مشاركة

บทที่ 6

last update تاريخ النشر: 2025-07-29 05:35:29

ฟาหยางปรายตามองคนที่อยู่ต่ำกว่า ใบหน้าเย็นชาและดวงตาแข็งกร้าวทำเอาคนใต้เท้าสั่นผวา เขาในเวลานี้พร้อมจะปลิดชีพทุกคนที่ทำให้ไม่พอใจ

"มึงลองพูดอีกครั้งสิ" สรุเสียงนั้นก้องไปทั่วโกดัง เหล่าลูกน้องได้แต่กลืนน้ำลายไว้อาลัยให้กับผู้โชคร้ายคนนั้น

ที่นี่คือฮ่องกง ฟาหยางบินมาเพื่อจัดการคนทรยศที่กล้าหักหลังเขา บุหรี่ในมือถูกขยี้ลงกับพื้น ดวงตาสีรัตติกาลวาววับเมื่อมองเห็นคนใต้อาญัติที่มีสีหน้ากลัวเขาสุดขีด

"กูบอกให้มึงพูดอีกรอบ" ชายคนนั้นตัวสั่นปากสั่น ยกมือท้วมหัวขอให้ฟาหยางเมตตา

เมตตางั้นหรือ? คำคำนั้นไม่เคยมีอยู่ในหัวของฟาหยางสักนิด ถ้ามันกล้าทำก็ต้องกล้ารับผิดชอบต่อสิ่งที่ตามมา

ความกลัวกัดกินในใจจนชายใต้เท้าหน้าซีดเผือด มันพูดคำเดิมซ้ำๆไปมาราวกับเสียสติ ดวงตาล่อกแล่กไปมาเมื่อฟาหยางขยับเดินเข้ามาใกล้

"คะ...คุณหยาง" ชายที่เพิ่งหาเสียงตัวเองเจอจะเอ่ยขอความเห็นใจ แต่มันก็ช้าไปเสียแล้วเพราะฟาหยางตอนนี้ก้มลงถึงพื้นที่มันนั่งอยู่

"กูไม่รู้ว่านรกมีจริงไหม...งั้นมึงไปพิสูจน์ให้หน่อยแล้วกัน" เสียงเหี้ยมเกรียมพูดชิดหู ชายคนนั้นกรีดร้องเสียสติ แม้กระทั่งวาระสุดท้ายของมันนั้น ดวงตายังคงเบิกโพลงด้วยความผวา ดูแล้วน่าเวทนายิ่งนัก

สองสัปดาห์แล้วหลังจากที่เยว่ซินไปถ่ายโฆษณากับผู้กำกับฝูมา ทันทีที่แบรนด์เปิดตัวว่าเธอคือพรีเซนเตอร์เล่นเอาโซเชียลปั่นป่วนไปหมด

ใครจะไปคิดว่าคุณหนูหลี่ เยว่ซินคนนั้นจะเข้าทำงานวงการนี้!

และเพราะกระแสที่แรงชั่วข้ามคืนเป็นผลให้เยว่ซินมีหลายแบรนด์มาสนใจจองตัว จากคนที่ว่างงานไม่รู้จะทำอะไร กลายเป็นเยว่ซินนั้นหัวหมุนต้องจัดการทุกอย่างเองคนเดียว!

"ฉันว่าแกต้องมีผู้ช่วยสักคน" จางลี่เอ่ยขึ้นในขณะที่มองเพื่อนตนเองกำลังพิมพ์ตอบข้อความมือพัน

"อือ...เห็นด้วยเหมือนกัน แต่ฉันว่าให้แกมาเป็นผู้ช่วยฉันดีไหม" จางลี่รีบส่ายหน้ารัว

"รู้อะไรไหม เขาว่ากันว่าเพื่อนสนิทกันห้ามทำงานที่เกี่ยวข้องกับเงินๆทองๆด้วยกัน"เยว่ซินหัวเราะ ดูเหมือนว่าจางลี่จะคิดละเอียดรอบคอบกว่าเธอเสียอีก

"งั้น...ฉันควรเปิดรับสมัคร?" แต่ใครกันล่ะจะมาสมัครเป็นผู้ช่วยให้กับ หลี่ เยว่ซินนางร้ายคนนั้น

