงทันตา ซูเมิ่งหันหลังกับไปเตรียมชุดและของใช้อาบน้ำที่จำเป็นด้วยตนเองที่ด้านหลัง เวลาผ่านไปไม่ถึงถ้วยน้ำชานางได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาในกระโจมนาง“กลับมาเร็วยิ่ง คุณชายว่าอย่างไรบะ บ้าง....อ้าว ท่านพี่! อุ้บ!”คนที่เดินเข้ามากลับไม่ใช่สาวใช้อย่างที่ซูเมิ่งคิด แต่เป็น หยางเหวิน บุรุษร่างสูงใหญ่ที่พอก้าวเท้าเข้ามาในกระโจมก็ดูคับแคบขึ้นมาทันตา ชายหนุ่มคงรู้ว่าซูเมิ่งไม่อยากเจอหน้าอีกฝ่ายจึงก้าวเข้ามาประชิดตัวนางและใช้มือหนาปิดปากมิให้ส่งเสียงดังโวยวาย“อื้อ อ่านเอ้าอาไอ้อ่างไอ อ่อยอ้า!”“หากข้าปล่อยแล้วเจ้าจะเร

“นั่นเจ้าใช่หรือไม่ซูเมิ่ง เป็นเจ้า!” เสียงของหยางเหวิน บุรุษที่นางเคยรู้สึกปลอดภัยยามได้ยินเสียง ทว่าบัดนี้มิใช่อีกต่อไปแล้ว....“ข้าเอง พวกท่านกำลังทำสิ่งใด อย่าทำร้ายพวกเขานะ”ซูเมิ่งโดนจับได้นางจึงวิ่งออกไปขวางมิให้คนของหวางเหวินทำร้ายหรือมาต่อสู้กับคนของลู่เจ๋อทีแรกบุรุษทั้งสามเมื่อเห็นใบหน้าของสตรีที่ตามหามาหลายวันก็พากันดีใจ รอยยิ้มปรากฏบนหน้าไปตามๆ กัน ทว่าพอเห็นนางวิ่งเข้ามาไม่เกรงกลัวอันตรายหรือลูกหลงท่ามกลางการต่อสู้ก็ตกใจ หัวใจหล่นไปที่ตาตุ่มกันหมด“พวกเจ้าหยุดลงมือ!”คนของฝ่ายหยางเหวินหยุดต้อนผู้คุ้มของขบวนสินค้าทันทีเมื่อได้ยินคำสั่งของเจ้านาย ซึ่งตอนแรกพวกเขาก็เพียงได้รับคำสั่งให้ต้อนพวกนี้ให้จนมุมยอมศิโรราบเท่านั้นก็ตามซูเมิ่งบัดนี้ยืนอยู่กลางทางระหว่างขบวนสินค้าตระกูลลู่กับฝ่ายของพี่ชายและสามีนาง“น้องน้อยเจ้าอย่าเพิ่งวิ่งไปทั่วสิ มันอันตราย” เสียงของโจวเฉิงเค่อเต็มไปด้วยความวิตกกังวล นางมองเห็นบนใบหน้าของชายหนุ่มนั้นมีเหงื่อ แววตาดูตื่นตระหนกเกรงว่านางจะได้รับอันตรายจริงอย่างที่พี่ชายเอ่ย“แม่นางซูทางนั้นอันตรายเข้ามาหลบพักในรถม้าก่อนเถิด”ลู่เจ๋อและผู้คุ้มกันของเข

