เงารักบุปผาซ่อนกล

ค.ศ.2350 ศตวรรษที่ยี่สิบสี่

สถาบันวิจัยอวกาศสถานีวิจัยอวกาศหมายเลขเจ็ดลอยนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดของห้วงอวกาศ ด้านนอกมีเพียงดาวฤกษ์นับล้านดวงกระจายอยู่บนผืนดำอันกว้างใหญ่ แต่ภายในห้องทดลองกลับเต็มไปด้วยแสงสีขาวจากจอภาพนับสิบ

กลางห้องมีวงแหวนโลหะขนาดมหึมาลอยอยู่เหนือแท่นทดลอง ภายในวงแหวนเป็นพื้นที่ว่างเปล่า ทุกครั้งที่ระบบเริ่มทำงาน พื้นที่นั้นจะบิดเบี้ยวราวกับผืนผ้าที่ถูกมือที่มองไม่เห็นดึงเข้าหากัน

รูหนอนเป็นสิ่งที่มนุษย์เคยคิดว่าเป็นเพียงสมมติฐานทางฟิสิกส์ กลายเป็นเทคโนโลยีที่สามารถสร้างขึ้นได้ในที่สุดและประสบผลสำเร็จอย่างงดงาม

เพียงแต่มันยังไม่สมบูรณ์แบบตามที่ตั้งใจไว้

"ผลการทดลองครั้งที่สาม"

ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ภาพข้อมูลปรากฏขึ้นกลางอากาศ

"ผู้ทดลองถูกส่งเข้าสู่โครงสร้างรูหนอนสำเร็จ แต่ระบบไม่สามารถยืนยันจุดหมายปลายทางได้ หลังจากผ่านไปสิบเอ็ดวินาที ผู้ทดลองถูกส่งกลับมายังสถานี"

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะมองข้อมูลเงียบ ๆ

หลี่เย่าถิง หนุ่มโสดอายุสามสิบสองปี ตำแหน่งนักฟิสิกส์และวิศวกรระบบรูหนอนของสถานีวิจัยแห่งนี้เลื่อนข้อมูลขึ้นอีกครั้ง

"เป็นแบบเดียวกันทั้งสามครั้ง"

นักวิทยาศาสตร์หญิงรุ่นพี่ที่นั่งฝั่งตรงข้ามเอ่ยขึ้น

"รูหนอนเปิดได้ การส่งผ่านวัตถุทำได้ แต่ไม่สามารถตรึงปลายทางไว้ได้"

"แล้วดาวเป้าหมายล่ะ"

ภาพดาวเคราะห์สีฟ้าอมเขียวปรากฏขึ้น

เป็นดาวเคราะห์ที่อยู่ห่างจากระบบสุริยะไปไกลจนการเดินทางด้วยยานอวกาศธรรมดาต้องใช้เวลาหลายสิบปี แม้เทคโนโลยีของมนุษย์ในศตวรรษที่ยี่สิบสี่จะก้าวหน้าเกินกว่าที่คนยุคก่อนจะจินตนาการได้ก็ตาม

บนดาวดวงนั้นมีองค์ประกอบของบรรยากาศที่ใกล้เคียงกับโลก และที่สำคัญที่สุด มีสัญญาณบางอย่างที่บ่งชี้ว่าอาจมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่

"ถ้าเราส่งมนุษย์ไปที่นั่นได้สำเร็จ นี่จะเป็นการเปิดยุคใหม่ของการสำรวจอวกาศ"

"แต่ตอนนี้เรายังส่งใครไปไม่ได้เพราะรูหนอนปฏิเสธปลายทาง"

หลี่เย่าถิงเอ่ยขึ้นในที่สุด

"ถ้าอย่างนั้นเราต้องวิจัยต่อไป เรื่องแบบนี้รีบร้อนไม่ได้หรอก"

หญิงสาวรุ่นพี่ลุกขึ้นพลางเก็บเอกสารบนโต๊ะ

"วันนี้หมดเวลาแล้ว ยังไงพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่"

เธอเดินออกจากห้องเป็นคนแรกและคนอื่น ๆ ก็ทยอยตามออกไป เหลือเพียงหลี่เย่าถิงที่ยังคงมองวงแหวนโลหะอย่างพิจารณา

เขารู้ดีว่าเทคโนโลยีนี้อันตรายเพียงใด แต่เขาเป็นคนเขียนโปรแกรมควบคุมชุดสุดท้ายด้วยตัวเอง ติดตั้งระบบด้วยตัวเอง และแก้สมการการตรึงพิกัดด้วยตัวเอง เหตุใดถึงจะใช้การไม่ได้ทั้งที่มันควรจะมีความก้าวหน้าขึ้นมาบ้าง

ครู่ต่อมา หลี่เย่าถิงยืนอยู่หน้าประตูทดลองในชุดป้องกันพร้อมกับเสียงระบบดังขึ้น

"ตรวจสอบสัญญาณชีพเรียบร้อย"

"ระบบนำทาง พร้อม"

"จุดหมายปลายทาง กำลังล็อกพิกัดจุดหมายปลายทาง"

