บทที่ 54

ถังถังเห็นสีหน้าฉันเปลี่ยนไป ก็โน้มตัวมามองด้วยสัญชาตญาณ พอเห็นข้อความที่เสิ่นเหยียนฉือส่งมา เธอก็สบถเสียงดังทันที

"ไอ้สารเลวเอ๊ย!"

ฉันไม่ได้พูดอะไร แค่มองข้อความบนมือถือ แล้วก็ได้แต่เจ็บปวดแทนตัวฉันในอดีต และอยากจะด่าตัวเองคนเก่ามากกว่า ว่าโง่ขนาดไหน ถึงได้รักผู้ชายเลวๆ แบบนี้ได้ลงคอ

ฉันบล็อกเสิ่นเหยียนฉืออีกครั้ง แล้วปิดโทรศัพท์

ฉันในตอนนี้ ไม่ได้สนใจอะไรเขาอีกแล้ว ไม่อยากจะยุ่งกับความเลวของเขา แต่ใครจะรู้ว่าเขากลับไม่ยอมปล่อยฉันไป พาคนมาดักหน้าฉันกับถังถัง

อาจเป็นเพราะโทรหาฉันแล้วไม่รับ ส่งข้อความไปแล้วไม่ตอบ อีกทั้งยังตามหาอยู่นานกว่าจะเจอ เขาเลยโกรธจัดจนแทบกดอารมณ์ไม่อยู่

เขาตั้งท่าจะพูดอะไรแรงๆ ใส่ฉันตามสัญชาตญาณ แต่พอเจอสายตาเย็นชาไร้อารมณ์ของฉันเข้าไป เขาก็ชะงัก ความโกรธเกรี้ยวที่เคยลุกโชน ก็พลันมอดดับลง

"อีอี เกิดเรื่องด่วน อย่าเล่นตัวเลย ไปโรงพยาบาลกับฉันได้ไหม?"

เห็นเขาท่าทางอ่อนลงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันจึงยิ้มออกมา ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงกระชากแขนลากฉันไปแล้วด้วยความโมโห แต่นี่ กลับอ่อนโยนถึงเพียงนี้

อืม แบบนี้จะไม่เรียกว่าเปลี่ยนไปจากเดิมได้ยังไงล่ะ?

"อย่าเล่นตั