Masukตอนที่ 8/2
เกมหลอกล่อและผู้มาเยือน วันต่อมา หลี่จิ่งเทียนมาเยี่ยมมารดาของอวี้เหมียนเหมียนอย่างเปิดเผย รถม้าที่หรูหราอย่างไม่ปิดบังจอดอยู่หน้าจวนสกุลอวี้ เป็นที่จับตาของผู้คนมากมาย “คุณชายหลี่ ท่านไม่กลัวคนอื่นจะเอาไปพูดหรือเจ้าคะว่าท่านติดพันสตรีที่มารดากำลังป่วยหนัก” อวี้เหมียนเหมียนกล่าวอย่างยิ้ม ๆ เมื่อนำเขาเข้ามายังห้องรับแขกที่เงียบสงบ “ข้ามาเยี่ยมท่านแม่ของคู่หมั้น เหตุใดจะต้องกลัวคำนินทา” เขาตอบเรียบ ๆ แต่สายตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงที่ส่งให้นางโดยตรง “ท่านหมอไป๋บอกอาการมาแล้ว ข้ามาเพื่อดูว่าการรักษาเป็นไปตามแผนหรือไม่ อีกทั้ง...ข้ายังนำสิ่งนี้มาให้เจ้า” หลี่จิ่งเทียนยื่นกล่องไม้หอมสลักลายอย่างประณีต ภายในบรรจุตำราที่ดูเก่าแก่ “นี่คือตำราว่าด้วยการควบคุมและการทำความเข้าใจยาพิษโบราณบางชนิด” เขาอธิบาย “เผื่อเจ้าอยากรู้ถึงเบื้องหลังของยาเย่ว์หานซาน” อวี้เหมียนเหมียนรับกล่องนั้นมาด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง ชายผู้นี้รู้ใจนางยิ่งกว่าใครในโลกใบนี้เสียอีก ทันใดนั้นเอง เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากหน้าประตู “แม่นางอวี้ ข้าได้ยินข่าวว่าฮูหยินอวี้อาการไม่สู้ดี ข้าจึงรีบมาเยี่ยมเยียนด้วยความเป็นห่วง” เว่ยจือหมิงได้ยินว่ามารดาของอวี้เหมียนเหมียนที่เขามีใจให้ป่วย จึงใช้เป็นข้ออ้างมาที่จวนสกุลอวี้ เขาเห็นหลี่จิ่งเทียนนั่งอยู่ในห้องอย่างเปิดเผย ใบหน้าของเขาก็พลันแข็งทื่อลงทันที “คุณชายเว่ย ช่างมีน้ำใจนัก” อวี้เหมียนเหมียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม ต่อจากนั้น นางผายมือแนะนำชายหนุ่มที่นั่งสงบอยู่ข้างกาย “ท่านคงยังไม่เคยพบ นี่คือ หลี่จิ่งเทียน คู่หมั้นของข้าเจ้าค่ะ” คำแนะนำนั้นทำให้รอยยิ้มของเว่ยจือหมิงแข็งค้างไปชั่วขณะ เขาโค้งคำนับอย่างกระอักกระอ่วน ขณะที่หลี่จิ่งเทียนเพียงพยักหน้ารับอย่างเรียบเฉย ทว่าดวงตาสีนิลทอประกายเย็นชาเมื่อจ้องมองคู่แข่ง จิ่งเทียน มองออกว่าเว่ยจือหมิงชอบอวี้เหมียนเหมียนจึงแสดงความเป็นเจ้าของ เมื่อหญิงสาวเดินไปส่งแขกที่หน้าประตู เขา โอบประครอง นางคล้ายกับว่ากลัวนางจะล้ม ทั้ง ๆ ที่หญิงสาวยืนได้มั่นคงนัก เขาวางมือบนไหล่ของนางอย่างแนบเนียน ราวกับเป็นเรื่องที่ทำเป็นปกติทุกวัน การกระทำนั้นทำให้เว่ยจือหมิงรู้สึกเหมือนถูกลดความสำคัญลงในทันที “เช่นนั้น...