Novelas de สายธารลับ

หกเดือนหลังจากวันขอแต่งงานครั้งที่สองคฤหาสน์ตระกูลวรัชในวันนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความวุ่นวายสนามหญ้าด้านหน้าถูกประดับด้วยดอกไม้สีขาวและชมพูอ่อน เก้าอี้หลายร้อยตัวถูกจัดเรียงอย่างสวยงาม ขณะที่แขกจากทั้งวงการธุรกิจและคนใกล้ชิดทยอยเดินทางมาร่วมงานวันนี้...คือวันแต่งงานอย่างเป็นทางการของธีร์และแพรไหมไม่ใช่การแต่งงานตามสัญญาไม่ใช่การจดทะเบียนเพื่อแลกเปลี่ยนผลประโยชน์แต่เป็นการแต่งงานของคนสองคนที่รักกันอย่างแท้จริงภายในห้องแต่งตัวเจ้าสาวแพรไหมยืนอยู่หน้ากระจกในชุดแต่งงานสีขาวเรียบหรู น้ำตาคลอเบ้าเมื่อมองภาพสะท้อนของตัวเอง"ร้องไห้อีกแล้วนะ"เสียงของคุณยายมาลีดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน"ยาย..."หญิงสาวรีบเข้าไปกอดท่าน"หนูคิดถึงวันแรกที่เราเจอกับเขา""ตอนนั้นหนูไม่คิดเลยว่า จะมาถึงวันนี้"คุณยายลูบศีรษะหลานสาวเบา ๆ"ยายเคยบอกแล้วไง""ความรักที่ดี ไม่ได้เข้ามาในเวลาที่เราพร้อม""แต่มันเข้ามาในเวลาที่เราต้องก

หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของธีร์และแพรไหมก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแม้ทั้งคู่จะยังอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังเดียวกัน ใช้ชีวิตเหมือนเดิม และไปทำงานเหมือนเดิมทุกวันแต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปคือ...ธีร์ไม่พยายามซ่อนความรู้สึกของตัวเองแล้วทุกเช้า เขาจะเป็นคนรินนมอุ่นให้เธอทุกเย็น เขาจะถามว่าเหนื่อยไหมและทุกคืน เขาจะเดินมาส่งเธอที่หน้าห้องพร้อมคำว่า"ฝันดีนะ...ภรรยาของผม"จนกระทั่งวันหนึ่ง แพรไหมก็อดถามไม่ได้"คุณเปลี่ยนไปมากเลยนะคะ"ธีร์เงยหน้าจากเอกสารในมือ"เปลี่ยนตรงไหน""ทุกตรงเลย""ผมเป็นแบบนี้มาตลอด""ไม่จริง"เธอหัวเราะ"เมื่อก่อนคุณพูดวันละไม่เกินสิบประโยค""ตอนนี้ล่ะ""ยี่สิบประโยค"ชายหนุ่มนิ่งไป ก่อนจะตอบเรียบ ๆ"ถือว่าพัฒนาขึ้น"ทำเอาเธอหลุดหัวเราะออกมาหนึ่งสัปดาห์ต่อมาW Group จัดงานแถลงข่าวเปิดตัวโครงการใหม่ โดยมีสื่อมวลชนเข้าร่วมจำนวนมากแพรไหมในฐา