บทที่สิบแปดภรรยามิยอมอีกต่อไปแล้ว“ทำไมเจ้ามิตามนางไปด้วย ปล่อยให้นางซึ่งเป็นสตรีปีนขึ้นรถม้าขบวนพวกพ่อค้าจิตใจเจ้าเล่ห์แสนกลไปได้เยี่ยงไร”“ขะ ข้าน้อยคิดไม่ทัน คุณหนูบอกมิให้ข้าตามไป บอกให้ข้ามาส่งข่าวท่านว่าให้ตามนางได้ที่ขบวนสินค้าตระกูลลู่ขอรับ”“เจ้าเป็นคนที่แคว้นนี้มิใช่รึ รู้จักหรือไม่ตระกูลพ่อค้าลู่”“รู้แล้วอย่างไร ข้าจำเป็นต้องบอกเจ้าด้วยรึ”“เหอะ”“เหอะ”โจวเฉิงเค่อและหยางเหวินทะเลาะกันอีกหนหากมีช่องว่างโอกาสให้แขวะใส่กันเวลานี้ขบวนรถม้าของทั้งโจวเฉิงเค่อและขบวนม้าของหยางเหวินเดินทางออกจากเมืองหลวงมาได้หลายชั่วยามแล้ว เดินทางติดต่อกันยาวนานระยะหนึ่งจนต้องหยุดพักให้ม้าพักกินอาหารกินน้ำก่อนส่วนคนที่เหลือก็มาดูแผนที่วางแผนหาทางตามหาขบวนขนสินค้าตระกูลลู่ตามเบาะแสที่ซูเมิ่งทิ้งไว้ให้“คนม้าของเรายังสืบมิได้ความอีกรึ ป่านนี้ยังมิมีใครมาถึงอีก” หยางเหวินเดินออกมาจากกระโจมอีกฝ่ายหลังจากรำคาญทั้งหน้าและน้ำเสียงจนทนไม่ไหวตัดสินใจเดินกับมาหาเบาะแสจากคนของตนดีกว่าพอยิ่งได้รู้ว่าซูเมิ่งไปกับตระกูลลู่ตระกูลที่เขาเคยให้คนไปสืบประวัติมาเพราะเขาเคยเห็นอีกฝ่ายทักทายเอ่ยสนทนาอย่างสนิทสนสน

“คุณหนูเจ้าคะ มิทราบว่าคุณหนูคิดถึงสิ่งใดอยู่ มีเรื่องใดเป็นกังวลหรือไม่ ระ....หรือบ่าวรับใช้ไม่ดีพอเจ้าคะ”“หะ หา เรียกข้าหรือ”“บ่าวดูแลไม่ดีตรงไหนหรือไม่เจ้าคะ บอกให้บ่าวปรับปรุงแก้ไขได้หมดนะ ตะ แต่อย่าไล่บ่าวออกเลย”“ข้าจะไปไล่เจ้าได้ย่างไร ลุกขึ้นก่อน”ซูเมิ่งตื่นจากภวังค์ของตนเองมาก็เพราะตกใจที่อยู่ดีดีสาวใช้ที่ลู่เจ๋อส่งมาคอยช่วยอำนวยความสะดวกนางลงไปนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น บนดวงตากลมโตของนางมีน้ำตาเอ่อคลอราวกับกลัวว่าซูเมิ่งจะลงโทษเสียอย่างนั้น“ข้ามิได้ไม่พอใจเรื่องใด เพียงคิดถึงเรื่องอื่นไปเรื่อยเปื่อยก็เท่านั้น”“คิดถึงครอบครัวที่เมืองหลวงหรือเจ้าคะ”“อืม....” ซูเมิ่งหยุดคิดจากคำเรียกของอีกฝ่าย “มิรู้ว่าข้าสามารถเรียกพวกเขาว่าครอบครัวได้หรือไม่”เพราะคนที่เมื่อสักครู่ซูเมิ่งเผลอคิดถึงคือหยางเหวินน่ะสิ...มิใช่พี่ชายสายเลือดเดียวกันอย่างโจวเฉิงเค่อซูเมิ่งรู้สึกเหมือนนางทิ้งสิ่งสำคัญบางอย่างไป มันทำให้ในหัวใจนางรู้สึกเหมือนโดนคนขโมยเฉือนเนื้อบางส่วนทิ้งไประยะเวลาผ่านมาไม่กี่เดือนกับการอยู่ร่วมกันกับหยางเหวินในฐานะสามีภรรยามันช่างดูยาวนาน มีหลายครั้งที่นางเผลอผูกพันกับชายหนุ่ม