ข้าคงต้องขอตัวกลับก่อน ข้าคงมิอาจรบกวนเวลาสำคัญของท่านทั้งสอง” เว่ยจือหมิงเห็นทั้งคู่ใกล้ชิดกันก็ต้องข่มอารมณ์ก่อนจะขอตัวกลับ เขารับรู้ว่าความสัมพันธ์ของคนทั้งสองมิได้เรียบง่ายดังที่เขาหวัง “คุณชายเว่ยเดินทางกลับดี ๆ นะเจ้าคะ” อวี้เหมียนเหมียนตอบรับอย่างสุภาพ แต่ไม่ได้พยายามที่จะปลีกตัวจากการประคองของหลี่จิ่งเทียนเลย หลังจากเว่ยจือหมิงกลับไปแล้ว หลี่จิ่งเทียนก็ปล่อยมือออกจากไหล่นาง “เจ้าตั้งใจที่จะให้เขารู้ว่าข้าเป็นใครและเราสนิทกันขนาดไหน?” หลี่จิ่งเทียน ถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่แฝงความสงสัย อวี้เหมียนเหมียนหันกลับมา ยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์ “แน่นอนเจ้าค่ะ การมีคู่แข่งที่ไม่รู้จักสถานะของตนเอง...ช่างน่ารำคาญ” “แล้วเจ้าคิดอย่างไรกับเขา” ชายหนุ่มถามอย่างตรงไปตรงมา หญิงสาวพยักหน้ารับว่ารู้ทุกอย่าง “คุณชายเว่ยเป็นคนดี และข้าก็รู้ว่าเขาคิดอย่างไรกับข้า” นางเงยหน้าขึ้นสบตาสีนิลของเขาอย่างมั่นคง “แล้วคำตอบของเจ้าเล่า?” หลี่จิ่งเทียนถามย้ำ อวี้เหมียนเหมียนยิ้มหวาน นางเดินเข้าไปใกล้เขาอีกก้าว ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่หนักแน่น “ข้านั้นมีคู่หมั้นแล้ว ย่อมไม่คิดเกินเลยกับบุรุษอื่นอีกเจ้าค่ะ พี่จิ่งเทียน” คำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าเย็นชาของหลี่จิ่งเทียน มันเป็นการยืนยันความเชื่อใจและจุดยืนที่ชัดเจนที่สุดจากคู่หมั้นของเขาตอนพิเศษ รักแท้และรักเดียวของเธอตลอดไปเมื่อมู่หลินหลินก้าวเข้าสู่ห้องชุดเพนต์เฮาส์ที่ตั้งอยู่บนตึกสูงระฟ้าเธอก็พบว่าห้องนอนใหญ่ที่หรูหรานั้นได้ถูกเนรมิตให้กลายเป็น ดินแดนแห่งความโรแมนติกกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกกุหลาบสดอบอวลไปทั่วห้อง แสงไฟ ภายในห้องถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงความสลัวอบอุ่น เทียนหอมนับสิบเล่มถูกจุดเรียงรายสร้างบรรยากาศที่นุ่มนวลและเย้ายวน บนเตียงนอนขนาด ใหญ่ถูกโปรยด้วยกลีบกุหลาบสีแดงสดเป็นรูปหัวใจอย่างพิถีพิถัน“พี่ชิงเหอ...” มู่หลินหลินเอ่ยเสียงแผ่ว ความเหนื่อยล้าและ ความเศร้าที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความตื้นตันและความรักที่ท่วมท้นหลี่ชิงเหอเดินเข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลัง ความอบอุ่น และ กลิ่นหอมสะอาดของเขาเป็นสิ่งที่เธอคุ้นเคยและคิดถึงมาตลอดหลายเดือน“ถึงแม้ตอนนี้พวกเรายังไม่ได้จัดเตรียมงานวิวาห์อันแสนยิ่งใหญ่...แต่ผมจะไม่ยอมให้ภรรยาของผมพลาดคืนเข้าหอที่โรแมนติกไปได้” หลี่ชิงเหอกระซิบเสียงพร่าพลางจูงมือพาเธอไปยังระเบียงส่วนตัวบนโต๊ะเล็ก ๆ มีแชมเปญชั้นเลิศถูกแช่เย็นไว้พร้อมแก้วทรงสูงสองใบแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืนทอดยาวเป็นฉากหลัง“วันนี้คือการเริ่มต้นใหม่ของเราอย่างแ