หลังจากคำสารภาพรักในคืนนั้น ความสัมพันธ์ของธีร์และแพรไหมก็เปลี่ยนไปอย่างช้า ๆแม้ท่านประธานจะยังคงเป็นคนพูดน้อยและทำหน้าตาเรียบเฉยเหมือนเดิม แต่คนในคฤหาสน์ต่างก็สังเกตได้ว่าเขาเปลี่ยนไปเขาเริ่มกลับบ้านเร็วขึ้นเริ่มจำได้ว่าแพรไหมชอบดื่มโกโก้ร้อนก่อนนอนและที่สำคัญ...เขาเริ่มยิ้มบ่อยขึ้น"คุณผู้หญิงคะ ป้าว่าท่านประธานรักคุณมากเลยนะ"ป้าสายพูดพร้อมรอยยิ้มขณะช่วยจัดดอกไม้ในห้องนั่งเล่นแพรไหมหน้าแดงทันที"ป้าสายก็พูดเกินไปค่ะ""ป้าเลี้ยงคุณธีร์มาตั้งแต่เด็ก ป้าไม่เคยเห็นเขามองใครด้วยสายตาแบบนั้น"หญิงสาวได้แต่ก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มบางที...เธอเองก็คงตกหลุมรักผู้ชายคนนั้นไปแล้วเหมือนกันแต่ความสุขมักอยู่กับคนเราไม่นานเย็นวันหนึ่ง ขณะที่แพรไหมกำลังหาเอกสารในห้องทำงานของธีร์ เธอกลับพบแฟ้มสีดำเล่มหนึ่งวางอยู่ในลิ้นชักด้านหน้าระบุว่า"ข้อตกลงการหย่า"มือของเธอชะงักทันที"นี่มัน..."ภายในแฟ้มมีเอกสารที่เตรียมไว้เร

หลังคืนฝนตกที่ไม่มีใครลืมได้ บรรยากาศในรถระหว่างเดินทางไปบริษัทเต็มไปด้วยความเงียบที่น่าอึดอัดแพรไหมยังคงจำคำพูดของธีร์เมื่อคืนได้อย่างชัดเจน"ผมคิดว่าผมกำลังตกหลุมรักภรรยาของตัวเอง"ส่วนเจ้าของประโยคนั้น กลับนั่งอ่านรายงานธุรกิจด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น"คุณ...""ว่าไง""คุณจำวันที่พูดเมื่อคืนได้ไหมคะ"ธีร์ปิดแฟ้มเอกสารช้า ๆ"จำได้""แล้วทำไมทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"ชายหนุ่มมองออกไปนอกหน้าต่าง"เพราะผมไม่อยากกดดันคุณ"คำตอบนั้นทำให้เธอพูดอะไรไม่ออกทันทีที่มาถึงบริษัท ทั้งสองก็แยกกันเดินตามปกติแต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างพวกเขาในวันนี้อรินกำลังยืนคุยกับเลขานุการหน้าห้องประธานพอดี"ธีร์"หญิงสาวส่งยิ้มให้ทันที"วันนี้นายดูอารมณ์ดีนะ""คุณมาทำอะไรที่นี่""มาประชุมเรื่องโครงการร่วมทุน"ขณะเดียวกัน สายตาของอรินก็เหลือบไปเห็นแพรไหมที่กำลังรีบเดินหนี"เด็กฝึกงานคนนั้น..."

หลังจากการเต้นรำกลางงานเลี้ยงครบรอบบริษัท ชื่อของแพรไหมก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาของพนักงานแทบทุกคนไม่มีใครเคยเห็นท่านประธานเต้นรำกับผู้หญิงคนไหนมาก่อนและยิ่งไม่เคยคิดว่า ผู้หญิงคนนั้นจะเป็นเด็กฝึกงานธรรมดา"ฉันว่าเธอต้องมีอะไรกับท่านประธานแน่ ๆ""เป็นไปไม่ได้หรอก""แต่เขาปฏิเสธคุณอรินต่อหน้าทุกคนเลยนะ!"แพรไหมได้แต่ก้มหน้าหลบสายตา เธอเองก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นเวลาสี่ทุ่มงานเลี้ยงเริ่มเลิก แขกทยอยเดินทางกลับแพรไหมยืนรอรถอยู่ใต้ชายคาหน้าโรงแรม พลางมองสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก"ทำไมฝนต้องมาตกตอนนี้ด้วยนะ""ขึ้นรถ"เสียงคุ้นเคยดังขึ้นด้านหลังเธอหันกลับไปพบธีร์ที่ยืนถือร่มสีดำอยู่"คุณยังไม่กลับอีกเหรอคะ""ผมจะถามคุณเหมือนกัน""ฉันกำลังรอแท็กซี่ค่ะ"ชายหนุ่มเหลือบมองถนนที่รถติดยาวเหยียด"คืนนี้คุณคงไม่ได้กลับ""ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรอได้""ผมรอไม่ได้""คะ?""ผมไม่ชอบให้ภรรยาของผมยืนอยู่คนเดีย

