หัวใจอมตะของเขา…ไม่เคยเลือกฉัน

ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะเลือกวิธีที่โหดร้ายที่สุดในการจากเขาไป จากนั้นก็สอดม้วนคัมภีร์บัดซบนั่นกลับไปไว้ที่เดิม ลึกเข้าไปในห้องลับของเขา

ฉันฝืนกลั้นความเจ็บปวดไว้ น้ำตาที่เกือบจะไหลถูกกดกลับลงไป จากนั้นฉันก็เดินกลับไปยังห้องของเรา

อลิสแตร์กำลังจะกลับมาในไม่ช้า เขาอ่านอารมณ์ของฉันได้แม่นยำจนน่ากลัว ฉันจะปล่อยให้เขารู้อะไรไม่ได้

และก็จริงอย่างที่คิด ทันทีที่ฉันก้าวออกจากห้องอาบน้ำ ร่างเงามืดที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นด้านหลัง

แขนยาวแข็งแรงคู่หนึ่งดึงฉันเข้าไปกอด

ริมฝีปากของอลิสแตร์แตะแบบแผ่วเบาที่ข้างลำคอของฉัน

“ที่รัก วันนี้เงียบจัง เป็นอะไรหรือเปล่า?”

ฉันไม่ได้หลอมละลายลงในอ้อมแขนของเขาเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

“ไม่มีอะไร แค่คิดเรื่องนิทรรศการศิลปะของฉัน”

“ไม่ต้องกังวล มันจะต้องสมบูรณ์แบบ” เขาลูบผมฉัน น้ำเสียงนุ่มลึกเหมือนผ้ากำมะหยี่ที่เคลือบพิษ “คืนนั้นเป็นคืนของคุณ ผมยังจ้างผู้รักษาวิญญาณเผ่าเอลฟ์มา เพื่อให้แน่ใจว่าพรุ่งนี้คุณจะสมบูรณ์แบบที่สุด”

น้ำตาแสบร้อนอยู่หลังเปลือกตา แต่ฉันปฏิเสธจะปล่อยให้มันไหล

สามีที่แสนใส่ใจ ช่างเป็นคำโกหกที่สมบูรณ์แบบเสียจริง

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาตามใจฉันแบบนี้เสมอ

สัมผัสของเขาร้อนแรงเหมือนไฟ แต่เลือดในร่างกายฉันกลับกลายเป็นน้ำแข็ง

ฉันกลัวความมืด เขาจึงใช้แสงอบอุ่นจากปลายนิ้วทำให้ฉันหลับเสมอ

เขาสัญญากับฉันถึงความเป็นนิรันดร์ ไม่ใช่การกัด ไม่ใช่พันธะเลือด แต่เป็นวิธีที่ทำให้ฉันมีชีวิตตลอดไป โดยยังคงเป็นตัวฉันเอง

และฉัน… โง่พอที่จะเชื่อมัน

ก็เพิ่งคืนนี้เองที่ฉันเข้าใจ ทุกอย่าง—การแสดงออกต่อหน้าสาธารณะ ท่าทีรักใคร่ยิ่งใหญ่—ล้วนเป็นแค่การแสดง เป็นม่านควันที่ใช้ปกปิดคนที่เขาปกป้องจริง ๆ

สายตาของอลิสแตร์ที่มองฉันร้อนแรงและเต็มไปด้วยความเป็นเจ้าของ ขณะที่จูบของเขาไล่ต่ำลงเรื่อย ๆ

เขาสอดมันเข้ามาในตัวฉัน มุ่งมั่นจะมอบความสุขให้ฉันเหมือนทุกคืนตลอดห้าปีที่ผ่านมา

ฉันแสดงบทบาทของตัวเอง ลิ้มรสช่วงเวลาแห่งความสุขที่ขโมยมาได้เป็นครั้งสุดท้าย

แต่ในวินาทีที่ฉันกำลังจะถึงจุดสุดยอด คำพูดของเขาก็ทำให้หัวใจฉันร่วงหล่นกลับสู่พื้นดิน

“อ้อ เรื่องนิทรรศการของคุณ…”

เขากระแทกลึกขึ้น พลางจูบฉันอย่างรุนแรง

และในช่วงเวลาแห่งความใกล้ชิดที่ควรจะงดงามนั้น เขาก็ทำลายทุกอย่างลง

“อิซาเบลล่าอยากมีส่วนร่วมด้วย ช่วงนี้เธอดูหลงทางมาก ผมเลยคิดว่า… ผมให้กุญแจสตูดิโอที่มีเวทป้องกันกับเธอไป เธอจะได้ดูคุณทำงาน เผื่อจะได้แรงบันดาลใจ”

เลือดในร่างกายฉันเย็นเฉียบ

กุญแจของสตูดิโอที่มีเวทป้องกัน

ที่นั่นคือที่ที่ฉันเก็บงานที่ยังไม่เสร็จและงานส่วนตัวทั้งหมด รวมถึงผลงานชิ้นเอกของฉัน แสงแรกในค่ำคืนอันไม่มีที่สิ้นสุด

