Masuk“น้องรองข้ารู้ว่าเจ้าผูกใจเจ็บเรื่องที่ข้าเคยเอ่ยว่าคุณชายหลี่ควรจะเป็นคู่หมั้นของข้า...น้องรองพี่หญิงขอโทษเจ้าตอนนี้ดีหรือไม่ พี่เป็นเพียงบุตรสาวอนุต่อไปจะไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดต่อหน้าเจ้าซึ่งเป็นบุตรสาวฮูหยินเอกของจวนอีก...แต่ข้าของได้หรือไม่ ได้โปรดอย่างใส่ร้ายท่านแม่กับข้าเลยต่อไปนี้พวกเราอยู่ในจวนสกุลอวี้จะสงบเสงี่ยมที่สุด” อวี้หรูซินแสร้งร่ำไห้อย่างน่าสงสาร
สองแม่ลูกในเวลานี้ช่างดูน่าสงสารเห็นใจ...แต่ก็เป็นเพียงสิ่งที่แสร้งแกล้งทำเพียงเท่านั้น “ข้ามีหลักฐานแน่หนา” อวี้เหมียนเหมียนเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่เป็นจังหวะเดียวกับที่พ่อบ้านเข้ามารายงานพอดี “คุณชายหลี่จิ่งเทียนมาขอรับ” “รีบเชิญคุณชายหลี่เข้ามาเถิด” นางหันไปสั่งพ่อบ้าน ก่อนจะหันมาเอ่ยอย่างยิ้มๆ กับอนุเจินและอวี้หรูซิน “นั้นไงหลักฐานของข้ามาแล้ว” หลี่จิ่งเทียนก้าวเข้ามาในโถงใหญ่ด้วยท่าทางสง่างาม ภายใต้ สายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของนายท่านอวี้ และความหวาดกลัว อย่างยิ่งของอนุเจินและบุตรสาว เขาคารวะบิดาคู่หมั้นและมารดาของนางร่วมไปถึงฮูหยินผู้เฒ่า อย่างเป็นทางการ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นแต่หนักแน่น “ท่านลุงอวี้ ข้าขอยืนยังว่าคำกล่าวหาของคุณหนูอวี้นั้นเป็นความจริงทั้งหมด และข้ามีหลักฐานยืนยันได้อย่างชัดเจน” เขาพยักหน้าให้คนสนิท ทันใดนั้น คนงานในจวนสามคนซึ่งมีสีหน้าซีดเผือดก็ถูกนำตัวเข้ามาในโถง พวกเขาคือพยานในคดีรถม้าเมื่อสองปีก่อน “พยานเหล่านี้ ถูกข้าสอบสวนจนกระทั่งพวกเขาเปิดปากรับสารภาพว่า อนุเจิน ได้ว่าจ้างพวกเขาด้วยเงินก้อนใหญ่ เพื่อให้วางยาในอาหารของม้า จนนำไปสู่อุบัติเหตุที่หวังเอาชีวิตเหมียนเหมียน” หลี่จิ่งเทียนกล่าวเสียงดัง อนุเจินกรีดร้องอย่างเสียสติ “ไม่จริง! พวกมันถูกคุณชายหลี่ข่มขู่! ข้าไม่เคยให้ใครวางยา!” หลี่จิ่งเทียนไม่สนใจการปฏิเสธของอนุเจิน เขาเปิดม้วนกระดาษยาวที่บันทึกคำให้การของคนงาน “นี่คือคำสารภาพพร้อมลายมือของพวกเขาทั้งสาม และนี่ยังไม่รวมถึงหลักฐานทางของท่านหมอไป๋ ผู้เชี่ยวชาญด้านยาพิษที่ข้าเชิญมาตรวจอาการฮูหยินเอก” เขายื่นรายงานฉบับหนึ่งให้ท่านอวี้ชิง “ท่านหมอไป๋วินิจฉัยและยืนยันว่า ฮูหยินเอกได้รับยาพิษ เย่ว์หานซาน ในยาบำรุงที่ทานเป็นประจำ ซึ่งเป็นการวางแผนทำลายสุขภาพอย่างต่อเนื่อง และผู้ที่นำยาบำรุงนี้มาให้ท่านแม่ของเหมียนเหมียนในทุกวัน คือคนของอนุเจิน” อวี้ชิงมองรายงาน มือของเขาสั่นจนไม่สามารถจับกระดาษไว้ได้มั่นคง เขาหันไปมองฮูหยินเอกที่สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “อนุเจิน! เจ้า...