ห้องจัดเลี้ยงของ W Group สว่างไสวไปด้วยแสงจากแชนเดอเลียร์ขนาดใหญ่ เสียงดนตรีคลอเบา ๆ สร้างบรรยากาศหรูหราเหมาะกับงานครบรอบ 30 ปีของบริษัทแพรไหมยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งหลังได้ยินคำแนะนำตัวของหญิงสาวตรงหน้า"ฉันชื่ออริน...คู่ดูตัวของธีร์"คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหัวของเธอ"สวัสดีค่ะ"แพรไหมยกมือไหว้อย่างสุภาพอรินยิ้มบาง ๆ พลางสำรวจหญิงสาวตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ"ฉันเคยได้ยินเรื่องเธอจากคนในบริษัท""เรื่องฉันเหรอคะ?""เด็กฝึกงานที่ท่านประธานดูจะสนใจเป็นพิเศษ"แพรไหมรีบส่ายหน้า"ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ"อรินหัวเราะเบา ๆ"ไม่ต้องรีบปฏิเสธหรอก ฉันรู้จักธีร์มานาน""ผู้ชายคนนั้นไม่เคยสนใจใครโดยไม่มีเหตุผล"ก่อนที่แพรไหมจะได้ตอบ เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นจากทางเข้างานธีร์ปรากฏตัวในชุดสูทสีดำสนิทตามปกติแต่ทันทีที่สายตาของเขามองเห็นอรินยืนอยู่กับแพรไหม สีหน้าของเขาก็ดูเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย"ธีร์"อรินเดินเข้าไปหาอย่างคุ้นเคย"ไม่ได้เ

เสียงปืนที่ดังขึ้นยังคงก้องอยู่ในหัวของณิชา“แม่!”เธอรีบวิ่งเข้าไปหาอรทัยที่ล้มอยู่บนพื้นเลือดค่อย ๆ ซึมออกจากเสื้อของผู้เป็นแม่“แม่…ลืมตาสิ”ณิชาประคองใบหน้าอรทัย น้ำตาไหลไม่หยุด“อย่าทิ้งหนูไปอีก…”อรทัยพยายามลืมตาริมฝีปากขยับช้า ๆ“ณิชา…”“แม่อยู่ตรงนี้ หนูอยู่นี่”“อย่า…ไว้ใจ…”อรทัยมองไปด้านหลังสายตาของเธอเต็มไปด้วยความกลัว“เขา…”ก่อนที่เธอจะหมดสติไป“แม่!”คนที่กลับมาจากความตายทุกคนหันไปมองชายที่ยืนอยู่หน้าประตูภาคภูมิพ่อของณิชาชายที่เธอเคยคิดว่าเป็นคนที่รักเธอที่สุดแต่ตอนนี้…เขากำลังถือปืนธามก้าวออกมายืนบังณิชา“คุณทำอะไร?”ภาคภูมิมองเขานิ่ง“ถอยไป ธาม”“คุณยิงเธอ”“ฉันไม่ได้มีเวลามาอธิบาย”“แต่ผมเห็นกับตา!”ธามกำหมัดแน่น“คุณกำลังจะฆ่าภรรยาตัวเอง”ภาคภูมิหัวเราะเบา ๆ“เธอยังไม่ตาย”ณิชาหันไปมองเขา“พ่อ…”เสียงของเธอสั่น“ทำไม?”ภาคภูมิหลบสายตา“ลูกไม่ควรอยู่ที่นี่”“หนูถามว่าทำไมพ่อถึงยิงแม่!”ความเงียบเข้าปกคลุมภาคภูมิไม่ตอบและความเงียบนั้น…เจ็บยิ่งกว่าคำสารภาพความจริงของอรทัยมิรินเดินเข้ามา“เห็นไหม ณิชา?”เธอยิ้มเย็น“ฉันบอกแล้วว่าคนที่เธอรัก ไม่ได้เป็นอย่

