LOGINShare
ตอนที่9 : คนที่เขาเลือกปกป้อง
publish date:
2026-08-17 15:21:09หลังจากเหตุการณ์สร้อยหาย บ้านทั้งหลังก็เงียบผิดปกติ พิมพ์ดาวแทบไม่ออกจากห้อง
เธอไม่อยากเห็นสายตาของใครอีกแล้ว โดยเฉพาะสายตาของภาคิน...สายตาที่เต็มไปด้วยความลังเล สำหรับคนอื่นมันอาจเป็นเพียงความไม่แน่ใจแต่สำหรับพิมพ์ดาว มันเจ็บยิ่งกว่าการถูกกล่าวหาเสียอีกเพราะเธอเคยคิดว่า...ต่อให้คนทั้งโลกไม่เชื่อเธอ อย่างน้อยภาคินจะต้องเชื่อ แต่ตอนนี้แม้แต่เขาก็ยังลังเลกห้องเพื่อหาอะไรรับประทาน เธอเดินผ่านห้องรับแขกอย่างเงียบ ๆ แต่กลับต้องหยุดเมื่อได้ยินเสียงของมีนา “พี่คินคะ” มีนานั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าซีดและดวงตายังแดงจากการร้องไห้ ภาคินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “มีอะไร?” เขาถามด้วยสีหน้าสงสัย มีนาก้มหน้าลง มือทั้งสองข้างกำชายเสื้อแน่น “เรื่องสร้อย...หนูไม่อยากให้พี่ดาวต้องรู้สึกผิดเลยค่ะ” ภาคินขมวดคิ้ว “แล้วเธอคิดว่าพี่ดาวทำหรือเปล่า?” มีนาเงียบไปทันที เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา “หนูไม่รู้ค่ะ” น้ำเสียงของเธอสั่น “แต่สร้อยของหนูไปอยู่ในของพี่ดาวจริง ๆ” ภาคินนิ่ง “เรื่องนั้นพี่รู้” “หนูไม่อยากคิดร้ายกับพี่ดาวนะคะ” มีนาพูดพร้อมเช็ดน้ำตา “แต่บางที...พี่ดาวอาจไม่ชอบหนูมากกว่าที่หนูคิด” ภาคินถอนหายใจ “มีนา อย่าคิดมาก” “แล้วถ้าหนูทำให้พี่ดาวไม่พอใจจริง ๆ ล่ะคะ?” มีนาถามเสียงเบา “หนูควรออกไปจากบ้านไหม?” ภาคินมองเธออย่างจริงจัง “พี่บอกแล้วว่าไม่มีใครไล่เธอ” “แต่พี่ดาวเกลียดหนู” มีนาพูดพร้อมน้ำตาที่ไหลลงมา “หนูเห็นจากสายตาของพี่ดาว” ภาคินกำมือแน่น เขาไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไรเพราะในใจของเขาเองก็เริ่มมีความสงสัย แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไร เสียงของพิมพ์ดาวก็ดังขึ้น “ถ้าเธอคิดว่าดาวเกลียดเธอ...” ทั้งสองคนหันกลับไป พิมพ์ดาวยืนอยู่ตรงทางเดิน สีหน้าเรียบนิ่ง แต่ดวงตาแดงก่ำ “ก็ไม่ต้องพูดแทนดาว” มีนาหน้าซีดลงทันที “พี่ดาว...” พิมพ์ดาวเดินเข้ามาช้า ๆ “ดาวไม่เคยบอกว่าเกลียดเธอ” เธอพูดพร้อมมองมีนาตรง ๆ “และดาวก็ไม่ได้เอาสร้อยของเธอ” มีนาก้มหน้าลง “หนูไม่ได้กล่าวหาพี่นะคะ” “แต่ทุกคำพูดของเธอทำให้ทุกคนคิดแบบนั้น” น้ำเสียงของพิมพ์ดาวสั่นด้วยความเจ็บ มีนาเริ่มร้องไห้ “หนูขอโทษค่ะ” ภาคินรีบลุกขึ้น “ดาว พอเถอะ” พิมพ์ดาวหันไปมองเขาทันที แววตาของเธอสั่นไหว “พี่กำลังปกป้องเธออีกแล้ว” “พี่ไม่ได้ปกป้องใคร” ภาคินตอบด้วยสีหน้าตึงเครียด “พี่แค่ไม่อยากให้เรื่องมันบานปลาย” พิมพ์ดาวหัวเราะเบา ๆ ทั้งน้ำตา “แต่มันบานปลายไปแล้วค่ะ” เธอชี้ไปที่ตัวเอง “ดาวต่างหากที่กำลังถูกกล่าวหา” ภาคินเงียบ พิมพ์ดาวมองเขาอยู่นาน ก่อนถามด้วยเสียงเบาลง “พี่คิน...