Mag-log in
หัวใจอมตะของเขา…ไม่เคยเลือกฉัน
4
Share:
Iulat
Synopsis
ความรักทรมาน
ย้อนกลับ
นางเอกเก่ง/นางเอกเข้มแข็ง
ลูกสาวที่แท้จริงและเท็จ
แวมไพร์
การเสียใจภายหลัง
การแต่งงาน
วันก่อนวันแต่งงานของฉัน ฉันไปถึงมหาวิหารของเราตั้งแต่เช้า เพื่อทำความคุ้นเคยกับสถานที่นั้น แต่สิ่งที่ฉันพบกลับเป็นคู่หมั้นของฉันกับน้องสาวต่างแม่—อิซาเบลล่า—กำลังร่วมรักกันอยู่บนแท่นพิธี แท่นพิธีของเรา ฉันจับได้คาหนังคาเขา แต่เขาไม่แม้แต่จะเอ่ยคำขอโทษ เขาทำเพียงแค่ไล่ฉันออกไปท่ามกลางพายุ ฉันทรุดตัวลงกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ และนั่นคือช่วงเวลาที่เขาเจอฉัน—อลิสแตร์ เจ้าชายแวมไพร์ เขาเคลื่อนไหวท่ามกลางพายุราวกับเทพเจ้า ดึงฉันขึ้นมาจากโคลนตม แล้วมอบพระราชวังให้เป็นที่พักให้ฉัน เขาประกาศต่อทั้งโลกว่าฉันคือเนื้อคู่ของเขา คนที่เขาใช้เวลาหลายศตวรรษตามหา คนเดียวและคนสุดท้ายของเขา ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ความทุ่มเทของเขาทำให้ฉันกลายเป็นที่อิจฉาของทั้งโลกเหนือธรรมชาติ ฉันเคยคิดว่าตัวเองคือข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตอันเป็นนิรันดร์ของเขา จนกระทั่งฉันพบห้องลับของเขา ปลายนิ้วของฉันปัดผ่านม้วนคัมภีร์โบราณ ตัวอักษรถูกเขียนด้วยเลือด บรรทัดแรกคือชื่อของเธอ—อิซาเบลล่า ด้านล่างนั้น เป็นลายมือของอลิสแตร์เอง—“สำคัญที่สุด เหนือสิ่งอื่นใด” ถัดลงมาเป็นบันทึกของผู้รักษาที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน บันทึกการรักษาของแวมไพร์ วันที่บันทึกคือคืนเดียวกับที่ฉันรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ คืนที่ฉันถูกฝูงมนุษย์หมาป่าโจมตี พวกเขาพาฉันกลับมายังปราสาท ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเลือด ไม่มีผู้รักษาคนไหนมาช่วยฉันเลย ฉันฟื้นขึ้นมาเพียงลำพัง เด็กคนนั้นหายไปแล้ว ลูกของเรา สายเลือดของเขา สายเลือดของฉัน—หายไปหมด และเสื้อผ้าของฉันก็ชุ่มไปด้วยสิ่งที่หลงเหลืออยู่จากมัน ฉันลบคราบทุกอย่างให้หายไปหมด เมื่อเขากลับบ้าน ฉันก็พังทลายลงในอ้อมแขนของเขา ฉันไม่เคยบอกเขาเลย ฉันทนไม่ได้หากต้องให้เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดแบบเดียวกับที่ฉันรู้สึก ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว ในคืนเดียวกันนั้น อิซาเบลล่าก็ถูกมนุษย์หมาป่าโจมตีเช่นกัน และคำสั่งของอลิสแตร์ต่อสภาของเขาก็คือ “ส่งผู้รักษาไปทั้งหมด อิซาเบลล่าคือสิ่งสำคัญที่สุด” หัวใจของฉันเหมือนหยุดเต้น ความสิ้นหวังไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดราวกับยาพิษ “ถ้าฉันไม่เคยเป็นคนนั้นเลย… งั้นความเป็นนิรันดร์ของคุณก็เก็บไว้คนเดียวเถอะ ฉันไม่ต้องการมีเป็นส่วนหนึ่งกับมันอีกต่อไป”