แค่คิดเยว่ซินก็ปวดหัวตุบๆแล้ว

สุดท้ายแล้วจางลี่ก็บอกจะช่วยคัดผู้ช่วยให้ ในระหว่างนี้เยว่ซินก็จะต้องจัดการงานต่างๆที่เข้ามาด้วยตัวเองก่อนโดยมีจางลี่คอยให้คำแนะนำ

และในสองอาทิตย์นี้ฟาหยางก็ไม่ได้ติดต่อมาหาเธอเลย เขาหายไปในฮ่องกงจนเยว่ซินนึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน

อ้างอิงจากนิยายช่วงที่ฟาหยางไปฮ่องกงนั้น ผู้แต่งบรรยายถึงอาจูที่คอยคิดถึงชายหนุ่มโดยไม่ได้มีบทของเยว่ซินเลยสักนิด

งั้นตอนนี้อาจูกำลังคิดถึงฟาหยางอยู่หรือเปล่านะ?

เยว่ซินส่ายหน้า ไม่ว่าพระเอกนางเอกจะเป็นเช่นไรแต่เธอจะต้องเอาชีวิตให้รอดไปจนท้ายที่สุดให้ได้! เยว่ซินจะไม่ให้จุดจบตัวเองต้องไปอยู่โรงพยาบาลบำบัดเป็นแน่

"คิดอะไรอยู่ฮะคุณหนูเยว่ซิน คงไม่ได้คิคถึงพี่ฟาหยางของแกอยู่ใช่ไหม" เสียงของจางลี่ดึงให้อีกคนหลุดจากภวังค์

"พงพี่อะไรกัน ฉันไม่ได้คิดถึงคุณฟาหยางเสียหน่อย"

"แหม เดี๋ยวนี้แล้วเรียกคุณ เมื่อก่อนทั้งพี่ฟาหยางทั้งอาฟา ตอนนั้นฉันกลัวคุณฟาหยางจะบีบแกให้เละคามือจริงๆ" พูดถึงตรงนี้แล้วเยว่ซินสันหลังวาบ ความเกลียดของพระเอกที่มีต่อนางร้ายอย่างเธอนั้นมันเยอะจริงๆ

"ก็ตอนนี้ฉันไม่ทำแล้วไง อีกอย่างเขานั่นแหละที่เป็นฝ่ายมาวอแว" จางลี่แทบจะล้มหงายหลัง ตั้งแต่เป็นเพื่อนกับเยว่ซินมาเพิ่งจะเคยเห็นเธอปฏิเสธฟาหยางก็ตอนนี้

"ฉันเชื่อแล้วจริงๆว่าแกผีออก" เยว่ซินส่ายหน้าให้กับความขี้เว่อร์ของจางลี่ ถ้าจะพูดให้ถูกน่าจะเป็นผีเข้ามากกว่า

"ช่างเรื่องคุณฟาหยางเถอะ...จางลี่ แกว่าฉันรับงานน้ำหอมนี่ดีไหม" เยว่ซินเลื่อนโน๊ตบุ๊คให้อีกคนดู จางลี่อ่านละเอียดชั่วครู่แล้วเป็นคนกดรับงานเองโดยไม่ถามหญิงสาวสักคำ

"เฮ้...ได้ไงอะ ฉันแค่ถามเฉยๆเองนะ"

"ไม่รับก็บ้าแล้ว นี่มันงานในเครือคุณหยวน"

"หยวน อี้?"

"ใช่ค่ะเพื่อนรัก แกต้องไม่พลาดโอกาสนี้" เยว่ซินเม้มริมฝีปาก จะว่าไปในนิยายเคยเอ่ยถึงกิจการของพระรองอยู่เช่นเดียวกัน และน้ำหอมแบรนด์นี้ก็ติดอันดับของโลกในอนาคตด้วย

"งั้นในเดือนนี้ฉันรับแค่นี้ก่อนแล้วกัน" เยว่ซินยืดตัวขึ้น ปิดโน๊ตบุ๊คแล้วยกชาขึ้นดื่ม

"คุณหนูเยว่ซินนี่ทำฉันแปลกใจได้ตลอดจริงๆ"

"หืม?"