ในอ้อมกอดนั้นความรู้สึกและความทรงจำของพวกเขา ประสานกันอย่างสมบูรณ์ความเข้าใจที่เกิดขึ้นระหว่างทั้งคู่ ไม่จำเป็นต้อง มีคำพูดใด ๆ มาอธิบายอีกต่อไปพวกเขาต่างรู้ดีว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นใน โลกคู่ขนานนั้น เป็นความจริงและความรักที่เคยมีในโลกนั้นได้ถูกนำติดตัวกลับมายังโลกนี้ด้วยเช่นกันเมื่อผละออกจากกัน หลี่ชิงเหอจับมือของมู่หลินหลินไว้แน่น เขากลับมาควบคุมสติอารมณ์ในแบบฉบับของนักธุรกิจใหญ่ได้อีกครั้ง แม้จะยังคงมีความอ่อนโยน และ ความรัก ฉายอยู่ในแววตาที่มองนาง“คุณมู่... หรือว่าผมควรจะเรียกคุณว่า เหมียนเหมียน ดี” เขาลองเรียกชื่อนั้นด้วยเสียงกระซิบมู่หลินหลินสั่นสะท้านไปทั้งตัว น้ำตาแห่งความสุข ไหลออกมาอีกครั้งเมื่อได้ยินชื่อเก่าของตนเองจากปากของเขา“คุณจะเรียกฉันว่าอะไรก็ได้ค่ะ ตราบใดที่พวกเราได้อยู่ด้วยกัน”หลี่ชิงเหอกดจูบลงบนหลังมือของนางอย่างแผ่วเบา “ผมจะไม่ยอมให้พวกเราต้องพรากจากกันอีกแล้ว”“ฉันก็ไม่อยากต้องพรากจากคุณอีกแม้สักเสี้ยวนาที”“ถ้าอยากนั้นก็ต้องเริ่มที่จะต้องหาวิธีที่จะสามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างถูกต้องแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น“วิธีที่จะสามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างถูกต้องแล้ว” หญิงสา
ตอนที่ 30/1 สวรรค์มิอาจพรากรัก มู่หลินหลินและเฟิงอวี้มาถึงห้องทำงานหรูของท่านประธานแห่ง บริษัทยักษ์ใหญ่ตึกสูงระฟ้าและความหรูหราทันสมัยทำให้เฟิงอวี้ตื่นเต้น อย่างเห็นได้ชัด“ตื่นเต้นจังหลินหลิน ท่านประธานคนนี้ลึกลับมาก ไม่เคยมีใคร เห็นหน้าอย่างเป็นทางการเลยนะ”มู่หลินหลินพยักหน้าเล็กน้อย ภายในใจของเธอนั้นยังคงว่าง เปล่าและเศร้าหมอง เธอมาที่นี่เพียงเพราะต้องการทำงานให้หนักจนไม่มีเวลาคิดถึงหลี่จิ่งเทียนไม่นานหลังจากนั้นประตูห้องทำงานที่ปิดอยู่ก็เปิดออกร่างสูง ในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาอย่างสง่างามและเต็มเปี่ยมด้วยอำนาจ ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาประสานเข้ากับมู่หลินหลินโลกทั้งใบของมู่หลินหลินราวหยุดหมุนทันทีนี่มัน...ใบหน้าของบุรุษตรงหน้านั้น เหมือนกับหลี่จิ่งเทียนราวกับแกะ โครงหน้าคมคาย ดวงตาที่ลึกซึ้ง และริมฝีปากที่สง่างาม ทุกสัดส่วน คือ คนที่เธอรักสุดหัวใจ“พี่จิ่งเทียน...” คำนั้นผุดขึ้นมาในลำคอของมู่หลินหลินอย่าง แผ่วเบาจนไม่มีใครได้ยิน ยกเว้นตัวเธอเองหยาดน้ำตาแห่งความสับสน และความปิติที่มาพร้อมกันเริ่มเอ่อคลอในดวงตาบุรุษตรงหน้าไม่ได้สวมชุดผ้าไหมจีนโบราณ แต่เป็นชุดสูทร