ถ้าเป็นคนอื่นพูด พี่อาจไม่เชื่อก็ได้” เธอกลืนน้ำลาย “แต่ถ้าเป็นดาวพูด พี่ควรเชื่อไม่ใช่เหรอ?” ภาคินสบตาเธอ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความลังเล “พี่แค่ไม่รู้ว่าใครพูดความจริง” คำตอบนั้นทำให้พิมพ์ดาวนิ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ “ค่ะ” เธอพยักหน้า “งั้นก็ไม่ต้องรู้แล้ว” ภาคินขมวดคิ้ว “หมายความว่าไง?” พิมพ์ดาวเช็ดน้ำตา ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ “ต่อไปนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ดาวจะไม่อธิบายอะไรอีก” “ดาว...” “เพราะต่อให้ดาวพูดความจริง พี่ก็ไม่เชื่ออยู่ดี” พูดจบเธอก็เดินออกไป ภาคินยืนนิ่ง มองแผ่นหลังของเธอที่ค่อย ๆ หายไป ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในอก เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย เหมือนกำลังเสียบางสิ่งที่สำคัญไปทีละน้อย คืนนั้น ภาคินกลับบ้านของตัวเอง แต่ไม่สามารถนอนหลับได้ เขานั่งอยู่บนโซฟา มือถือโทรศัพท์ที่เปิดรูปเก่า ๆ รูปของพิมพ์ดาวตอนเด็ก เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ กำลังยิ้มกว้าง ข้าง ๆ คือเขาที่กำลังทำหน้าบึ้ง ภาคินเผลอยิ้ม “ยัยเด็กขี้แย...” แต่รอยยิ้มกลับค่อย ๆ จางลง เพราะเขานึกถึงสายตาของพิมพ์ดาววันนี้ สายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง เขาหลับตาลง “หรือพี่จะทำร้ายเธอมากเกินไป...” ขณะเดียวกัน ในห้องของมีนา หญิงสาวกำลังยืนอยู่หน้ากระจก สร้อยเส้นหนึ่งอยู่ในมือของเธอ มันคือสร้อยอีกเส้นหนึ่ง... ไม่ใช่สร้อยที่ถูกพบในกล่องของพิมพ์ดาว มีนายิ้มออกมาอย่างพอใจ “พี่คินเริ่มสงสัยแล้วสินะ” เธอพูดกับตัวเอง ก่อนวางสร้อยลง “งั้นฉันต้องทำให้เขาไม่มีโอกาสสงสัยอีก” เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคน “ฉันต้องการให้ช่วยฉันเรื่องหนึ่ง” ปลายสายตอบกลับสั้น ๆ มีนายิ้ม “ครั้งนี้...ฉันจะทำให้พี่ดาวกลายเป็นคนผิดต่อหน้าพี่คินด้วยตัวเอง” เช้าวันต่อมา ภาคินกลับมาที่บ้านอีกครั้ง เขาตั้งใจจะถามพิมพ์ดาวเกี่ยวกับเรื่องสร้อย แต่ทันทีที่เดินเข้าประตูบ้าน... เสียงร้องของมีนาดังขึ้นจากชั้นบน “ช่วยด้วยค่ะ!” ภาคินเงยหน้าขึ้นทันที “มีนา!” เขารีบวิ่งขึ้นบันได เมื่อไปถึงหน้าห้อง เขากลับเห็นมีนานั่งอยู่กับพื้น มือกุมแขนตัวเองแน่น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา “เกิดอะไรขึ้น?” ภาคินรีบเข้าไปประคอง มีนาส่ายหน้าอย่างหวาดกลัว “พี่ดาว...” เพียงสองคำ ก็ทำให้สีหน้าของภาคินเปลี่ยนไป “ดาวทำอะไร?” มีนาก้มหน้า ร้องไห้หนักขึ้น “พี่ดาว...