view moreKabanata 1
บทที่ 1
Pinakabagong kabanata
หัวใจอมตะของเขา…ไม่เคยเลือกฉัน บทที่ 9
มุมมองของเซราฟิน่าจูเลี่ยนอยู่ในห้องฉุกเฉินมาแล้วสามชั่วโมงฉันนั่งอยู่บนม้านั่งในโถงทางเดิน มือประสานกันแน่น ภาพตอนที่เขาล้มลงฉายซ้ำอยู่ในหัวไม่หยุดผู้ชายอ่อนโยนคนนั้น ผู้ที่ใช้ร่างของตัวเองปกป้องฉันโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว“การผ่าตัดสำเร็จแล้ว” หมอพูดพลางก้าวออกมาจากห้องฉุกเฉิน “คมมีดเฉียดหัวใจไปไม่ถึงหนึ่งนิ้ว ถือว่าโชคดีมาก เขาจะฟื้นตัวได้เต็มที่ แต่ต้องพักผ่อน”ฉันถอนลมหายใจยาวอย่างสั่นไหว ขณะที่น้ำตาไหลอาบแก้ม“ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมากนะคะหมอ”“เซราฟิน่า”เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังฉันหันกลับไปอย่างแข็งทื่อ อลิสแตร์ยืนอยู่ปลายโถงทางเดินเขาดูเหมือนเงาของตัวเอง ซูบผอม ใบหน้าที่เคยสมบูรณ์แบบซีดเซียว ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแตกเป็นร่างแห“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่”“ผมให้คนตามรถพยาบาลมา” เขาพูด พลางเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง “ผมต้องแน่ใจว่าคุณปลอดภัย”ฉันลุกขึ้นยืน น้ำเสียงเย็นชา “คุณทำแล้วนี่ จัดการอิซาเบลล่า ภารกิจสำเร็จ”“ไม่ใช่” เสียงของอลิสแตร์สั่น “มันไม่ใช่ภารกิจ ผม...”“คุณอะไร”เขาทรุดตัวลงคุกเข่าเจ้าชายแวมไพร์คุกเข่าต่อหน้ามนุษย์ผู้หญิงพยาบา
หัวใจอมตะของเขา…ไม่เคยเลือกฉัน บทที่ 8
มุมมองของเซราฟิน่า“อิซาเบลล่า ได้โปรดออกไปเถอะ” ฉันพูด น้ำเสียงเรียบนิ่ง ไร้คลื่นอารมณ์แม้แต่น้อยจูเลี่ยนสัมผัสได้ถึงอันตรายในทันที เขาก้าวออกมายืนขวางอยู่ตรงหน้าฉัน“คุณผู้หญิง ผมไม่รู้ว่าคุณสองคนมีเรื่องอะไรกันมาก่อน แต่ผมขอให้คุณอย่าสร้างเรื่องวุ่นวายในแกลเลอรี่ของผม”“เรื่องงั้นเหรอ?” อิซาเบลล่าหัวเราะแหลมเสียดหู “ยัยนี่ทำลายฉันหมดทุกอย่าง! ทั้งสถานะ ชีวิตฉัน ทุกสิ่งทุกอย่าง!”ดวงตาของเธอส่องประกายคลุ้มคลั่งขณะกำเล่มแมกกาซีนในมือแน่น“ดูมันตอนนี้สิ!” อิซาเบลล่ากรีดร้องอย่างเสียสติ “หน้าใหม่ ชื่อใหม่ ใช้ชีวิตหรูหราแบบนี้! ทำไมแกถึงมีสิทธิ์มีความสุข?!”“เพราะฉันสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเอง” ฉันตอบ น้ำเสียงบาดเฉียบราวกับกระจก “ด้วยสองมือของฉัน ไม่ใช่ด้วยคำโกหกหรือการทรยศ”คำพูดนั้นทำให้เธอพังทลาย“พรสวรรค์งั้นเหรอ?” เธอหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “พรสวรรค์ของแกมันมีค่าอะไร? แม้แต่อลิสแตร์… เขายังไล่ล่าฉันเพราะแก! ยัยสารเลว! แกคิดว่าแกชนะแล้วเหรอ?”“อิซาเบลล่า พอได้แล้ว”“มันยังไม่พอ!” เธอพุ่งเข้ามาหาฉัน “ถ้าฉันต้องสูญเสียทุกอย่าง งั้นแกก็อย่าหวังว่าจะได้จบอย่างมีความสุข!”จูเลี่ยนข
