บททั้งหมดของ เมื่อนักฆ่า ต้องมาเลี้ยงลูกแฝด: บทที่ 1 - บทที่ 10

ไอสังหารแผ่ออกมาจากร่างที่นอนนิ่งอยู่บนที่เตียงไม้เนื้อแข็ง ดวงตากลมโตกวาดมองไปทั่วรอบตัวอย่างสับสน กลิ่นเหม็นหืน กลิ่นเชื้อราลอยเข้าจมูกจนต้องนิ่วหน้าด้วยความสะอิดสะเอียนอยากจะอาเจียนออกมา“ท่านพี่...ฮึก...ท่านแม่ ตายแล้วหรือ ท่านฆ่านางจริงหรือ” เสียงของเด็กน้อยดังวนอยู่ข้างหูจนนางต้องหันไปมอง“ข้าไม่ได้ฆ่านาง และนางก็ยังไม่ตาย”ม่านม่าน มองเด็กผู้ชายฝาแฝดตรงหน้าวัยห้าหนาวด้วยความมึนงง ก่อนจะยื่นมือไปบีบคอเด็กคนที่ใกล้มือนางมากที่สุด “ใครส่งแกมา”“อ๊ากกกก ท่านพี่ช่วยข้าด้วย” เรี่ยวแรงของม่านม่านมีไม่มากนัก“ปล่อย!!! อวี่เออร์นะ หญิงชั่ว” เด็กแฝดคนพี่หยิบของใกล้มือตีไปที่มือของม่านม่านเต็มแรง แต่แรงเด็กจะมากเพียงใด ถึงอย่างนั้นมันก็ทำให้น้องชายของเขาหลุดออกจากการเกาะกุมของม่านม่านมาได้ม่านม่าน ชันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก นางในตอนนี้ยังไม่เข้าใจว่าร่างกายของนางเป็นอันใด หรือว่าจะถูกพิษสลายเรี่ยวแรงที่นางเป็นผู้สร้างขึ้นมา หากเป็นเช่นนั้น นางจะต้องขยับร่างกายไม่ได้ต่างหากเล่าเด็กแฝดคนพี่ดันตัวเด็กแฝดคนน้องไปอยู่ด้านหลัง ไม้ในมือยังชี้มาทางม่านม่านอย่างระวังตัว“หึ จะทำอะไรฉันได้” น

ม่านม่านมองเขาแล้วถอนหายใจออกมา สภาพการเงินคงไม่ดี พวกเขาถึงได้กินวันละสองมื้อเท่านั้น “ต่อจากนี้ไปจะกินวันละสามมื้อ ออกไปเล่นเถิด อย่าให้ผู้ใดรังแกได้เล่า” เด็กทั้งสองวิ่งออกไปด้วยความยินดีม่านม่านนางจึงได้เก็บเสื้อผ้ากองโตเข้าไปในมิติ แล้วเข้าไปเก็บกวาดข้าวของภายในห้อง ของทั้งหมดแทบจะเรียกได้ว่ากลายเป็นขยะแล้วในสายตานาง นางจึงจัดการทิ้งทั้งหมดเสียแล้ว โดยรวบทั้งหมดไปโยนทิ้งในห้องเก็บฟืนด้านหลังเรือนแล้วนำที่นอน เครื่องนอน เครื่องเรือนภายในห้องพักออกมาจัดวางภายในห้องใหม่ทั้งหมด กว่านางจะทำความสะอาดทั้งในห้องและภายในเรือนเรียบร้อย ก็เกือบจะถึงมื้อกลางวันเสียแล้วเสียงร้องไห้ของกงหนิงอวี่ดังอยู่หน้าประตูเรือน ม่านม่านที่กำลังจะเดินเข้าห้องครัวก็รีบเปลี่ยนทิศเดินไปดูว่าเกิดเรื่องใดขึ้นเมื่อเปิดประตูออกไปมองก็เห็นกงหนิงเจี้ยนที่ใบหน้าบวมช้ำกับกงหนิงอวี่ที่เปื้อนไปด้วยโคลนกำลังร้องไห้อย่างน่าสงสารอยู่“โดนอะไรมา” นางกอดอกพิงประตูเรือนมองพวกเขา“ต้าเปียว ผลักข้าลงโคลน พี่ใหญ่เข้าไปช่วยเขาเลยตีพี่ใหญ่ขอรับ ฮึก....”แต่ก่อนที่ม่านม่านจะถามอะไรเพิ่มเติม เสียงของหญิงวัยกลางคนที่กำลังดุด่าเด