ชายหนุ่มสูดลมหายใจเป็นการเตรียมพร้อม เบื้องหน้าเขาความว่างเปล่าค่อย ๆ กลายเป็นพื้นผิวสีดำคล้ายกระจก

เขาก้าวเข้าไปใกล้ แต่ก่อนจะเข้าไปนั้น บนจอควบคุมด้านหลังเขามีตัวเลขชุดหนึ่งเปลี่ยนแปลง คำสั่งหนึ่งถูกป้อนเข้าสู่ระบบจากนั้นหน้าจอก็ดับวูบลง

"เริ่มการทดลอง"

หลี่เย่าถิงก้าวเข้าไป วินาทีต่อมา โลกทั้งใบก็หายไป ร่างของเขาหมุนคว้างอยู่ในความมืด

"ระบบนำทางขัดข้อง!"

เสียงเตือนดังขึ้น หลี่เย่าถิงพยายามเปิดระบบฉุกเฉิน แต่หน้าจอไม่ตอบสนอง

"เกิดอะไรขึ้น"

แรงมหาศาลดึงร่างเขาไปข้างหน้าแล้วเหวี่ยงกลับไปมา ทุกอย่างเกิดขึ้นพร้อมกันจนไม่สามารถแยกได้ว่าทิศทางไหนคืออะไร

นี่ไม่เหมือนการทดลองสามครั้งก่อน ครั้งนี้รูหนอนไม่ได้ส่งกลับเช่นทุกครั้งคล้ายมันกำลังพาเขาไปที่ไหนสักแห่ง

หลี่เย่าถิงได้แต่กัดฟันต่อสู้กับความดันอากาศภายใน

"จุดหมายปลายทางถูกเปลี่ยน!"

ก่อนที่เขาจะทำอะไรได้ เสียงใครคนหนึ่งก็ดังขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะที่น่าสะพรึงกลัว

"หึ หึ ไปแล้วไม่ต้องกลับมาอีก โชคดี"

วินาทีนั้นเองเขารู้ว่าตนเองถูกหักหลัง แต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้อีก ร่างของเขาถูกแรงดึงมหาศาลดึงเข้าไปยังจุด ๆ หนึ่ง ช่องว่างเริ่มแคบลงเรื่อย ๆ เขารู้สึกเหมือนร่างกายถูกดึงดูดอย่างรุนแรง

"ตุ้บ!"

ร่างสูงหล่นลงตรงหน้าประตูร้านขายของที่ระลึกใจกลางเมืองใหญ่

"คริสต์ศักราช 2026 ศตวรรษที่ ยี่สิบเอ็ด ติ๊ด ๆ ๆ"

เสียงนาฬิกาอัจฉริยะบนข้อมือร้องเตือนจากนั้นจอก็ดับไป หลี่เย่าถิงลุกขึ้นนั่งม้านั่งหน้าร้าน นิ้วยาวไถหน้าจอไปมาอย่างร้อนรน สุดท้ายเขาก็ใช้ฝ่ามือตบแรง ๆ ทว่าระบบแจ้งเตือนเวลากลับไม่ทำงานอีกแล้ว

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองไปรอบกาย เบื้องหน้าเขาคือถนนสี่เลนส์ที่รถยนต์โบราณที่เคยเห็นในหนังสือเรียนอิเล็กทรอนิกส์สมัยประถมวิ่งขวักไขว่ ไกลออกไปของถนนอีกฟากมีหญิงสาวคนหนึ่งใส่ชุดทำงานยืนถือแก้วกาแฟจ้องมองมายังเขาอย่างตกตะลึง

ในเมื่อบริเวณนี้ไม่มีคน เขาต้องข้ามถนนไปหาหญิงสาวคนนั้นเพื่อถามไถ่

เขาถลาตัววิ่งออกไปแต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อยังไม่มีสัญญาณให้รถจอด ในสายตาหญิงสาวชายหนุ่มคนนี้ดูเซ่อซ่าไม่น้อยขัดกับการแต่งกายเป็นอันมาก แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร

เธอไม่ได้ตาฝาดแน่ เมื่อครู่เธอเห็นเขาทะลุออกมาจากบานประตู ถ้าเขาข้ามถนนมาเธอจะถามเขาว่าใช้วิชามายากลแบบไหนถึงทะลุประตูได้

เมื่อรถหยุดแล้วหลี่เย่าถิงก็ข้ามถนน ทว่าจู่ ๆ มีรถฝ่าไฟแดงคันหนึ่งบึ่งมาด้วยความเร็วสูง ยังไม่ทันตั้งตัวรถคันนั้นก็ชนร่างเขากระเด็นไปข้างหน้า

โครม!

หญิงสาวตัวแข็งทื่อตกใจสุดขีด และรถคันนั้นก็หมุนเหมือนพายุที่หมุนวนมากระแทกร่างของเธอเต็มแรงเป็นครั้งที่สองก่อนไฟลุกท่วมและเสียงระเบิดดังสนั่นใจกลางเมืองพร้อมกับร่างหนุ่มสาวที่เสียชีวิตคาที่

"ซ่า!"