ผลักหนูค่ะ” ภาคินนิ่งไป และในวินาทีนั้นเอง... พิมพ์ดาวก็เดินออกมาจากอีกฝั่งของทางเดิน เธอหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า มีนาร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของภาคิน ส่วนภาคินกำลังมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง “ดาว...” เขาเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เธอทำอะไรมีนา?” พิมพ์ดาวหน้าซีด “ดาวไม่ได้ทำอะไร” “แต่มีนาบอกว่าเธอผลัก” “เธอโกหก!” พิมพ์ดาวเผลอตะโกนออกมา น้ำตาไหลทันที มีนาสะดุ้ง แล้วรีบซุกหน้าลงกับอกของภาคิน “พี่คิน...หนูกลัว” ภาคินโอบไหล่เธอแน่นขึ้น จากนั้นจึงหันมามองพิมพ์ดาว “พอได้แล้ว” คำสองคำนั้น... ทำให้พิมพ์ดาวยืนนิ่ง เธอมองมือของภาคินที่กำลังปกป้องมีนา ก่อนมองใบหน้าของเขา หัวใจของเธอค่อย ๆ แตกสลาย “พี่เลือกเธอแล้วสินะ...” เธอถามเสียงเบา ภาคินนิ่งไป พิมพ์ดาวยิ้มทั้งน้ำตา “งั้นต่อไป...ดาวจะไม่รบกวนพี่อีก” เธอหันหลังเดินจากไป โดยไม่รู้เลยว่า... ในวินาทีที่เธอเดินพ้นบันได ภาคินกลับมองตามเธอด้วยแววตาสับสน เพราะครั้งนี้... เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า ใครกันแน่ที่กำลังพูดความจริง
Latest chapter
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนพิเศษ 3 : ความรักที่ไม่ต้องพิสูจน์อีกแล้ว
เวลาผ่านไปอีกหลายปี...เช้าวันหนึ่งในบ้านหลังเดิม พิมพ์ดาวยืนอยู่หน้ากระจก พลางจัดผมของตัวเองให้เรียบร้อย. เธอมองเงาสะท้อนในกระจกแล้วอมยิ้มแม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใด...เธอก็ยังจำได้ดีว่า ครั้งหนึ่งตัวเองเคยเป็นผู้หญิงที่ร้องไห้เพราะคิดว่าคงไม่มีใครเชื่อเธอเคยคิดว่าความรักคือการพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ใครสักคนเลือกและเคยกลัวเหลือเกินว่า...หากคนที่เธอรักหันหลังให้ เธอจะไม่เหลือใครแต่วันนี้...เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว. เสียงเคาะประตูดังขึ้นก๊อก...ก๊อก...“ดาว”เสียงของภาคินดังขึ้น พิมพ์ดาวหันไปมองประตู“เข้ามาได้ค่ะ”ประตูเปิดออก ภาคินเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟในมือ“กาแฟครับ”พิมพ์ดาวรับมา“ขอบคุณค่ะ”เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง“วันนี้มีอะไรหรือเปล่า?”“ไม่มีค่ะ”“แล้วทำไมยิ้ม?”พิมพ์ดาวหัวเราะ“แค่คิดอะไรบางอย่าง”“เรื่องอะไร?”เธอหันกลับไปมองเขา“เรื่องของเรา”ภาคินยิ้ม“ผ่านมาแล้วตั้งหลายปี ยังคิดถึงอีกเหรอ?”“คิดสิคะ”เธอเดินเข้ามาหาเขา“เพราะถ้าไม่มีเรื่องทั้งหมดในวันนั้น เราอาจไม่ได้เป็นเราในวันนี้”ภาคินเงียบไป ก่อนพยักหน้า“จริง”ช่วงสายทั้งสองออกไปเดินเล่นที่สวน ต้นไม้ที่เคย