"ก็ดูสิ จัดการทุกอย่างด้วยตัวเองแถมยังเรียบร้อยเสียด้วย หากเป็นเมื่อก่อนเธอต้องอกแตกตายแน่ๆที่ทะเลาะกับพ่อแบบนี้" นั่นก็เพราะนี่ไม่ใช่เยว่ซินเพื่อนคนนั้นของเธอไง แม้อยากจะพูดแต่หญิงสาวก็เลือกแค่หัวเราะตอบไปเท่านั้น

บทสนทนาหยุดลงเมื่อโทรศัพท์มือถือของเยว่ซินดังขึ้น หน้าจอปรากฏเป็นชื่อของคนที่หายไปกับฮ่องกงราวสองสัปดาห์

เยว่ซินในนิยายนั้นมีเบอร์โทรฯฟาหยางด้วยหรือ?

เยว่ซินเงยหน้าขึ้นจะขอความเห็นจากจางลี่ว่าควรรับสายดีไหม แต่เพื่อนตัวดีกลับเบือนหน้าหนีราวชมนกชมไม้ทั้งๆที่ริมฝีปากยิ้มกริ่ม

มือเรียวตัดสินใจกดรับ แนบโทรศัพท์ข้างหูและเอ่ยพูดเสียงหวาน

"สวัสดีค่ะ"

'...' เยว่ซินขมวดคิ้ว ทำไมปลายสายถึงเงียบใส่?

"คุณฟาหยาง?"

'มีเบอร์ฉันจริงๆด้วย' คราวนี้คนฟังสงสัยกว่าเก่า ฟาหยางพูดว่าอะไรนะ?

"คะ?"

'ไม่เจอกันหลายวันเชียวคุณหนูเยว่'

'ฉันอยากชวนเธอไปกินข้าวด้วยกัน คุณหนูเยว่พอจะมีคิวว่างหรือไม่'

"คุณกลับมาแล้วเหรอคะ?" ปลายสายหัวเราะ

'ครับ...เพิ่งถึงจีนเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน" เยว่ซินอยากจะถามว่าทำไมฟาหยางถึงไม่พักผ่อนก่อนแต่รีบนัดเธอทานข้าวเนี่ยนะ?

"ลำบากคุณหยางแล้ว...ตัวงานมีปัญหาหรือคะ ถึงได้รีบนัดฉันไป" เพราะหาเหตุผลที่ดีกว่านี้ไม่ได้ เยว่ซินจึงถามเช่นนั้นออกไป

'ก็แค่ไม่เจอกันนานเลยนึกถึง คุณหนูเยว่ไม่สะดวกหรือเปล่า' เยว่ซินเม้มปาก ตีความของคำว่านึกถึงเป็นอย่างอื่นได้หรือไม่?

"ค่ะ...ถ้าคุณหยางต้องการเช่นนั้นฉันก็ไม่ปฏิเสธ" สายถูกวางไปเมื่อฟาหยางบอกว่าอีกหนึ่งชั่วโมงจะให้อาโปมารับ

"นี่มันแปลกประหลาดเกินไปแล้วคุณหนูเยว่ แกไปทำอะไรให้คุณฟาหยางเปลี่ยนไปขนาดนี้" จางลี่รีบแซวทันทีที่เยว่ซินวางโทรศัพท์ลง

อย่าว่าแค่จางลี่สงสัยเลย...เยว่ซินก็สงสัยเช่นเดียวกัน เนื้อหาจากในนิยายมันเปลี่ยนแปลงไปมากขนาดนี้ได้อย่างไรกัน?

"แบบนี้ตำแหน่งนายหญิงตระกูลหยางคงไม่ไกลเกินไปแล้วมั้ง" เยว่ซินคร้านจะต่อความยาวอีก เธอยอมปล่อยให้จางลี่พูดไปเรื่อยๆจนรออาโปมารับนั่นแหละ...