เจ้าคิดสังหารภรรยาและบุตรสาวข้า!” อวี้ชิงคำรามด้วยความโกรธ อวี้หรูซินที่เห็นว่ามารดาถูกต้อนจนมุม ก็หมดความอดทนในการแสดง ความหวาดกลัวทำให้สติของนางแตกสลาย “ท่านพ่อ!! ข้าไม่รู้ไม่เคยเกี่ยวข้องกับการทำความผิดใดๆ ทั้งหมดเป็นฝีมือของท่านแม่! นางบอกข้าว่าหากกำจัดฮูหยินใหญ่กับน้องรองแล้วทุกอย่างในจวนอวี้ก็จะเป็นของพวกเราแม่ลูก” อวี้หรูซินร้องออกมาเสียงแหลม นางพลั้งปากเปิดเผยความจริง และวัตถุประสงค์ที่ชั่วร้ายออกมาทั้งหมด คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของบุตรสาวเอง ทำให้โถงใหญ่เงียบสงัดราวป่าช้า อนุเจินทรุดลงกับพื้น สิ้นสุดการต่อสู้ด้วยการปฏิเสธทั้งหมด นายท่านอวี้ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน ความผิดหวังและความโกรธแค้น ทำให้หัวใจของเขาแตกสลาย “อนุเจินฮูหยินใหญ่ดีกับเจ้าถึงเพียงนี้ยังคิดร้ายต่อนางและบุตรได้อย่างไร” เป็นฮูหยินผู้เฒ่าที่เอ่ยถามออกมาอย่างผิดหวัง “เอาตัวพวกมันไป!” นายท่านอวี้ชิงสั่งเสียงแหบพร่า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเด็ดขาดที่ไม่มีใครกล้าขัดขวาง “อนุเจิน ให้ส่งตัวไปกักขังในห้องเก็บฟืนทักที ห้ามใครให้การช่วยเหลือ และให้ส่งเรื่องนี้ให้ทางการพิจารณาโทษที่ศาล เนื่องจากมีเจตนาฆาตกรรมฮูหยินใหญ่และบุตรสาวของภรรยาเอก!” ท่านอวี้ชิงกวาดตามองไปยังอวี้หรูซินที่ยังคงร้องไห้กอดมารดา “ส่วนอวี้หรูซิน...มารดาเจ้าทำผิดเจ้าเองก็รู้เห็นไม่น้อย จากนี้ก็ไปอยู่ที่อารามสวดมนต์กินเจเถิด และห้ามกลับมาเหยียบที่นี่อีกเด็ดขาด!” การพิพากษาเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ภายใต้แรงกดดันของหลักฐานที่สมบูรณ์แบบ และอิทธิพลที่มองไม่เห็นของสกุลหลี่ อวี้เหมียนเหมียนมองภาพสองแม่ลูกถูกลากออกไป ในที่สุด ความแค้นที่สุมอยู่ในอกก็บรรเทาลงได้บ้าง นางหันไปสบตากับหลี่จิ่ง เทียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รอยยิ้มอย่างพึงพอใจและขอบคุณปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่ “ขอบคุณท่านมาก พี่จิ่งเทียน” นางกระซิบ หลี่จิ่งเทียนเพียงยื่นมือมาจับมือของนางไว้เบา ๆ เป็นการตอบ กลับที่หนักแน่นยิ่งกว่าคำพูดใด ๆ ภารกิจแรกของการแก้แค้นสำเร็จอย่างงดงาม อวี้เหมียนเหมียนข้าได้แก้แค้นให้เจ้าแล้ว...