“คนที่เธอรักที่สุด…”คำพูดของลลิตายังคงวนเวียนอยู่ในหัวของณิชาหลังวางสาย เธอหันไปมองธามชายหนุ่มยืนนิ่ง สีหน้าอ่านไม่ออก“ลลิตาหมายถึงใคร?”ธามไม่ตอบ“ธาม”“ฉันไม่รู้”“นายโกหก”เขาชะงักณิชามองเขาด้วยสายตาเจ็บปวด“ทุกครั้งที่เรื่องเกี่ยวกับคดีนี้ นายมักจะเงียบ”“เพราะฉันไม่อยากให้เธอเจ็บ”“แต่การที่นายไม่บอกความจริง ก็ทำให้ฉันเจ็บเหมือนกัน”ธามกำมือแน่นเขาอยากบอกทุกอย่างแต่ยังมีความลับอีกเรื่องที่เขาไม่กล้าพูดความลับที่เกี่ยวข้องกับคืนก่อนพ่อของเขาเสียชีวิตและเกี่ยวข้องกับณิชาโดยตรงการปรากฏตัวของลลิตาเย็นวันนั้นณิชาได้รับข้อความจากหมายเลขเดิม“ถ้าอยากรู้ว่าใครฆ่าวรเมธ มาที่โรงแรมร้างริมแม่น้ำคนเดียว”เธอรู้ว่าเป็นกับดักแต่เธอต้องไปเพราะนี่อาจเป็นโอกาสเดียวที่จะได้รู้ความจริงณิชาเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากำลังจะออกจากบ้านธามเดินเข้ามาขวาง“เธอจะไปไหน?”“ฉันมีธุระ”“กับลลิตา?”ณิชานิ่ง“นายรู้ได้ยังไง?”“เธอไม่ต้องไป”“ฉันต้องไป”“มันอันตราย”“ฉันรู้”“ถ้าอย่างนั้นฉันจะไปด้วย”ณิชามองเขา“ไม่”“ณิชา”“ถ้านายไป เธอจะไม่พูดความจริง”ธามถอนหายใจ“งั้นฉันจะตามไปห่าง ๆ”“ธาม…”“ฉัน

“แม่รู้จักแม่ของมิริน” คำพูดของอรทัยทำให้ณิชานิ่งงัน “ใคร?” อรทัยไม่ตอบทันที เธอมองภาพถ่ายในมือของลูกสาวด้วยแววตาหวาดกลัว “ผู้หญิงคนนั้นชื่อ…” เสียงของเธอสั่น “ลลิตา” ธามขมวดคิ้ว “ลลิตา?” อรทัยพยักหน้า “เธอเป็นผู้หญิงที่ทำงานให้กับบริษัทของวรเมธ” ณิชาถามทันที “แล้วเกี่ยวอะไรกับพ่อของธาม?” อรทัยหลับตา “ลลิตาไม่ได้เป็นแค่พนักงาน” “แล้วเธอเป็นใคร?” “เธอเป็นคนรักของวรเมธ” ธามชะงัก “อะไรนะ?” อรทัยมองเขา “ก่อนที่วรเมธจะแต่งงานกับภรรยาของเขา เขาเคยมีความสัมพันธ์กับลลิตา” “แล้วมิริน…” “ใช่” อรทัยพยักหน้า “มิรินคือลูกสาวของวรเมธ” ณิชาหน้าซีด “เป็นไปไม่ได้…” ธามกำหมัดแน่น ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาเคยคิดว่าพ่อมีครอบครัวเพียงครอบครัวเดียว แต่ความจริงกลับมีผู้หญิงอีกคน และมีลูกอีกคน --- ความจริงของมิริน อรทัยหยิบแฟ้มเก่าออกมา “ลลิตาเคยบอกฉันว่า เธอจะไม่ยอมให้ใครพรากวรเมธไปจากเธอ” “แต่พ่อของธามแต่งงานแล้ว” “ใช่” “แล้วเกิดอะไรขึ้น?” อรทัยถอนหายใจ “ลลิตาเริ่มเปลี่ยนไป” “เธอทำอะไร?” “เธอเริ่มข่มขู่วรเมธ” ธามถาม “เรื่องอะไร?” “เรื่องมิริน” ทุกคนเงียบ “ลลิตาบ