ฟาหยางมองอีกคนที่อยู่ในชุดเดรสรัดรูปสีดำสั้นเหนือเข่า เยว่ซินให้เหตุผลว่าเมื่อช่วงเช้าเธอต้องไปทดลองถ่ายแบบเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับเครื่องสำอางยี่ห้อหนึ่ง พอเสร็จช่วงเช้าก็มาเจอจางลี่ต่อที่ร้านกาแฟและยังไม่ได้กลับห้องพักจึงยังไม่ได้เปลี่ยน

"ฉันรู้มาว่าคุณหนูเยว่มีโฆษณาหลายตัวติดต่อมา" ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ที่ร้านอาหารแบบจีนที่เป็นร้านของเครือตระกูลหยาง เยว่ซินเกร็งเล็กน้อยที่เห็นราคาอาหารในเมนู

ตอนโลกชีวิตจริงนั้นก็ได้ทานของแพงๆบ่อยอยู่เหมือนกัน หากแต่ตอนนี้ที่เธอเข้ามาในโลกนิยายนี่ เธอไม่ได้มีเงินพอใช้ขนาดนั้นแล้วนี่นา...

"ค่ะ...ก็ต้องขอบคุณคุณหยางที่เป็นสปอนเซอร์ให้ คนเลยสนใจกันเยอะ" ต้องยอมรับจริงๆว่าฟาหยางนั้นมีอิทธิพลทั้งด้านธุรกิจและด้านสังคมอย่างล้นเหลือ เพียงแค่เขาขยับตัวหยิบจับอะไรก็สามารถสร้างเงินได้เป็นกอบเป็นกำ คิดว่าชาตินี้ทรัพย์สินของฟาหยางนั้นคงใช้ไม่หมดแน่ๆ

"ไม่เป็นไร...แล้วแบบนี้คุณหนูเยว่ทำคนเดียวไหวหรือ?"

"อืม...จริงๆก็ให้จางลี่ช่วยคัดผู้ช่วยอยู่เหมือนกันค่ะ"

"เอาอาโปไปสิ"

"คะ?" เยว่ซินตาโต นี่เขาให้คนกันเป็นผักเป็นปลาเลยหรือไง!?

เมื่อเห็นหญิงสาวตกใจ ฟาหยางหัวเราะก่อนจะยกชาขึ้นจิบ ท่าทีที่ไม่ทุกข์ร้อนอะไรทำเอาหลี่ เยว่ซินกุมขมับ

"ไม่รบกวนคุณหยางดีกว่าค่ะ ยังไงอาโปก็เป็นคนสนิท"

"ก็ไม่เป็นปัญหาถ้าคุณหนูเยว่ต้องการ" เยว่ซินชักสงสัยนักว่าอะไรที่ทำให้ฟาหยางเปลี่ยนไปมากขนาดนี้?

ไม่นานนักอาหารที่สั่งมาก็มาเสิร์ฟ พนักงานโค้งให้อย่างนอบน้อมเมื่อรู้ว่าแขกโต๊ะนี้เป็นผู้ใดและทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้นพบกับหลี่ เยว่ซินซึ่งส่งยิ้มมาให้ทำเอาพนักงานควบคุมมือตนเองไม่ให้สั่นเสียไม่ได้

หลี่ เยว่ซินตัวจริงช่างงดงามยิ่งนัก...

แต่ชายผู้นั้นก็ต้องค้อมให้ศีรษะชิดอก เมื่อรู้ว่าคุณหนูท่านนี้มากับฟาหยาง... ทายาทตระกูลหยางที่ปกครองแผ่นดินจีน...

หลังจากที่พนักงานเดินออกไปกลับเป็นอาโปที่เดินเข้ามาแทน เขาโน้มลงรายงานแก่เจ้านายตัวเอง

"คุณหนูจูอยากขอพบครับ" อาจเพราะเป็นห้องทานอาหารแบบส่วนตัวจึงไม่มีเสียงรบกวน เป็นผลให้เยว่ซินได้ยินอาโปไปด้วย

