All Chapters of เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน: Chapter 1 - Chapter 10

“พี่คิน...ถ้าวันหนึ่งทุกคนไม่เชื่อดาว พี่จะยังเชื่อดาวอยู่ไหม?” หญิงสาวถามทั้งน้ำตา เสียงของเธอสั่นจนแทบขาดหาย ดวงตาคู่สวยมองชายหนุ่มตรงหน้าราวกับกำลังฝากความหวังสุดท้ายเอาไว้กับเขา ภาคินกลับนิ่งเงียบ เขามองเธอด้วยแววตาเย็นชา ก่อนถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ราวกับเหนื่อยที่จะฟังคำอธิบายของเธออีกต่อไป “พี่ไม่รู้...” คำตอบสั้น ๆ ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของพิมพ์ดาวค่อย ๆ เลือนหาย เธอหลุบตาลง กำมือแน่นเพื่อกลั้นน้ำตา ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่หัวใจแทบแตกสลาย “งั้นเหรอคะ...” เธอพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ถ้าอย่างนั้น...ดาวคงไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว” ภาคินขมวดคิ้วมองเธอด้วยความไม่เข้าใจ “ดาว เธอกำลังพูดอะไร?” เขาถามพลางก้าวเข้าไปหา แต่พิมพ์ดาวกลับถอยหลัง หนึ่งก้าว... สองก้าว... จนแผ่นหลังของเธอชิดกับราวกั้นบนดาดฟ้าเรือ สายลมกลางทะเลพัดเส้นผมยาวของเธอปลิวว่อน น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านแก้มอย่างเงียบงัน เธอมองเขาเป็นครั้งสุดท้าย ชายคนที่เธอรักมาตลอดชีวิต คนที่เคยจับมือเธอในวันที่เธอล้ม คนที่เคยบอกว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะปกป้องเธอ แต่วันนี้... กลับเป็นคนเดีย

เช้าวันรุ่งขึ้น บ้านที่พิมพ์ดาวเคยคุ้นเคยกลับดูแปลกตาไปอย่างน่าประหลาด โต๊ะอาหารตัวเดิม เก้าอี้ตัวเดิม แม้กระทั่งแจกันดอกไม้ที่เธอเป็นคนจัดเองเมื่อวานก็ยังอยู่ที่เดิมแต่บรรยากาศกลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว พิมพ์ดาวเดินลงมาจากชั้นบนในชุดเรียบง่าย ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ตรงที่นั่งประจำของเธอ มีนายิ้มหวานทันทีที่เห็นเธอ “พี่ดาว มานั่งด้วยกันสิคะ” มีนาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเปิดที่นั่งข้าง ๆ ให้ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร พิมพ์ดาวมองเก้าอี้ตัวนั้นครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ แล้วเดินไปนั่งอีกฝั่งของโต๊ะ “จ้ะ” เธอตอบสั้น ๆ พร้อมก้มหน้าจัดช้อนส้อมของตัวเอง แม้ภายในใจจะรู้สึกแปลก ๆ แต่เธอไม่อยากสร้างปัญหาตั้งแต่วันแรกที่มีนาเข้ามาอยู่ในบ้าน พ่อของเธอเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าอารมณ์ดี “ดาว เมื่อคืนหลับสบายไหมลูก?” เขาถามพลางนั่งลงที่หัวโต๊ะ แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้นแล้วพยักหน้า “สบายดีค่ะพ่อ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ มีนาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รีบพูดขึ้นทันที “คุณพ่อคะ เมื่อคืนพี่ดาวพาหนูดูรอบบ้านด้วยค่

เสียงเศษแจกันแตกกระจายยังคงอยู่บนพื้นห้องรับแขกพิมพ์ดาวยืนนิ่งอยู่ตรงบันได ดวงตาคู่สวยมองเศษกระเบื้องตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจเธอเพิ่งเดินลงมาจากห้อง...แต่กลับกลายเป็นว่าทุกสายตากำลังจับจ้องมาที่เธอโดยเฉพาะสายตาของภาคิน“เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?”พ่อของพิมพ์ดาวเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนมองแจกันที่แตกอยู่บนพื้นมีนารีบก้มหน้าลง น้ำตายังคงไหลอาบแก้ม“หนู...หนูทำแจกันตกเองค่ะ”เธอพูดเสียงสั่น พลางกำชายเสื้อแน่น ร่างกายสั่นเล็กน้อยเหมือนกำลังหวาดกลัวพ่อมองลูกสาวคนใหม่ ก่อนถามด้วยความเป็นห่วง“แล้วทำไมถึงร้องไห้?”มีนาเงียบไปเธอเหลือบมองพิมพ์ดาวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนรีบหลบสายตา“หนูกลัวพี่ดาวโกรธค่ะ”พิมพ์ดาวเบิกตากว้างทันที“อะไรนะ?”เธอถามด้วยสีหน้าสับสน ก่อนรีบเดินเข้าไปหา“มีนา พี่ไม่ได้โกรธเธอเลยนะ”พิมพ์ดาวพยายามพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แม้หัวใจจะเริ่มเต้นแรงเพราะรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องมีนาส่ายหน้าเบา ๆ“หนูรู้ค่ะ...พี่ดาวไม่ได้โกรธ”เธอพูดพร้อมฝืนยิ้มทั้งน้ำตา“หนูแค่กลัวว่าพี่จะเสียใจ เพราะแจกันนี้เป็นของคุณแม่”พิมพ์ดาวนิ่งไปคำพูดนั้นทำให้เธอรู้สึกเจ็บขึ้นมาอย่า