“เปิดประตู” เสียงชายจากด้านนอกดังขึ้นอีกครั้ง อรทัยหน้าซีดเผือด ณิชายืนตัวแข็งอยู่กลางห้อง ส่วนธาม… กลับจ้องประตูราวกับกำลังเห็นผี “เสียงนี้…” เขาพึมพำ “ฉันจำได้” อรทัยรีบเดินเข้ามาหาลูกสาว “ณิชา ฟังแม่ให้ดี” “แม่…” “ถ้าเขาเข้ามาได้ ลูกต้องหนี” “แล้วแม่ล่ะ?” “แม่ไม่เป็นไร” “ไม่!” ณิชาส่ายหน้า “หนูจะไม่ทิ้งแม่อีกแล้ว” อรทัยน้ำตาคลอ “ลูกไม่เข้าใจ…” “หนูเข้าใจแล้วว่าทำไมแม่ถึงหายไป” ณิชากำมือแม่แน่น “แม่หนีเพื่อปกป้องหนู” อรทัยนิ่ง “เพราะฉะนั้นครั้งนี้ หนูจะไม่ปล่อยให้แม่เผชิญหน้ากับเขาคนเดียว” ธามเดินเข้ามา “คุณอรทัย” “อะไร?” “ถ้าคนที่อยู่ข้างนอกคือคนเดียวกับที่ผมคิด…” เขาหยุด “ผมจะไม่ปล่อยให้เขาทำร้ายคุณ” อรทัยมองธามด้วยสายตาเจ็บปวด “เธอไม่ควรอยู่ที่นี่” “ผมรู้” “ถ้าเขารู้ว่าเธอกับณิชาอยู่ด้วยกัน…” “ผมไม่กลัว” ธามมองณิชา “สิ่งเดียวที่ผมกลัวคือเธอจะเป็นอะไร” ณิชาหันมามองเขา หัวใจของเธอสั่นไหว แม้ยังไม่รู้ว่าเขาเคยรักเธอด้วยความจริงใจตั้งแต่เมื่อไร แต่แววตาของเขาในตอนนี้… ไม่มีความโกหก --- เสียงเคาะประตู ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก… “อรทัย” เสียงชายคนน

“แม่ของเธอ…”คำพูดของธามทำให้ณิชานิ่งไปทั้งตัวเธอมองเขาราวกับไม่เข้าใจความหมาย“นายพูดว่าอะไรนะ?”ธามหลบสายตา“ฉันเห็นแม่ของเธอ…ในคืนที่พ่อฉันตาย”“นายกำลังบอกว่าแม่ฉันฆ่าพ่อของนาย?”“ฉันไม่รู้”“ไม่รู้?”เสียงของณิชาสั่น“แต่นายเพิ่งบอกว่าฉันเห็นกับตา!”ธามกำมือแน่น“ตอนนั้นฉันยังเด็ก ฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างพ่อฉัน หลังจากนั้นพ่อก็ล้มลง”“แล้วนายคิดว่าเป็นแม่ฉัน?”“ฉันจำใบหน้าไม่ได้ทั้งหมด”ณิชาถอยหลัง“แต่ตลอดสิบปีที่ผ่านมา นายกลับโทษครอบครัวฉัน…”“ใช่”“ทั้งที่นายไม่แน่ใจด้วยซ้ำ?”ธามเงียบณิชาหัวเราะทั้งน้ำตา“นายทำลายชีวิตฉันเพราะความทรงจำที่นายยังไม่แน่ใจเนี่ยนะ?”“ฉันขอโทษ”“คำขอโทษของนายเอาชีวิตฉันกลับมาได้ไหม?”ธามนิ่ง“เอาความรักที่นายทำลายไปคืนมาได้ไหม?”น้ำตาของณิชาไหลลงมา“ตอบฉันสิ!”ธามพูดไม่ออกเพร