จากไปอย่างสงบเถิดตอนพิเศษ รักแท้และรักเดียวของเธอตลอดไปเมื่อมู่หลินหลินก้าวเข้าสู่ห้องชุดเพนต์เฮาส์ที่ตั้งอยู่บนตึกสูงระฟ้าเธอก็พบว่าห้องนอนใหญ่ที่หรูหรานั้นได้ถูกเนรมิตให้กลายเป็น ดินแดนแห่งความโรแมนติกกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกกุหลาบสดอบอวลไปทั่วห้อง แสงไฟ ภายในห้องถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงความสลัวอบอุ่น เทียนหอมนับสิบเล่มถูกจุดเรียงรายสร้างบรรยากาศที่นุ่มนวลและเย้ายวน บนเตียงนอนขนาด ใหญ่ถูกโปรยด้วยกลีบกุหลาบสีแดงสดเป็นรูปหัวใจอย่างพิถีพิถัน“พี่ชิงเหอ...” มู่หลินหลินเอ่ยเสียงแผ่ว ความเหนื่อยล้าและ ความเศร้าที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความตื้นตันและความรักที่ท่วมท้นหลี่ชิงเหอเดินเข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลัง ความอบอุ่น และ กลิ่นหอมสะอาดของเขาเป็นสิ่งที่เธอคุ้นเคยและคิดถึงมาตลอดหลายเดือน“ถึงแม้ตอนนี้พวกเรายังไม่ได้จัดเตรียมงานวิวาห์อันแสนยิ่งใหญ่...แต่ผมจะไม่ยอมให้ภรรยาของผมพลาดคืนเข้าหอที่โรแมนติกไปได้” หลี่ชิงเหอกระซิบเสียงพร่าพลางจูงมือพาเธอไปยังระเบียงส่วนตัวบนโต๊ะเล็ก ๆ มีแชมเปญชั้นเลิศถูกแช่เย็นไว้พร้อมแก้วทรงสูงสองใบแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืนทอดยาวเป็นฉากหลัง“วันนี้คือการเริ่มต้นใหม่ของเราอย่างแ
ในอ้อมกอดนั้นความรู้สึกและความทรงจำของพวกเขา ประสานกันอย่างสมบูรณ์ความเข้าใจที่เกิดขึ้นระหว่างทั้งคู่ ไม่จำเป็นต้อง มีคำพูดใด ๆ มาอธิบายอีกต่อไปพวกเขาต่างรู้ดีว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นใน โลกคู่ขนานนั้น เป็นความจริงและความรักที่เคยมีในโลกนั้นได้ถูกนำติดตัวกลับมายังโลกนี้ด้วยเช่นกันเมื่อผละออกจากกัน หลี่ชิงเหอจับมือของมู่หลินหลินไว้แน่น เขากลับมาควบคุมสติอารมณ์ในแบบฉบับของนักธุรกิจใหญ่ได้อีกครั้ง แม้จะยังคงมีความอ่อนโยน และ ความรัก ฉายอยู่ในแววตาที่มองนาง“คุณมู่... หรือว่าผมควรจะเรียกคุณว่า เหมียนเหมียน ดี” เขาลองเรียกชื่อนั้นด้วยเสียงกระซิบมู่หลินหลินสั่นสะท้านไปทั้งตัว น้ำตาแห่งความสุข