ตอนที่ 29สวรรค์ไร้เมตตาจริงหรือ ในวันที่อวี้เหมียนเหมียนเสียชีวิตวิญญาณในร่างก็กลับไปอยู่ในร่างมู่หลินหลินซึ่งเป็นร่างเดิมของตนเองที่นอนโคมม่าอยู่โรงพยาบาลมาตลอดสามเดือนเต็มเธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งและเย็นเฉียบ ทั่วร่างกาย กลิ่นฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องมือแพทย์ ที่ดังเป็นสิ่งแรกที่ทำให้เธอรู้ว่าได้กลับมายังมิติเดิมของตนเองแล้ว สิ่งแรกที่เธอเอ่ยขึ้นคือชื่อของชายหนุ่มที่เธอจำได้ว่ารักเขาหมดใจ และต้องจากเขามาในขณะที่เขากำลังเจ็บปวดที่สูญเสียเธออย่างไม่ทันได้ตั้งตัว หญิงสาวร้องไห้ออกมาแทบขาดใจ เมื่อนึกถึงชายคนรักรวมไปถึง ชีวิตน้อย ๆ ในครรภ์ ที่นางเพิ่งจะได้รับรู้การมีอยู่ของเขาไม่กี่วันก็ต้องสูญเสียเขาไปตลอดกาลเช่นเดียวกันราวกับไม่ใช่เรื่องจริง ราวกับทั้งหมดเป็นเพียงความฝันอัน ยาวนาน แต่หากเป็นเพียงเรื่องในความฝันเหตุใดเธอรู้สึกได้ถึงความรักของเขาและ ความเจ็บปวดจากการสูญเสีย ได้อย่างชัดเจนขนาดนี้กันสำหรับเธอทั้งหมดไม่ใช่ความฝัน ทั้งหมดคือความจริง เพียงแต่ ความจริงคือพวกเรา ไม่อาจพบกันอีกได้ หรือไม่ก็ต้องรอคอยอย่าง ไร้จุดหมาย ซึ่งถึงแม้ไร้จุดหมายเธอก็ยังตั้งใจที่จะรอ เพื่
ตอนที่ 28สวรรค์โปรดเมตตาข้าณ จวนสกุลหลี่ยามนี้ เต็มไปด้วยบรรยากาศชื่นมื่นครื้นเครงสำหรับงานมงคล ทุกคนไม่ว่าจะเป็นญาติ สหาย ร่วมไปถึงแขกและผู้ร่วมความคึกครักต่างก็พากันตั้งตาขบวนเจ้าสาวกันอย่างใจจดจ่องานแต่งระหว่างสกุลหลี่และสกุลอวี้ถือเป็นงานแต่งที่ใหญ่ที่สุดในรอบสิบปีที่เคยจัดขึ้นนอกจากงานแต่งของราชวงศ์แล้วก็ไม่มีงานใดเทียบกับงานแต่งในวันนี้ได้อีกหลี่จิ่งเทียนที่ควบม้าพาอวี้เหมียนเหมียนกลับมาในสภาพที่โชกไปด้วยเลือดและหญิงสาวที่หมดสติราวกับไร้ชีวิตมิใช่เจ้าสาวแสนงามที่ก้าวลงจากเกี้ยวเจ้าสาวอย่างที่ทุกคนคาดคิดและควรจะเป็นทำให้ทุกคนต่างแตกตื่นไปทั่ว แต่หลี่จิ่งเทียนกับไม่สนใจผู้อื่นว่าจะเป็นอย่างไร เขาอุ้มร่างเล็กวิ่งเข้าไปในจวนสกุลหลี่ในทันที พร้อมกับเรียกท่านหมอไป๋ที่มาเป็นแขกร่วมงานมงคลในวันนี้ของเขาด้วย ให้รีบมาดูอาการศหญิงคนรักของเขานางถูกอุ้มไปที่ห้องหอ ท่านหมอไป๋เข้าไปตรวจรักษานาง หลี่จิ่งเทียนถูกกันให้รออยู่ด้านนอกพร้อมบิดาและมารดาของเขาไม่นานคนจากสกุลหลี่ก็ที่รู้ข่าวก็ตามมาเช่นเดียวกันการตรวจรักษาใช้เวลานานกว่าครึ่งชั่วยาม [1] หลี่จิ่งเทียนเฝ้ารอจนแทบสิ้นสติ หากไม่ใช่ว่า