ฟาหยางหันมามองเธอชั่วครู่เขาเอ่ยตอบลูกน้องราวกับตั้งใจให้เธอได้ยินเช่นนั้น

"บอกคุณหนูจูว่าฉันทานข้าวอยู่กับคุณหนูเยว่ เสร็จจากนี่คงไปทำธุระด้วยกันต่อ...หากมีอะไรเร่งด่วนก็ให้บอกผ่านนายมา" อาโปค้อมตัวลง เดินออกไปทิ้งความเป็นส่วนตัวให้กับเจ้านายตนเอง

"ธุระอะไรหรือคะ?" เมื่อเขาตั้งใจให้เธอได้ยินอยู่แล้ว หลี่ เยว่ซินจึงเอ่ยถาม

"ที่จริงช่วงนี้เครือหยางสนใจทำจิวเวลรี่อยู่ หากคุณหนูเยว่ไม่ไปไหน...ฉันจะพาไปดูน่ะ" เยว่ซินตาโต อ้างอิงจากนิยายนั้นในตอนท้ายๆของเรื่อง ฟาหยางสร้างแบรนด์จิวเวลรี่ให้กับอาจูที่เป็นคู่หมั้น เขาออกแบบและสวมมันให้กับอาจูด้วยตนเอง

แต่ตอนนี้ฟาหยางกำลังชวนเธอไปดูเนี่ยนะ?

เยว่ซินลังเลเล็กน้อย แต่เพราะแบบนั้นเธอก็ยังมีความอยากเห็นด้วยตาตัวเองคู่นี้

"ขอบคุณคุณฟาหยางค่ะ"

"แบบนี้คือไม่ปฏิเสธสินะ"

"ได้เห็นเป็นคนแรกๆทั้งที่ จะปฏิเสธได้ไงคะ" ฟาหยางหัวเราะ เขาเท้าแขนลงบนโต๊ะและทอดมองคุณหนูหลี่ เยว่ซินอย่างเอ็นดูที่สุด...

เยว่ซินดูตื่นตาตื่นใจที่ได้กลับมาคฤหาสน์ตระกูลหยางอีกครั้ง ในห้องรับแขกบนโซฟาตัวยาว ฟาหยางกำลังนั่งไขว่ห้างมองคนที่ดูคอลเลคชั่นจิวเวลรี่อย่างสนใจ

"เส้นนี้สวยจังเลยค่ะ"

"คุณหนูเยว่ตาถึงมากค่ะ เส้นนี้ทำจากพลอยหายากเสริมด้วยทับทิมที่ช่วยเสริมด้านการงาน หากจิวเวลรี่เปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อไหร่ สร้อยเส้นนี้จะอยู่ในตู้โชว์อันดับท็อปๆของแบรนด์เราค่ะ" เลขาหลิงร่ายยาวอดชื่นชมคุณหนูเยว่ไม่ได้ที่ไม่ว่าจะสนใจเส้นไหนก็ดูเป็นตัวท็อปทั้งสิ้น

"คุณเยว่ซินลองเส้นนี้ไหมคะ" คุณหนูตระกูลหลี่รับเอาสร้อยคอประดับแซฟไฟร์มาลองสวม เมื่อพลอยสีน้ำเงินยามอยู่บนคอระหงส์ที่ขาวราวหิมะนั้นช่างตัดกันอย่างลงตัว ฟาหยางยกยิ้มเมื่อเห็นว่าเยว่ซินจะใส่เส้นไหนก็น่ามองไปเสียหมด

เลขาหลิงลุกขึ้นยืนและขยับตัวออกเมื่อเห็นเจ้านายตนเองย้ายที่จะมานั่งข้างคุณหนูเยว่ มือหนาประดับรอยสักหยิบยกสร้อยคอที่ประดับด้วยเพชรสีชมพูที่ชื่อว่าLulo Rose

เยว่ซินตกใจเผลอโน้มตัวออกเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าฟาหยางนั้นหยิบอะไรขึ้นมาให้ตน

กุหลาบลูโล หรือ Lulo Rose เป็นเพชรสีชมพูที่งดงามดั่งกับกุหลาบ ถูกจัดให้เป็นเพชรเม็ดโตที่หายากมากที่สุดในโลก เพชรที่หลายคนปรารถนาอยากที่จะครอบครองแต่แค่ได้เห็นก็เป็นบุญตาแล้ว ราคาของกุหลาบลูโลนั้นสูงชนิดที่ต่อให้เยว่ซินทำงานทั้งชาติก็คงไม่สามารถซื้อได้ ต้องมีเงินหลายพันล้านถึงจะได้ครอบครองเพชรกุหลาบลูโลนี้ แล้วฟาหยางผู้นี้กลับมีมันไว้ครอบครองเนี่ยนะ?

"ฉันไม่นึกว่ากุหลาบลูโลจะอยู่ในคอลเลคชั่นที่ตระกูลหยางคิดจะขาย..." เยว่ซินเอ่ยเสียงเบา ความงามของมันที่ได้เห็นใกล้ๆนั้นทำหญิงสาวตื่นเต้นมากจริงๆ

"ถูกของคุณหนูเยว่...กุหลาบลูโลนี้ไม่ใช่ของที่หากันง่ายๆ" เธอรู้ดีเลยล่ะ...แต่นั่นก็หมายความว่าฟาหยางมีทั้งทรัพย์สินและอำนาจมากพอเขาถึงได้มีไว้ครอบครองเช่นนี้

"อยากสวมหรือไม่" เยว่ซินพยักหน้ารัว แน่นอนว่าของดีแบบนี้เธอจะไม่พลาด!

ทั้งเลขาหลิงและเหล่าลูกน้องในบริเวณต่างแปลกใจจนแทบจะอุทานกันไปตามๆกัน เมื่อเยว่ซินตอบเช่นนั้น ฟาหยางหยิบสร้อยกุหลาบลูโลขึ้นแล้วเตรียมสวมให้กับหญิงสาว

เขาโน้มตัวลงไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมของเยว่ซิน มือหนาแตะลงที่หลังคอ เอ่ยขออนุญาตเสียงเบาก่อนจะสวมมันให้กับคุณหนูตระกูลหลี่

อาจเพราะเยว่ซินตื่นเต้นเกินไปถึงไม่ได้สังเกตว่าตอนนี้มีหลายสายตาจับจ้องเธออยู่แบบใด ทันทีที่สร้อยคอประดับเพชรน้ำงามราคาหลายพันล้านอยู่บนลำคอระหงส์นั้น ทุกคนต่างมีความคิดเช่นเดียวกันว่าสร้อยเส้นนี้ถูกออกแบบมาเพื่อคุณหนูเยว่โดยเฉพาะ!

"อืม...เหมาะกับคุณหนูเยว่จริงๆ" เสียงทุ้มเอ่ยพูด เยว่ซินหันกลับมาวาดรอยยิ้มให้อย่างขอบคุณ

"เพราะสร้อยเส้นนี้มันสวยมากค่ะ"

"ของสวยงามก็ต้องอยู่กับคนแบบเดียวกัน"

"..."

"คุณหลิงเห็นด้วยไหม?"

"ค่ะคุณฟาหยาง...คุณหนูเยว่เหมาะมากจริงๆ" เยว่ซินหน้าแดง เล่นมาชมกันโต้งๆแบบนี้ เธอก็เขินเป็นเหมือนกันนะ!

"เอาไว้ฉันจะให้ช่างปรับสายให้อีกเล็กน้อยแล้วจะส่งไปให้คุณหนูเยว่" เยว่ซินเลิกคิ้ว มองคนตัวสูงด้วยความสงสัย

"ให้ฉัน?...ให้ทำไมคะ?" ถ้าตามนิยาย ฟาหยางต้องให้อาจูไม่ใช่หรือ?

"ก็แค่ต้องการบอกให้หลายๆตระกูลรู้น่ะ"

"..." เยว่ซินเงียบ รอฟังอีกคนพูดต่อ

"ว่าอาเยว่เป็นคนของฉัน หากจะมาแย่งไปก็คงยากเสียหน่อยแล้ว" โดยเฉพาะหยวน อี้ คิดว่าเขาไม่รู้หรือว่าฝ่ายนั้นตั้งใจดึงเยว่ซินไปเช่นเดียวกัน

ถ้าหยวน อี้คิดว่าทำได้ล่ะก็ฟาหยางคนนี้จะรอดูหน่อยแล้วกัน

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • เมื่อเธอหลุดเข้ามาในนิยายรัก แต่ดันเป็นนางร้าย   บทที่ 139