เช้าวันเสาร์ บ้านที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยเสียงคนเดินไปมาพิมพ์ดาวยืนอยู่หน้าประตูห้องของตัวเอง มือข้างหนึ่งกำลูกบิดแน่น ดวงตาคู่สวยกวาดมองสิ่งของที่ถูกจัดเรียงใหม่จนแทบไม่เหลือเค้าเดิมเสื้อผ้าของเธอถูกย้ายไปไว้ในตู้เล็กด้านข้าง หนังสือที่เธอสะสมมาตั้งแต่เด็กถูกนำออกจากชั้น แม้แต่กรอบรูปของแม่ก็ถูกย้ายออกจากโต๊ะตรงกลางห้องกลับเต็มไปด้วยของของมีนา พิมพ์ดาวยืนนิ่งอยู่นาน ก่อนสูดหายใจลึกเพื่อระงับความรู้สึกที่กำลังตีขึ้นมา“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”เสียงของเธอแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ“พี่ดาว”เสียงมีนาดังจากด้านหลังพิมพ์ดาวหันกลับไป เห็นมีนายืนอยู่หน้าประตูพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน“มีนา...ของพวกนี้มาอยู่ในห้องพี่ได้ยังไง?”เธอถามพลางชี้ไปยังข้าวของต่าง ๆ สีหน้าเริ่มไม่สบายใจมีนาก้มหน้าลงทันที นิ้วมือบีบชายเสื้อเบา ๆ“คุณพ่อบอกว่า...ให้หนูใช้ห้องนี้ค่ะ”น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ราวกับกำลังรู้สึกผิดพิมพ์ดาวนิ่งไป“แต่ห้องนี้เป็นห้องของพี่”เธอพูดด้วยน้ำเสียงไม่ได้ดัง เพียงแต่เต็มไปด้วยความเสียใจมีนาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา“หนูขอโทษค่ะ...ถ้าพี่ไม่ต้องการ

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับบรรยากาศอึมครึมภายในบ้าน พิมพ์ดาวลงมาจากชั้นบนด้วยสีหน้าอ่อนล้า แม้เธอจะพยายามนอนให้เต็มที่ แต่คำพูดและสายตาของทุกคนเมื่อวานยังคงติดอยู่ในใจ เธอเดินผ่านห้องนั่งเล่นโดยไม่พูดอะไร ก่อนตรงไปยังห้องครัว “พี่ดาวคะ” เสียงของมีนาดังขึ้นด้านหลัง พิมพ์ดาวหยุดเดิน ก่อนหันกลับไปมองด้วยสีหน้าเรียบเฉย “มีอะไร?” มีนายืนกอดหมอนอยู่ตรงบันได ดวงตาดูเศร้าเล็กน้อย “เรื่องเมื่อวาน...หนูขอโทษนะคะ” พิมพ์ดาวมองเธอเงียบ ๆ “ไม่เป็นไร” เธอตอบสั้น ๆ ก่อนจะหันกลับ แต่มีนากลับพูดขึ้นอีกครั้ง “พี่ไม่โกรธหนูจริง ๆ ใช่ไหมคะ?” พิมพ์ดาวถอนหายใจ ก่อนหันกลับมา “พี่ไม่ได้โกรธ แต่พี่อยากให้เรื่องเมื่อวานจบแค่นั้น” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า “พี่ไม่อยากทะเลาะกับใครอีกแล้ว” มีนาพยักหน้าช้า ๆ พร้อมรอยยิ้มบาง “ค่ะ หนูเข้าใจแล้ว” พิมพ์ดาวเดินออกไป ทันทีที่เธอพ้นสายตา รอยยิ้มบนใบหน้าของมีนาก็หายไป เธอมองตามแผ่นหลังของพี่สาวต่างแม่ด้วยแววตาเย็นชา “อีกไม่นาน...พี่ก็จะไม่มีที่ยืนในบ้านหลังนี้แล้ว” ช่วงสาย พ่อของพิมพ์ดาวเรียกทุกคนมารวมตัวกันในห้องรับแขก สีหน้าของเขาดูเคร่ง