LOGINเมื่อมาถึงเรือน เพียงเปิดประตูเรือนเข้าไป นางก็เห็นเด็กแฝดร้องไห้แล้วโผเข้ากอดนางเอาไว้แน่น
“ผู้ใดรังแกพวกเจ้า” นางเองก็ตกใจไม่น้อย คิดจะไปจัดการอาหยุนที่ดูแลพวกเขาไม่ดี
“ท่านแม่ ฮึก...อวี่เออร์ไม่ดื้อสักนิด เหตุใดท่านถึงจะทิ้งข้าไปเล่า ฮืออออ”
“ท่านแม่ เมื่อก่อนข้าไม่ดีเอง ต่อไปข้าจะเป็นเด็กดีขอรับ ฮึก”
ม่านม่านหงุดหงิดเสียงร้องของเด็กทั้งคู่ยิ่งนัก น้ำเสียงที่นางพูดออกไปจึงเย็นชาไม่น้อย “หากข้าทิ้งพวกเจ้าแล้วจะกลับมาอีกเพื่ออันใด เงียบได้แล้ว”
ทั้งสองกลั้นสะอื้นกันอย่างน่าสงสาร สายตาที่มองมามีแต่ความตัดพ้อ
“ผู้ใดพูดอันใดกับพวกเจ้า ข้าจะเอาม้าไปเก็บก่อน ประเดี๋ยวเข้าไปคุยกันในเรือน”
เสียงท้องของเด็กทั้งสองร้องประท้วงเมื่อเลยเวลามื้อเย็นไปแล้ว ม่านม่านลืมนึกไปเลยว่าในเรือนไม่มีข้าวสาร เนื้อสัตว์ ที่พอจะนำมาทำอาหารได้
“หิวมากหรือไม่ ข้าจะรีบไปทำอาหารให้เดี๋ยวนี้” เสียงของนางอ่อนลง เด็กทั้งสองจึงรีบพยักหน้ารับ
แม้แต่กงเพ่ยจิ้นวันนี้ก็กินข้าวถึงสองชาม ไม่ต้องถามถึงอาหยุนและเด็กแฝดทั้งสองที่หิ้วท้องรอกินข้าวฝีมือของม่านม่านเลย ต่างก็กินจนแทบจะเรียกได้ว่าเลียจานแล้ว
“เจ้าพูดสิ่งใดกับลูกข้า” ม่านม่านเอ่ยถามอาหยุน เมื่อเขาช่วยนางเก็บจานชาม
“ข้าไม่ได้พูดอะไรเลยพี่สะใภ้ เจี้ยนเออร์ กับอวี่เออร์พูดคุยสิ่งใดกับพี่จิ้นไม่รู้ ข้าเห็นพวกเขาอยู่ดีๆ ก็ร้องโวยวายกันใหญ่”
“กง เพ่ย จิ้น” นางเน้นชื่อเขาทีละคำ จนอาหยุนอดเสียวสันหลังแทนกงเพ่ยจิ้นไม่ได้
ม่านม่านสั่งให้อาหยุนพาเด็กแฝดทั้งสองออกไปเล่นที่ห้องโถง นางเข้าไปหากงเพ่ยจิ้นเพื่อเอ่ยถามเรื่องที่เขาพูดกับเด็กแฝด
“ท่านพูดสิ่งใดกับลูก” ม่านม่านหยุดยืนมองเขานิ่งๆ ข้างเตียง
“ข้าแค่บอกให้พวกเขาเตรียมใจเอาไว้” กงเพ่ยจิ้นหยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ
“ถูกของเจ้า พวกเขาควรจะเตรียมใจเนิ่นๆ” นางกดยิ้มที่มุมปาก
กงเพ่ยจิ้นไม่คิดว่าม่านม่านจะมีท่าทีเช่นนี้ นางควรจะร้อนใจเป็นห่วงความรู้สึกของเด็กทั้งสองมิใช่หรือ หากนางไม่เป็นห่วงคงไม่เข้ามาถามเขาในห้องเช่นนี้
ม่านม่านใช้ลิ้นดุ้นข้างแก้ม มองใบหน้าที่ซีดขาวของกงเพ่ยจิ้น คิดจะใช้เด็กแฝดเป็นเครื่องมือ เพื่อให้นางใจอ่อนหรือ เขาไม่รู้จักนางเลยสักนิด หากรู้ตัวตนที่แท้จริงของนางว่าเป็นนักฆ่าที่สังหารไม่เลือก เขายังอยากให้นางอยู่ใกล้บุตรทั้งสองอีกหรือไม่