    "หอมด้วย" ยังชมอยู่ไม่ขาดปาก เยว่ซินพูดขอบคุณเสียงเบาก่อนจะกล่าวชมเขาไม่ต่างกัน ผลัดกันหอมผลัดกันจูบอยู่สักพักถึงได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายจากชั้นล่าง "เอาอีกแล้วเจ้าพวกลูกลิง" ฟาหยางผละตัวออกพลางเสยผมตัวเองลวก ๆ เยว่ซินที่ได้ยินเช่นนั้นหลุดหัวเราะก่อนจะเดินตามสามีตัวเองไปชั้นล่างเพื่อไปหาเจ้าลูกลิ

  • เมื่อเธอหลุดเข้ามาในนิยายรัก แต่ดันเป็นนางร้าย   บทที่ 138

    "ได้ เหล่ากงรอเธอเป็นกวางเสียก่อน" "..." "ถึงตอนนั้นแล้วจะเอาให้ขู่ไม่ออกเลย" คนฟังได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ แค่คิดถึงชุดที่ทั้งฟาหยางและเจ้าแฝดเลือกกันให้เมื่อคืนนี้ก็รู้สึกหวั่นใจอยู่ไม่น้อย "ส่วนของขวัญที่อาซินถาม..." หัวข้อสนทนาก่อนหน้านี้ที่ข้ามไปถูกดึงกลับมาพูดอีกครั้ง คราวนี้ฟาหยางก็ถอดเสื้อ

  • เมื่อเธอหลุดเข้ามาในนิยายรัก แต่ดันเป็นนางร้าย   บทที่ 137

    "ปะป๊าไม่กินผัก" "หม่าม๊าดุเลย" แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักดังตามหลัง เจ้าเด็กแสบทั้งสองดูจะชอบใจที่ได้แกล้งปะป๊าของตัวเอง ผ่านไปสักพักกว่ามื้อค่ำจะเสร็จสิ้น เยว่ซินพาอาเฟยหลงและอาเฟิ่งไปอาบน้ำส่วนฟาหยางก็เคลียร์เอกสารอีกเล็กน้อย กลับมาที่ห้องนอนก็เห็นว่าทั้งสามคนอยู่ในชุดนอนแบบเดียวกันเสียแล้

  • เมื่อเธอหลุดเข้ามาในนิยายรัก แต่ดันเป็นนางร้าย   บทที่ 136

    ยี่สิบสี่ธันวาคมคือวันที่คฤหาสน์ตระกูลหยางดูจะครึกครื้นเป็นพิเศษ ได้ยินเสียงถกเถียงของทายาทตระกูลใหญ่ที่หน้าตาเหมือนกันทุกประการพูดแข่งกันราวกับพูดกับกระจก "เฟิ่งบอกว่าจะให้หม่าม๊าใส่ตัวนี้" "ก็เฮียบอกว่าตัวนี้ไงอาเฟิ่ง" เด็กชายวัยกำลังย่างเข้าหกขวบยื้อแย่งชุดคลุมสีแดงที่ทางห้องเสื้อส่งมาให้นายห

  • เมื่อเธอหลุดเข้ามาในนิยายรัก แต่ดันเป็นนางร้าย   บทที่ 135

    เสื้อยืดกับฟาหยางคือสิ่งต้องห้ามกันจริง ๆ ! อยู่ทักทายและเล่นกับสองเฟยได้ครู่หนึ่งคุณหนูตระกูลจางก็ต้องขอตัวกลับ คราวนี้ก็ได้เวลาที่เยว่ซินต้องเข้าครัวทำอาหารและขนมสำหรับมื้อเย็นในวันนี้ ผ้ากันเปื้อนสีชมพูถูกหยิบยกขึ้นมาสวมดูแล้วน่ารักจนคนมองอดใจไม่ไหวเอ่ยปากชมกันเสียทุกคน "คุณหนูเยว่สวมแล้วน่า