ตอนที่ 27งานสมรสที่ควรจะน่าปิติยินดีที่สุดการตกแต่งด้วยผ้ามงคลสีแดงรอบๆ จวนเป็นการเสริมสร้างบรรยากาศแห่งงานมงคงที่มาถึงได้อย่างดีเกี้ยวแปดคนห่ามสำหรับรับตัวเจ้าสาวมาถึงจวนสกุลอวี้ โดนมีหลี่จิ่งเทียนผู้เป็นเจ้าบ่าวขี่ม้านำขบวนมารับตัวเจ้าสาวด้วยตนเองหลี่จิ่งเทียนเมื่อได้อยู่ในชุดเจ้าบ่าวสีแดงสดมีรวดลายมงคลปักอยู่ก็ยิ่งขับให้รูปโฉมน่ามองของเขาโดดเด่นขึ้นมา สตรีน้อยใหญ่ที่ยังไม่ออกเรือนหรือออกเรือนไปแล้วเมื่อได้เห็นก็แทบจะยากนักที่จะไม่หลงใหล พวกนางต่างกำลังนึกอิจฉาคุณหนูอวี้ที่กำลังจะได้แต่งกับบุรุษที่แสนร่ำรวยทั้งรูปสมบัติและทรัพย์สมบัติเช่นนี้เจ้าบ่าวหนุ่มโดนรั้งเอาไว้จากญาติของฝ่ายเจ้าสาวตามธรรมเนียมที่จะต้องให้เจ้าบ่าวตอบเล่นเกมตอบปัญหาหรือแต่งก่อนให้เจ้าสาว จนกว่าจะถึงช่วงเวลาที่เจ้าสาวก้าวออกมาจากห้องแต่งตัวด้านในห้องแต่งตัวเจ้าสาวยามนี้อวี้เหมียนเหมียนสวมใส่ชุดเจ้าสาวและเครื่องประดับอย่างเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงให้มารดาเข้ามาคลุมผ้าปิดหน้าเจ้าสาวให้ก็จะสามารถเดินออกไปที่หน้าประตูจวนที่สนุกสนานกันจนดังมาถึงเรือนที่นางใช้แต่งตัวอยู่“คุณหนูท่านไหวหรือไม่เจ้าค่ะ...ยามนี้รู้สึก
ตอนที่ 11/2 สิ่งตอบแทนใต้แสงจันทร์และสายน้ำ“ข้าไม่เพียงแค่พอใจกับการตอบแทนนี้ของเจ้าเหมียนเหมียน... ที่ข้าพอใจที่สุดก็คือการที่ระหว่างเราต่างไว้วางใจซึ่งกันและกันและในตอนนี้ที่อยู่ด้วยกันเช่นนี้ที่ทำให้ข้าผ่อนคลายมิใช่เพียงแค่บรรยากาศหรือทิวทัศน์งดงามเพียงเท่านั้น...แต่เป็นเพราะเจ้าที่อยู่กับข้าใน
ตอนที่ 11/1สิ่งตอบแทนใต้แสงจันทร์และสายน้ำหลังจากเหตุการณ์เปิดโปงอนุเจินในโถงใหญ่ผ่านพ้นไป จวนสกุลอวี้ก็กลับคืนสู่ความสงบเงียบอีกครั้ง นายท่านอวี้นั้นรู้สึกผิดอย่างลึกซึ้งที่ละเลยภรรยาเอกและบุตรสาวคนรอง เขาดูแลฮูหยินของตนอย่างใกล้ชิด และสั่งให้มีการปรับปรุงเรือนของฮูหยินให้ดีขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าเ
“น้องรองข้ารู้ว่าเจ้าผูกใจเจ็บเรื่องที่ข้าเคยเอ่ยว่าคุณชายหลี่ควรจะเป็นคู่หมั้นของข้า...น้องรองพี่หญิงขอโทษเจ้าตอนนี้ดีหรือไม่ พี่เป็นเพียงบุตรสาวอนุต่อไปจะไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดต่อหน้าเจ้าซึ่งเป็นบุตรสาวฮูหยินเอกของจวนอีก...แต่ข้าของได้หรือไม่ ได้โปรดอย่างใส่ร้ายท่านแม่กับข้าเลยต่อไปนี้พวกเราอยู่ในจวนส
ตอนที่ 10/1เปิดโปงแผนร้ายหนึ่งสัปดาห์ต่อมารถม้าสกุลอวี้ซึ่งภายในมีนายท่านสกุลอวี้อยู่นั้นในที่สุดก็มาจอดที่หน้าประตูจวนอวี้อีกครั้งหลังจากออกเดินทางไปเจรจาการค้าหลายสิบวัน ทันทีที่ท่านอวี้ชิงก้าวลงจากรถม้า สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไปเป็นกังวล เพราะเขาได้ยินข่าวลือเรื่องอาการป่วยหนักของฮูหยินของต