สิบห้า พ่อลูกทะเลาะกัน“วันนี้เจ้ากลับไปกับป้า ไปพบอาเว่ยที่จวนเจ้าเมืองได้หรือไม่”“ฮะ ?”“เจียวเชิน เจ้าจำที่ข้าบอกว่าเช้าวันที่อาเว่ยกลับจากจวนเจ้าได้หรือไม่ว่าข้ารู้สึกโล่งใจเพียงใดที่เห็นอาเว่ยกลับมายิ้มกว้างได้อย่างสดใสอีกครั้ง ความจริงข้ายังเล่าไม่หมด อาเว่ยสดใสได้เพียงเวลานั้น หลังจากนั้นหลานของข้าก็กลับมาเป็นเด็กเก็บตัว ยิ้มยากเช่นเดิม แถมช่วงนี้อาการหนักขึ้น ปริมาณอาหารที่อาเว่ยกินได้น้อยลงอย่างเห็นได้ชัด เอาแต่ขอบิดาของเขามาข้างนอกบ้านซึ่งลูกของข้าคงรู้ว่าอาเว่ยต้องการออกจากบ้านมาเพราะเหตุใด...”“มาหาข้าหรือเจ้าคะ”“อืม” ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้ารับอย่างจนใจ “ใช่ แม่นมของอาเว่ยบอกข้าว่าอาเว่ยเคยนอนละเมอเอ่ยเรียกพี่สาว...ข้าจึงสืบเรื่องของเจ้าเพิ่มนิดหน่อย เจ้าคงไม่ถือสาที่ข้าสืบใช่หรือไม่”“ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ เช่นนั้นมาวันนี้ท่านป้าหยี่ซินจึงอยากให้ข้าไปเยี่ยมอาเว่ยที่จวนเจ้าเมืองใช่หรือไม่เจ้าคะ”“ใช่ เจ้าช่างเป็นสตรีที่เข้าใจง่ายยิ่งนัก...แต่ถึงอย่างไรก็แล้วแต่เจ้า

สิบสี่ ท่านป้าเจียวเชินเดินทางกลับมาที่จวนอย่างปลอดภัย ภายในใจยังคงวนเวียนคิดถึงข่าวลือที่คุณหนูจิ่นเม่ยเล่าให้นางฟัง ไม่ใช่ว่าหญิงสาวเชื่อข่าวลือที่เสมือนคำสาปนั้น นางรู้ว่าเป็นคำขู่ของคุณหนูผู้นั้นทว่าเจียวเชินไม่เข้าใจว่าทำไมตนเองถึงเก็บเอามาคิดมากอยู่ได้จนรถเคลื่อนกลับมาจอดหน้าเรือนรอคอยการลงของคนบนรถแล้วเจียวเชินจึงเพิ่งรู้สึกตัวหลุดจากภวังค์เดินลงรถตามหลังอามี่สาวใช้ของตนเองหากแต่ที่หน้าจวนของนางกลับมีรถม้าคันใหญ่การตกแต่งโอ่อ่าหรูหรา มองด้วยสองตาดูก็รู้ว่าเจ้าของรถคันนี้เป็นผู้ดีเมืองหลี่ซงเพราะวัสดุที่ใช้ทำรถม้านั้นเป็นไม้แข็งแรงทนทานที่สุดแล้วไยรถม้าประเภทนี้จึงมาจอดอยู่หน้าจวนชาวบ้านธรรมดาเช่นนางได้เล่าเจียวเชินเดินลงมาจากรถยืนมองรถม้าคันดังกล่าวด้วยความสงสัยอยู่นานจนกระทั่งเจ้าของรถม้าเดินลงมาจากรถหญิงชราผมสีขาวขึ้นแซมออกมาสอดคล้องกับอายุของตนเอง ท่วงท่ายามเดินลงมาจากรถด้วยความช่วยเหลือจากบ่าวดูหยิ่งยโสเจ้ายศเจ้าอย่างไม่น้อย“มาแล้วหรือแม่นางเจียวเชิน” ทว่าพอเผยยิ้มอ่อนโยนอบอุ่นออกมา ใบหน้าเหี่ยวย่นนั้นสลัดทิ้งซึ่งความยโสถือยศอย่างตอนแรกออกโดยสิ้นเชิงการที่เจียวเชินเ