  • เมื่อเธอหลุดเข้ามาในนิยายรัก แต่ดันเป็นนางร้าย   บทที่ 134

    "หม่าม๊า เฟิ่งหยิบลูกบอลไม่ถึงครับ" เป็นเฟยเฟิ่งที่กลับเข้ามาเพื่อจะหยิบของเล่นแต่เอื้อมไม่ถึง เหล่าลูกน้องตอนนี้ก็ไม่มีคนอยู่ถึงได้ตะโกนเรียกหม่าม๊าตัวเองเสียงดัง “คุณหยาง ปะ…ปล่อยซินก่อนค่ะ” ได้ยินเสียงฟาหยางจิ๊ปากแผ่วเบา เขายอมปล่อยเยว่ซินให้ปีนลงจากตักได้ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกจากห้องไปหาลูกชา

  • เมื่อเธอหลุดเข้ามาในนิยายรัก แต่ดันเป็นนางร้าย   บทที่ 87

    ผ่านไปอีกสักพักใหญ่กว่าเยว่ซินจะเริ่มรู้สึกตัว ร่างบางขยุกขยิกไปมา ฟาหยางเห็นเช่นนั้นจึงพยายามลูบกล่อมอีกคนให้พักอีกสักหน่อยแต่เหมือนว่าเธอจะตื่นแล้ว เยว่ซินขมวดคิ้วน้อยๆเมื่อลืมตาขึ้นมากลับเห็นหน้าฟาหยางเป็นสิ่งแรก "ต้องอรุณสวัสดิ์อีกรอบไหม หืม?" เสียงทุ้มพูดหยอกเย้า คนเพิ่งตื่นประมวลผลครู่หนึ่งถ

    last updateآخر تحديث : 2026-03-28
  • เมื่อเธอหลุดเข้ามาในนิยายรัก แต่ดันเป็นนางร้าย   บทที่ 84

    "อ่า..." ฟาหยางหลุดครางยามที่เห็นปฏิกิริยาเช่นนั้นจากคนตัวเล็กกว่า เขาเก็บทุกท่วงท่าที่เธอกำลังบิดเร้าราวอึดอัดไว้ในสายตา ริมฝีปากเหยียดยิ้ม ในขณะเดียวกันก็เริ่มก้าวเข้าไปใกล้อีกครั้ง "ฮึก...คุณหยางอย่าขะ..ขยับมา" มือเรียวยกขึ้นดันอกแกร่งแต่แรงเพียงแค่นั้นไม่อาจหยุดฟาหยางได้ เขาทอดสายตาลงมองกางเกง

    last updateآخر تحديث : 2026-03-27
  • เมื่อเธอหลุดเข้ามาในนิยายรัก แต่ดันเป็นนางร้าย   บทที่ 78

    "วันนี้เราทานอะไรกันดีคะ" "คุณหนูเยว่อยากทานอะไร" เยว่ซินขมวดคิ้วน้อยๆเมื่อโดนอีกคนเรียกกันนำหน้าว่าคุณหนูอีกครั้ง "ฉันถามคุณหยางก่อนนะคะ" "อ้อ..." เสียงทุ้มพูดเพียงแค่นั้นแล้วก้มลงดูงานในไอแพดต่อ อาโปที่เห็นบรรยากาศแปลกๆพลันทำให้รู้สึกกดดันไปด้วย รู้ตัวอีกทีก็กลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลหยาง อาโป

    last updateآخر تحديث : 2026-03-26
  • เมื่อเธอหลุดเข้ามาในนิยายรัก แต่ดันเป็นนางร้าย   บทที่ 72

    "ทำอะไรคะคุณหยาง" เยว่ซินถามอย่างสงสัย เหตุใดฟาหยางถึงมาอยู่ตรงนี้แล้วแอบดึงเธอเข้ามาที่ซอกระหว่างเสาเล็กๆนี่อีก? "แล้วทำไมเพิ่งจะมาคะ ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวตั้งนาน" พอโดนดุเข้าฟาหยางจึงหัวเราะในลำคอ เขาวางแขนไว้ระหว่างศีรษะของคนตัวเล็กกว่า "อาฟามาที่นี่ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม ที่ไม่เข้าไปเพราะไม่อยา

    last updateآخر تحديث : 2026-03-25
فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status