หัวใจอมตะของเขา…ไม่เคยเลือกฉัน บทที่ 7
มุมมองของเซราฟิน่าเช้าวันถัดมา อีกากลางสารตัวหนึ่งบินมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ฉันไม่ได้เป็นคนเรียกมันฉันเปิดหน้าต่าง รับม้วนกระดาษมาอย่างงุนงง[ภาพสุดท้าย ถือซะว่าเป็นมารยาททางวิชาชีพ]ด้านล่างมีภาพถ่ายแนบมาด้วยในภาพนั้น อลิสแตร์ยืนอยู่ลำพังหน้ามหาวิหารสไตล์โกธิกเขาดูรกร้างว่างเปล่า หลังที่เคยตั้งตรงบัดนี้งองุ้มเล็กน้อย ดวงตาคมคู่นั้นไร้แววชีวิตเขาจ้องมองจุดบนแท่นพิธีที่ผงทองคำได้สลายหายไปนานแล้วราวกับกำลังรอปาฏิหาริย์รอให้คนตายกลับมายืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้งฉันจ้องภาพนั้นอยู่นาน แต่ไม่รู้สึกอะไรเลยความเจ็บปวดของเขา ไม่ใช่ปัญหาของฉันฉันโยนภาพนั้นลงไปในเตาผิง มองมันค่อย ๆ กลายเป็นเถ้าถ่านจากนั้นฉันหันไปหยิบนามบัตรที่จูเลี่ยนให้ไว้แบล็กวูดแกลเลอรี่บางที… ถึงเวลาที่ฉันจะใช้ชีวิตเพื่อตัวเองแล้ว“มาร์คัส” ฉันพูด พลางเดินลงไปหาชายชราที่กำลังเช็ดกรอบภาพอยู่ “ฉันขอลาหยุดสักสองสามวันนะ”“แน่นอน” เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตามีแววตากังวล “เธอไม่เป็นไรใช่ไหม”“ฉันสบายดี” ฉันยิ้ม “ฉันกำลังจะเริ่มต้นบางอย่างใหม่… สิ่งที่ฉันวางมันทิ้งไว้นานมากแล้ว”สามชั่วโมงต่อมา ฉันยืนอยู่หน้าแบล็
หัวใจอมตะของเขา…ไม่เคยเลือกฉัน บทที่ 6
มุมมองของเซราฟิน่าสามเดือนต่อมาฉันปรับตัวเข้ากับชีวิตในฐานะ “ฟีบี้” ได้อย่างสมบูรณ์แล้วเปิดร้านตอนเจ็ดโมงเช้า ฟื้นชีวิตใหม่ให้ภาพวาดเก่าแก่ปิดร้านตอนสามทุ่ม แล้วกลับขึ้นไปยังอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ชั้นบน อ่านหนังสือ ดื่มชา และหลับอย่างสงบ“ฟีบี้ ช่วยฉันคิดอะไรหน่อยได้ไหม” มาร์คัสยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ จ้องสมุดบัญชีอย่างหดหู่ “เดือนนี้ยอดขายตกอีกแล้ว”ฉันวางพู่กันลง แล้วเดินเข้าไปหา“มีอะไรเหรอคะ”“มีแกลเลอรี่ใหม่เปิดตรงถนนข้างล่าง ตกแต่งเต็มไปด้วยโครเมียมทั้งหมด กับผ้าใบสมัยใหม่ พวกเขากำลังดูดลูกค้าเราไปหมด” เขาถอนหายใจ “คนสมัยนี้อยากได้อะไรใหม่ ๆ ฉูดฉาด ไม่ใช่ของเก่าที่คลาสสิกตลอดกาล”ฉันมองตัวเลขน่าเศร้าในสมุดบัญชี แล้วรู้สึกสงสารขึ้นมามาร์คัสเป็นชายชราที่ใจดี เขารับฉันเข้าทำงานทั้งที่ฉันไม่มีเอกสารอะไรเลย ให้ทั้งงานและที่พักฉันจะยืนดูร้านของเขาล้มเหลวเฉย ๆ ไม่ได้“บางทีเราอาจลองทำอะไรใหม่ ๆ ดูก็ได้” ฉันพูด พลางหยิบกระดาษสเก็ตช์ที่ถูกทิ้งไว้บนโต๊ะขึ้นมา “เช่นแสดงให้เห็นว่ากระบวนการบูรณะซ่อมแซมเองก็เป็นศิลปะอย่างหนึ่ง”มือของฉันเคลื่อนไหวไปบนกระดาษอย่างไม่รู้ตัว ขีดเส้นสอ
Mga Kaugnay na Nobela
