ให้เป็นเรื่องของวันข้างหน้า

เพี๊ยะ เสียงฝ่ามือของม่านม่านตบเข้าที่ใบหน้าของกงเพ่ยจิ้นเพื่อเรียกสติ “ทำบ้าอันใด ลุก!!!” นางทั้งตกใจทั้งโมโห เขาคิดว่านางเป็นภรรยาของเขาหรือไง (แต่เจ้าอยู่ในร่างของภรรยาเขายังไงเล่า)

กงเพ่ยจิ้นเม้มปากแน่น ใบหน้าของเขาเริ่มซีดขาวจากบาดแผลที่เริ่มปริออก ม่านม่านพอเห็นสีหน้าของเขา นาวงก็เหลือบไปมองที่หน้าอกก็เห็นว่ามีเลือดซึมออกมาจากบาดแผลของเขาไม่น้อยเลย

“พี่จิ้น เออ...ข้ามาขัดขวางพวกท่านใช่หรือไม่” อาหยุนที่รีบกลับมาจากเรือนของตน เพื่อบอกกงเพ่ยจิ้นและม่านม่านว่าเขาต้องการทำงานกับนาง ก็เห็นภาพที่ไม่ควรเห็นเขา

ก่อนที่เขาจะหมุนตัวออกไปเสียงของม่านม่านก็ดังขึ้นเสียก่อน “หยุด!!! มาช่วยยกร่างเพ่ยจิ้นออกไปจากตัวข้าก่อน” นางกัดฟันแน่น กดข่มความเขินอายเอาไว้

“อ้อ...” อาหยุนเดินเข้ามาอย่างมึนงง ก่อนจะช่วยประคองร่างของกงเพ่ยจิ้นกลับขึ้นไปบนเตียง

“เจ้าออกไปก่อน ข้าจะทำแผลให้เขาใหม่”

อาหยุนเดินออกไปอย่างว่าง่าย ด้วยเห็นว่าแผลของกงเพ่ยจิ้นปริออกจนเลือดซึมออกมาจริงๆ ม่านม่านลงมือทำแผลให้เขา “วันนี้ไม่ต้องวาดแล้ว ไว้หายท่านค่อยทำก็แล้วกัน ข้าไม่รีบ แต่ชื่อร้านคงต้องรบกวนท่าน พรุ่งนี้ข้าจะเข้าเมืองไปดูร้านค้า จะได้ให้คนทำป้ายชื่อร้านเตรียมเอาไว้เลย” นางก้มหน้าทำแผลแล้วเอ่ยพูดไปด้วย

กงเพ่ยจิ้นมองใบหน้าที่ก้มต่ำของนาง “ลำบากเจ้าแล้ว ข้าในตอนนี้ช่วยสิ่งใดเจ้าไม่ได้เลย ข้าจะคิดชื่อร้านให้เจ้า พรุ่งนี้ก่อนออกไปเจ้าก็มารับไปเถิด”

“อืม” นางเงยหน้าขึ้นมามองเขา “หากท่านไม่ได้ตกอยู่ในสภาพนี้ ตอนนี้ท่านคิดว่าตนเองจะเป็นเช่นใด”

กงเพ่ยจิ้นใคร่ครวญคำถามที่นางถามเขาอยู่ครู่ ก่อนจะเอ่ยตอบ “หากเจ้าหมายถึง ข้าและเจ้ามิได้ถูกวางยาจนถูกขับไล่มาอยู่ที่หมู่บ้านกระมัง” เมื่อเห็นนางพยักหน้าเขาจึงพูดต่อ “ข้าคงจะเตรียมตัวสอบจวี่เหริน ส่วนเจ้า...คงจะได้แต่งเข้าตระกูลเกาสมใจ” แววตาของเขาหมองลง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสียดายอนาคตของตนเองหรือว่านึกถึงเรื่องการหมั้นหมายของมู่ลี่ม่านที่ถูกแย่งชิงไป

“ท่านกลับไปยังเส้นทางเดิมของท่านได้ ไม่มีสิ่งใดสายเกินไป หากห่วงเจี้ยนเออร์ อวี่เออร์ ท่านไม่ต้องห่วงอย่างไรทั้งสองก็เป็นบุตรของข้า”

กงเพ่ยจิ้นตกตะลึงไม่น้อย เขาไม่เคยได้ยินมู่ลี่ม่านพูดว่าเด็กทั้งสองเป็นบุตรของนาง หากนางยอมทำหน้าที่มารดาตั้งแต่แรก เขาคงไม่ต้องเสียเวลาไปอีกหลายปี