“ธาม!”ณิชาประคองร่างของชายหนุ่มที่ทรุดลงในอ้อมแขนเลือดสีแดงเข้มค่อย ๆ ซึมผ่านเสื้อเชิ้ตของเขา“อย่าหลับนะ!”ธามพยายามลืมตา“ณิชา…”“ฉันอยู่นี่”“พา…พิมพ์ดาวหนีไป”ณิชาหันไปมองน้องสาวพิมพ์ดาวกำลังนั่งตัวสั่นอยู่ใต้โต๊ะ“แล้วนายล่ะ?”“ฉัน…”ธามพยายามพูด แต่เสียงเริ่มเบาลง“ฉันไม่เป็นไร”“นายโกหก!”ณิชากดแผลตรงหน้าอกเขา“เลือดออกขนาดนี้ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีกเหรอ!”เสียงไซเรนดังขึ้นจากด้านนอกตำรวจและรถพยาบาลกำลังเข้ามาณิชากอดธามแน่น“นายห้ามตายนะ…”เธอไม่รู้ตัวเลยว่า น้ำตากำลังไหลลงบนใบหน้าของเขาธามมองเธอก่อนยกมือขึ้นแตะแก้มเธอเบา ๆ“ถ้าฉัน…”“ไม่!”ณิชาส่ายหน้า“อย่าพูด”“ถ้าฉันไม่รอด…”“ฉันบอกว่าอย่าพูด!”ธามยิ้มบาง ๆ“อย่างน้อย…ฉันก็ได้รู้ว่าเธอยังเป็นห่วงฉัน”“ฉันไม่ได้…”ณิชาพู

รถม้าของเสิ่นเยว่หลินแล่นเข้าสู่เมืองอวิ๋นโจวในช่วงบ่ายหลังจากการถูกลอบโจมตีระหว่างทาง นางไม่ได้หยุดพักแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้สิ่งเดียวที่อยู่ในความคิดคือหญิงชราที่เคยเป็นสาวใช้ของมารดาหากหญิงชราคนนั้นยังมีชีวิตอยู่...นางอาจเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนมารดาของนางเสียชีวิต“คุณหนู”ชิงหลัวเปิดม่านรถม้า“ข้างหน้าคือหมู่บ้านหลิวเจ้าค่ะ”เยว่หลินพยักหน้า“ไปต่อ”กู้เหยียนเฉินที่ขี่ม้าอยู่ด้านข้างหันมามอง“หมู่บ้านนี้มีคนไม่มาก แต่ข้าให้คนไปตรวจสอบแล้ว”“พบอะไรหรือไม่?”“พบหญิงชราคนหนึ่งชื่อหลิวอี๋”เยว่หลินชะงัก“นางใช่สาวใช้ของท่านแม่หรือ?”“ยังยืนยันไม่ได้”กู้เหยียนเฉินตอบ“แต่ชาวบ้านบอกว่านางเคยทำงานอยู่ในเมืองหลวงเมื่อหลายปีก่อน”เยว่หลินกำมือแน่น“เช่นนั้นต้องเป็นนาง”---เมื่อรถม้าหยุดลงหน้าบ้านไม้หลังเล็ก เยว่หลินลงจากรถทันทีบ้านหลังนั้นเก่าและทรุดโทรมมีเพียงสวนเล็ก ๆ อยู่ด้านหน้าหญิงชราคนหนึ่งกำลังนั่งตากสมุนไพรอยู่ใต้ชายคาเมื่อเห็นคนแปลกหน้ามาเยือน นางก็เงยหน้าขึ้น“พวกเจ้ามาหาใคร?”เยว่หลินก้าวเข้าไปใกล้“ท่านยายหลิวอี๋หรือ?”หญิงชราชะงัก“ข้าเอง”เยว่หลินสูดลมหาย