“เพ่ยจิ้น หากเจ้าจะใช้เด็กทั้งสองเป็นเครื่องมือเพื่อให้ข้าใจอ่อนยอมใช้ชีวิตแบบครอบครัวกับเจ้า เจ้าคิดผิดเสียแล้ว เดิมทีข้าก็ไร้ใจ ไม่สนใจชีวิตของผู้ใด ที่ข้ายอมช่วยชีวิตเจ้า เพราะเห็นแก่เด็กทั้งสองคนไม่อยากให้เขาไร้บิดาและมารดา” นางนั่งลงข้างเขาอย่างใจเย็น “หากเจ้าอยากให้ข้าอยู่เป็นครอบครัวของเจ้าอย่างแท้จริง เจ้าต้องพยายามด้วยตนเอง ข้าอาจจะใจอ่อนก็ได้” นางหยักไหล่แล้วลุกขึ้นเดินออกไป
ม่านม่านเพียงแค่พูดไปอย่างนั้น ไม่คิดว่าสิ่งที่นางพูดกงเพ่ยจิ้นจะเก็บมาเป็นเรื่องจริงจังไปได้
เด็กแฝดดูเหมือนจะติดนางยิ่งกว่าเดิมเสียอีก ไม่ว่าม่านม่านจะเดินไปที่ใดของห้องพัก เด็กทั้งสองที่เดิมควรจะนั่งดูการ์ตูนที่ตนเองชอบ กลับเดินติดก้นนางกลัวว่านางจะหายไปหากพวกเขากะพริบตา
“เจี้ยนเออร์ อวี่เออร์ ที่ข้าต้องออกไปด้านนอกก็เพื่อหาเงินเลี้ยงพวกเจ้า ข้าไม่คิดจะหนีหายไปที่ใด รออีกไม่นานข้าจะพาพวกเจ้าย้ายเข้าไปอยู่ในเรือนหลังใหม่ ต่อไปอย่าได้ฟังคำพูดเลอะเลือนของท่านพ่อเจ้าเข้าใจหรือไม่”
“ขอรับท่านแม่/ขอรับ” เด็กทั้งสองพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ แต่ยังคงเดินตามก้นม่านม่านต่อเช่นเดิม
แม้แต่ตอนที่นางจะเข้าไปอาบน้ำ พวกเขายังคิดจะเข้าตามไปนั่งเฝ้าอีกด้วย “ข้าอยู่ในห้องน้ำ จะหายไปที่ใดได้ หากพวกเจ้ายังไม่ไปนั่งดูการ์ตูนรอข้า หนหน้าก็ไม่ต้องดูแล้ว!!!” นางโวยวายออกมาอย่างหมดความอดทน
เด็กทั้งสองได้แต่หดคอแล้วรีบเดินไปนั่งรอที่หน้าโทรทัศน์ทันที แต่สายตาก็ยังคงเหลือบมองมาที่ประตูห้องของม่านม่านอยู่บ่อยครั้ง พอนางเปิดประตูออกมา ทั้งสองก็ปิดโทรทัศน์แล้วจูงมือของนางไปนอนทันที
คืนนี้นางถูกเด็กทั้งสองกอดเอวเอาไว้แน่น จนแทบจะขยับตัวไม่ได้ ม่านม่านได้แต่นอนมองหน้าพวกเขาไปมา พวกเขาต่างน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้ ต่อให้จิตใจของนางแข็งแกร่งดั่งหิน ก็ย่อมมีวันอ่อนลง เมื่อต้องนอนกอดพวกเขาทุกคืน
ผ่านมาสามวัน ม่านม่านนางอยู่ติดเรือนไม่ได้ออกไปที่ใด เด็กๆ ที่อยู่แต่ในเรือนเฝ้ามารดาถึงสามวันก็เริ่มเบื่อ จึงขอออกไปวิ่งเล่นกับสหายในหมู่บ้าน
“อย่าให้ผู้ใดรังแกได้เล่า หากถูกรังแกต้องทำเช่นใด”
“หากสู้ได้ ให้จัดการขอรับ” กงหนิงเจี้ยนพูดอย่างจริงจัง
“หากสู้ไม่ได้ ให้วิ่งมาตามท่านแม่ไปจัดการ” กงหนิงอวี่คิดเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา
“ดีมาก แต่ควรสู้ก่อน ค่อยมาตามข้า ไปได้แล้ว อย่าลืมกลับมากินข้าวกลางวัน” นางลูบหัวทั้งสองอย่างภูมิใจ