“เจ้ายอมใช้ชีวิตเป็นครอบครัวกับข้าและลูกแล้วใช่หรือไม่”

“หืม...ข้ายอมรับพวกเขาคือลูกของข้า ข้าบอกท่านตั้งแต่เมื่อใดว่าจะยอมรับท่านเป็นสามี” นางเลิกคิ้วถามเขา

“อาม่าน” เขาเอื้อมมือมาจับมือของม่านม่านเอาไว้ นางจะสะบัดออก เขารีบใช้อีกมือยึดเอาไว้ให้มั่น “ข้าเองก็ไม่เคยต้องการให้เรื่องราวเป็นเช่นนี้ แต่ตอนนี้พวกเรามีเจี้ยนเออร์ อวี่เออร์แล้ว เจ้าลืมเกาตงหยวนเสียทีได้หรือไม่ แล้วใช้ชีวิตกับข้าและลูกให้ดี” เขามองนางอย่างขอร้อง

กงเพ่ยจิ้น เอ่ยพูดเช่นนี้กับมู่ลี่ม่านอยู่หลายหน ก่อนที่เขาและนางจะเหินห่างหลังจากที่นางไม่ไยดีบุตรทั้งสอง เขาถึงได้ล้มเลิกความคิดไป แต่ตอนนี้นางยอมรับเด็กทั้งสองแล้ว จึงลองขอร้องนางอีกหน

ม่านม่านเห็นว่าเรื่องราวมันชักจะไปกันใหญ่แล้วจึงนั่งลงพูดกับเขาดีๆ “เพ่ยจิ้น ข้าคิดว่ามีสิ่งหนึ่งที่ท่านควรรู้ ข้าไม่ใช่มู่ลี่ม่าน และข้าไม่รู้ว่ามาอยู่ในร่างของนางได้อย่างไร ข้ามีนามว่า ม่านม่าน ใช้ชีวิตอยู่ในโลกอีกพันปีข้างหน้าที่ยังมาไม่ถึง ข้าคิดว่าที่ข้ามาอยู่ในร่างของนาง ก็คงเป็นเพราะนางต้องการใช้ให้ข้ามาแก้แค้น ทวงความเป็นธรรมให้กับนาง หากข้าทำสำเร็จ ข้าอาจจะได้กลับคืนโลกของข้า และนางอาจจะได้กลับมาอยู่ข้างท่านกับลูก คำพูดเมื่อครู่ ท่านเก็บไว้พูดกับนางเถิด” นางลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอก โดยไม่สนว่ากงเพ่ยจิ้นจะตกตะลึงมากเพียงใด

กงเพ่ยจิ้นได้แต่ลืมตามองเพดานห้อง ใคร่ครวญคำพูดของม่านม่านเมื่อครู่ แม้แต่ตอนที่อาหยุนเข้ามาภายในห้อง เขาก็ยังไม่อาจเรียกสติกลับมาได้

ม่านม่านคุยกับอาหยุนเรื่องที่เขายอมทำงานให้นางแล้ว แต่ตอนนี้นางยังไม่ถึงเวลาที่จะใช้เขา จึงให้เขาช่วยดูแลกงเพ่ยจิ้นและเด็กแฝดทั้งสองไปก่อนยามที่นางต้องออกไปด้านนอก

วันต่อมา เมื่อม่านม่านนางจัดการเรื่องภายในเรือนเสร็จแล้ว ก็เข้าไปหากงเพ่ยจิ้นเพื่อขอชื่อร้านที่นางให้เขาคิดให้

เหมยจวงผิง (ร้านเครื่องประทินโฉม) ซินเซียง (ร้านเครื่องหอม) หนงยี่ (ร้านใบชา) ฉุนโฮ่ว (เหลาอาหาร) ม่านม่านเก็บกระดาษเข้าในแขนเสื้ออย่างพอใจ

“ขอบคุณท่านมาก” นางหมุนตัวเพื่อจะออกไปจากห้อง

“ม่านม่าน หากเจ้าไม่อาจกลับไปได้เล่า” เขาคิดเรื่องนี้มาทั้งคืนแล้ว ต่อให้นางไม่ใช่มู่ลี่ม่าน แต่ในเมื่อนางรักบุตรชายทั้งสองคนของเขาจากใจจริง เขาก็อยากจะรู้หากนางไม่ได้กลับไป นางจะกลายมาเป็นครอบครัวของเขาหรือไม่