หมอเพียงแค่เห็นสภาพของกงเพ่ยจิ้นเท่านั้น แต่ยังมิทันได้ตรวจดูบาดแผล เห็นเขาหลับตานิ่งก็คิดว่าไม่อาจช่วยได้แล้ว พอม่านม่านนางพูดออกมา เขาถึงได้เดินเข้ามาตรวจดูบาดแผลของกงเพ่ยจิ้นอย่างละเอียด“ไม่น่าเชื่อ...ว่าเลือดจะหยุดไหลได้” บาดแผลลึกจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเลือดจะหยุดไหล “ห้าสิบตำลึง ข้าจะรักษาให้ แต่ถ้าไม่มีก็หามเขาไปรักษาที่อื่น”อาหยุนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ต่อให้เข้าป่าล่าสัตว์ก็ไม่รู้ว่าจะหาเงินห้าสิบตำลึงมาครบเมื่อใด แต่ก่อนที่เขาจะร้องขอความเมตตาจากท่านหมอ เสียงเย็นของสตรีก็เอ่ยขึ้นมาเสียก่อน“ได้...แต่หากเจ้ารักษาเขาไม่ได้...ข้าขอมือของเจ้าแทน” นางจ้องมองท่านหมอราวกับจะตัดมือเขาเสียตั้งแต่ตอนนี้“ได้” ท่านหมอจำต้องกัดฟันตอบกลับไป เขาไม่เชื่อว่าสตรีตรงหน้าจะเอามือของเขาไปได้กงเพ่ยจิ้นถูกหามเข้าไปรักษาด้านใน ม่านม่านนางฝากเด็กแฝดไว้ในความดูแลของอาหยุน“นั่นเจ้าจะไปไหน”“ไปหาเงินไง หรือเจ้าจะออกให้ข้า” นางเลิกคิ้วถามอาหยุนจำได้ว่ามู่ลี่ม่านนางเป็นคุณหนูตระกูลคหบดีมาก่อน อย่างน้อยก็ต้องมีของมีค่าแลกเปลี่ยนเป็นเงินมาได้ จึงได้แต่หลบสายตาของนาง พาเด็กแฝดทั้งสองคนเข้าไปรอที่หน้าห้อง

อาหยุนหลังจากป้อนข้าวกงเพ่ยจิ้นเรียบร้อยแล้ว เขาก็คิดจะออกไปเอายาต้มด้านนอกมาให้กิน แต่ถูกกงเพ่ยจิ้นรั้งเอาไว้เสียก่อน“เจ้าหยิบยกลูกกลอนบนโต๊ะมาให้ข้า” เขาชี้มือที่ไร้เรี่ยวแรงไปที่ยาบนโต๊ะ ที่ม่านม่านนางวางทิ้งเอาไว้“หืม...ยาอันใดกัน รูปร่างประหลาดนัก ข้าเองก็เพิ่งเคยเห็น”“เป็นยาลูกกลอนที่ท่านหมอให้มา” เขาไม่อาจพูดออกมาได้ว่าเป็นยาที่มู่ลี่ม่านนางทิ้งเอาไว้ให้ ถึงแม้ไม่รู้ว่านางได้มาจากที่ใด แต่เหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้เขาเชื่อว่านางไม่มีทางทำร้ายเขา หากนางอยากให้เขาตายคงไม่ยื้อชีวิตเอาไว้มาถึงตอนนี้ นางไม่จำเป็นต้องช่วยตอนที่อยู่บนเกวียนวัว“พี่จิ้น ไหนท่านบอกพี่สะใภ้ไม่ชอบท่านอย่างไรเล่า นางยอมนำของมีค่าไปขายเพื่อหาเงินมารักษาท่านถึงห้าสิบตำลึงเงิน แม้แต่ตอนที่ท่านหมอจะรักษาท่าน นางยังพูดเลยว่า...หากทำให้ท่านตาย นางจะตัดมือของท่านหมอทิ้งเสีย เดิมทีนางเป็นคนโหดเหี้ยมเช่นนี้เลยหรือ” อาหยุนอดสงสัยไม่ได้แม้แต่กงเพ่ยจิ้นก็ดูจะประหลาดใจไม่น้อย ของมีค่าที่มู่ลี่ม่านนำติดตัวมาเหลือเพียงแค่ปิ่นที่เกาตงหยวนเคยมอบให้นางไว้เท่านั้น เขาไม่อยากเชื่อว่านางจะยอมตัดใจขายเพื่อช่วยชีวิตของเขา“อีกอ

ม่านม่านเห็นสายตาของเขาที่เปลี่ยนแปลงนางก็ระวังตัวเอาไว้อยู่แล้ว นางเบี่ยงข้อมือหลบเล็กน้อย ก่อนจะชันตัวขึ้นแล้วถีบเข้ายอดอกของเขาจนล้มกลิ้งไปกองกับพื้น นางมิได้หยุดเพียงเท่านั้น ด้วยกำลังบุรุษและสตรี เขาตัวใหญ่กว่านางไม่น้อยสู้มือเปล่านางย่อมไม่มีทางสู้ได้ปืนเก็บเสียงปรากฏขึ้นมาแทนมีดสั้น ก่อนจะยิงลงบนพื้นเฉียดใบหูของเขาไปเพียงนิดเดียว เมื่อมีอาวุธประหลาดปรากฏขึ้นท่ามกลางสายตาของทุกคน จากที่รอดูเรื่องสนุกก็แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวขึ้นทันที“หึหึ ลุกขึ้นมา เจ้าดูสิ่งที่อยู่ในมือข้าให้ดี” ม่านม่านเล็งปืนในมือไปต้นท้อที่ออกผลอยู่ข้างเรือน นางมิได้เล็งนานก็ปล่อยลูกกระสุนในมือออกไปแล้ว ทุกคนมองตามปากกระบอกปืนไปที่ต้นท้อเป็นตาเดียว พอได้ยินเสียงดังเบาๆ ออกมาจากปากกระบอกปืน ลูกท้อที่เห็นเด่นสะดุดตาก็ระเบิดออกไม่เหลือชิ้นดี“มีผู้ใดคิดจะลองดีอีกหรือไม่ หากมีก็ลุกขึ้นมา หัวของเจ้าจะได้เป็นเช่นเดียวกับลูกท้อผลนั้น” นางกวาดสายตาเยือกเย็นมองไปที่ทุกคน “หากข้าควบคุมพวกเจ้าไม่ได้ คงไม่คิดจะซื้อมา ข้าต้องการคนทำงานให้ข้าด้วยความเต็มใจ คนตายไม่อาจทำงานให้ข้าได้ แต่ทำให้ข้า...สนุกได้” นางกดยิ้มที่