กงเพ่ยจิ้นที่เริ่มลุกขึ้นนั่งได้โดยที่แผลไม่ปริแตกแล้วกับอาหยุนที่ฟังม่านม่านพูดคุยกับเด็กแฝดอยู่ในห้อง ก็ต่างแสดงสีหน้าประหลาดออกมา
“พี่สะใภ้ช่าง...สั่งสอนบุตรได้ไม่เหมือนผู้ใด”
“ข้าต้องรีบหายแล้ว มิเช่นนั้นบุตรชายข้าได้เสียคน” กงเพ่ยจิ้นส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ
ม่านม่านนางไม่รู้เลยว่าบุรุษสองคนในห้องพูดถึงนางเช่นใด นางเดินเข้ามาหาพวกเขา “อาหยุนเจ้าเข้าเมืองให้ข้าหน่อย เอารูปภาพนี้ไปให้ท่านลุงเฉิง เขารู้ว่าต้องจัดการเช่นใด อีกอย่าง...เจ้าสอบถามว่าเครื่องเคลือบมาถึงแล้วหรือยังให้ข้าด้วย” นางหยิบรูปภาพที่ขอให้กงเพ่ยจิ้นวาดให้ส่งต่อให้อาหยุน
“เออ...จวนหลังนี้ไม่ผิดแน่นะพี่สะใภ้” อาหยุนรู้ที่ตั้งจวนก็เอ่ยถามอย่างสงสัย
ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยรู้เลยว่าม่านม่านกำลังทำสิ่งใดอยู่ และนี้เป็นครั้งแรกที่นางสั่งให้เขาไปทำงานให้นาง
“ไม่ผิด ด้านหน้าจวนติดป้ายเจี้ยนอวี่เอาไว้ เจ้าไปถึงก็จะรู้ได้เอง”
กงเพ่ยจิ้นมองนางด้วยสายตาตกตะลึง แม้แต่ชื่อจวนนางก็ใช้นามของบุตรชายทั้งสองตั้ง เช่นนี้เขาก็ยังพอมีหวังเรื่องสร้างครอบครัวกับนางใช่หรือไม่ เดิมคิดว่าความรู้สึกที่มีต่อนาง ก็แค่ต้องการให้นางเติมสิ่งที่ขาดหายไป แต่พอเห็นสิ่งที่นางทำให้เขาและบุตรชายทั้งสอง กงเพ่ยจิ้นก็อดจะซาบซึ้งไม่ได้
มันเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ที่เขาได้พบเจอนาง แต่ความต้องการของเขาคือ อยากให้เป็นเช่นนี้ไปตลอด เพียงแต่ยังไม่แน่ใจเท่านั้น ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้น คือสิ่งที่เขาโหยหาจากตัวมู่ลี่ม่านคนเดิมหรือไม่
กงเพ่ยจิ้นมัวแต่ตกอยู่ในภวังค์ ม่านม่านพูดคุยกับอาหยุนเสร็จต่างก็แยกย้ายไปจัดการเรื่องของตนเองแล้ว ม่านม่านนางกำลังจะเข้าห้องพักเพื่อทำอาหารมื้อกลางวันให้ทุกคน แต่เสียงโวยวายที่ดังอยู่หน้าประตูเรือนก็เรียกความสนใจของนางเข้าเสียก่อน
“อาจิ้น!!! นังหญิงชั่ว!!! ออกมาประเดี๋ยวนี้”
เสียงทุบประตูดังไม่หยุด จนม่านม่านนางถีบประตูเปิดออก คนที่ยืนเคาะอยู่ด้านหน้าถึงได้หยุดเคาะ เพราะล้มไปกองอยู่กับพื้น
“โอ๊ยยย” สตรีใบหน้าดุดันเงยหน้าขึ้นมามองคนที่ทำให้นางเจ็บตัวอย่างไม่พอใจ “นังหญิงชั่ว!!! จะฆ่าข้าหรืออย่างไร” นางชี้หน้าด่าม่านม่าน