ไหลออกมาอีกครั้งเมื่อได้ยินชื่อเก่าของตนเองจากปากของเขา“คุณจะเรียกฉันว่าอะไรก็ได้ค่ะ ตราบใดที่พวกเราได้อยู่ด้วยกัน”หลี่ชิงเหอกดจูบลงบนหลังมือของนางอย่างแผ่วเบา “ผมจะไม่ยอมให้พวกเราต้องพรากจากกันอีกแล้ว”“ฉันก็ไม่อยากต้องพรากจากคุณอีกแม้สักเสี้ยวนาที”“ถ้าอยากนั้นก็ต้องเริ่มที่จะต้องหาวิธีที่จะสามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างถูกต้องแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น“วิธีที่จะสามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างถูกต้องแล้ว” หญิงสา
ตอนที่ 30/1 สวรรค์มิอาจพรากรัก มู่หลินหลินและเฟิงอวี้มาถึงห้องทำงานหรูของท่านประธานแห่ง บริษัทยักษ์ใหญ่ตึกสูงระฟ้าและความหรูหราทันสมัยทำให้เฟิงอวี้ตื่นเต้น อย่างเห็นได้ชัด“ตื่นเต้นจังหลินหลิน ท่านประธานคนนี้ลึกลับมาก ไม่เคยมีใคร เห็นหน้าอย่างเป็นทางการเลยนะ”มู่หลินหลินพยักหน้าเล็กน้อย ภายในใจของเธอนั้นยังคงว่าง เปล่าและเศร้าหมอง เธอมาที่นี่เพียงเพราะต้องการทำงานให้หนักจนไม่มีเวลาคิดถึงหลี่จิ่งเทียนไม่นานหลังจากนั้นประตูห้องทำงานที่ปิดอยู่ก็เปิดออกร่างสูง ในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาอย่างสง่างามและเต็มเปี่ยมด้วยอำนาจ ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาประสานเข้ากับมู่หลินหลินโลกทั้งใบของมู่หลินหลินราวหยุดหมุนทันทีนี่มัน...ใบหน้าของบุรุษตรงหน้านั้น เหมือนกับหลี่จิ่งเทียนราวกับแกะ โครงหน้าคมคาย ดวงตาที่ลึกซึ้ง และริมฝีปากที่สง่างาม ทุกสัดส่วน คือ คนที่เธอรักสุดหัวใจ“พี่จิ่งเทียน...” คำนั้นผุดขึ้นมาในลำคอของมู่หลินหลินอย่าง แผ่วเบาจนไม่มีใครได้ยิน ยกเว้นตัวเธอเองหยาดน้ำตาแห่งความสับสน และความปิติที่มาพร้อมกันเริ่มเอ่อคลอในดวงตาบุรุษตรงหน้าไม่ได้สวมชุดผ้าไหมจีนโบราณ แต่เป็นชุดสูทร
ตอนที่ 29สวรรค์ไร้เมตตาจริงหรือ ในวันที่อวี้เหมียนเหมียนเสียชีวิตวิญญาณในร่างก็กลับไปอยู่ในร่างมู่หลินหลินซึ่งเป็นร่างเดิมของตนเองที่นอนโคมม่าอยู่โรงพยาบาลมาตลอดสามเดือนเต็มเธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งและเย็นเฉียบ ทั่วร่างกาย กลิ่นฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องมือแพทย์ ที่ดังเป็นสิ่งแรกที่ทำให้เธอรู้ว่าได้กลับมายังมิติเดิมของตนเองแล้ว สิ่งแรกที่เธอเอ่ยขึ้นคือชื่อของชายหนุ่มที่เธอจำได้ว่ารักเขาหมดใจ และต้องจากเขามาในขณะที่เขากำลังเจ็บปวดที่สูญเสียเธออย่างไม่ทันได้ตั้งตัว หญิงสาวร้องไห้ออกมาแทบขาดใจ เมื่อนึกถึงชายคนรักรวมไปถึง ชีวิตน้อย ๆ ในครรภ์ ที่นางเพิ่งจะได้รับรู้การมีอยู่ของเขาไม่กี่วันก็ต้องสูญเสียเขาไปตลอดกาลเช่นเดียวกันราวกับไม่ใช่เรื่องจริง ราวกับทั้งหมดเป็นเพียงความฝันอัน ยาวนาน แต่หากเป็นเพียงเรื่องในความฝันเหตุใดเธอรู้สึกได้ถึงความรักของเขาและ ความเจ็บปวดจากการสูญเสีย ได้อย่างชัดเจนขนาดนี้กันสำหรับเธอทั้งหมดไม่ใช่ความฝัน ทั้งหมดคือความจริง เพียงแต่ ความจริงคือพวกเรา ไม่อาจพบกันอีกได้ หรือไม่ก็ต้องรอคอยอย่าง ไร้จุดหมาย ซึ่งถึงแม้ไร้จุดหมายเธอก็ยังตั้งใจที่จะรอ เพื่
ตอนที่ 28สวรรค์โปรดเมตตาข้าณ จวนสกุลหลี่ยามนี้ เต็มไปด้วยบรรยากาศชื่นมื่นครื้นเครงสำหรับงานมงคล ทุกคนไม่ว่าจะเป็นญาติ สหาย ร่วมไปถึงแขกและผู้ร่วมความคึกครักต่างก็พากันตั้งตาขบวนเจ้าสาวกันอย่างใจจดจ่องานแต่งระหว่างสกุลหลี่และสกุลอวี้ถือเป็นงานแต่งที่ใหญ่ที่สุดในรอบสิบปีที่เคยจัดขึ้นนอกจากงานแต่งของราชวงศ์แล้วก็ไม่มีงานใดเทียบกับงานแต่งในวันนี้ได้อีกหลี่จิ่งเทียนที่ควบม้าพาอวี้เหมียนเหมียนกลับมาในสภาพที่โชกไปด้วยเลือดและหญิงสาวที่หมดสติราวกับไร้ชีวิตมิใช่เจ้าสาวแสนงามที่ก้าวลงจากเกี้ยวเจ้าสาวอย่างที่ทุกคนคาดคิดและควรจะเป็นทำให้ทุกคนต่างแตกตื่นไปทั่ว แต่หลี่จิ่งเทียนกับไม่สนใจผู้อื่นว่าจะเป็นอย่างไร เขาอุ้มร่างเล็กวิ่งเข้าไปในจวนสกุลหลี่ในทันที พร้อมกับเรียกท่านหมอไป๋ที่มาเป็นแขกร่วมงานมงคลในวันนี้ของเขาด้วย ให้รีบมาดูอาการศหญิงคนรักของเขานางถูกอุ้มไปที่ห้องหอ ท่านหมอไป๋เข้าไปตรวจรักษานาง หลี่จิ่งเทียนถูกกันให้รออยู่ด้านนอกพร้อมบิดาและมารดาของเขาไม่นานคนจากสกุลหลี่ก็ที่รู้ข่าวก็ตามมาเช่นเดียวกันการตรวจรักษาใช้เวลานานกว่าครึ่งชั่วยาม [1] หลี่จิ่งเทียนเฝ้ารอจนแทบสิ้นสติ หากไม่ใช่ว่า
ตอนที่ 27งานสมรสที่ควรจะน่าปิติยินดีที่สุดการตกแต่งด้วยผ้ามงคลสีแดงรอบๆ จวนเป็นการเสริมสร้างบรรยากาศแห่งงานมงคงที่มาถึงได้อย่างดีเกี้ยวแปดคนห่ามสำหรับรับตัวเจ้าสาวมาถึงจวนสกุลอวี้ โดนมีหลี่จิ่งเทียนผู้เป็นเจ้าบ่าวขี่ม้านำขบวนมารับตัวเจ้าสาวด้วยตนเองหลี่จิ่งเทียนเมื่อได้อยู่ในชุดเจ้าบ่าวสีแดงสดมีรวดลายมงคลปักอยู่ก็ยิ่งขับให้รูปโฉมน่ามองของเขาโดดเด่นขึ้นมา