รุ่งเม้าสองคันออกจากเมืองหลวงอย่างเงียบ ๆเสิ่นเยว่หลินนั่งอยู่ภายในรถม้าคันหน้า ข้างกายมีชิงหลัว ส่วนรถม้าด้านหลังเป็นคนของกู้เหยียนเฉินที่ปลอมตัวเป็นพ่อค้าเดินทางการเดินทางครั้งนี้ไม่มีการประกาศให้ใครรู้เพราะเยว่หลินรู้ดีว่า หากเสิ่นหว่านโหรวรู้ว่านางกำลังไปอวิ๋นโจว นางจะต้องหาทางขัดขวางอย่างแน่นอน“คุณหนู”ชิงหลัวเปิดม่านรถม้าออกเล็กน้อย ก่อนมองเส้นทางด้านหน้า“อีกประมาณสองวันก็จะถึงอวิ๋นโจวแล้วเจ้าค่ะ”“เร็วกว่าเดิมได้หรือไม่?”“หากเดินทางทั้งวันทั้งคืน น่าจะเร็วกว่านั้นหนึ่งวัน”เยว่หลินส่ายหน้า“ไม่ต้องเร่งเกินไป”“เหตุใดหรือเจ้าคะ?”“เพราะคนที่ต้องการขัดขวางเรา ย่อมรู้ว่าเรากำลังรีบ”นางมองออกไปนอกหน้าต่าง“ข้าอยากรู้มากกว่าว่าพวกมันจะลงมือเมื่อใด”ชิงหลัวเข้าใจทันทีคุณหนูของนางกำลังรอให้ศัตรูเปิดเผยตัวเอง---ช่วงเที่ยง รถม้าหยุดพักที่โรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ริมทางกู้เหยียนเฉินเดินเข้ามานั่งตรงข้ามเยว่หลิน“ข้ามีข่าว”“เรื่องพ่อบ้านใหญ่หรือ?”“ใช่”เขาวางกระดาษลงบนโต๊ะ“เมื่อคืนมีคนเห็นเขาเข้าไปในเมืองอวิ๋นโจวแล้ว”เยว่หลินหยิบกระดาษขึ้นอ่าน“เขาไปพบใคร?”“ยังไม่รู้”“แต่เขาต้องมี

“คุณหนูรองเป็นคนสั่งให้ข้าจัดการเรื่องทั้งหมด”คำสารภาพของพ่อบ้านใหญ่ทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลงเสิ่นเยว่หลินนั่งนิ่ง ดวงตาไม่ได้มีความแปลกใจแม้แต่น้อย“ทั้งหมด?”“ขอรับ”พ่อบ้านใหญ่ก้มหน้า“ทั้งเรื่องถอนเงินจากร้านค้า เรื่องส่งคนไปเฝ้าดูท่าน และเรื่องคนชุดดำที่ศาลเจ้า...ล้วนเป็นคำสั่งของคุณหนูรอง”ชิงหลัวกำหมัดแน่น“นางคิดจะฆ่าคุณหนูจริง ๆ”เยว่หลินไม่ได้ตอบนางเพียงถามต่อ“แล้วเหตุใดนางถึงต้องการเงินจำนวนมาก?”พ่อบ้านใหญ่เงียบไปสีหน้าของเขาดูหวาดกลัวมากกว่าก่อนหน้านี้“พูดมา”“ข้า...”“หากเจ้าพูดความจริง ข้าจะรับประกันว่าชีวิตเจ้าจะปลอดภัย”พ่อบ้านใหญ่เงยหน้าขึ้น“เงินเหล่านั้นไม่ได้ถูกใช้เพื่อคุณหนูรองเพียงคนเดียว”เยว่หลินขมวดคิ้ว“หมายความว่าอย่างไร?”“เงินส่วนหนึ่งถูกส่งไปยังเมืองทางใต้”“ส่งให้ใคร?”“ข้าไม่รู้ชื่อขอรับ แต่ทุกครั้งที่ส่งเงิน จะมีคำสั่งจากนายท่านเสิ่นโดย