เถียนเฉียวเป็นอีกคนที่ยินดีไม่ต่างจากบิดา เขารู้สึกผูกพันกับพี่ชายคนใหม่ของเขา และเด็กแฝดทั้งสองที่ยังไม่เกิดมา ถึงกับตั้งตารอ และเอ่ยว่า “พี่ใหญ่ หากหลานแฝดถึงวัยเรียนตำรา ข้าขอสอนเขาเองนะขอรับ”“หึหึ ย่อมได้” กงเพ่ยจิ้นยิ้มอย่างยินดี ทุกสิ่งดูเหมือนจะเริ่มกลับเข้าทีอย่างช้าๆ ทุกคนได้กลับมานั่งกินข้าวพร้อมหน้ากันอีกครั้งระหว่างที่ทุกคนกำลังกินอาหารและพูดคุยอย่างสนุกสนาน ม่านม่านที่กำลังกินข้าวฝีมือจินซื่อก็เกิดเจ็บท้องขึ้นมา“เอ๊ะ!!! ข้าว่า...ข้าจะคลอดแล้วเจ้าค่ะ” นางก้มมองที่หว่างขาของตนเอง ก็เห็นว่าน้ำคร่ำแตกเสียแล้วทั้งจวนวุ่นวายกัน วิ่งกันแตกตื่น คนที่มีหน้าที่ตามหมอ ก็ดูเหมือนจะลืมไปหมด แม้แต่หมอตำแยที่มาร่วมดื่มในงานเลี้ยงด้วย ก็ลืมตัวไปเลยว่าตนเองเป็นหมอตำแย ต่างก็ช่วยกันวิ่งตามหาหมอตำแยให้วุ่น“ก็พวกเจ้าอย่างไรเล่าที่เป็นหมอตำแย!!!” อาสือแทบจะลากคอเสื้อของหมอตำแยทั้งสามโยนเข้าไปในห้องคลอดม่านม่านนางถูกพาเข้าไปอยู่ภายในห้องรอคลอด ด้านในมีจินซื่อที่เข้าไปอยู่ดูแลไม่ห่าง และยังมีป้าเหยาที่รอรับเด็กที่จะเกิดมาหน้าห้องรอคลอดมิได้มีเพียงกงเพ่ยจิ้นเท่านั้นที่กระวนกระวายใจ บุรุษต
ม่านม่านนางพักอยู่ที่จวนตระกูลหวงหลายวันก่อนจะยอมกลับจวนของนาง กงเพ่ยจิ้นกลับไปเรียนที่สำนักศึกษาแล้ว นางเองก็เอาแต่นอนพักอยู่ภายในเรือน งานในร้านค้าก็ไม่มีอะไรที่ต้องจัดการ ด้วยอาเว่ย อาโหยว่ อาจื่อ ล้วนทำได้ดีตระกูลตู้ที่ประกาศเรื่องเปลี่ยนตัวเจ้าสาวออกไปแล้ว ก็เกิดปัญหาใหญ่ขึ้นมา จางซื่อยังไม่ทันได้ถูกยกฐานะขึ้นเป็นฮูหยินเอกเลย ก็มีข่าวลือว่านางเคยเป็นนางโลมเก่า และมีบุรุษที่เคยซื้อค่ำคืนของนางออกมาประกาศเรื่องที่เป็นบิดาของตู้ลี่เจียว หากมีเพียงคนเดียวตู้หยางก็คงจะจัดการผิดกลบเกลื่อนไปได้ แต่มีถึงห้าคนที่ออกมาเรียกร้องว่าตนเป็นบิดาของตู้ลี่เจียวตู้หยางไม่อาจรับคำนินทาที่ว่าเขาถูกสวมหมวกเขียวได้ ถึงได้ออกมาประกาศว่า ตนถูกจางซื่อวางยาและบอกว่าเด็กในท้องเป็นบุตรของเขา หลอกลวงเขามาหลายปี การแสดงร้องไห้คร่ำครวญที่น่าสงสาร ทำให้คนหลงเชื่อไม่น้อยจางซื่อที่ทนรับความผิดและชื่อเสียงที่ย่อยยับเอาไว้เพียงลำพังไม่ได้ ก็ประกาศไปทั่ว ว่าตู้หยางเป็นบุรุษหน้าเนื้อใจเสือ โหดเหี้ยมยอมสละบุตรสาวแท้ๆ ของตนเองเพื่อผลประโยชน์ทำให้ตู้หยางต้องส่งคนไปรับตู้ลี่ม่านกลับมายืนยันว่าเรื่องไม่ได้เป็นที่นางจา