สิบสาม ข่าวลือมือบางยกพู่กันวางลงบนโต๊ะหลังจากเขียนเงื่อนไขที่ฝ่ายตระกูลจิ่นต้องยินยอมปฏิบัติตาม หากต้องการให้เจียวเชินช่วยรักษาโรคของคุณชายน้อยเงื่อนไขที่ว่านี้เจียวเชินคิดว่าจำเป็นยิ่งกว่าวิธีการรักษาเด็กผู้ป่วยอีกด้วยซ้ำ เงื่อนไขที่นางต้องการให้ฮูหยินจิ่น ไม่สิรวมทั้งสมาชิกทุกคนในตระกูลจิ่นยินยอม ได้แก่หลังจากนี้หนึ่งปีสิทธิในการดูแลเรื่องอาหาร กิจกรรมอื่นในชีวิตประจำวันนอกเหนือจากเรื่องการศึกษาเป็นสิทธิของนางผู้รักษาเพียงผู้เดียว โดยหากไม่เกี่ยวกับอันตรายถึงชีวิตของคุณชายน้อย สมาชิกตระกูลจิ่นไม่มีสิทธิมาขัดขวางเด็ดขาด หากเมื่อไหร่ก็ตามที่ผิดเงื่อนไขข้อนี้ การรักษาของนางจะสิ้นสุดลงทันทีพร้อมกับได้รับเงินค่าเ

เอ่อ“ลุกขึ้นมาคารวะท่านหมอก่อนอาอวี่...ข้าขอเรียกแทนแม่นางว่าท่านหมอนะเจ้าคะ ลูกของข้าเชื่อฟังแค่พวกหมอทั้งหลายน่ะเจ้าค่ะ” ประโยคสุดท้ายฮูหยินจิ่นหันมาพูดเสียงเบาให้ได้ยินเพียงสองคนกับเจียวเชิน“เจ้าค่ะ” เจียวเชินยิ้มรับก่อนหันไปสังเกตพฤติกรรมผู้ป่วยของตนเองโดยละเอียดอีกรอบด้วยความสงสัยเด็กคนนี้ป่วยเป็นโรคร้ายจริงหรือ“ท่านแม่ข้าไม่สบายอยู่ไม่ควรเดี๋ยวลุกเดี๋ยวนั่งไม่ใช่หรือขอรับ และอีกอย่างข้าไม่ค่อยมีแรงลุกสักเท่าไรด้วย”“อะ…เอ่อ”“ข้าไม่ถือเจ้าค่ะ ตามสบายเถอะ”เมื่อเห็นคนกลางอย่างฮูหยินตระกูลจิ่นลำบากใจ คนนั้นก็ลูกชายสุดที่รักที่กำลังป่วยอยู่ คนนี้ก็สตรีที่เป็นความหวังใหม่ของลูกชายตนเอง เจียวเชินจึงโบกมือบอกปัดอย่างไม่ใส่ใจตัดปัญหาไป“...ข้าอาอวี่ขอคารวะท่านหมอขอรับ” นั่งคารวะอย่างขอไปทีจบเด็กน้อยก็หันไปสนใจสาวใช้ของตนเองวิ่งเล่นไล่จับต่อ“แม่นางเจียวเชินรอให้ลูกชายข้าเล่นเสร็จสักครู่นะเอาไว้ค่อยตรวจร่างกายลูกข้า อีกไม่ถึงหนึ่งก้านธูปคงเสร็จแล้วล่ะ...เชิญนั่งตรงนี้ก่อนเจ้าค่ะ เด็ก ๆ ไปยกขนมและชามาให้แขกหน่อยซิ”เมื่อสักครู่เจียวเชินเกือบอ้าปากค้างด้วยความอึ้งทึ่งกับท่าทีเอาใจลูกม