ภายในห้องของเสิ่นหว่านโหรว บรรยากาศเงียบงันผิดปกติ หญิงสาวนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง มือกำผ้าเช็ดหน้าแน่น ขณะที่หลี่จื่อเหวินยืนอยู่ตรงหน้า “หว่านโหรว” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ข้าต้องการถามเจ้าเรื่องหนึ่ง” “เรื่องอะไรหรือเจ้าคะ?” “เรื่องพ่อบ้านใหญ่” มือของหว่านโหรวชะงัก แต่เพียงครู่เดียว นางก็รีบเก็บอาการ “พ่อบ้านใหญ่ทำไมหรือเจ้าคะ?” “เขาหายตัวไป” “ข้าไม่รู้เรื่อง” “จริงหรือ?” หลี่จื่อเหวินมองนางไม่วางตา “เมื่อคืนข้ายังเห็นเขาอยู่ในจวน แต่วันนี้กลับไม่มีใครพบตัว” หว่านโหรวหลบสายตา “เขาอาจจะออกไปทำธุระ” “โดยไม่บอกนายท่าน?” “ข้าไม่รู้จริง ๆ” หลี่จื่อเหวินเงียบไป ก่อนหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา “แล้วนี่คืออะไร?” หว่านโหรวมองกระดาษ ส

หลังจากเหตุการณ์ที่ศาลเจ้า ข่าวเรื่องเสิ่นหว่านโหรวลอบทำร้ายเสิ่นเยว่หลินยังไม่ทันแพร่ไปทั่วจวน เสิ่นจงเหวินก็สั่งปิดเรื่องทันทีเขาไม่ต้องการให้ชื่อเสียงของตระกูลเสิ่นเสียหายแต่สำหรับเยว่หลินแล้ว เรื่องนี้กลับทำให้นางมั่นใจมากขึ้นคนที่ต้องการกำจัดนางเริ่มร้อนรนแล้วและนั่นหมายความว่า...นางกำลังเข้าใกล้ความจริง“คุณหนู”ชิงหลัวเดินเข้ามาพร้อมกล่องไม้“นี่เป็นบัญชีที่ท่านให้บ่าวไปตรวจสอบเจ้าค่ะ”เยว่หลินเปิดดูเป็นบัญชีรายรับรายจ่ายของร้านค้าตระกูลเสิ่นในช่วงสามปีที่ผ่านมานางพลิกดูทีละหน้าไม่นานก็พบสิ่งผิดปกติเงินจากร้านค้าหลายแห่งถูกโอนออกเป็นจำนวนมาก ก่อนถูกนำไปฝากไว้กับร้านค้าขนาดเล็กหลายแห่ง“เงินพวกนี้หายไปไหน?”“บ่าวก็สงสัยเช่นกันเจ้าค่ะ”ชิงหลัวชี้ตัวเลข“แต่ทุกครั้งที่มีการโอนเงิน จะมีตราประทับของผู้ดูแลบัญชีจากเรือนคุณหนูรอง”เยว่หลินหรี่ตา“เสิ่นหว่านโหรว”“เจ้าค่ะ”“นางไม่ได้

ค่ำคืนเงียบสงัด เสิ่นเยว่หลินยังคงยืนอยู่หน้าประตู มือกำจดหมายสีดำแน่นจนกระดาษยับย่น คำขู่เพียงไม่กี่คำกลับทำให้นางนึกถึงอดีต ชาติก่อน... ชิงหลัวคือคนเดียวที่ยังอยู่ข้างนางในวันที่ทุกคนทอดทิ้ง ตอนที่นางถูกขับออกจากจวน ชิงหลัวเป็นคนเดียวที่ยอมตามออกมา แม้รู้ว่าตนเองอาจไม่มีอนาคต แต่สุดท้าย... ชิงหลัวกลับถูกคนของเสิ่นหว่านโหรวทำร้ายจนเสียชีวิต ตอนนั้นนางไม่มีอำนาจ ไม่มีเงิน และไม่มีใครช่วยเหลือ ได้แต่กอดร่างของสาวใช้คนสนิทเอาไว้ทั้งน้ำตา แต่ครั้งนี้จะไม่เหมือนเดิม “คุณหนูเจ้าคะ?” ชิงหลัวเดินเข้ามา “ท่านยืนอยู่ตรงนี้นานแล้ว มีอะไรหรือเจ้าคะ?” เยว่หลินหันกลับไปมอง นางซ่อนจดหมายไว้ด้านหลังทันที “ไม่มีอะไร” “แน่ใจหรือเจ้าคะ?” “แน่ใจ” ชิงหลัวมองนายสาวอย่างสงสัย แต่ไม่ได้ถามต่อ เยว่หล