บุรุษตระกูลหวงทั้งสาม เมื่อลากม่านม่านมาถึงเรือนของนางแล้ว ต่างก็มองนางกันอย่างมีคำถาม“ข้าพูดเรื่องจริงท่านพี่ ต่อให้ท่านไม่เห็นด้วย ข้าก็จะแต่งกับพี่จิ้น ข้าซื้อเรือนเอาไว้แล้ว”“เจ้าวางแผนทั้งหมดโดยไม่บอกพวกข้าหรือ” หวงเหลียงโมโหไม่น้อยที่นางปิดบังเขา“ข้าบอกพวกท่านมาตลอด แต่พวกท่านฟังข้าหรือไม่เล่า”“น้องเล็กการแต่งงานของเจ้ามิใช่ว่าพวกพี่มีสิทธิ์ตัดสินใจ เจ้าเองเป็นท่านหญิงที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้ง และยังเป็นน้องสาวบุญธรรมของหนิงอ๋อง เจ้าต้องให้หนิงอ๋องพยักหน้ายินยอมเสียก่อน” หวงเทียนกล่าวออกมาอย่างจริงจัง“มันจะไปยากอันใด ข้าจัดการเอง ท่านพี่พวกท่านเชื่อข้า พี่จิ้นจะไม่มีวันทำให้ข้าเสียใจ พวกท่านก็รู้หากมีวันนั้นชะตาของเขาคงขาด” ตอนนี้ทั้งสามเริ่มจะนึกเห็นใจกงเพ่ยจิ้นเสียแล้วเมื่อครู่ที่ม่านม่านนางเหมือนจะเป็นลมนางไม่ได้แกล้ง แต่เพียงแค่นางไม่อยากให้พี่ชายและคนอื่นในจวนตกใจเท่านั้น จึงได้เก็บเงียบเอาไว้วันต่อมา กงเพ่ยจิ้นก็ขอเข้าพบหนิงอ๋องทันที ในตอนแรกหนิงอ๋องก็ชั่งใจไม่น้อย ด้วยเพิ่งจะเคยพบกงเพ่ยจิ้นเป็นครั้งแรก แต่พอกงเพ่ยจิ้นยื่นสิ่งหนึ่งให้หนิงอ๋องเขาก็พยักหน้าเห็นด้วยทันที“ม
กงเพ่ยจิ้นที่รออยู่ในห้องที่ถูกจัดฉากเอาไว้ พอสาวใช้พาตัวตู้ลี่ม่านมา เขาก็ให้คนของเขาจัดการทำให้นางหมดสติแล้วลากไปซ่อนตัวเอาไว้ ที่ห้องโถง เกาตงหยวนที่ยังคงนั่งพูดคุยกับตู้ลี่เจียว ไม่นานก็หมดสติไป เป็นกงเพ่ยจิ้นที่ได้ยาสลบชนิดเบามาจากม่านม่าน นำมาใช้กับคนทั้งสองพอพาทั้งสองเข้าไปอยู่ในห้องที่เตรียมเอาไว้ให้กงเพ่ยจิ้นและตู้ลี่ม่านแล้ว ยาสลบก็ไม่อาจต้านทานยากำหนัดชนิดรุนแรงได้ ร่างของคนทั้งสองเริ่มได้สติ ไฟราคะภายในห้องก็ดังขึ้น เสียงครางหวานและเสียงคำรามอย่างพอใจของทั้งสองดังออกมา จนสาวใช้ที่ผ่านไปผ่านมาต้องรีบนำเรื่องไปรายงานที่เรือนหลัก ตู้หยางกับจางซื่อเมื่อรู้เรื่องแล้วก็ไม่ได้คิดที่จะรีบร้อนไปดู ด้วยต้องการทำให้ทั้งคู่กลายเป็นข้าวสุกเสียก่อน“ข้ายอมสละอาม่านแล้ว เจ้าต้องให้เจียวเจียวทำให้อาหยวนเร่งจัดการเรื่องการค้าให้ข้า”“ย่อมเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ” จางซื่อยิ้มหวานให้ตู้หยาง “ท่านอย่าลืมมอบตำแหน่งฮูหยินเอกให้ข้านะเจ้าคะ”“หึหึ ย่อมได้” ทั้งสองหัวเราะกันอย่างมีความสุข แต่ไม่รู้เลยว่าแผนการจะไม่เป็นไปตามที่หวังเมื่อตู้หยางกับจางซื่อไปถึงที่เรือนเกิดเหตุ กลายเป็นว่าบุรุษและสตรีในห้