สิบสอง สตรีตระกูลจิ่น“ไหนหรือเด็กผู้ป่วย ให้ข้าดูอาการเขาหน่อย”“ได้สิ ก่อนอื่นข้าปรารถนาถามเจ้าสักหน่อย ไม่ทราบว่าเจ้าเรียนวิชาปราบวิญญาณมาจากสำนักใดกัน”“หืม ? ข้าไม่ใช่หมอผีเจ้าค่ะฮูหยินจิ่น ไยจึงถามข้าเช่นนั้น”“อ้าว แม่นมหลีบอกข้าเองว่าเจ้าสามารถไล่ภูตผีวิญญาณออกจากร่างเด็กได้นี่นา”“ท่านแม่ พวกเราไว้ใจนางได้จริง ๆ หรือเจ้าคะ”ที่แท้แล้วคนพวกนี้คิดว่านางเป็นคนปราบผีจริง ๆ หรือเนี่ยจึงได้ตามนางมาที่นี่ เจียวเชินถอนหายใจยาวอย่างไม่สบอารมณ์เช่นกันเมื่อได้ยินเช่นนั้น นางมองไปที่แม่นมคนที่นางย้ำจนปากเปียกปากแฉะไปแล้วว่าตนเองนั้นหาใช่หมอปราบผีอันใดไม่อย่างคาดโทษหากไม่ใช่เพราะนางมีความคิดอยากช่วยเหลือเด็กอย่างแท้จริง ป่านนี้นางเดินตัวปลิวออกจากที่นี่ไปแล้ว“ข้าไม่ใช่คนปราบผีเจ้าค่ะฮูหยิน”“อ้าว แล้ว...”“คนของท่านเข้าใจผิด คราก่อนข้าช่วยเด็กที่สำนักการศึกษาก็จริงทว่าข้าไม่ได้ไล่ภูตผีสักหน่อย ข้ารักษาไปตามอาการป่วยของเด็กต่างหาก”“ไม่จริงเจ้าค่ะ วันนั้นข้าเห็นกับตาว่าท่านหมอที่มาตรวจตามหลังนางบอกว่าเด็กคนนั้นไม่ได้เป็นอะไร ร่างกายปกติดีทุกอย่างเจ้าค่ะ แต่คนในที่นั้นล้วนเห็นกันทุกคนว่าก

สิบเอ็ด แขกไม่ได้รับเชิญเช้าวันรุ่งขึ้นมื้อเช้าวันนี้เจียวเชินปลุกอาเว่ยพาไปกินอาหารร่วมกับเด็กคนอื่นที่เรือนตู้เจวียนก่อนที่หญิงสาวจะต้องแยกตัวออกมาก่อนคนอื่นกินเสร็จ เป็นเพราะผู้คุ้มกันที่ประตูเดินมาตามนางให้ออกไปพบแขกตั้งแต่เช้าตอนแรกเจียวเชินคิดว่าแขกที่มาเป็นคนของตระกูลเจิ้งที่ให้คนมารับลูกชายกลับบ้านเสียอีกทว่าไม่ใช่อย่างที่คิด พอเห็นหน้าคนมาหากลับสร้างความแปลกใจอย่างยิ่งยวดแขกที่มาขอเข้าพบเป็นสตรีวัยกลางคนผู้หนึ่ง สังเกตจากการแต่งตัวน่าจะเป็นสาวใช้ของตระกูลขุนนางผู้ดีที่ไหนสักตระกูลกระมัง สิ่งที่ทำให้เจียวเชินขมวดคิ้วมุ่นขณะเดินไปพบแขกเป็นเพราะนางเค้นความทรงจำเท่าไรก็ไม่พบว่าเคยรู้จักสตรีหน้าตาเช่นนี้มาก่อน“แม่นางผู้นั้น”เสียงตื่นเต้นลิงโลดเหมือนเจอของขวัญที่ตนเองตามหาของแขกแปลกหน้าตอนมองเห็นเจียวเชินที่กำลังเดินไปหา ยิ่งสร้างความงงงวยให้เจ้าของจวนเข้าไปใหญ่“ไม่ทราบว่าพวกเราเคยรู้จักกันหรือ ท่านป้ามาผิดเรือนหรือไม่”“ไม่ผิด ๆ แม่นางอาจไม่รู้จักข้าน้อย ทว่าข้าน้อยมีเรื่องสำคัญต้องการคุยด้วยเจ้าค่ะ อ้อ...ลืมแนะนำตัวไป ข้าน้อยเป็นบ่าวในจวนตระกูลจิ่นเจ้าค่ะ”“ตระกูลจิ่น...”