น้ำเย็นจัดสาดใส่ร่างชายหนุ่มในชุดนักโทษพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแน่นหนา หลี่เย่าถิงลืมตาขึ้นท่ามกลางความหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ ด้านหน้าเป็นบุรุษในชุดแปลกตาสองคน การแต่งกายด้วยผ้าเนื้อดีทำให้รู้ได้ทันทีว่าฐานะไม่ธรรมดา

"ปากแข็งนักนะ" เสียงบุรุษวัยราวห้าสิบปีคำรามเหี้ยมเกรียม "หากไม่ยอมรับสารภาพ เจ้าคงรู้ชะตากรรมตัวเอง"

ท่ามกลางเสียงข่มขู่และบรรยากาศกดดัน ฉับพลันความทรงจำมากมายไหลเข้ามาดั่งสายน้ำเชี่ยวกราก หลี่เย่าถิงลืมตาขึ้น เงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างไม่ท้อถอย

"หากข้าตายทุกคนที่นี่ก็ไม่รอด ข้าถูกประหารเจ็ดชั่วโคตร แต่พวกเจ้าก็เก้าชั่วโคตร

ผู้อาวุโสกว่าชะงักก่อนหันหลังเดินไปนั่งลง พลางเอ่ยเสียงเย้ยหยัน

"เช่นนั้นหรือพะย่ะค่ะ เหอะ อย่ามาขู่ข้าให้ยากเลยหลี่เย่าถิง หากเจ้ารับสารภาพว่าจดหมายติดต่อกับกบฏเจ้าเป็นคนเขียน ข้าจะทูลฝ่าบาทขอพระราชทานอภัยโทษ ถึงถูกเนรเทศไปเป็นทาสที่ชายแดนแต่เจ้าก็จะไม่ตายเพราะแค่เป็นคนเขียน หากเจ้าบอกว่าผู้อยู่เบื้องหลังคือใครเจ้าก็รอด แต่ถ้ายังปกป้องมัน ตระกูลมารดาเจ้าจะตายไปพร้อมกับเจ้าเดี๋ยวนี้!"

หลี่เย่าถิงในชื่อเดียวกันแสยะยิ้มร้ายกาจ "ก็เอาสิ ข้ามีจดหมายที่ลงตราประทับ หากข้าตาย เหอเย่ฉีก็ไม่รอด ลูกชายเจ้ามันสมคบคิดกับกบฏแล้วใส่ความข้า เจ้าคิดจะช่วยกันปกปิดความผิดหรือ"

"อะไรนะ เป็นไปไม่ได้!" เหอเซียนจิ้งลุกขึ้นยืนทันที

"เป็นไปแล้วใต้เท้าเหอ คิดจะป้ายสีข้า เจ้าแน่ใจแล้วหรือ"

"ค้นตัวมัน!" เหอเซียนจิ้งสั่งเสียงเฉียบ หลี่เย่าถิงมองดูแววตากร้าวคู่นั้นเขามองเห็นความหวั่นไหวอยู่ไม่น้อย

"หึ ๆ ค้นไปก็ไม่เจอ หากไม่อยากตายยกตระกูลก็ปล่อยข้าได้แล้วรับรองข้าจะไว้ชีวิตเจ้า"

เขาพูดอย่างอวดดี เหอเซียนจิ้งตอนนี้ใบหน้าบิดเบี้ยวจนแทบไม่เป็นผู้เป็นคน โกรธคนที่นั่งคุกเข่าจนอยากจะฉีกเนื้อออกเป็นชิ้น ๆ

"นายท่านขอรับ ข้าคิดว่าปล่อยองค์ชายสิบเถิด มีข้อต่อรองไม่กลัวตายเช่นนี้ ไม่ธรรมดาหรอกนะขอรับ"

คนสนิทเข้ามากระซิบกระซาบเตือนสติเมื่อเห็นสีหน้ามั่นใจของหลี่เย่าถิง

"เราจับตัวเขามาได้ก็ยากลำบากแล้วยังกล้าพูดไม่กลัวตายเช่นนี้ หากหลักฐานไม่แน่นพอ ถ้าส่งเรื่องขึ้นเบื้องบน เราจะหัวขาดนะขอรับ"

เหอเซียนจิ้งถอนหายใจหนักมองหลี่เย่าถิงอย่างคับแค้น แต่เมื่อพิจารณาแล้วก็จริงตามที่กล่าวมา เขากัดฟันออกคำสั่ง

"ปล่อยตัว"

เจ้าหน้าที่ศาลอาญาเข้ามาไขกุญแจและปลดโซ่ตรวนออกแล้วก้าวถอยออกไปไกล บุรุษผู้นี้แม้อยู่ในฐานะเสียเปรียบแต่กลับแผ่รังสีที่อันตรายยิ่งนักจนคนไม่กล้าอยู่ใกล้

หลี่เย่าถิงยืนขึ้น เดินออกมาจากศาลอาญาอย่างไม่สะทกสะท้านก่อนเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมุ่งหน้ากลับจวน