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนพิเศษ 2 : บ้านของเรา
เช้าวันเสาร์แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน. พิมพ์ดาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนจะหันไปมองคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ภาคินยังคงหลับสนิท. ใบหน้าที่ปกติเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม วันนี้กลับดูผ่อนคลายอย่างที่เธอไม่ค่อยได้เห็นพิมพ์ดาวยิ้ม. เธอค่อย ๆ ลุกจากเตียงอย่างระมัดระวัง. แต่ยังไม่ทันเดินไปถึงประตู...มือของใครบางคนก็คว้าข้อมือเธอไว้“จะไปไหน?”เสียงงัวเงียของภาคินดังขึ้น. พิมพ์ดาวหันกลับมา“ลงไปทำอาหารค่ะ”“ไม่ต้อง”“ทำไมคะ?”ภาคินยังหลับตาอยู่“วันหยุดทั้งที นอนต่ออีกหน่อย”พิมพ์ดาวหัวเราะ“พี่คินก็กลับไปนอนสิคะ”“ก็เธอจะไปแล้ว”เขาดึงมือเธอเบา ๆ จนพิมพ์ดาวเสียหลักล้มลงบนเตียง“พี่คิน!”เธอร้องด้วยความตกใจ ก่อนรีบยันตัวขึ้น. ภาคินหัวเราะ“ตัวแค่นี้ยังเสียงดังเหมือนเดิม”“ก็พี่ดึงฉันนี่คะ!”พิมพ์ดาวทำหน้ามุ่ย. ภาคินยิ้ม ก่อนเอื้อมมือไปขยี้ผมเธอเบา ๆ“อยู่กับพี่อีกห้านาที”“ห้านาทีของพี่ไม่เคยห้านาทีจริง ๆ”“งั้นสิบนาที”“ไม่ได้ค่ะ!”เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังขึ้นในห้อง. เป็นเช้าที่ธรรมดา. แต่กลับเป็นความธรรมดาที่พิมพ์ดาวเคยคิดว่าตัวเองไม่มีวันได้สัมผัส---หลังจากนั้นไม่นาน. ทั้งคู่ลงมาท
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนพิเศษ 1: เมื่อเราเลือกกันและกัน
เวลาผ่านไปหลายเดือนหลังจากทุกอย่างจบลงชีวิตของพิมพ์ดาวกลับมาเรียบง่ายอีกครั้ง ไม่มีเสียงกล่าวหา ไม่มีสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ไว้ใจ และไม่มีคืนไหนที่เธอต้องนั่งร้องไห้เพียงลำพังเหมือนในอดีต สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนคือทุกเช้าเมื่อเธอตื่นขึ้นมา เธอมักจะเห็นข้อความจากคนคนหนึ่งอยู่เสมอ “ตื่นหรือยัง?” “กินข้าวด้วยนะ” “วันนี้พี่อาจกลับช้า อย่ารอ” บางครั้งก็มีเพียงประโยคสั้น ๆ “คิดถึง” พิมพ์ดาวมักจะอ่านแล้วเผลอยิ้มทุกครั้ง วันนี้ก็เช่นกัน เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร พลางอ่านข้อความล่าสุดจากภาคิน «“เย็นนี้ว่างไหม พี่มีที่หนึ่งอยากพาไป”» พิมพ์ดาวเลิกคิ้ว “ที่ไหนกันนะ?” เธอพิมพ์ตอบกลับ «“บอกไม่ได้เหรอคะ?”» ข้อความตอบกลับมาแทบจะทันที «“ถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ”» พิมพ์ดาวยิ้ม «“ก็ได้ค่ะ”» --- ช่วงเย็น รถของภาคินมาจอดหน้าบ้าน ชายหนุ่มลงจากรถ ก่อนเดินเข้ามาหาเธอ วันนี้เขาแต่งตัวเรียบง่ายกว่าปกติ ไม่มีสูท ไม่มีเอกสารติดมือ มีเพียงรอยยิ้มอบอุ่นที่พิมพ์ดาวคุ้นเคยมากขึ้นทุกวัน “พร้อมหรือยัง?” ภาคินถาม พิมพ์ดาวพยักหน้า “พร้อมค่ะ” เธอเดินมาขึ้นร
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนที่ 40 : เมื่อรักไม่ใช่คำตัดสิน
เช้าวันใหม่แสงแดดอ่อนส่องเข้ามาภายในบ้าน พิมพ์ดาวยืนอยู่หน้ากระจก มองตัวเองในนั้นอยู่นาน ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า...ไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว เมื่อก่อนเธอเคยกลัวการถูกเข้าใจผิด กลัวว่าคนอื่นจะไม่รัก กลัวว่าหากไม่มีใครอยู่ข้างเธอ เธอจะไม่เหลืออะไร แต่วันนี้...เธอรู้แล้วว่า สิ่งสำคัญที่สุดคือการไม่ทอดทิ้งตัวเองเสียงเคาะประตูดังขึ้นก๊อก...ก๊อก...“ดาว”เสียงของภาคินดังขึ้นจากด้านนอก พิมพ์ดาวยิ้ม“เข้ามาได้ค่ะ”ประตูเปิดออก ภาคินเดินเข้ามาในมือของเขาถือดอกไม้ช่อเล็ก ๆพิมพ์ดาวมองแล้วเลิกคิ้ว“ให้ฉันเหรอคะ?”ภาคินพยักหน้า“ครับ”“เนื่องในโอกาสอะไร?”“ไม่มี”เขายื่นดอกไม้ให้“แค่อยากให้”พิมพ์ดาวรับมา ก่อนยิ้ม“ขอบคุณค่ะ”ภาคินมองรอยยิ้มของเธอและรู้สึกว่ามันสวยกว่ารอยยิ้มใด ๆ ที่เขาเคยเห็น---ทั้งสองเดินลงมาชั้นล่างพร้อมกัน พ่อของพิมพ์ดาวนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร เมื่อเห็นทั้งคู่เดินเข้ามาด้วยกัน เขาก็ยิ้ม“วันนี้ดูอารมณ์ดีกันนะ”พิมพ์ดาวหน้าแดงเล็กน้อย“พ่อก็พูดไปเรื่อย”ภาคินหัวเราะ“ผมว่าอารมณ์ดีจริงครับ”พ่อมองทั้งสองคน ก่อนพูดขึ้น“พ่อดีใจที่เห็นดาวกลับมายิ้มได้อีกครั้ง”พิมพ์ดาวเงียบ
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนที่ 39 : คำขอโทษที่สายเกินไป
ค่ำคืนเงียบสงบหลังกลับจากข้างนอก พิมพ์ดาวเดินขึ้นห้องตามปกติ แต่ก่อนจะเปิดประตู เธอกลับเห็นภาคินยืนอยู่ตรงปลายทางเดิน เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงยืนมองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง“พี่คิน?”พิมพ์ดาวเอ่ยถามเบา ๆ“มีอะไรหรือเปล่าคะ?”ภาคินสูดหายใจลึก ก่อนเดินเข้ามาหาเธอ“พี่มีเรื่องอยากพูดกับเธอ”พิมพ์ดาวมองเขานิ่ง“เรื่องอะไรคะ?”