“ให้เป็นเรื่องของวันข้างหน้า ทุกสิ่งล้วนไม่มีอะไรแน่นอน” นางเอ่ยโดยไม่ได้หันกลับมามองเขาแล้วเดินออกทันที

ม่านม่านเร่งควบม้ามาที่จวนที่ซื้อเอาไว้ก่อน เมื่อมาถึงคนทั้งหมดก็มารวมตัวกันรอนางอยู่ก่อนแล้ว ยังมีสาวใช้มาใหม่ทั้งสาม ที่นางไม่เคยเห็นหน้าเข้ามาแนะนำตัวกับนาง

เสี่ยวเฉา เสี่ยวชิง เสี่ยวหลัน เป็นชื่อที่ลุงเฉิงตั้งให้พวกนางทั้งสาม แต่ละคนล้วนได้รับคำเตือนมาจากทาสที่ซื้อมาก่อนหน้านี้แล้ว ต่างก็นอบน้อมต่อม่านม่านอย่างยิ่ง

“พวกเจ้ามีงานใดก็ไปทำเถิด พวกเจ้าทั้งสี่ตามข้ามา หาร้านค้าเอาไว้แล้วใช่หรือไม่”

อาเว่ยเดินเข้ามาตรงหน้าของม่านม่านแล้วรายงานเรื่องร้านค้าทั้งสี่ “นายหญิงร้านค้าที่ท่านให้หา มีทั้งหมดหกแห่ง พวกข้าเลือกเอาไว้ รอให้ท่านเลือกเองอีกครั้งขอรับ”

“อืม...เช่นนั้นก็ไปเถิด” นางออกไปด้านนอกกับหลงจู๊ทั้งสี่และยังมีอาอี อาซานที่ติดตามนางไปด้วย

ที่ตั้งของร้านทั้งห้าแห่งต่างก็อยู่ในจุดที่ผู้คนพลุกพล่านทั้งสิ้น เมื่อสอบถามราคาแล้ว ร้านทั้งห้า ม่านม่านนางต้องจ่ายถึงหนึ่งพันห้าร้อยตำลึงทอง ในเมื่อคิดถึงเงินที่จะเข้ามา เงินเพียงเท่านี้นางย่อมจ่ายออกไปได้

“นี่ชื่อร้านทั้งสี่ อีกร้านที่ซื้อเอาไว้ยังไม่ต้องทำสิ่งใด ข้ายังไม่รู้จะขายอันใด” ม่านม่านพาคนทั้งหมดกลับมาที่จวน นางให้ลุงเฉิงและอาเฉียวออกไปจัดการเรื่องซื้อร้านค้าทั้งห้าร้าน

คนที่เหลือนางแบ่งหน้าที่ให้พวกเขาไปจัดการเรื่องปรับปรุงร้านค้า และซื้อขวดเคลือบ กระปุกเคลือบที่นางต้องใช้ใส่สินค้าของนางกลับมา

“อาโหยว่ อาอี เจ้าไปหาซื้อพ่อครัว แม่ครัว เสี่ยวเอ้อมา เจ้ารู้ว่าต้องเลือกคนเช่นใด และเจ้าต้องคุมคนพวกนี้ให้ได้ ป้าฝู ข้าจะทิ้งสูตรอาหารเอาไว้ที่ท่าน ท่านก็ค่อยๆ สอนพ่อครัว แม่ครัว ทำตามสูตรของข้าก็แล้วกันเจ้าค่ะ”

ม่านม่าน นางแบ่งงานให้หลงจู๊ทั้งสี่ว่าผู้ใดควรทำงานในร้านใด ก่อนจะให้พวกเขาไปจัดการเรื่องข้าวของที่ต้องใช้ในร้าน ให้ซื้อแล้วนำมาเก็บเอาไว้ที่เรือนหลักที่เป็นของนาง ส่วนเรื่องสินค้าในร้านนางจะจัดการให้พวกเขาเอง

ไม่รู้ว่าต้องใช้เงินซื้อของอีกมากเพียงใด นางจึงทิ้งเงินไว้ให้ลุงเฉิงอีกห้าร้อยตำลึงทอง กว่าจะจัดการเรื่องต่างๆ เสร็จ ฟ้าก็ใกล้มืดแล้ว ม่านม่านจึงต้องเร่งเดินทางกลับหมู่บ้านทันที