สตรีน้อยใหญ่ที่ยังไม่ออกเรือนหรือออกเรือนไปแล้วเมื่อได้เห็นก็แทบจะยากนักที่จะไม่หลงใหล พวกนางต่างกำลังนึกอิจฉาคุณหนูอวี้ที่กำลังจะได้แต่งกับบุรุษที่แสนร่ำรวยทั้งรูปสมบัติและทรัพย์สมบัติเช่นนี้เจ้าบ่าวหนุ่มโดนรั้งเอาไว้จากญาติของฝ่ายเจ้าสาวตามธรรมเนียมที่จะต้องให้เจ้าบ่าวตอบเล่นเกมตอบปัญหาหรือแต่งก่อนให้เจ้าสาว จนกว่าจะถึงช่วงเวลาที่เจ้าสาวก้าวออกมาจากห้องแต่งตัวด้านในห้องแต่งตัวเจ้าสาวยามนี้อวี้เหมียนเหมียนสวมใส่ชุดเจ้าสาวและเครื่องประดับอย่างเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงให้มารดาเข้ามาคลุมผ้าปิดหน้าเจ้าสาวให้ก็จะสามารถเดินออกไปที่หน้าประตูจวนที่สนุกสนานกันจนดังมาถึงเรือนที่นางใช้แต่งตัวอยู่“คุณหนูท่านไหวหรือไม่เจ้าค่ะ...ยามนี้รู้สึก
ตอนที่ 9/1หลักฐานและคำขอบคุณ สองสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ภายใต้การดูแลอย่างเข้มงวดของอวี้เหมียนเหมียน และยาลูกกลอนถอนพิษของท่านหมอไป๋ อาการของฮูหยินอวี้ก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าของนางเริ่มมีเลือดฝาด และสามารถลุกขึ้นนั่งได้นานขึ้น“ท่านแม่ ท่านดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ” อวี้เหมียนเหมียนกล่าวด้วยค
ตอนที่ 8/2เกมหลอกล่อและผู้มาเยือน วันต่อมา หลี่จิ่งเทียนมาเยี่ยมมารดาของอวี้เหมียนเหมียนอย่างเปิดเผย รถม้าที่หรูหราอย่างไม่ปิดบังจอดอยู่หน้าจวนสกุลอวี้ เป็นที่จับตาของผู้คนมากมาย“คุณชายหลี่ ท่านไม่กลัวคนอื่นจะเอาไปพูดหรือเจ้าคะว่าท่านติดพันสตรีที่มารดากำลังป่วยหนัก” อวี้เหมียนเหมียนกล่าวอย่างยิ้
ตอนที่ 8/1เกมหลอกล่อและผู้มาเยือน สองสามวันมานี้ อวี้เหมียนเหมียนดูแลมารดาของตนอย่าง ใกล้ชิดและเคร่งครัด ใบหน้าของนางดูซูบซีดจากการอดนอน แต่ดวงตา กลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่อาจสั่นคลอนนางทำทีให้มารดาดื่มยาที่ส่งมาจากหมอประจำจวนอย่างปกติ โดยหาโอกาสเหมาะเทยาทิ้งและนำ ยาลูกกลอน ที่ท่านหมอไ
ตอนที่ 7ความจริงที่เปิดเผยประตูเรือนฮูหยินเอกถูกเปิดออกเบา ๆ หลี่จิ่งเทียนก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบพร้อมกับบุรุษวัยกลางคนที่สวมชุดเรียบง่าย ทว่าแววตาเปี่ยมด้วยความเชี่ยวชาญ “คารวะคุณชายหลี่ ข้าต้องขออภัยที่รบกวนท่านในยามวิกาลเช่นนี้” อวี้เหมียนเหมียนโค้งคำนับอย่างรวดเร็ว แต่แววตาเต็มไปด้วยความกั