“เรื่องที่ผ่านมา”เธอเงียบลงทันที ภาคินมองเธอด้วยแววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“พี่รู้ว่าพี่ขอโทษเธอไปหลายครั้งแล้ว”“ค่ะ”“แต่พี่รู้ว่ามันไม่เคยเพียงพอ”พิมพ์ดาวก้มหน้าลง ภาคินจึงพูดต่อ“พี่เคยคิดว่าตัวเองรู้จักเธอดีที่สุด”เขาหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ อย่างเจ็บปวด“แต่สุดท้ายพี่กลับเป็นคนที่ไม่เชื่อเธอ”พิมพ์ดาวเม้มริมฝีปาก“พี่ทำให้เธอต้องร้องไห้”“พี่ทำให้เธอต้องอยู่คนเดียวในวันที่เธอต้องการใครสักคนที่สุด”เสียงของภาคินเริ่มสั่น“และพี่ทำให้เธอคิดว่าตัวเองไม่มีค่า”พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้น น้ำตาค่อย ๆ เอ่อคลอ“พี่คิน…”“พี่เสียใจ”เขาพูดออกมาอย่างชัดเจน“เสียใจทุกครั้งที่นึกถึงสิ่งที่พี่ทำกับเธอ”ภาคินหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ“พี่อยากย้อนเวลากลับไป”เขากำมือแน่น“อยากกลับไปในวันท
เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน ตอนที่ 38 : ผู้หญิงที่ไม่ใช่พิมพ์ดาวคนเดิม
หลายวันผ่านไปชีวิตในบ้านเริ่มกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง แต่สำหรับพิมพ์ดาว...ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เธอยังคงเป็นคนเดิมในสายตาของครอบครัวยังคงพูดจาสุภาพยังคงช่วยงานภายในบ้านแต่บางสิ่งในตัวเธอเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เอาแต่เก็บความรู้สึกไว้ในใจอีกแล้ว หากไม่พอใจ... เธอจะพูด หากถูกเข้าใจผิด...เธอจะอธิบาย และหากใครทำร้ายเธอ...เธอจะไม่ยอมเดินหนีทั้งน้ำตาเหมือนเมื่อก่อน---เช้าวันหนึ่งพิมพ์ดาวกำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่ที่โต๊ะพ่อมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมา“ช่วงนี้ดาวดูสดใสขึ้นนะ”พิมพ์ดาวยิ้ม“หนูคิดว่าถ้าเอาแต่เสียใจกับเรื่องที่ผ่านมา ก็คงไม่มีอะไรดีขึ้นค่ะ”พ่อชะงัก เขามองลูกสาวด้วยแววตาภูมิใจ“ลูกโตขึ้นมากจริง ๆ”พิมพ์ดาวหัวเราะเบา ๆ“หนูแค่เรียนรู้ว่าต้องรักตัวเองค่ะ”คำพูดนั้นทำให้ภาคินที่นั่งอยู่ไม่ไกลเงยหน้าขึ้นมองเธอเขาไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม---หลังรับประทานอาหาร ภาคินเดินตามพิมพ์ดาวออกมาที่สวน“ดาว”หญิงสาวหันกลับมา“คะ?”“ช่วงนี้เธอดูเปลี่ยนไป”พิมพ์ดาวยิ้ม“เปลี่ยนไปในทางที่ดีหรือไม่ดีคะ?”“ดี”ภาคินตอบทันที“ดีมาก”เธอ
You May Also Like
ขย้ำรักเลขา
C572.7K viewsพ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว
เฉียนเสี่ยวซี149.2K viewsท่านรองฯร้อนแรง
กาแฟหอมกรุ่น643.3K viewsคุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี111.4K viewsสุวรรณกาย
ไอดีลม104 viewsนัดดูตัวผิด ดันได้คู่ปรับแฟนเก่าเป็นสามี
เจียงหวู่498 viewsแฟนเก่าที่เขาไม่คิดจะรัก
Duangkwan106 viewsพี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?
ศรีอักษรรินทร์149 views