ภายในห้องทำงานถูกกงเพ่ยจิ้นและม่านม่าน ทำให้ข้าวของเละเทะไปหมด ร่างเปลือยเปล่าของม่านม่านถูกจับหันหลังพิงอยู่กับผนัง ด้านหลังมีกงเพ่ยจิ้นที่ตั้งใจทำลูกอย่างที่เขาว่าเอาไว้จริงๆนางหันมามองเขาอย่างอ้อนวอน “อาจิ้น...ข้าต้องกลับแล้ว” นางไม่อยากล้มป่วยเช่นในครั้งที่แล้ว“ใกล้แล้ว...ม่านม่าน อื้มมมมม” เขาคำรามออกมาอย่างพอใจกงเพ่ยจิ้นยอมปล่อยม่านม่านอย่างว่าง่าย ด้วยรู้ดีว่าร่างกายของนางตอนนี้ยังไม่สมควรจะมีบุตร แม้ในตอนนั้นตู้ลี่ม่านจะมีกงหนิงเจี้ยนและกงหนิงอวี่ตอนอายุใกล้เคียงกับนางในตอนนี้ก็ตาม แต่ในภายหลังตู้ลี่ม่านก็ร่างกายอ่อนแอไม่น้อยเลยเขาเชื่อว่าอย่างไรบุตรชายทั้งสองจะต้องกลับมาอยู่กับเขาและม่านม่านอีกครั้ง อีกอย่างยังไม่ได้แต่งนาง ไม่ควรจะให้นางตั้งครรภ์เสียก่อนแต่กงเพ่ยจิ้นคงลืมนึกไป ว่าเขาปล่อยน้ำรักในร่างของกายของทุกหยาดหยด ม่านม่านกลับมาถึงเรือนพักนางก็หลับเป็นตาย รุ่งเช้านางจึงตื่นสายกว่าเดิมเล็กน้อยเมื่อพี่ชายทั้งสามของนางมาดูนางที่เรือนพัก เห็นว่านางไม่ได้ล้มป่วย เพียงแต่โหมงานหนักมาหลายวันเท่านั้นจึงปล่อยให้นางพักผ่อน และสั่งงานให้ทุกคนทำแทนหลังจากวันนั้น ม่านม่านนางก
นายหน้าค้าทาสได้ยินนางอ้างถึงท่านอ๋อง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าท่านอ๋องคนใด ในเมื่อหนิงอ๋องประกาศออกมาเองว่านางเป็นน้องสาวบุญธรรม ตระกูลตู้จะนับเป็นอันใดได้ เขาเองก็ไม่อยากมีปัญหากับตำหนักหนิงอ๋องม่านม่านนางจึงได้ตัวสองคนกลับมาโดยง่าย พอกำลังจะหมุนตัวกลับ นางก็พบกลุ่มคนที่กำลังถูกต้อนเข้ามาในโรงค้าทาส“ข้าซื้อเจ็ดคนนั้นด้วย” นางไม่รู้ว่าเหตุใดทั้งหมดถึงมารวมตัวกันได้ แต่นับเป็นเรื่องดีที่นางไม่ต้องวุ่นวายย้อนกลับไปซีซวงในอีกห้าปีข้างหน้า เพื่อซื้อคนของตนกลับมาทั้งหมดอาซือ อาอู่ อาลิ่ว อาชี อาปา อาจิ่ว อาซือ คือคนในสำนักคุมกันที่ถูกทางการตัดสินให้กลายมาเป็นทาส ภายหลังพวกเขาอยู่ในโรงค้าทาสในเมืองหลวง หลายปีก็ไม่มีผู้ใดกล้าซื้อ ด้วยไม่อยากมีปัญหากับขุนนางที่ลงดาบกับสำนักคุ้มกัน จึงถูกส่งตัวต่อไปยังโรงค้าทาสที่ซีซวงม่านม่านนางพาทุกคนกลับมาที่จวน แล้วตั้งชื่อให้พวกเขาเช่นเดิม งานที่นางให้ทำก็คงเป็นงานดเม อาโหยว่และอาจื่อ เตรียมตัวไปเป็นหลงจู๊ของร้านค้าที่ยังไม่ได้เปิด คนที่เหลือนางให้เป็นองครักษ์ส่วนตัวของพี่ชายนางทั้งสามคน ส่วนอาสือนางให้อยู่ข้างกายของนางตอนนี้ในเรือนของนางจึงอัดแน่นไปด้วยบุ