กุญแจที่มีเวทป้องกันนั้นมีอยู่เพียงสองดอกในโลกนี้ ดอกหนึ่งสำหรับฉัน อีกดอกสำหรับเขา

และเขาเพิ่งมอบของตัวเองให้อิซาเบลล่า

ฉันพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น “อลิสแตร์ คุณก็รู้ว่าภาพพวกนั้นมีความหมายกับฉันแค่ไหน…”

เขาตัดบทฉันทันที น้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยพิษจนแทบหายใจไม่ออก

“ผมรู้ ที่รัก แต่เธอเป็นน้องสาวของคุณ ความสุขของเธอไม่ทำให้คุณมีความสุขด้วยเหรอ เธอแค่ดูเฉย ๆ อย่าคิดมากเลย อีกอย่าง ผมมีเซอร์ไพรส์วันเกิดพิเศษให้คุณด้วย”

วันเกิดของฉัน

มันคือวันมะรืนนี้

“เซอร์ไพรส์อะไร”

“ทุ่งดอกซิลเวอร์มูน” ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยความภูมิใจ “ผมปลูกทั้งทุ่งไว้ให้คุณในสวนหลังปราสาท ภายใต้แสงจันทร์มันจะปล่อยผลึกแสงที่สวยงามที่สุด”

เลือดในร่างกายฉันกลายเป็นน้ำแข็ง

ดอกซิลเวอร์มูน

ดอกไม้ชนิดเดียวที่ฉันแพ้อย่างรุนแรง

และเป็นดอกไม้ที่อิซาเบลล่าชอบที่สุด

“คุณ… แน่ใจนะว่ามันสำหรับฉัน”

“แน่นอน” เขาตอบโดยไม่ลังเล ดวงตาไม่มีแม้แต่เงาของความรู้สึกผิด “คุณไม่ได้ชื่นชมความงามของมันมาตลอดหรอกเหรอ”

ชื่นชม?

ครั้งแรกที่ฉันแตะมัน ร่างกายทั้งตัวผื่นขึ้นและฉันแทบหายใจไม่ออก

ตอนนั้นเขาเรียกผู้อาวุโสทุกคนมาที่ปราสาท ดวงตาแดงก่ำด้วยความตื่นตระหนก เขาพร้อมจะมอบเลือดจากหัวใจของตัวเองเพื่อช่วยฉัน

เขาจะลืมเรื่องนั้นได้ยังไง

เว้นเสียแต่ว่า… ของขวัญนี้ไม่เคยตั้งใจให้ฉันตั้งแต่แรก

ความคิดนั้นฟาดลงมาเหมือนสายฟ้า เชื่อมโยงทุกอย่างเข้าด้วยกัน—คัมภีร์ ชื่อของอิซาเบลล่า และรายละเอียดหนึ่งที่ฉันมองข้ามไป—ดอกซิลเวอร์มูนคือดอกไม้โปรดของเธอ

เมื่อเขาเสร็จ เขาก็นำของเขาออกจากตัวฉัน

“พักผ่อนเถอะ ที่รัก” เขาจูบแตะที่ริมฝีปากฉันเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำ

แล้วมันก็เกิดขึ้น ขวดคริสตัลเล็กงดงามหลุดออกจากเสื้อคลุมผ้าไหมของเขา ตกลงบนพรมหนานุ่มโดยไร้เสียง

ด้วยสัญชาตญาณล้วน ๆ ฉันก้มลงหยิบมันขึ้นมา

ข้างในคือเม็ดสีที่ระยิบระยับเหมือนฝุ่นดาว สีที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

แต่ฉันจำมันได้

“ละอองดาวแห่งราตรีนิรันดร์” ชื่อที่อิซาเบลล่าเคยอวดนักหนา

“เคยเห็นสีที่พิเศษขนาดนี้ไหมพี่สาว คนที่แอบชื่นชมฉันบอกว่ามันมีเพียงหนึ่งเดียว เลียนแบบไม่ได้”

ตอนนั้นฉันแสร้งทำเป็นหัวเราะเยาะ แต่ส่วนหนึ่งของฉัน—ในฐานะศิลปิน—กลับตะลึงกับความงามของมัน และแอบอยากได้มัน

และตอนนี้ฉันก็รู้แล้ว คนที่แอบชื่นชมเธอ… คือสามีของฉัน

ฉันวางขวดนั้นกลับลงบนพื้นตรงที่มันตก ราวกับมันเป็นเพียงเศษสิ่งสกปรก

จากนั้นฉันก็กลับขึ้นเตียงอย่างเงียบงัน ฉันรู้สึกได้ว่าเลือดในเส้นเลือดกำลังกลายเป็นน้ำแข็งทีละนิด

ฉันหลับตา แต่ตื่นอยู่ตลอดจนดึกสงัด เฝ้านับชั่วโมงที่ผ่านไปอย่างเงียบ ๆ

อีกสองวันก็จะถึงวันเกิดของฉัน

และฉันจะมอบของขวัญชิ้นหนึ่งให้อลิสแตร์เช่นกัน

ฉันจะหายไปจากชีวิตนิรันดร์ของเขา ตลอดกาล